အခန်း ၂၈၉

အမှတ် (၂၈၉) ဘိုးဘေးတို့၏ အမွေအနှစ်၊ အံ့ဖွယ်ဆေးပညာ - အပ်စိုက်ကုသခြင်း

လီလန်သည် ဟွေချွန်းထန်၏ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးဟူသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကတ်ပြားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ ဝုန်းဟူသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်

လီလန်၏ မျက်လုံးဖြင့်သာ မြင်နိုင်သော ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကတ်ပြားမှာ အပိုင်းပိုင်းကွဲထွက်သွားကာ ရေခဲပွင့်များကဲ့သို့ အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် စီးဝင်သွားသည်။

ခဏကြာသော် နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် လီလန်၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာဆိုင်ရာ အသိပညာ ဗဟုသုတများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ကြည့်ရှုခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ မေးမြန်းခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းတို့အပြင် တရုတ်ဆေးမြစ်များအား ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း၊ အပ်စိုက်ကုသခြင်း၊ ဇန်ရှန် (အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ ပြယုဂ်)၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါးနှင့် ထူးခြားသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၊ အနှစ်သာရ၊ ချီ၊ သွေး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရည်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်၊ လမ်းကြောင်း ၁၂ ခု၊ ကျန်းမာရေးအတွက် တရုတ်ဆေးမြစ်များဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း...

တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများနှင့် ဆေးကုသမှု အတွေ့အကြုံများမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်နေသော မြစ်ရေများပမာ လီလန်၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီလန်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ရင့်ကျက်သည့် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တစ်မျိုးသားလုံး၏ ရတနာဟု ဆိုနိုင်သော ပန်းချီဆရာကြီးတစ်ဦးပင်။

လီလန်သည် ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော လူအုပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမြင်ရသော မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသွား၏။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းတို့ အုပ်စု၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သိရှိနိုင်ပေသည်။

အဒေါ်ကြီးကျူးကို ဥပမာပေးရသော်၊ သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အရောင်အသွေးမှိန်ဖျော့နေခြင်း၊ လျှာမှာ ဖျော့တော့နေခြင်း၊ အသက်ရှူသံမှာ ပြင်းထန်နေခြင်းနှင့် ရင်ဘတ်အောင့်ကာ အသက်ရှူကျပ်ခြင်းတို့မှာ သွေးအားနည်းနေသည့် လက္ခဏာများပင် ဖြစ်သည်။

နှလုံးသားက စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေပြီး နှလုံးလှုပ်ခတ်သွားသည့်အခါ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအားလုံး တုန်ယင်သွားတတ်သည်ဟူသည့်အတိုင်း အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ ဖျားနာမှုနှင့် ဆွေမျိုးများထံမှ ချေးငှားထားသော လက်ဖွဲ့ကြေး ယွမ်တစ်ရာကျော်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အဆုတ်လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်လျှင် သူမ၏ စိတ်မှာ မတည်ငြိမ်မှန်း သိသာလှသည်။

"လီလန်... လီလန်... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ခေါ်နေတယ်လေ ဘာကို အဲ့လောက်တောင် ငေးကြည့်နေတာလဲ"

အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရမှ လီလန်မှာ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည်။

သူသည် ယခုမှပင် မိမိကို လူတိုင်းက ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြမှန်း သတိပြုမိတော့သည်။

"လီလန်... မင်းက ဘယ်သူ့ကို ကုပေးချင်လို့လဲ"

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်၍ "ဒါပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ အကောင်ပေါက်စကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အဝတ်စကို လှပ်လိုက်သည်။

"အာ..."

"တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စပါလား…”

အမွေးအမှင်ထူထဲသော သားရဲလေး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အရှေ့ဖျားကျားသစ်ပေါက်စလား..."

အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူပီပီ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသားရဲလေး၏ အရင်းအမြစ်ကို မှတ်မိသွားသည်။

"ဒီအရှေ့ဖျားကျားသစ်ပေါက်စကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက လီလန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ပြောရရင် ရှည်ပါတယ်... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... ဒီကလေးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး"

လီလန်က ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ချပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ပွေ့ချီကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်သည်။

ထိုကလေးလေးမှာ ခေါင်းထွက်လာသည်နှင့် လူစိမ်းများ ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်ကာ လီလန်၏ ခြေရင်းတွင် ဘောလုံးကဲ့သို့ ကွေးနေတော့သည်။

"သားလေး... ကူညီပြီး ကြည့်ပေးလိုက်ပါဦး... လီလန်က အဒေါ်မိန်ရဲ့ တူပါ... တစ်စိမ်းမှ မဟုတ်တာ"

အဒေါ်ကြီးကျူးကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောပေးသည်။

သားလေး သတိရှိနေတုန်း၊ အတက်ရောဂါ မဖြစ်ခင်လေးမှာ ဆေးကုပေးထားမှဖြစ်မည်။

အဒေါ်မိန်က အမြဲတမ်း ကူညီပေးနေကျမို့လို့ အခုလို ပြန်ကူညီပေးရတာ ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ခေါင်းညိတ်၍ "ကောင်းပါပြီ... ကြည့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ ခေါင်းကို

ပွတ်သပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

"အဖျားနည်းနည်း ရှိနေတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က အန်ဖူးလား"

"ဟုတ်ကဲ့... မနေ့ညက တစ်ခါ၊ ဒီနေ့ တစ်ခါပါ"

လီလန်က ပြန်ပြောသည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ခေါင်းညိတ်သည်။

"အူလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းတာမျိုး ဖြစ်ပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ အတည်တော့ မပြောနိုင်သေးဘူး... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုမယ်"

လီလန်က အခွင့်ကောင်းယူ၍ မေးလိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... အူလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းတာကို ဘယ်လိုကုသရမလဲဗျ"

"တိရစ္ဆာန်သုံး ဆေးဝါးတွေ လိုလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက မရှိဘူး... မြို့ပေါ်သွားပြီး ဝယ်မှပဲရမယ်"

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ရှင်းပြသည်။

"ကောင်းပါပြီ... လိုအပ်တဲ့ ဆေးတွေကို ချရေးပေးပါဦးဗျာ... ကျွန်တော် စက်ဘီးနဲ့ မြို့ပေါ်သွားပြီး ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်"

လီလန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

သူ့မှာ စက်ဘီးရှိသည့်အတွက် မြို့ပေါ်သွားပြီး ဆေးဝယ်ရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူမြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။

"ဒီဆေးတွေကို တစ်မျိုးကို တစ်ပုလင်းစီ ဝယ်လာခဲ့ပါ... မနက်တစ်လုံး၊ ညတစ်လုံး သောက်ရမယ်"

ဆေးညွှန်းကို လီလန်ထံ ပေးလိုက်သည်။

လီလန်က ယူလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ"

"ရပါတယ်"

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ခေါင်းခါ၍ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ငုံ့ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းလိုလူမျိုးက စိတ်သဘောထား နူးညံ့တာ ရှားတယ်ဗျာ"

အဒေါ်မိန်ထံမှ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ လီလန်၏ အထောက်အထားနှင့် ရွှမ်းရွှေရွာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် အသက်ပေး တိုက်ခိုက်နေရသည့် မုဆိုးတစ်ယောက်က ကျားသစ်ပေါက်စကို ကုသပေးစေရန်အတွက် ကီလိုမီတာ ဆယ်ကျော်လောက် ဝေးသည့်နေရာသို့ လာရလောက်အောင် အချိန်ပေးနိုင်သည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

လီလန်၏ စိတ်သဘောထားမှာ အမှန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

မုဆိုးအားလုံးမှာ အေးစက်စက် ရက်စက်ကြသော်လည်း သူတို့မှာလည်း နူးညံ့ကြင်နာတတ်သည့် အခြမ်းတစ်ခု ရှိနေတတ်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ တွေ့လို့ပါ... သူက တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်နေပြီး ဖျားနေသလိုပဲ၊ သနားလို့ အိမ်ခေါ်လာခဲ့တာပါ"

“အသက်တစ်ခုပဲလေ... ကယ်တင်နိုင်သလောက်တော့ ကယ်တင်ကြည့်ချင်တာပါ"

လီလန်က ရိုးရှင်းစွာပင် ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် လုံကျန်းဟူကို ကြည့်ပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်၏။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... ကုသခကို ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဗျ... ကျွန်တော် ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

လီလန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေထုတ်ရန် ပြင်သည်။

သို့သော် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက တားလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

လုံကျန်းဟူက ခေါင်းခါ၍ ဆိုသည်။

"အဒေါ်မိန်က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးနေကျပါ၊ မင်းက သူမရဲ့ တူပဲ... ကျွန်တော်က ငွေယူလို့ ဖြစ်ပါ့မလား"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲ့လောက်တောင် အားနာမနေပါနဲ့ဗျာ"

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ နူးညံ့ယဉ်ကျေးပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုတတ်သည်။

ဆံပင်များ ရှုပ်ပွပြီး သန့်ပြန့်မှု မရှိသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် ယဉ်ကျေးသော အသံတို့မှာ နူးညံ့သော လေပြေကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ထိုမျှလောက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ ရောဂါထလာပါက စိတ်ဖောက်ပြန်ကာ အကြမ်းဖက်တတ်သူ ဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူမျှ ယုံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ"

လီလန်က ခေါင်းညိတ်၍ ဆက်ပြီး မတောင်းဆိုတော့ပါ။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သလိုလိုနှင့် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

သားဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ "လက်ဖွဲ့ကြေး" ဆိုသည့် စကားကို ထုတ်ပြောရန် မဝံ့ရဲပေ၊ သားဖြစ်သူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး ရောဂါပြန်ထလာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အမေ... ဘာပြောချင်တာလဲ"

လုံကျန်းဟူက အဒေါ်ကြီးကျူးကို ကြည့်သည်။

"မ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

အဒေါ်ကြီးကျူး၏ မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။

သားဖြစ်သူ၏ စိတ်မရှည်သော အသံနှင့် သူ၏ အကြည့်များ... ဒါတွေက ရောဂါပြန်ထတော့မည့် လက္ခဏာများပင် ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

သားဖြစ်သူ၏ ရောဂါထသည့် အကြိမ်များမှာ ပိုပို၍ တိုတောင်းလာသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နာရီအနည်းငယ်လောက် သတိရှိနေနိုင်သေးသည်။

ယနေ့မှာတော့ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ထိန်းထားနိုင်တော့သည်။

*ဘာဖြစ်လို့များလဲ…

အဲ့ဒီ မိန်းမယုတ်ကြောင့်ပဲ… လိမ်ညာပြီး လက်ထပ်ခိုင်းခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီလူလိမ်က ငါ့သားကို ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ*

အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ ဒေါသထွက်ရသလို အားကိုးရာမဲ့လည်း ဖြစ်ရသည်။ သူမမှာ လယ်ယာလုပ်ကိုင်ပြီး သိုးမွေးရသည့် တောင်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်၊ အာဏာလည်း မရှိ၊ ငွေလည်း မရှိ၊ သူမအနေဖြင့် ဘာများလုပ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

လီလန်မှာလည်း လုံကျန်းဟူ၏ အသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်မှန်း သတိပြုမိသည်။

သူသည် နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါးမိနစ်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံရဲ့ စိတ်ရောဂါက နည်းနည်းတော့ ပြင်းထန်နေပြီ..."

လီလန် တွေးတောနေစဉ် ကျန်းရှောင်ဖုန်းက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

"လီလန်... ဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာလည်း လုံကျန်းဟူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိပြုမိသည်။

လီလန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို တည့်တည့်ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... အဒေါ်ကြီးကျူးဆီက ကြားတာတော့ ဆရာက မကြာသေးခင်ကမှ အိပ်မပျော်တာတွေ ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်နေတယ်ဆို..."

"ကျွန်တော်က အပ်စိုက်ကုသတဲ့ နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိထားတယ်... ဆရာ့ကို အပ်နည်းနည်းလောက် စိုက်ပေးရမလား"