အခန်း ၂၇၃

အခန်း (၂၇၃)

တင့်ကားများ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် တားဆီး၍မရနိုင်သော အမိန့်တော်

အမြောက်များ ပစ်ခတ်မှုသည် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံး အမြောက်ကျည် ကျရောက်လာသောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားလုမတတ်၊ နားကွဲမတတ် မြည်ဟီးသံကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဟူလောင်ဂိတ် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

အန်းကော်မြို့စား၏ သိန်းနှင့်ချီသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ငရဲမီးတောက်များဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဆေးကြောခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေတော့သည်။

တစ်ချိန်က ခိုင်ခံ့ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော သံမဏိခံတပ်ကြီးမှာ အပေါက်အပြဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အပျက်အစီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပေသည်။

အပျက်အစီးများကြားတွင် ခြေပြတ်လက်ပြတ်ဖြစ်နေသော အလောင်းများနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် မီးလောင်ကျွမ်း နေသော လက်နက်များက နေရာအနှံ့အပြား၌ ရှိနေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော ယမ်းနံ့နှင့် သွေးညှီနံ့တို့က ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်။

အမြောက်ဒဏ်မှ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စစ်သားများသည် သင်္ချိုင်းထဲမှ တူးဖော်ခံ ရသော မြေခွေးများကဲ့သို့ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင်လည်း သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နားများပင်းနေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ အသက်ဝင်မှု မရှိတော့ပေ။

သူတို့သည် တုန်ယင်နေကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အလောင်းပုံများကြားမှ ထုံထိုင်းစွာ တွားသွားထွက်လာ ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမောကြည့်နေကြရာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေ၏။

“ရပ်... ရပ်သွားပြီလား...”

“မိစ္ဆာမှော်ပညာက... ပြီးသွားပြီလား...”

လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် အပျက်အစီးပုံများကြားမှ ယိုင်နဲ့စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မီးများ မပန်းထုတ်တော့သော အဝေးမှ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ တပ်စွဲရာနေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဘေးဒုက္ခမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခြင်းအတွက် သက်သာရာရမှုနှင့် တွေဝေမှုတို့က ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်ကာ တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်စုစည်းရန် အမိန့်ပေးတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ထိုအချိန်၌ပင် မြေကြီးမှာ နောက်တစ်ဖန် စည်းချက်ညီညီ တုန်ဟီးလာခဲ့လေသည်။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပြင်းထန်ပြီး ပေါက်ကွဲတတ်သော အမြောက်သံများ မဟုတ်တော့ဘဲ မြေကြီးအောက်ခြေမှ

ထွက်ပေါ်လာသော စစ်ဗုံတီးသံများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး လေးလံသော အသံကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် ထိုအသံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာကာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာပြီး ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အိပ်မောကျနေသော သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာပြီး သူတို့ ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကြောင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။

“ဘာ... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ...”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သားများအားလုံးသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့် နှက်နေကာ အမြောက်များကြောင့် ပျက်စီးသွားသော အပျက်အစီးများ၏ တစ်ဖက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ အစွန်းတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော အနက်ရောင်အစက်လေးများ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအရာများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အကြောက်တရားကြောင့် ကျုံ့ဝင်သွားသော သူတို့၏ သူငယ်အိမ်များထဲ တွင် ထိုအနက်ရောင်အစက်လေးများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာခဲ့လေသည်။

ထိုအရာများမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အမြောက်မီးငရဲ တွင်းမှ ကာကွယ်ရုံမျှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သော သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသော သွေးရောင်လေး မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပြာများကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအရာများမှာ... မဟုတ်သေးပေ၊ အုပ်စုကြီးတစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်လေသည်။ သံမဏိများဖြင့် လုံးဝပြုလုပ်ထား သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲတစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင်ပင် တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးသော သားရဲကြီးများပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းတို့တွင် ခြေထောက်များ မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ ခြေအောက်တွင်မူ အမြောက်ကျည်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော တွင်းပေါက်များနှင့် ကတုတ်ကျင်းများကို မြေပြန့်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်သည့် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော ခြိမ်းခြောက်မှုအပြည့်ရှိသည့် သတ္တုဘီးလမ်းကြောင်းနှစ်ခု ရှိနေလေသည်။

၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အမှောင်ရောင်သန်းနေသော အစိမ်းရင့်ရောင် သံချပ်ကာအထူကြီးများဖြင့် ဖုံး အုပ်ထားပြီး သေမင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ အမြောက်များကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျည်တွင်းများနှင့် အပျက်အစီးများမှာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ချောမွေ့သော လမ်းမကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

အမွန်းကျပ်ဆုံးနှင့် မျှော်လင့်ချက်အမဲ့ဆုံး အရာမှာ ၎င်းတို့အပေါ်ရှိ အမြောက်ပြောင်းဝကြီးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအမြောက်ပြောင်းများမှာ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း မည်း မှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အမြောက်ပြောင်းဘေးရှိ ပြောင်းပေါင်းများစွာပါသော စက်သေနတ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကာ သေမင်း၏ အေးစက်သောအလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

“မိစ္ဆာကြီး... မိစ္ဆာကြီးပဲ...”

ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြုံတွေ့နေရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တိုက်ခိုက်မှုများကို နောက်ဆုံးတွင် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့သော စစ်သားတစ်ဦးသည် နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ တုံးတိနေသော လက်နက်ကို လွှင့်ပစ်ကာ လှည့်၍ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

“ဆုတ်ခွင့်မရှိဘူး... ငါ့အတွက် တန်းစီထားစမ်း... ထွက်ပြေးတဲ့သူ မှန်သမျှကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ် မယ်...”

တိုက်ပွဲကို တာဝန်ယူထားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထွက်ပြေးသူ အများအပြားကို ခုတ်သတ်လိုက်ပြီး အသံသြသြဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သံချပ်ကာ သေနတ်ကိုင်တပ်ဖွဲ့... ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်... ရှေ့ကိုထွက်စမ်း... ငါ့အတွက် ပစ်ကြစမ်း... အဲဒီ သံတုံးတွေကို သံတိုသံစတွေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြ...”

အရာရှိများ၏ သွေးထွက်သံယို ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် အန်းကော်မြို့စား၏ နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်ဖြစ် သော အကြီးစားသေနတ်များ တပ်ဆင်ထားသည့် သူ၏ ထိပ်တန်း စစ်သားများသည် သူတို့ထံတွင် ကျန်ရစ်နေ သော နောက်ဆုံး ရဲစွမ်းသတ္တိများကို စုစည်းလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် တုန်ယင်နေလျက် သာမန်သံချပ်ကာများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော သူတို့၏ သေနတ်များကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော သံမဏိသားရဲကြီးများထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ လေသည်။

“ပစ်စမ်း...”

“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”

သေနတ်ပေါင်းများစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒေါသတကြီး မီးလျှံများကို ပန်းထုတ်လိုက်ကြပြီး စက်မှု လုပ်ငန်း၏ အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည့် လိပ်နက်အမှတ် (၁) ၏ ရှေ့ဘက် စောင်းနေသော သံချပ်ကာပေါ်သို့ ကျည်ဆန်များ အဆက်မပြတ် ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ကို ထိတ်လန့်စေပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို ချိုးဖျက်ပစ်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော သူရဲကောင်းနှင့် သူ၏မြင်းကိုပါ ထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် ထိုကျည်ဆန်များသည် သံမဏိသားရဲကြီး၏ အခွံနှင့် ထိမိသောအခါ တောက်ပသော မီးပွားများ ဆက်တိုက်ထွက် ပေါ်လာကာ ယားကျိကျိဖြစ်စေသော တချွင်ချွင် အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော အဖြူ ရောင်အမှတ်အသားလေးတစ်ခုပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ဘဲ ရက်စက်စွာ ပြန်ကန်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လိပ်နက်အမှတ် (၁) ၏ ယာဉ်မောင်းခန်းအတွင်းတွင် နျူအာသည် ကျဉ်းမြောင်းသော စောင့်ကြည့်ပြတင်းပေါက် မှတစ်ဆင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်နှာများနှင့် အချည်းနှီး ပစ်ခတ်နေကြသည့် အပြင်ဘက်ရှိ ရန်သူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး လည်ချောင်းပုံစံ ဆက်သွယ်ရေး စက်ထဲသို့ သူအသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ကျက်သရေတုန်းတွေ... အရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီကောင်တွေက ငါတို့ကို ကလိထိုးဖို့တောင် မတန်ဘူး... တကယ်ကို အားရစရာကောင်းတာပဲ...”

“နျူအာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... စက်သေနတ်တွေ အဆင်သင့်ပြင်ထား... လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပစ်... မျှော်လင့်ချက်မဲ့တယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြလိုက်စမ်း...”

ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်သောအသံက နားကြပ်ထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“နားလည်ပါပြီ...”

နျူအာသည် အငြိုးတကြီး ပြုံးလိုက်ပြီး စက်သေနတ်ပေါ်ရှိ ပစ်ခတ်ရန်ခလုတ်ကို အားကုန် နှိပ်ချလိုက်လေ တော့သည်။

“ဒက်…ဒက်…ဒက်…ဒက်…ဒက်…ဒက်…...”

တင့်ကားပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ပြောင်းခြောက်ခုပါ ဂက်တလင်စက်သေနတ်ကြီးမှာ သေမင်းကိုယ်တိုင် ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

ပူလောင်နေသော သတ္တုကျည်ဆန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မီးတောက်ကြာပွတ်ကြီးတစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ခဏကမှ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်နေခဲ့သော သံချပ်ကာအထူကြီးများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သေနတ်ကိုင် တပ်ဖွဲ့မှာ မမြင်ရသော ဧရာမတံစဉ်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ဂျုံခင်းကြီးကို ရိတ်သိမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တံမြက် လှည်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။

သွေးများနှင့် အသားစများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး အရိုးများလည်း တစ်စစီ ကျိုးကြေသွားခဲ့လေသည်။

ဓားများနှင့် ပုဆိန်များ၏ ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် ခိုင်ခံ့သော ထိုစစ်သားများ ဝတ်ဆင်ထား သည့် အကြီးစား သံချပ်ကာများမှာ ဤအကြမ်းဖက် သတ္တုမုန်တိုင်းကြီးရှေ့တွင် စက္ကူထက်ပင် ပို၍ ပျက်စီး လွယ်နေခဲ့ချေသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျည်ဆန်များသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆုတ်လိုက်ကြပြီး ကြက်သွေးရောင် သွေးမြူခိုးများကို အထက်သို့ လွင့်တက်သွားစေခဲ့လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး တွန့်လိမ်နေသော ဖော်ပြ၍မရနိုင် သည့် အသားစများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်လှသော ဤသတ်ဖြတ်မှုကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ကြရသော ရန်သူစစ်သားများအားလုံး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို လုံးဝ ပြိုလဲသွားစေခဲ့လေ တော့သည်။

“မိစ္ဆာတွေ... သူတို့တွေက ငရဲကလာတဲ့ မိစ္ဆာတွေပဲ...”

“ပြေးကြ... မြန်မြန်ပြေးကြ...”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သားများသည် သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အခြေခံအကျဆုံး အကြောက်တရားများ ကို ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် လက်နက်များကို လွှင့်ပစ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်း ဖြတ်ခံထားရသော ယင်ကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ တကွဲတပြားစီ ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က တင့်ကားဘီးများကို ကျော်တက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

လိပ်နက် တင့်ကားများသည် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော သံမဏိတန်းစီမှုကို ဖွဲ့စည်းကာ ပြိုကွဲနေသော ရန်သူ့ တပ်များထံသို့ ကြီးမားလှသော အင်အားဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒုန်း...”

တင့်ကားတစ်စီး၏ ပင်မအမြောက်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အလွန်ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲတတ် သည့် ကျည်ဆန်တစ်ခုက ခေါင်းမာစွာ ခုခံနေဆဲဖြစ်သော ယိုယွင်းနေသည့် ခံတပ်တစ်ခုကို တိကျစွာ ထိမှန်သွား ခဲ့လေသည်။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးက အတွင်းရှိ စစ်သားတစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့်အတူ ခံတပ်ကြီးကိုပါ လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့ကို တောက်ပသော သွေးရောင် မီးရှူးမီးပန်းတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ မည်သည့် မရေရာမှုမျှမရှိဘဲ လုံးဝကို တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

အန်းကော်မြို့စား၏ သိန်းနှင့်ချီသော နောက်ဆုံးတပ်မတော်ကြီးမှာ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး လုံးဝ တကွဲတပြားစီ ဖြစ်သွား ခဲ့လေတော့သည်။