အခန်း ၂၇၄

အခန်း (၂၇၄)

အန်းကော်မြို့စား၏ နိဂုံး

တပ်မတော်ကြီးမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

တစ်ချိန်က စည်းကမ်းသေဝပ်ပြီး စနစ်ကျလှသော သိန်းချီသည့် ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့ကြီးမှာ ယခုအခါတွင် မူ ကြောက်ရွံ့မှု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရကာ မိဘများကို တစာစာအော်ဟစ်တမ်းတရင်း အရပ် မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးနေကြသော သိုးအုပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ ဖြစ်သည်။

အန်းကော်မြို့စားသည် သူ၏ အသစ္စာအရှိဆုံး ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ ခြံရံမှုဖြင့် ဟူလောင်ဂိတ်၏ အတွင်းမြို့တော်ဆီသို့ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေဖြင့် ထွက်ပြေးနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ ရွှေရောင်သံချပ်ကာမှာ ရွဲ့စောင်းနေပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏ ဦးထုပ်မှာလည်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရတော့ဘဲ ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ကိုယ်စားလှယ်မင်းသား မဟုတ်တော့ဘဲ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေချေတော့သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ထုံထိုင်းနေပြီး ဗလာကျင်းနေမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

အမြောက်တပ်များက မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးနေကြပြီး...၊ သံမဏိ သတ္တဝါကြီးများက လည်း...။

ဤအရာများမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကို ကျော်လွန်နေပြီး ဤခေတ်ကာလရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ကူး ယဉ်နိုင်စွမ်းထက်လည်း ကျော်လွန်နေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ သစ္စာရှိ ကိုယ်ရံတော်တစ်စုမှာ သံမဏိသတ္တဝါကြီး၏ ဘေးတိုက်ဝင်တိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် မြင်းများမှာ သံမဏိဘီးခွေများအောက်တွင် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရကာ ချက်ချင်းပင် အသားစ၊ သွေးစများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

သူ ငွေကြေးမြောက်မြားစွာ အကုန်အကျခံကာ တည်ဆောက်ခဲ့သော သူ၏ တပ်စခန်းကြီးမှာ ထိုဘီလူးကြီး များ၏ လွယ်လွယ်ကူကူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် တားဆီး၍ရနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဖန်းဟန်သည် ဤနတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးဆန်သော ဖန်တီးမှုများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိလေ၏။ နိုင်ငံကို ခိုးယူခဲ့သည့် သစ္စာဖောက်ဖြစ်သော သူ့အား ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် အတွက် သူသည် တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလေသလားပင်။

"မြန်မြန်... မြို့တော်ထဲကို ဝင်ကြ... မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်လိုက်... မြန်မြန်လုပ်..."

အန်းကော်မြို့စားသည် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ အတွင်းမြို့တော်၏ လေးလံသော သံမဏိတံခါးကြီးမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကြားများနှင့် အဆောက်အအုံများရှိသည့် အတွင်းမြို့တော်ထဲတွင် ပုန်းအောင်း နိုင်ခဲ့လျှင်...၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အချိန်အနည်းငယ်လောက် ဆွဲထားနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် သူ့အား သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ကာကွယ်ပေးရင်း အတွင်းမြို့တော် တံခါးဆီသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားခဲ့ကြလေ၏။ မြို့စောင့်တပ်သားများမှာ ကိုယ်စားလှယ်မင်းသား ဤမျှ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေ သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မြို့တံခါးကို အလောတကြီး ပိတ်ရန် ကြိုးစား ကြလေတော့သည်။

သို့သော် လေးလံလှသော မြို့တံခါးကြီးနှစ်ချပ် ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားချိန်တွင်ပင်...။

"ဝုန်း..."

လွင့်စဉ်လာသော သစ်သားစများနှင့် သတ္တုအပိုင်းအစများနှင့်အတူ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရူးသွပ်နေသော သမိုင်းမတင်မီခေတ်က ကြံ့ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစိမ်းရင့်ရောင် သံမဏိသတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် မြို့တံခါးကို ဝင်တိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပေါင်တစ်ထောင်အလေးချိန်ရှိသော ဝင်တိုက်သည့် ဦးချိုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် ခိုင်ခံ့သော ထိုမြို့ တံခါးကြီးမှာ တန်ပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသည့် 'လိပ်နက်အမှတ် (၁)' ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွေ့လျားစွမ်းအင်ရှေ့တွင် ဘီစကွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့လွယ်နေခဲ့ပေသည်။

သံမင်းတုပ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးပဲ့သွားပြီး ပတ္တာများမှာလည်း အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်သွားကာ ဧရာမ တံခါး ချပ်ကြီးနှစ်ချပ်မှာ အတွင်းဘက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး အချိန်မီ မရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော စစ်သည်အမြောက်အမြား ကို လဲကျသွားစေခဲ့လေသည်။

လွင့်ပျံနေသော မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ထိုသံမဏိသတ္တဝါကြီးသည် ကျိုးပဲ့နေသော မြို့တံခါးကို ကျော် ဖြတ်ကာ မြို့တွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အန်းကော်မြို့စားနှင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေ၏။

"အင်း..."

အန်းကော်မြို့စား၏ ခရီးစဉ်မှာ ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူနှင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များအားလုံးမှာ မှော်ပညာဖြင့် ဖမ်းစားခံလိုက်ရသည့်အလား ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲ သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် အရောင်အသွေးများ ကင်းမဲ့သွားကာ သေမင်းတမန် ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ကြလေသည်။

မျှော်လင့်ချက်များမှာ...၊ တစ်စစီ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေပြီ။

နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်မှာ ဤဘီလူးကြီး၏ အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

အန်းကော်မြို့စားသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

၎င်း၏ အင်ဂျင်မှ အမည်းရောင်မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ သံမဏိဘီးခွေများပေါ်တွင် ရွှံ့ဗွက် များနှင့် မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော အသားစ၊ သွေးစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေသည်။ သူတို့၏ ထိတ်လန့်နေ သော အကြည့်များအောက်တွင် အမည်းရောင် အမြောက်ပြောင်းဝကြီးမှာ အံကြိတ်သံကဲ့သို့ 'ကျွိ' ဟူသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေလျက် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ထံသို့ တိကျစွာ ချိန်ရွယ်လာ ခဲ့လေသည်။

အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်တစ်ခုက အန်းကော်မြို့စားကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့်အလား အမြောက်ပြောင်းဝအတွင်းရှိ နက်ရှိုင်းလှသော အမည်း ရောင် တွင်းနက်ကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

အကယ်၍ ဤသံမဏိမိစ္ဆာကြီးကသာ အလိုရှိပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အရိုးတစ်ချောင်းမျှပင် မကျန် တော့ဘဲ ကြိတ်ချေထားသော အသားစများအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲလွင့်စဉ်သွားမည်ကို သူ အနည်းငယ်မျှပင် သံသယမရှိတော့ပေ။

"မြို့... မြို့စားကြီး..."

ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး၏ သွားများမှာ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ချွမ်' ခနဲ လွတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ယောက်၊ တတိယတစ်ယောက်...။

ကိုယ်ရံတော်များအားလုံးသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြပြီး ဒူးများခွေကျကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ သံမဏိသတ္တဝါကြီးရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ကြလေတော့သည်။

အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သည့် ခုခံမှုမျိုးမဆို အလွန်ပင် အားနည်းပြီး ရယ်စရာကောင်းလှ ပေသည်။

အန်းကော်မြို့စား၏ ခြေထောက်များမှာ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် တုန်ယင်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် သူ၏ နောက် ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းကာ မတ်မတ်ရပ်နေလိုသော်လည်း အမြောက်ပြောင်းဝမှ ထွက်ပေါ် လာသော ထိတွေ့ခံစားနိုင်သည့် သေမင်း၏ ဖိအားက သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစစ်လိုင်း များကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

'ဘုန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ...။

တစ်ချိန်က ဧကရာဇ်မင်း၏ အောက်တွင် ဒုတိယမြောက် သြဇာအာဏာအရှိဆုံးဖြစ်ခဲ့သော မဟာကျင်း၏ ကိုယ် စားလှယ်မင်းသားကြီးမှာ ဒူးခွေကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သံမဏိသတ္တဝါကြီး၏ အပေါ်ဘက်မှ တိုးညင်းသော 'ကလစ်' ဟူသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ ပြီး စက်ဝိုင်းပုံ တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

လူငယ်ပုံရိပ်တစ်ခုက ထိုတံခါးပေါက်မှနေ၍ တစ်ဝက်ခန့် ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ရိုးရှင်းပြီး အစွန်းအထင်းကင်းစင်သော အနက်ရောင် စစ်ဆင်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုအရာက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

သူသည် ခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အောက်ခြေမရှိသော ရေအေးကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည် ငြိမ်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အန်းကော်မြို့စားကို ငုံ့ကြည့်နေလေ၏။

ထိုသူမှာ ဖန်းဟန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားကြလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ ဂရုမစိုက်တတ်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း အန်းကော်မြို့စား၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်အစအနလေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ၊ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ၊ ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ၊ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ... ထို့ပြင် သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကိုလည်း လုံးဝ လက်ခံယုံကြည်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

သူ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ထွက်မလာခဲ့ ချေ။

သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသည့် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မတွေ့ရပေ။ ထိုအစား သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး ရက်စက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် စကားပြော လိုက်လေရာ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိ သွားခဲ့လေသည်၊

"ခေတ်တွေ ပြောင်းသွားပြီ... အန်းကော်မြို့စား..."

ထိုစကားတစ်ခွန်းမှာ လေးလံသော သံတူကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ အန်းကော်မြို့စား၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

အန်းကော်မြို့စားသည် သူ၏ စွမ်းအင်များအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ဘေးဘက်သို့ လည်ကျသွားပြီးနောက် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့လေတော့သည်။