အခန်း ၂၇၂

အခန်း (၂၇၂)

ကောင်းကင်ဘုံပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ကျရောက်လာပြီ

ဟူလောင်ဂိတ်...။

ရှေးယခင်ကာလကတည်းက ‘လူတစ်ယောက်က လူသောင်းချီကို ကာကွယ်တားဆီးနိုင်သည်’ ဟု လူသိများသော ဤခိုင်ခံ့လှသည့် ဂိတ်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင် အန်းကော်မြို့စား၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကြောင့် အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် သံမဏိခံတပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

(၁၀) ကျန်း မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးကို ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သည့် ဘိလပ်မြေများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်း အတွင်း၌ သံချောင်းအမြောက်အမြားကို ရောနှောထည့်သွင်းထားရာ လူတို့ တွေးထင်ထားသည်ထက် များစွာပို၍ ခိုင်ခံ့လှပေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင်မူ အမြင့်ဆုံးအာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အန်းကော်မြို့စားသည် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို အေးစက်နေသော မြို့ရိုးအကာအကွယ်ပေါ် တွင် တင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော မောက်မာမှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုတို့ ရှိနေ ခဲ့လေ၏။

သူသည် အဝေးဆီမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဒီရေလုံးကြီးတစ်ခုအလား စီးဆင်းလာပြီးနောက် (၁၀) လီ အကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သော နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ စစ်ကြောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက် လေသည်။

“ဟက်...၊ ရပ်သွားပြီလား...”

အန်းကော်မြို့စား၏ နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ကြွက်ကို ကစားနေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်၏ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ယုံကြည်ရသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး ချဲ့ကားထားသော လေသံဖြင့် အသံကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဟားဟား…မြို့စားကြီး... အရှင် မြင်လိုက်လား... အဲ့ကောင်လေး ဖန်းဟန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ခံတပ် ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်သွားပြီ... သူက (၁၀) လီ အကွာကနေ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတောင် ထပ်မလှမ်းရဲ တော့ဘူး... ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ သူက အပြင်ပန်းသာ ကြည့်ကောင်းပြီး အသုံးမကျတဲ့ လှံတံတစ်ခုပဲ ဖြစ်မယ်...”

မြို့ရိုးကာကွယ်ရေးကို တာဝန်ယူထားသည့် အခြားစစ်သူကြီးတစ်ဦးကလည်း သူ၏ ဘေးရှိ ထူထဲသော မြား ကျည်တောက်ကို ပုတ်ကာ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီးကျူးလိုက် လေသည်။

"အရှင်က တကယ်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်လွန်းပါတယ်... ဒီလို နတ်ဘုရားတွေ ဖန်တီးထားသ လား အောက်မေ့ရတဲ့ မြို့ရိုးမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဖန်းဟန်ရဲ့ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ထားလိုက်အုန်း တော့...ဒဏ္ဍာရီထဲက ကမ္ဘာမြေကို ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ စစ်သည်တော်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေတောင် မှ ဒီလောက်ခိုင်ခံ့တဲ့ တံခါးကြီးရှေ့မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြမှာပါ..."

"ဟားဟားဟား... ကောင်းလိုက်တဲ့စကားပဲ..."

အန်းကော်မြို့စားသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အချိန်ကိုက် မြှောက်ပင့်ပေးမှုများကို နားထောင်ရင်း သူ၏ မောက်မာဂုဏ်ယူမှုများမှာ ပြည့်လျှံလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

ဤခံစစ်မျဉ်းကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် သူသည် အော်ရိုဘိုရော့စ် ထံမှ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်၍ ရရှိထားသော အရင်းအမြစ်များ အားလုံးကို အကုန်အစင် သုံးစွဲခဲ့ပြီး နေ့လည်ညဉ့်မပြတ် အလုပ်လုပ်ရန် အလုပ်သမား သိန်းနှင့် ချီ၍ စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဘိလပ်မြေ၏ ခိုင်ခံ့မှုကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ လောကရှိ မည်သည့် တိုက် ခိုက်မှုကိုမဆို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် မြို့ရိုးပေါ်တွင် အပြည့်အကျပ် နေရာယူထားသည့် ထောင်နှင့်ချီ သော သံချပ်ကာဝတ် သေနတ်ကိုင်တပ်သားများမှာ ဖန်းဟန်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော သေနတ်တပ်ဖွဲ့ကို စိန်ခေါ်ရန် သူ၏ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဖန်းဟန်၏ တပ်မတော် သည် မြို့ရိုးကို အချည်းနှီး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားကာ အလောင်း များမှာ မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူက အမိန့်ပေးလိုက်ပါက မြို့တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး သိန်းနှင့်ချီသော သံချပ်ကာမြင်းတပ်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုမောက်မာလှသော ကောင်လေးကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဖန်းဟန်... မင်းမှာ သေနတ်တွေ ရှိနေရုံနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီလို့ ထင်နေတာလား... ဒီနေ့ စစ်မှန်တဲ့ စစ်ပွဲခံတပ် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းကို ငါပြပေးမယ်... မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ တပ်မတော်ကို ဒီရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်တဲ့ အသားကြိတ်စက်ကြီးရှေ့မှာ ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားအောင် ငါချေမှုန်းပစ်မယ်..."

သို့သော် အန်းကော်မြို့စားနှင့် သူ၏ စစ်သူကြီးများသည် သေချာပေါက် အနိုင်ရမည်ဟူသော စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲ တွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် အဝေးရှိ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ နေရာတွင် သူတို့ မျှော်လင့်မထားသော ထူးဆန်း သည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“မြို့စားကြီး... ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး... အဲ့ဒါ... အဲ့ဒီဟာကြီးက ဘာကြီးလဲ...”

မျက်စိရှင်သော ကင်းထောက်တစ်ဦးက ပုံမှန်မဟုတ်သော လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

အားလုံးက ထိုအသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဟူလောင်ဂိတ်မှ (၁၀) လီ အကွာရှိ ကျယ် ပြောလှသော လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ဖန်းဟန်၏ စစ်သားများက ကြီးမားလှသော ရေစိုခံဖျင်စများကို လျင်မြန်သွက် လက်စွာ မတင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

ဖျင်စအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအရာများမှာ သူတို့ တွေးထင်ထားခဲ့သည့် မြို့ရိုးချိုးစက်များ၊ ကျောက်တုံးပစ် စက်များ သို့မဟုတ် ဧရာမ မြားပစ်စက်ကြီးများ မဟုတ်ကြပေ။

၎င်းအစား ၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားထူထဲပြီး တောက်ပနေသော အနက်ရောင် သတ္တုပိုက်လုံးကြီးများ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ထိုသတ္တုပိုက်လုံးကြီးများကို ဘီးများပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် ဘောင်များပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားပြီး အမြောက် ပြောင်းဝများ အားလုံးမှာ သူတို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေသော ခေါင်းမာမှုကို လှောင်ပြောင်နေသည့် အလား အလွန် ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် ကောင်းကင်သို့ စောင်းနေလျက် ရှိနေကြလေသည်။

ရာနှင့်ချီသော အမြောက်ကြီးများ...။

လူတို့ကို ဝါးမျိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် သံမဏိတောအုပ်ကြီးတစ်ခုအလား ထိုထူးဆန်းသော သံပိုက်လုံးကြီး ရာပေါင်းများစွာသည် တောရိုင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် တန်းစီနေကြပြီး အေးစက်ကာ သေဆုံးခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်း လာမည့် အလွန်တရာ နိမိတ်မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြလေသည်။

“ဒါတွေက... ဘာတွေလဲ...”

အန်းကော်မြို့စား၏ မျက်ခုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပြီး ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားကို အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်အလား ရစ်ပတ်သွားခဲ့လေ၏။

အလွန် ဝေးကွာလွန်းလှပေသည်။

ဤအကွာအဝေးမှာ ယုတ္တိတန်သည်ထက်ပင် လွန်ကဲနေပေသည်။ မြားများ ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့... ဖန်းဟန်၏ အတော်ဆုံး သေနတ်တပ်ဖွဲ့ပင်လျှင် ဤအကွာအဝေးသို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ် ပေ။ သူ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းနည်း။

“ဒါက ငါတို့တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေဖို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်နေတာများလား... တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...”

အားလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် အဝေးရှိ တပ်မတော်စစ်ကြောင်းမှ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော အမိန့်ပေး အလံတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြတ်သားသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ လွှဲချလိုက်လေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...။

“ဒုန်း...”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ကောင်းကင်ကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိုးခြိမ်း သံ ရာပေါင်းများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ထိုသံမဏိတောအုပ်ကြီးမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော မီးတောက်ရာပေါင်းများစွာနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်သွားစေမည့် ထူထပ်သော မီးခိုးဖြူများကို ရုတ်တရက် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ မမြင်နိုင်သော ဖန်ဆင်းရှင်၏ ဧရာမတူကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား အကြမ်းပတမ်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေ၏။

ဟူလောင်ဂိတ်၏ မြို့ရိုးများပေါ်ရှိ အန်းကော်မြို့စား၏ တပ်မတော်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ကမ္ဘာ ပျက်မတတ် အသံကြီးကြောင့် ချက်ချင်းပင် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သားများမှာ နားထဲတွင် ဆိုးရွားစွာ နာကျင်သွားပြီး အူတူတူ အသံများကို ကြားလိုက်ရ လေသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အသံလှိုင်းများကြောင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွား ကာ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ယိုစီးလာပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ကြလေ၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

“မိုးခြိမ်းတာလား...”

“ငလျင်လှုပ်တာ... ငလျင်လှုပ်တာ...”

အန်းကော်မြို့စားသည် အေးစက်နေသော မြို့ရိုးအကာအကွယ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ အားသုံးထားမှု ကြောင့် သူ၏ လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော့နေခဲ့လေသည်။ သူသည် အဝေးမှ မီးခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော စစ်မြေ ပြင်ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိနိုင်မီမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည့် အေးစိမ့်သော စူးရှသည့်အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

ထိုအသံကြီးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ရာ မမြင် နိုင်သော နတ်ဆိုးများစွာက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲပြီး သူတို့ဆီသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ထိုးဆင်းလာသည့်အလား ပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ...”

စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေကာ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူဖျော့နေခဲ့လေသည်။

အားလုံးက မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ အထက်သို့ မော်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မေ့ဖျောက် ရနိုင်မည် မဟုတ်သည့် သူတို့အား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြ ရလေတော့သည်။

မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်ယံတွင် ဘယ်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အနက် ရောင် အစက်အပြောက်ငယ်လေးများ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေးများသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် လိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာကြပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းလာစဉ် စူးရှပြီး နားကွဲ မတတ် အသံကြီးများကို ထုတ်လွှတ်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာမူ သူတို့ ခြေအောက်တွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်တည်နေသည့် သံမဏိမြို့ရိုးကြီးပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်၏ ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ’ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤခေတ်ကာလ၏ နားလည်နိုင် စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသော ‘ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း’ ပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဒုက္ခပါပဲ... ရန်သူ့၏ မှော်ပညာတွေပဲ... မြန်မြန် ရှောင်ကြ...”

စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ် အမိန့်ပေးသံမှာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ အပြည့်အဝပင် မထွက်ပေါ်လာနိုင်မီမှာပင် သေမင်း၏ မုန်တိုင်းကို သယ်ဆောင်လာသော ပထမဆုံး အမြောက်ဆန်က ပြုတ်ကျလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

“ဝုန်း...”

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက မြို့ရိုး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အန်းကော်မြို့စားသည် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟု သူ ယူဆထားသော၊ သူနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသည့် ဘိလပ်မြေ မြို့ရိုးသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ‘သံတုံး’ ကြီး၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က ကွတ်ကီးတစ်ခုကို ချေမွလိုက်သကဲ့သို့ လွင့်စင်နေသော အပျက်အစီးများနှင့် အသက်ရှူကျပ်စေသော အမှုန့်များ အဖြစ် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းက သူတို့၏ ပတ်လည်ရှိ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော သံချပ်ကာဝတ် စစ်သားများ ကို ဆတ်တောက်ဆတ်တောက်ဖြစ်နေသည့် စက္ကူအရုပ်လေးများအလား အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ရာ ပူလောင်နေသော သွေးများနှင့် ရောနှောနေသည့် သူတို့၏ ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များမှာ လေထုထဲသို့ မြင့်မားစွာ လွင့်စင်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ အစမျှသာ ရှိသေးပေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်၊ ရာဂဏန်းမြောက်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အခြား အမြောက်ဆန်များစွာက ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ကမ္ဘာပျက်မည့် ဥက္ကာပျံမိုးရွာကျသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း ပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည့် အစွမ်းများဖြင့် ရွာကျလာခဲ့လေတော့သည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဝုန်း...”

ဤအချိန်တွင်မူ ဟူလောင်ဂိတ်၏ ခံစစ်မျဉ်းတစ်ခုလုံးမှာ အဆုံးမဲ့ မီးတောက်များ၊ ပေါက်ကွဲမှုများနှင့် သေဆုံး ခြင်းများထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်က အန်းကော်မြို့စား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ရသော ဘိလပ်မြေခံတပ်ကြီးများမှာ ဤအဆက်မပြတ် ရွာကျနေ သော ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် ကမ်းခြေ၌ ပုံထားသည့် သဲရုပ်တုများအလား အလွန်ပင် ပျက်စီးလွယ် သွားခဲ့ပြီဖြစ်လေ၏။

မြို့ရိုး၏ အစိတ်အပိုင်းကြီးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး ခိုင်ခံ့သော မြို့ရိုးကြီးမှာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှ သည့် အက်ကွဲကြောင်းကြီးများဖြင့် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ လိမ်ကောက်နေသော သံချောင်းများမှာ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်၏ စမ်းသပ်တံများအလား လေထုထဲတွင် ပေါ်ထွက်နေကြပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြေညာနေကြလေ၏။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများမှာမူ သက်ရှိငရဲခန်းအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့ ပုန်းအောင်းစရာ နေရာဟူ၍ လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။ အကြောင်းမှာ သေမင်းတမန်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာ သည့် အလား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အမြောက်ဆန်များ၏ ပေါက်ကွဲမှုမှာ ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းနှင့် ကျည်စများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုသက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်နေ သော ပြင်းထန်သည့် တုန်ခါမှုများက သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

သူတို့သည် ခေါင်းကို ပိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး နေနေကြပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအလား မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေကြကာ သေးများ၊ ချီးများ ထွက်ကျနေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများ ယိုစီးလာကာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ အဆုံးမဲ့ အကြောက်တရားထဲ တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီဖြစ်လေ၏။

အန်းကော်မြို့စားသည် ထိုနေရာတွင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေမိပြီး ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းများက သူ၏ ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူကို လွင့်စင်သွားစေကာ သူ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို တုန်ခါသွားစေရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်လေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။

*ငါတို့ ရှုံးသွားပြီလား...*

*ငါတို့ ဒီလိုပဲ ရှုံးသွားပြီလား...*

သူ၏ သိန်းနှင့်ချီသော တပ်မတော်ကြီးနှင့် သူ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသည့် သံမဏိခံစစ်ကြီးမှာ ရန်သူ၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင် ရသေးဘဲ ဤကဲ့သို့ အရင်က မရှိဖူး၊ မမြင်ဖူးသော ‘ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း’ ဖြင့် မြေကြီးပေါ်မှ လုံးဝ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတော့မည်လား။

သူသည် မီးတောက်များထဲတွင် ပြိုလဲနေသော ခံစစ်မျဉ်းနှင့် ပေါက်ကွဲမှုများကြားတွင် အသားစ၊ သွေးစများ အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသော စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွား ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် အေးခဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ စစ်ပွဲ မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သေမျိုး များအပေါ် ပြုလုပ်သည့် ဖျက်ဆီးချေမှုန်းရေးတိုက်ခိုက်မှုကြီးပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

“ဖန်းဟန်...”

အန်းကော်မြို့စား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများပြည့်နှက်နေပြီး အဆုံးမဲ့ နာကြည်းမှုနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသည့် စကားလုံးနှစ်လုံးကို အံကြိတ်ကာ ညှစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

“မင်းက နတ်ဆိုးပဲ...”