အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) ကျွန်တော့်ကို တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးထံ တပည့်ခံစေခြင်း

လီလန်၏ စကားကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို နည်းနည်းပါးပါး တတ်မြောက်သတဲ့လား။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို အပ်ဘယ်နှချောင်း စိုက်ပေးရမှာလဲ။

လီရှောင်မိန်နှင့် အခြားသူများမှာ လီလန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်ကြသည်။တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ အိပ်မပျော်သည့်ရောဂါ သို့မဟုတ် ခေါင်းမူးသည့်ရောဂါကို ခံစားနေရခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် စိတ်ကျန်းမာရေး ပြဿနာဖြစ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။

သူ့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ရိုက်ခတ်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယခု လီလန်က တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာနှင့် အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို နည်းနည်းပါးပါး သိရှိကြောင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို အပ်စိုက်ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ သူတို့ မအံ့သြဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်း... မင်း ဆေးပညာတတ်သလား..."

အဒေါ်ကြီးကျူးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ်... ကျွန်တော် အရင်က တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦးကို သိခဲ့ဖူးလို့ သူ့ဆီကနေ နည်းစနစ်အချို့ကို သင်ယူခဲ့တာပါ..."

လီလန်က အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို မဆီလျော်စွာ ဖန်တီးပြောဆိုလိုက်သည်။

စနစ်ဆိုသည်မှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ လုံးဝသိခွင့်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။

"လီလန်... မင်း အပ်စိုက်ကုတတ်တယ်လို့ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ..."

လီရှောင်မိန်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

လီလန်မှာ သူမ၏ တူဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သည်။ လီလန် ဆေးပညာတတ်ကြောင်းကို သူမ ဘာကြောင့် တစ်ခါမှ မကြားဖူးရသလဲ။

လီရှောင်မိန်မှာ အလွန်သံသယဝင်နေပြီး ယုံကြည်ပုံမရပေ။

လီလန်က ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦးနဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်... သူ့ဆီကနေ ကိုယ်ခံပညာအချို့အပြင် အနှိပ်ပညာ၊ အပ်စိုက်ပညာနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခွဲခြားနည်းတွေကို သင်ယူခဲ့တာပါ..."

လီလန် ကိုယ်ခံပညာ တတ်ကျွမ်းသည်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။

ထိုကိုယ်ခံပညာကြောင့်ပင် လီလန်သည် ဆီးနှင်းမြေခွေးဘုရင်၏ ဗိုက်ကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ လီရှောင်မိန်မှာ ဤအကြောင်းကို သဘာဝအတိုင်းပင် ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီရှောင်မိန်မှာ လီလန်သည် ထိုဆရာကြီးထံတွင် ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူရုံသာမက အနှိပ်ပညာနှင့် အပ်စိုက်ပညာကိုပါ သင်ယူခဲ့ခြင်းအတွက် အံ့သြနေမိသည်။

ထိုဆရာကြီးမှာ တကယ်တမ်း၌ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေရပေမည်။

"ဒါဆို မင်းကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးပဲလား..."

လီရှောင်မိန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းဆရာက ဘယ်မှာလဲ... အဒေါ်ကို ပြောပြပါ... နောက်တစ်ခါကျရင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းကောင်းကောင်းတွေနဲ့ သွားရောက်ဂါရဝပြုလိုက်မယ်..."

ဤဆရာမှာ မိမိတူကို ထူးချွန်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ဆရာက လောကလှည့်လည်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့သူပါ... သူက မနှစ်က ရွှမ်းရွှေရွာကနေ ထွက်ခွာပြီး တောင်ဘက်ကို သွားခဲ့ပြီ..."

လီလန်သည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို နေရာတင် ဖန်တီးပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"အိုး... တကယ်ပဲ ကံမကောင်းလိုက်တာ... ဒီလောက် တတ်ကျွမ်းတဲ့ ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မပြောလိုက်ရဘူး..."

လီရှောင်မိန်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆရာက လောကကို လှည့်လည်သူတစ်ဦးပါ... သူက အပြင်ပန်း အခမ်းအနားတွေကို ဂရုမစိုက်တတ်ပါဘူး... ဒီလို စိတ်ရင်းရှိတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်..."

လီလန်၏ စကားများမှာ အဒေါ်ကြီးကျူးကို အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။

တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာ... လီလန်သည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာတစ်ဦး၏ တပည့် ဖြစ်သည်။

အစက အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ သူမ၏သားကို လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ရှိ ဆေးရုံကြီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စစ်ဆေးရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ အလွန်ကံကောင်းလှသည်။ လီလန်က ဆေးပညာ တတ်ကျွမ်းနေသဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လျှင် မကောင်းပေလော။

သူမ၏သားကို ကုသနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမ၌ ရှိသမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာများကိုပင် ရောင်းချပေးရန် ဝန်မလေးပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အပ်စိုက်ကုပေးပါ... ကျွန်မသားကို ကုသပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ရှင်ခိုင်းတာ ဘာမဆိုလုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"အဒေါ်ကြီးကျူး... ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်... အောင်မြင်မယ်၊ မအောင်မြင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ အာမမခံနိုင်ပါဘူး..."

လီလန်မှာ "တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာ" ဟူသော အရည်အချင်း အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်ကို ရရှိထားသော်လည်း လက်တွေ့ကုသမှု အတွေ့အကြုံမှာ မရှိသေးပေ။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံး စမ်းသပ်လူနာဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါဆိုရင် မင်းပဲ တာဝန်ယူပေးပါ..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင် သိရှိနေပုံရသည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ကြီးကျူး... ကုလားထိုင်တစ်လုံးလောက် ယူလာပေးပါ..."

အဒေါ်ကြီးကျူးက အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားပြီး ခွေးခြေငယ်လေးတစ်လုံးကို ယူလာပေးသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... ထိုင်လိုက်ပါ..."

လီလန်က ခုံကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ ခဏရပ်တန့်ကာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ထိုင်လိုက်သည်။

လီရှောင်မိန်၊ ကျန်းရှောင်ဖုန်းနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လည်ပင်းရှည်ကာ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အလွန်အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား... အစ်ကိုလီလန်က ဆရာဝန်လား... သူက လူနာတွေကို ကုသပေးနိုင်တာလား..."

"သူက လူတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျားသစ်ပေါက်စကိုလည်း ကုသပေးနိုင်မှာပေါ့... ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဆီကို တမင်လာရတာလဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူနာကို ကုသတာနဲ့ ကျားသစ်ကို ကုသတာက လုံးဝမတူတဲ့ ကိစ္စနှစ်ခုပါ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောထွေးနိုင်မှာလဲ..."

"ကျားသစ်တွေက လူမဟုတ်ဘူး... သူတို့က တောင်ပေါ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေလေ... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တွေက တိရစ္ဆာန်တွေကို ကုသပေးတာဖြစ်ပြီး တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာတွေက လူတွေကို ကုသပေးတာပါ... တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာတွေက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ကုသပေးတယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

လီရှောင်မိန်က ထိုမိန်းကလေးကို မျက်စောင်းထိုး၍ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီလန်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဂုန်နီအိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီး အိတ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

အတွင်း၌ ငွေအပ်များစွာ ရှိနေသည်။

"အိုး... အပ်တွေ အများကြီးပဲ..."

"အစ်ကိုလီလန်က တကယ်ပဲ ဆေးပညာတတ်တာပဲ... အရမ်းလည်းကျွမ်းကျင်သူဆန်တာပဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အံ့သြစွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူမက အစက လီလန်၏ အရည်အချင်းကို သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုအတွေးကို ပယ်ဖျက်လိုက်တော့သည်။

အပ်စိုက်ကုသရန် ငွေအပ်များကို ဘယ်မှာ ဝယ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလဲ။

ဤသည်ကက ဆေးကုသမှုအတွက်သာ ဖြစ်ရမည်။

"နည်းနည်းတော့ နာလိမ့်မယ်... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... သည်းခံပေးရလိမ့်မယ်..."

လီလန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အပ်စိုက်တာကို စိတ်မပူပါနဲ့... အဆင်ပြေပါတယ်..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် လီလန်ကို ယုံကြည်ပြီး လီလန်၏ ဆေးပညာကို ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် ဟစ်စတီးရီးယား ရောဂါကို ခံစားနေရပြီး ၎င်းမှာ အာရုံကြောဆိုင်ရာ ပြဿနာဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ ချီနှင့် သွေးချို့တဲ့ခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပထမဆုံး အပ်စိုက်ရမယ့် အချက်က ဘိုင်ဟွေ့ပါ..."

လီလန်က အပ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်၍ ခေါင်းထိပ်ရှိ ဘိုင်ဟွေ့အပ်စိုက်မှတ်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် လျင်မြန်သော မျက်လုံးနှင့် လက်များဖြင့် တိကျစွာ စိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ဤအပ်စိုက်မှုမှာ အလွန်ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လှသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖုန်းနှင့် အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

"ဝါး... အစ်ကိုလီလန်က အရမ်းမြန်တာပဲ... တကယ်ပဲ ဆေးပညာ တတ်ကျွမ်းတာပဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အံ့သြစွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

အဒေါ်ကြီးကျူးမှာလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။

လီလန်၏ အပ်စိုက်နည်းစနစ်မှာ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသနေသည်။

ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ ထူးချွန်သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးရဲ့ ပညာတွေကို သင်ယူခဲ့တာပဲ..."

ပထမဆုံးအပ်ကို ဘိုင်ဟွေ့အပ်စိုက်မှတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ စိုက်ထည့်လိုက်သည်။

"ဒုတိယအပ်က ရှန်းမန် အချက်ပါ..."

ရှန်းမန် အပ်စိုက်မှတ်မှာ လက်ကောက်ဝတ်အရိုးဘက်ခြမ်းတွင် ရှိသည်။

"တတိယအပ်က ထိုက်ချုံ အချက်ပါ..."

ထိုက်ချုံအပ်စိုက်မှတ်မှာ ခြေဖမိုးရှိ ပထမနှင့် ဒုတိယ အရိုးများကြားတွင်ရှိသည်။

"စတုတ္ထအပ်က နျေကွမ် အချက်ပါ..."

နျေကွမ် အပ်စိုက်မှတ်မှာ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ဖျံအတွင်းဘက်သို့ နှစ်မှတ်အကွာတွင် ရှိသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီလေးချက်ဆိုရင်ရပြီ..."

လီလန်က သူ၏ လက်ရာကို ကြည့်၍ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် စုစုပေါင်း အပ်လေးချောင်း စိုက်လိုက်သည်... ဘိုင်ဟွေ့၊ ရှန်းမန်၊ ထိုက်ချုံနှင့် နျေကွမ်တို့ ဖြစ်သည်။

ဤအပ်စိုက်မှတ်များမှာ ချီနှင့် သွေးကို ထိန်းညှိပေးနိုင်ပြီး စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေသည်။

"ဆရာဝန်လုံ... ဘယ်လို ခံစားရလဲ..."

လီလန်က လုံကျန်းဟူကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်း... ကောင်းပါတယ်..."

"ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အေးမြပြီး လန်းဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ရနေတယ်... အရမ်းသက်သာရာ ရနေတယ်..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက မလှုပ်မယှက်ဖြင့် အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"အေးမြတဲ့ ခံစားချက်က မှန်ပါတယ်... အပ်စိုက်မှတ်က မှန်တယ်ဆိုတာ ပြတာပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတရုတ်တိုင်းရင်းဆေး အပ်စိုက်ကုသမှုမှာ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာလိမ့်မည်။

သူသည် အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် မည်မျှထိရောက်မှုရှိမည်ကို မသိသောကြောင့် အပ်ကို ကြာရှည်စွာထားရန် မဝံ့ရဲပေ။

ဆယ်မိနစ်ကျော်လွန်သွားသည့်အခါ။

လီလန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ဆရာဝန်လုံ... အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ..."

ယခုတစ်ခါတွင်မူ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ခံစားရတယ်..."

"ကျွန်တော့်စိတ်က ကြည်လင်နေတယ်... အရင်လို စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ဘူး... ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ပိုတည်ငြိမ်လာတယ်..."

"လေတိုက်သလြိ ခံစားရတာ အေးမြပြီး သက်သာလွန်းတယ်..."

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ စကားမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။

"ဒါဆိုရင် အလုပ်ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ..."

"ကျွန်တော် အပ်တွေကို အခုပဲ ဖြုတ်လိုက်တော့မယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် နှစ်ရက်တစ်ခါ အပ်စိုက်ပေးမယ်..."

ပထမဆုံး အပ်စိုက်ကုသမှုမှာ အံ့သြဖွယ် ထိရောက်မှု ရှိနေသဖြင့် လီလန်မှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။