အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇)

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ နှလုံးသား

စည်းမျဉ်းခံ ဘုရင်စနစ်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးကြိုးပစ်ချသံကဲ့သို့ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမအတွင်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမှာ မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အထက်တန်းလွှာများထံသို့ အလျင်အ မြန်ပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ရက်များတွင်မူ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ မကြုံစဖူး ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများနှင့် အပြောင်းအလဲများကြား တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဝါရင့်အရာရှိကြီးများမှာ အံ့အားသင့်ကာ တွေဝေသွားခဲ့ကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသော်လည်း လူငယ် အရာရှိများကမူ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးပေါက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ ကြပေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်ကမူ ထိုအဆုံးမရှိသော အငြင်းပွားမှုများနှင့် ပဋိပက္ခများကို အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိနေခဲ့လေ၏။

သူ၏အမြင်တွင် စနစ်၏ အခြေခံမူဘောင်ကို တည်ဆောက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဖြည့်စွက်ရန်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။ ဤငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ်များကို ရှောင်ရူရွှီနှင့် သူကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးထားသော ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိသည့် လူငယ်ဝန်ကြီးများက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အချိန်များမှာ ထိုအဖိုးကြီးများနှင့် အငြင်းပွားကာ အချိန်ဖြုန်းနေရန်ထက် များစွာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှပေ သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကားလုံးများနှင့် စနစ်သစ်များက ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သည့် အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်းကို တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ မလုံလောက်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပို၍ မာကျောပြီး ပို၍ သန်မာကာ ပို၍ မြန်ဆန်သော စွမ်းအားကို လိုအပ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဝန်ကြီးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန် အာဏာလွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ယခု အခါ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့အဖြစ် တိုးချဲ့တည်ဆောက်ထားပြီဖြစ်သော နန်ယန်စီရင်စု ဆင်ခြေဖုံးရှိ ထျန်ကုန်း အလုပ်ရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ အဓိက ပုံသွင်းအလုပ်ရုံအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိစီးမှုများနေသဖြင့် အချိန်များပင် ရပ်တန့်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် တွန့်လိမ်ပုံပျက်နေသော သတ္တုအစိတ်အပိုင်းများစွာ စုပုံနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အသုံးမဝင်သော စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများနှင့် ကျရှုံးသွားသော ထုတ်ကုန်များသာ ဖြစ်ချေသည်။

လေထုထဲတွင် စက်ဆီနံ့များနှင့် သတ္တုလောင်ကျွမ်းနံ့များ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေ၏။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော ထိပ်တန်းလက်မှုပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ မျက်လုံး အောက်တွင် အမည်းရောင်စက်ဝိုင်းများ ရှိနေပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် စိတ် ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

အလုပ်ရုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မည်းမှောင်နေသော သံတုံးကြီးဘေးတွင် ယုံကြည်မှုရှိပြီး ပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ဆင်မြန်းထားတတ်သည့် စုမေနျန်၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ လေးနက်တည်ကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဆီများ ပေကျံနေသော သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက သူမရှေ့ရှိ အေးစက်နေသော စက်ကြီး ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေရင်း သူမ၏ မျက်မှောင်များမှာလည်း ကုပ်နေခဲ့လေ၏။

“မရဘူး... အခုထိ မရသေးဘူး...”

သူမသည် ရှားရှားပါးပါး စိတ်ပျက်နေသော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဆလင်ဒါရဲ့ အထူကို ပြောင်းလဲတာဖြစ်ဖြစ် ပစ္စတင်ရဲ့ အရွယ်အစားကို ချိန်ညှိတာပဲဖြစ်ဖြစ် အမြန်နှုန်း တက်လာ တာနဲ့ အဆုံးသတ်ရလဒ်က ဆလင်ဒါ ပေါက်ကွဲသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စတင်က အထဲမှာ ညပ်သွားတာပဲ...”

ဖန်းဟန်က သူမထံသို့ အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင်၏ ပုံကြမ်းများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော် ကြာ မြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော ဤထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်သော အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်ကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာမှာ သူမ လေ့လာဖူးသမျှ ဆေးမီးဖို သို့မဟုတ် ယမ်းမှုန့်ဖော်စပ်နည်းများထက် အဆတစ်ရာခန့် ပို၍ ထူးဆန်းလှပေသည်။ သူမသည် ပုံကြမ်းများပေါ်ရှိ အတွင်းပိုင်းစွမ်းအင်ကို အရွေ့စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း နှင့် ဓာတ်ငွေ့ဖိသိပ်မှုက အလုပ်လုပ်ခြင်း ကဲ့သို့သော စကားလုံးတိုင်းကို နားလည်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပေါင်း စပ်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ရေးသားထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ထက်ပင် ပို၍ နားလည်ရခက်ခဲနေ လေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး လုံးဝ မတွေးတောနိုင်သော အရာပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“မေနျန်... ငါတို့ ခဏလောက် နားလိုက်ရင်ရော...”

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက သတိထားကာ အကြံပြုလိုက်လေသည်။

“ဒီသံတုံးကြီးက တော်တော်လေး စိတ်ကြီးတယ်... မနေ့ကလည်း နောက်တစ်လုံး ထပ်ပေါက်ကွဲပြီး ဆရာဝမ်ရဲ့ ခြေထောက်တောင် ပြတ်မလို ဖြစ်သွားသေးတယ်... ညီအစ်ကိုတွေ... ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးလည်း နည်းနည်း ကြောက်နေကြပြီ...”

စုမေနျန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်မှုပညာရှင်များ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမှုများ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမအား ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ လက်မှုပညာရှင်များ၏ အမှားမဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

သူတို့မှာ ဤခေတ်ကာလ၏ အကောင်းဆုံး လက်မှုပညာရှင်များ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်နေသော ဤကဲ့သို့ ဖန်တီးမှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု များမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

စီမံကိန်းတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်နှင့် စုမေနျန် ကိုယ်တိုင်ပင် ဤတာဝန်ကို အမှန်တကယ် ပြီးမြောက် နိုင်ပါ့မလားဟု သံသယဝင်လာချိန်တွင် အလုပ်ရုံတံခါးဝမှ တည်ငြိမ်ပြီး အစွမ်းထက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

“အခက်အခဲ ဖြစ်နေကြလို့လား...”

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဖန်းဟန် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြ ရလေ၏။

သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ မျက်မြင်မရသော တည်ငြိမ်မှုဆေးတစ်ခွက်ကို ထိုးသွင်းလိုက် သည့်အလား ယခင်က ဖိစီးမှုများနေသော လေထုကို ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားစေခဲ့လေသည်။

“အရှင်...”

ဖန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုမေနျန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လင်းလက်သွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း ပင် ပြန်လည် မှေးမှိန်သွားခဲ့လေ၏။ ဆလင်ဒါတစ်လုံးတပ် ဒီဇယ်အင်ဂျင်ပုံစံငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီအရာက... အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်... သူတောင်းဆိုတဲ့ အချက်တွေကလည်း အရမ်းများတယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ အထူးသံမဏိက မာကျောပေမယ့်လည်း ဒီလို ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါက်ကွဲမှုတွေနဲ့ အပူချိန်မြင့်မားမှုတွေအောက်မှာ သတ္တုတွေက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတုန်းပဲ... ပြီးတော့ ဒီပစ္စတင်ကွင်းတွေက ပုံကြမ်းမှာ တောင်းဆိုထားတဲ့ လုံးဝ လုံခြုံတဲ့ အလုံပိတ်မှုကို မရနိုင်ဘူး... အမြဲတမ်း လေယိုစိမ့်နေပြီး စွမ်းအင်ကလည်း မလုံလောက်ဘူး ဖြစ်နေ တယ်...”

ဖန်းဟန်သည် စက်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ အေးစက်နေသော ဆလင်ဒါကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အသုံး မဝင်တော့သော ပစ္စတင်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

သူ နားလည်သွားခဲ့ပေ၏။

ဤသည်မှာ စက်မှုလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် မလွဲမသွေ ကျော်လွှားရမည့် အတားအဆီးတစ်ခုပင် ဖြစ် ချေသည်။ ပစ္စည်းသိပ္ပံ၊ တိကျသော လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် လောင်စာဆီတို့မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပေသည်။

သူသည် ဆီများ ပေကျံနေသော်လည်း တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော စုမေနျန်၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့် ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လှမ်း၍ သုတ်ပေးလိုက်ရာ စုမေနျန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရဲတက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... မင်း အရမ်းကိုကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်...”

ဖန်းဟန်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

“အဓိက ဖွဲ့စည်းပုံကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာက (၉၀) ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်နေပြီပဲ... ကျန်တာတွေက ငါတို့ အရင် က မကြုံဖူးသေးတဲ့ ပြဿနာတချို့ပါပဲ...”

သူသည် လက်မှုပညာရှင်များဘက်သို့ လှည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကြိုးစားအလုပ်လုပ်နေကြတယ်ဆိုတာရော ကြောက်ရွံ့နေကြတယ်ဆိုတာကိုပါ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့က အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြတာပါ... ဒါသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်္ဘောတွေက ရွက်မပါဘဲ လေဆန်ကို ခုတ်မောင်းနိုင်လိမ့် မယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှည်းတွေက မြင်းမပါဘဲ တစ်ရက်ကို မိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်လိမ့်မယ်... ဒီအရာက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်...”

ထိုစကားများကြောင့် လက်မှုပညာရှင်အားလုံးမှာ အသက်ရှူပြင်းလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ 'မျှော်လင့်ချက်' နှင့် 'ဂုဏ်ကျက်သရေ' ဟုခေါ်သော အလင်းရောင်ဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့ လေသည်။

ထို့နောက် ဖန်းဟန်သည် စုမေနျန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ပုံဆွဲစားပွဲတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် မီးသွေးခဲတစ်ခဲကို ကောက်ယူကာ စက္ကူပေါ်တွင် အလျင်အမြန် စတင်ဆွဲလိုက်လေသည်။

“ကြည့်ကြည့်... မင်း တွေးနေတဲ့လမ်းကြောင်းက မှားနေတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ မီးသွေးခဲမှာ စက္ကူပေါ်တွင် ကခုန်နေလျက်ရှိလေသည်။

“အကယ်၍ ငါတို့က လုံးဝ အလုံပိတ်ထားတဲ့ ကွင်းတစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ဘူးဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စမ်းကြည့်ရအောင်... သူ့ဘာသာသူ အလုံပိတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်...”

သူသည် ပစ္စတင်၏ ဖြတ်ပိုင်းပုံကြမ်းနှင့် အစင်းကြောင်းများစွာကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်လေ၏။

“ဒီမှာ... အစင်းကြောင်းသုံးခု ဖြတ်ထားတယ်... ပြီးရင် အဟိုက်ပါတဲ့ ဆန့်ထုတ်နိုင်တဲ့ သံမဏိကွင်းကို ပုံသွင်းပြီး ထည့်လိုက်မယ်... ဒီလိုနည်းနဲ့ ဆလင်ဒါထဲက ပေါက်ကွဲမှုဖိအား ကြီးမားလေလေ သံမဏိကွင်းက အပြင်ဘက်ကို ပိုပြီး တွန်းထုတ်ခံရလေလေ ဖြစ်ပြီး ဆလင်ဒါနံရံနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်သွားစေလိမ့်မယ်... ဒါကို 'ရန်သူ့ အင်အားကို ရန်သူ့ဆီ ပြန်သုံးခြင်း' လို့ ခေါ်တယ်... ဖိအားကို တားဆီးဖို့ ဖိအားကို အသုံးပြုတာပဲ...”

“ပြီးတော့ ဒါက...”

ဖန်းဟန်သည် ဆလင်ဒါ၏ ဘေးတိုက်ပုံကြမ်း နောက်တစ်ခုကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

“လေကို အားကိုးပြီး အအေးခံတာက သမုဒ္ဒရာထဲ ရေတစ်စက် ချတာနဲ့ အတူတူပဲ... အပြင်ဘက်မှာ သံခွံနောက် တစ်ထပ် ထပ်ထည့်လိုက်မယ်... အလယ်မှာ ကွက်လပ်လေး ချန်ထားပြီး ရေတွေကို အဆက်မပြတ် စီးဆင်းစေ ပြီး အပူတွေကို သယ်ဆောင်သွားစေမယ်... မီးက ရေကို မကြောက်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး လား...”

စုမေနျန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာ ခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးပေါက်ကြီး သူမရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

*ဒါဆို... ဒီလို လုပ်လို့ရတာပေါ့...*

*ပေါက်ကွဲမှုစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး အလုံပိတ်ရမယ်... ရေကို အသုံးပြုပြီး သံမဏိကို အအေးခံရမယ်...*

ဤစဉ်းစားတွေးခေါ်မှု လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် နတ်ဘုရားဆန်လွန်းလှပေသည်။ မဟုတ်သေး... ဤသည်မှာ သာမန်လူသားများ၏ ဉာဏ်ပညာ မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားများ၏ လမ်းညွှန်မှုပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“ကျွန်မ နားလည်ပြီ... ကျွန်မ နားလည်ပြီ...”

စုမေနျန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မီးသွေးခဲကို လုယူလိုက်လေ၏။ သူမ၏ ထူးခြားလှသော သိပ္ပံသုတေသန ပါရမီ မှာ ဤအချိန်တွင် အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ကူးဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ သည်။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ပုံကြမ်းတွင် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် စတင်ပေါင်းထည့် လိုက်လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်က အဓိက အခြေခံသဘောတရားကို အဆိုပြုပြီးနောက် အဓိက အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးမှာ နောက်ထပ် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် မီးများ လင်းထိန်နေခဲ့လေသည်။

စုမေနျန်နှင့် လက်မှုပညာရှင်အားလုံးမှာ အိပ်ရေးပျက်၊ အစားအသောက်ပျက်ခံကာ အင်ဂျင်မျိုးဆက်သစ်ကို ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စတုတ္ထမြောက်နေ့ နံနက်ခင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ဘက်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ရေပိုက်အလွှာတစ်ခု ထပ်မံပါရှိသည့် လုံးဝ အသစ်စက်စက် ဆလင်ဒါ တစ်လုံးတပ် ဒီဇယ်အင်ဂျင်ကို လေးလံသော အောက်ခံခုံပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ တပ်ဆင်ထားလေသည်။

လူတိုင်းမှာ အသက်အောင့်ထားကြပြီး ဖန်းဟန်ကို အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။

ဖန်းဟန်သည် ဆီနှင့် ရေစနစ်များကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပြီးနောက် နျူအာကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

နျူအာသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး အင်ဂျင်၏ ဘေးဘက်တွင် ဆက်သွယ်ထားသော ဧရာမ လက်လှည့်ကို အစွမ်းကုန် လှည့်လိုက်လေတော့သည်။

“ဝုန်း... ဂျုံး... ဂျုံး...”

လေးလံသော သတ္တုသံကြီးတစ်ခုက အချိုးမကျသော စည်းချက်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရုတ်တရက်ပင်...။

“ဖောင်း...”

အင်ဂျင်၏ အိတ်ဇောပိုက်မှ အနက်ရောင် မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...။

“ဂျုံး... ဂျုံး... ဂျုံး... ဂျုံး...”

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းမှာ စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံ၊ ဓားများ ခုတ်ထစ်သံတို့နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အသံတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ သည်။ ၎င်းမှာ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။ တားဆီးမ ရနိုင်သော ရိုင်းစိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အလုပ်ရုံ မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။

အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လက်မှုပညာရှင်အားလုံးထံမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ ကိရိယာများကို ပစ်ချကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ကြရင်း ငိုယိုကာ ရယ်မောကြပြီး အရူးများ ကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့ကြလေသည်။

စုမေနျန်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေရင်း ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများကို ခံစားနေရကာ သူမ၏ လှပ သော မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး လုံးဝကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်ကမူ ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေတော့သည်။