အခန်း ၂၇၆

အခန်း (၂၇၆)

နန်းစွန့်ပွဲအခမ်းအနားနှင့် ခေတ်သစ်မင်းဆက်၏ နိဒါန်း

အန်းကော်မြို့စားကို ကွပ်မျက်ရန် တော်ဝင်အမိန့်တော် ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်တွင် မြို့တော်၏ လေထုမှာ တင်းမာသွားခဲ့လေ၏။

အန်းကော်မြို့စား၏ ဦးခေါင်း ပြတ်ကျသွားသည့် အချိန်တွင် ခေတ်ဟောင်းတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိကြပေသည်။

ဤခေတ်သစ်ကို မည်သူက စတင်ပေးမည်ဆိုသည့် အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ မြို့ပြင်တွင် တပ်စွဲထားသော သံချပ်ကာတပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်နေသည့် ဖန်းဟန်ထံသို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေကြလေသည်။

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ရပ်များမှာ ဖြောင့်တန်းရိုးရှင်းနေမည်ဟု ထင်မှတ်စရာ ရှိပေသည်။

ဘုရင်မက နန်းစွန့်ကြောင်း တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်မည်ဖြစ်ပြီး ဖန်းဟန်က သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းပယ်မည် ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် 'မလွှဲမရှောင်သာဘဲ' ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ မင်းဆက်ကို ပြောင်းလဲပြီး မင်းဆက်သစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်မည်ပင် ဖြစ်လေ၏။

သမိုင်းကြောင်းဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်လာရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သုံးရက်အကြာ၊ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမတွင် ဖြစ်လေ၏။

အန်းကော်မြို့စားကို ကွပ်မျက်ပြီး သူ၏ အဓိကလက်ပါးစေများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်တွင်မူ ရှောင်ရူရွှီသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် အလွန်ခမ်းနားလှသော ဆယ့်နှစ်ထပ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေ၏။

ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရာတွင် အကြီးမားဆုံးသော ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည့် ဖန်းဟန်သည် ခန်းမထဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံရပြီး အရာရှိအားလုံး၏ ရှေ့ဆုံးတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေခဲ့လေသည်။

နန်းတွင်းလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ရှောင်ရူရွှီသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်လေ၏။

သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော တောက်ပသည့် အဝါရောင် အမိန့်တော်စာလွှာကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်လေသည်။

“ငါကိုယ်တော် ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ငါကိုယ်တော်၏ အရည်အချင်းမပြည့်မီမှုများကြောင့် သစ္စာဖောက်အရာရှိများ ကြီးစိုးလာခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်လည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်...။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နိုင်ငံစောင့်မြို့စား ဖန်းဟန်က အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး နိုင်ငံအတွင်းမှ သစ္စာဖောက်များကို ရှင်းလင်းပေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိုင်းအစိုင်းများကို ငြိမ်းချမ်းစေခဲ့သည်...။ သူသည် နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာတွင် ကြီးမားသော ကျေးဇူးကို ပြုခဲ့ပြီး သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်...။”

“ငါကိုယ်တော်သည် အရည်အချင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့ကြောင်းကို ဝန်ခံပြီး ဤလောကကို အုပ်ချုပ်ရန် မသင့်တော်တော့ပေ...။ ထို့ကြောင့် ငါကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပြည်သူတို့၏ အလိုဆန္ဒနှင့်အညီ ဤမဟာကျင်းအင်ပါယာကြီးကို မြို့စား ဖန်းဟန်ထံသို့ နန်းစွန့်ကာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်...။”

“နိုင်ငံစောင့်မြို့စားအနေဖြင့် ဤရာထူးကို မငြင်းပယ်ဘဲ ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရန်၊ ပြည်သူများကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ထာဝရငြိမ်းချမ်းသော ခေတ်သစ်တစ်ခုကို စတင်ပေးရန် ငါကိုယ်တော်တို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်...။ ဤသည်မှာ တော်ဝင်အမိန့်တော်ပင် ဖြစ်သည်...။”

နန်းစွန့်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏...။

လူတိုင်းက ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရင်မ၏ နှုတ်မှ ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချသံများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုနောက်တွင်မူ ဝန်ကြီးချုပ် ဦးဆောင်သော မြို့ပြနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကာ ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

“နိုင်ငံစောင့်မြို့စားကြီးအနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပြည်သူလူထု၏ အလိုဆန္ဒအရ ဧကရာဇ်အဖြစ် ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းတော်မူပါ...။”

“နိုင်ငံစောင့်မြို့စားကြီး ဧကရာဇ်အဖြစ် ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းတော်မူပါ...။”

ထိုအသံကြီးမှာ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဧကရာဇ်သစ်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာမှုနှင့် မင်းဆက်သစ်တစ်ခု၏ အစပြုခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ကြရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေကာ ဖန်းဟန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ သူ့အပေါ် ကျေးဇူးဆပ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် သူ၏အတွက် တစ်ခုတည်းသော လုပ်ပေးနိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဤလောကကမ္ဘာကြီးကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လွှဲအပ်ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အမြင့်ဆုံးသော အာဏာ၏ မြူဆွယ်မှုနှင့် ဒူးထောက် တောင်းဆိုနေကြသော အရာရှိများ၏ ရှေ့တွင် ဖန်းဟန်မှာ မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှ ပြသခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သူသည် သူ၏ရှေ့မှ ဖြစ်ပျက်နေသမျှမှာ သူနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

အားလုံး၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရှုနေမှုများကြားမှပင် သူသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်ရူရွှီကို အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည့် စကားတစ်ခွန်းကို သူက ဆိုလိုက်လေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်များမှာ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် ခံယူရန် ကြီးမားလွန်းလှပါသည်...။”

“ကျွန်တော်မျိုး ငြင်းပယ်ပါရစေ...။”

ငြင်းပယ်လိုက်သည်တဲ့လား...။

ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

အားလုံးမှာ မှင်သက်ကြောင်အသွားခဲ့ကြပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော အရာရှိများသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လာကြလေသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်မှာမူ သူ၏ နားကိုပင် သူမယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူပင် မှားလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်ရေးအာဏာကို အပြည့်အဝ ချုပ်ကိုင်ထားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်က ဧကရာဇ်ထက်ပင် သာလွန်နေသည့် မည်သည့် အမတ်ကမျှ မိမိထံသို့ ထိုးအပ်လာသော ပလ္လင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။

ဤသည်မှာ ယုတ္တိမရှိလှပေ...။ ဤသည်မှာ လုံးဝကို ရူးသွပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏...။

ရှောင်ရူရွှီ၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားခဲ့ပြီး သူမက အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ဖန်းဟန်...၊ ဤအရာက ရှင်နှင့် ထိုက်တန်သည်လေ...။ ရှင်တစ်ယောက်တည်းကသာ ဤလောကကြီး၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ရန် ထိုက်တန်ပေသည်...။”

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရှောင်ရူရွှီ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေ၏။ ထိုအပြုံးတွင် ဤခေတ်ကာလကို ကျော်လွန်သွားသည့် နက်နဲပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အရည်အသွေးတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး...၊ ကျွန်တော်မျိုး၏ အမြင်တွင် ဧကရာဇ်ဆိုသည်မှာ လောကကြီး၏ အရှင်သခင် မဟုတ်ဘဲ လောကကြီး၏ အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်...။”

သူသည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး စုဝေးနေကြသော မြို့ပြနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများကို မျက်နှာမူလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“ကျွန်တော်မျိုး ဖန်းဟန်တွင် အမြင့်ဆုံးသော အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသကဲ့သို့ ကျွန်တော်မျိုး၏ သားမြေးများကိုလည်း ဤပလ္လင်အတွက် အဆုံးမရှိသော အာဏာလုပွဲများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများကြားတွင် မပါဝင်စေလိုပါ...။”

“ကျွန်တော်မျိုးက မဟာကျင်း၏ 'အစောင့်အရှောက်' သာ ဖြစ်လိုပါသည်...။”

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေမည့် အတွေးအခေါ်သစ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက စည်းမျဉ်းခံ ဘုရင်စနစ်အောက်တွင် 'ဝန်ကြီးအဖွဲ့စနစ်' တစ်ခု တည်ထောင်ရန် အဆိုပြုပါသည်...။”

“အရှင်မင်းကြီးသည် ကျွန်တော်တို့ မဟာကျင်း၏ အမြင့်ဆုံးသော နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း လေးစားကြည်ညိုရသည့် နိုင်ငံတော်၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...။ တော်ဝင်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အမွေအနှစ်များမှာ ထာဝရတိုင် ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပါ...။”

“သို့သော် နိုင်ငံတော်၏ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းကိုမူ 'ဝန်ကြီးအဖွဲ့' ဟူသော အဖွဲ့အစည်းသစ်တစ်ခုမှ တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်မည် ဖြစ်ပါသည်...။ ဝန်ကြီးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်များကို အရှင်မင်းကြီးနှင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့က ဤလောကရှိ အရည်အချင်းရှိပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သူများထဲမှ ပူးပေါင်းရွေးချယ်ကာ ခန့်အပ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်...။ သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် နိုင်ငံသူနိုင်ငံသား အားလုံးအပေါ်တွင် တာဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပါသည်...။”

“ကျွန်တော်မျိုး ဖန်းဟန်အနေဖြင့် အရှင်မင်းကြီး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မျှဝေထမ်းဆောင်ရန်နှင့် ပြည်သူလူထုအား အလုပ်အကျွေးပြုရန် ပထမဆုံး 'အကြီးအကဲဝန်ကြီး' အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိပါသည်...။”

ဝုန်း...။

ဖန်းဟန်၏ စကားများမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမကြီးထဲရှိ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

စည်းမျဉ်းခံ ဘုရင်စနစ်တဲ့လား...။ ဝန်ကြီးအဖွဲ့တဲ့လား...။ နိုင်ငံတော်၏ သင်္ကေတတဲ့လား...။

တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော ဤစကားလုံးများနှင့် သူတို့၏ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသော နားလည်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားသည့် ဤနိုင်ငံရေး အယူအဆများက လူတိုင်းကို ကြီးမားလှသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားစေခဲ့လေသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အမတ်ဟောင်းများမှာ တွေဝေပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြလေ၏။

သို့သော် ပွင့်လင်းသော စိတ်ဓာတ်ရှိကြသည့် လူငယ်အရာရှိများ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အစဉ်အလာမရှိခဲ့ဖူးသော တောက်ပမှုများဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့... သူတို့ မည်သည့်အရာများကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသနည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိကြလေသည်။

အကြွင်းမဲ့ စစ်ရေးအာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းတက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အာဏာရှိ အမတ်တစ်ဦးက သူ၏ အမြင့်ဆုံးသော ဧကရာဇ်အာဏာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အရည်အချင်းရှိကာ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သူများ ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်သည့် စနစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်လိုနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမြတ်လှသော စိတ်နှလုံးနှင့် ကျယ်ပြန့်လှသော အမြင်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ပညာရှိ သူတော်စင်တစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးပင် ဖြစ်လေ၏။ သမိုင်းတစ်လျှောက် မည်သူနှင့်မျှ မတူညီသော ပညာရှိ သူတော်စင်ကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ ပညာရှင်များ၏ နှလုံးသားများမှာ ဤနေရာသို့ ဦးတည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ရှောင်ရူရွှီသည် နှုတ်ခမ်းလေး အနည်းငယ်ပွင့်ဟလျက် ဖန်းဟန်ကို ကြောင်အစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များက လှိုင်းထန်နေခဲ့လေသည်။

လောကကြီးကို ဖန်းဟန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ခြင်းမှာ သူမ ပြုလုပ်နိုင်သည့် အကြီးမားဆုံးသော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု ဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဖန်းဟန်က သူမ စိတ်ကူးယဉ်ဖူးသည်ထက်ပင် ပို၍ တောက်ပလင်းလက်သော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ပေးအပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။