အခန်း ၂၇၈

အခန်း (၂၇၈)

ပထမဆုံးသော နတ်ဘုရားယာဉ်

အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင်၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ ခရာမှုတ်သံကဲ့သို့ ထျန်ကုန်း အလုပ်ရုံအထက်တွင် အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေလျက်ရှိနေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လက်မှုပညာရှင်များအား အောင်ပွဲခံရန် အချိန်များစွာ မပေးခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ဖန်တီးလိုစိတ် များ မြင့်မားနေဆဲအချိန်တွင် သူသည် သူ့အလိုလို ပြေးလွှားနိုင်သော ယာဉ်တစ်စီး တည်ဆောက်ရန်ဟူ သည့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော နောက်ထပ်အမိန့်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြန်လိုက်လေ တော့သည်။

ဤအမိန့်သည် အောင်မြင်မှုအပျော်မှ ယခုလေးတင် သတိပြန်ဝင်လာကြသော လက်မှုပညာရှင်များအား နောက် ထပ် ရူးသွပ်မှုတစ်ခုထဲသို့ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားစေခဲ့ပြန်လေတော့၏။

အကယ်၍ အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင်က နှလုံးသားတစ်ခုသာဆိုလျှင် ပြေးလွှားနိုင်သော ယာဉ်တစ်စီး သည် ပြီးပြည့်စုံသော နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခဏတဖြုတ်အတွင်းမှာပင် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးသည် အလုပ်များ လည်ပတ်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အဓိကဒီဇိုင်နာအဖြစ် တာဝန်ယူကာ ဤစီမံကိန်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲ ခဲ့လေ သည်။ သူသည် မလိုအပ်သောအရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီး လက်တွေ့အသုံးဝင်မှုနှင့် ခိုင်ခံ့ မှုကိုသာ အခြား အရာအားလုံးထက် ပို၍ ဦးစားပေးခဲ့လေသည်။

အလုပ်ရုံရှိ သံမဏိကျိုသောဖိုများသည် အစွမ်းကုန် လည်ပတ်နေကြပြီး ခိုင်ခံ့သော အထူးသံမဏိ ချောင်းများကို ယာဉ်ကိုယ်ထည်ဘောင်များနှင့် ဝင်ရိုးများအဖြစ် ပုံသွင်းဖန်တီးခဲ့ကြလေသည်။

အခြားသီးခြား အလုပ်ရုံတစ်ခုတွင်မူ စုမေနျန်သည် ဖန်းဟန် ပေးအပ်ထားသော နောက်ထပ် မှော်ဆန်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည့် ပေါ်လီမာ ဓာတုဗေဒ၏ အခြေခံသဘောတရားများကို အခြေခံ၍ အနောက်ဘက် ဒေသမှ ကုန်သည်များထံမှ ဈေးကြီးပေးကာ ဝယ်ယူထားသော အစေးတစ်မျိုးကို ပြုပြင်ရန် အလုပ်သမားများ အား ညွှန်ကြားနေခဲ့လေသည်။

အပူပေးခြင်းနှင့် ဆာလဖာဖြင့် ရောနှောခြင်းတို့ ပါဝင်သော ဆန်းကြယ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်များမှတစ်ဆင့် မူလက စေးကပ်နေသော အစေးများသည် ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ခိုင်ခံ့ကာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ခံနိုင်သော အနက်ရောင် အစိုင်အခဲ တုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေရာ ဤသည်မှာ အကြမ်းဆုံးပုံစံရှိသော ဗာကန်နိုက် ရာဘာပင် ဖြစ်လေ ၏။

ထိုရာဘာများကို အခဲပုံစံ ဘီးများအဖြစ် ဖိသိပ်ပုံသွင်းခဲ့ကြပြီး ကြီးမားသော သံမဏိဘီးခွေများပေါ်တွင် တပ်ဆင် ခဲ့ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် လေထိုးဘီးများကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာမရှိလှသော်လည်း ၎င်းတို့၏ တုန်ခါမှု စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာမူ သစ်သားဘီးများနှင့် သံမဏိဘီးများထက်စာလျှင် သိသာထင်ရှား သော တိုးတက်မှုကြီး တစ်ခု ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဂီယာဘောက်စ်များ၊ ကလပ်များနှင့် မောင်းတံများ စသည့် ခေတ်ရှေ့ပြေးနေသော တိကျသည့် အစိတ် အပိုင်း များကို စက်များကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော လက်မှုပညာရှင်များ၏ လက်များဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်လုပ်ကာ အရောင်တင်၍ တဖြည်းဖြည်း တပ်ဆင်ခဲ့ကြလေသည်။

ခုနစ်ရက် အကြာတွင်မူကား။

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် သံမဏိသားရဲကြီးတစ်ကောင်သည် နောက် ဆုံးတွင် ၎င်း၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေ၏။

၎င်းတွင် မြင်းလှည်းတစ်စီး၏ လှပသော ပန်းပုလက်ရာများနှင့် ဇိမ်ခံရထားတွဲများ မရှိဘဲ သံမဏိတန်း များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် ယာဉ်ကိုယ်ထည်ဘောင်တစ်ခုသာ ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဆလင်ဒါတစ် လုံးတပ် ဒီဇယ်အင်ဂျင်ကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။ အင်ဂျင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရိုးရှင်းသော သစ်သားထိုင်ခုံ တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အရှေ့ဘက်တွင်မူ ရှေ့ဘီးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည့် စတီယာရင်ဘီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေ၏။

အနက်ရောင်ရာဘာများ ဖုံးအုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် ဘီးလေးဘီးက ၎င်းကို အစွမ်းထက်သော ပုံစံ တစ်ခု ဖြစ်နေစေခဲ့လေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းသည် အပြင်ခွံများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားထားသည့် (၂၁) ရာစုမှ ထွန်စက်တစ်စီး နှင့် တူညီ နေပြီး ကြမ်းတမ်း၍ ရှေးကျသော စက်မှုလုပ်ငန်း၏ အကြမ်းဖက်မှုအလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိ လေသည်။

“ခင်ပွန်း... ရှင်ပြောတဲ့ နတ်ဘုရားယာဉ် ဆိုတာက ဒါလား...”

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၊ လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှူတို့နှင့်အတူ ထိုသားရဲကြီးကို လာရောက်စစ်ဆေးသည့် ရှောင်ရူရွှီ နှင့် ဇီယင်းတို့သည် ၎င်း၏ ဘေးတွင် စုရုံးကာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေကြလေတော့သည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ရဲတင်းမှုအရှိဆုံးပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအရာက မည်းမှောင်ပြီး စေးကပ်နေခြင်း ရှိမရှိကို သူမက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ မာကျော သော ရာဘာဘီးကို အားကုန်ဖိကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်နေသော အင်ဂျင်အခွံကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကိုင် တွယ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြယ်ပွင့်လေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ အနီးသို့ တိုးကပ် သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ခဲအို... ခဲအို... ဒီသံတုံးကြီးက မြင်းတွေမပါဘဲ တကယ်ပဲ သူ့အလိုလို ပြေးနိုင်တာလား...”

ဖန်းဟန်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံပေါ်သို့ လှည့်တက်ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ ဘေးရှိ သစ်သားပြားကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဘယ်သူက ပထမဆုံး စီးကြည့်ချင်လဲ...”

“ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ခုန်တက်သွားပြီး ဖန်းဟန်၏ အနီးတွင် ထိုင် လိုက် လေရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့ပေတော့သည်။​

ဖန်းဟန်သည် လောင်စာဆီကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် အနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော နျူအာ ကိုအမိန့် ပေးလိုက် လေသည်။

“လှည့်လိုက်တော့...”

နျူအာသည် လူသားစက်နှိုးမော်တာ၏ အခန်းကဏ္ဍကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတာဝန်ယူလိုက်ပြီး လက်လှည့် မောင်းတံကို ကိုင်ကာ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ စတင်လှည့်လည်လိုက်လေ၏။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း.. ဂျုန်း...”

ရင်းနှီးနေသော သတ္တုခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထူထဲသော အနက်ရောင်မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခု ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ပို၍ ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ယာဉ်ကိုယ်ထည် ဘောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် ယာဉ်တစ်စီးလုံးသည် အချိန်မရွေး ပြိုကွဲသွားတော့ မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို အလိုအ လျောက် ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထား လိုက်လေရာ သူ့ အပေါ်တွင် တွယ်ချိတ်ထားချင်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ အံ့မခန်းဖွယ် နူးညံ့မှုနှင့် ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းကို ခံစားရသောအခါ ခိုင်မာသော စိတ် ဆန္ဒရှိ သည့် ဖန်းဟန်ပင်လျှင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ဆက်ထားသော သံမဏိချောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အလွန် လေးလံသော ကလပ်လီဗာ ကိုဖိ လိုက်ပြီးနောက် ထပ်တူပင် ထူထဲသော ဂီယာမောင်းတံကို အားကုန်ဆွဲကာ ပထမဂီယာကို ထည့် လိုက်လေ သည်။

“ဝီ...”

ဂီယာများ ချိတ်ဆက်သွားသည့် အသံမှာ စူးရှပြီး နားကွဲမတတ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

“နောက်ဆုတ်နေကြ...” ဟု ဖန်းဟန်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ကြည့်ရှုနေသူများသည် အလန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ကလပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်လိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်း မှာပင် လီဗာကို ထိန်းချုပ်ရန် အခြားခြေနင်းတစ်ခုကို ဖိနင်းလိုက်လေသည်။

“ဒုန်း...”

ယာဉ်သည် ရုတ်တရက် အရှေ့သို့ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။

“အာ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်မိပြန်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အံ့သြမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှား မှုများ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ လိပ်နက်အမှတ် (၁) ရှေ့ပြေးပုံစံယာဉ်ဟု အမည်ပေးထားသော ဤသံမဏိ သားရဲကြီးသည် တကယ်ပင်... ၎င်း၏အလိုအလျောက် စတင်ရွေ့လျားသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့၏။

၎င်းသည် နွားလှည်းတစ်စီးထက် သိပ်မမြန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ယိမ်းယိုင်ကာ အရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ၎င်း၏ အနောက်တွင် ရှည်လျားသော အနက်ရောင်မီးခိုးတန်းကြီးကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ကာ အင်ဂျင်မှာလည်း နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

“ရွေ့သွားပြီ... တကယ် ရွေ့သွားပြီဟေ့...”

“ဘုရားရေ... အံ့ဖွယ်ပဲ... ဒါက လုံးဝကို အံ့ဖွယ်ပဲ...”

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံမှ လက်မှုပညာရှင်များသည် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့သော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများကို နောက် တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြုလုပ်လိုက်ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ရိုးရှင်းသော ယာဉ်ကို ကွင်းပြင်တစ်ဝိုက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်ရင်း ၎င်း၏ အပြုအမူများ နှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ယာဉ်ကို ထျန်ကုန်းအလုပ် ရုံ၏ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှင်မြူးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုက တောက်ပ သွားခဲ့လေ၏။

“ရွှီကျန်း... မြဲမြဲကိုင်ထားနော်...”

သူသည် လီဗာကို အားကုန်နင်းချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂီယာများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲ လိုက်လေ သည်။

ဟိန်းဟောက်သံမှာ ချက်ချင်းပင် ပိုမိုကျယ်လောင်သွားခဲ့လေ၏။

“ဝီ...”

ယာဉ်၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားခဲ့ရာ ၎င်းသည် ခေတ်သစ်ကားတစ်စီးထက် အလွန် နှေးကွေးသော် လည်း ဒုန်းစိုင်းပြေးနေသော မြင်းတစ်ကောင်ထက်မူ အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဒေါသထွက်နေသော တောရိုင်းနွားလားကဲ့သို့ ၎င်းသည် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ တံခါးပေါက်မှနေ၍ ဟိန်းဟောက် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး နန်ယန်မြို့သို့ သွားရာ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်တွင် နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးသည် ဤကြားဖူးနားဝမရှိဘူးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ကြားလိုက်ကြရလေသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းလျှောက်နေသူများ၊ ဈေးသည် များနှင့် လက်ဆွဲလှည်းဆွဲသူများ အားလုံးသည် ထိုအသံလာရာဆီသို့ အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက် ကြလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မျက်မြင် ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေတော့သည်။

အနက်ရောင်မီးခိုးများ ထုတ်လွှတ်ကာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပြုလုပ်နေသော သံမဏိသားရဲကြီး တစ်ကောင်သည် လမ်းမပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေလျက်ရှိ လေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းပေါ်တွင် လူနှစ်ဦး စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်ကိုလည်း တွေ့ရလေ၏။

“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ...”

ဈေးသည်တစ်ဦးမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သဖြင့် သူ ကိုင်ထားသော ပလုတ်တုတ်ကိုပင် လွတ်ကျ သွားခဲ့လေ သည်။

“မိစ္ဆာကြီး... မိစ္ဆာကြီးဟေ့...”

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကလေးကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

“ကြည့်ကြစမ်း... အန်းကော်မြို့စားကြီးပဲ... အင်မော်တယ်ဖန်းပါလား...”

မျက်စိရှင်သော သူတစ်ဦးက ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံပေါ်မှ ဖန်းဟန်ကို မှတ်မိသွားခဲ့လေသည်။

“နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ... နတ်ဘုရားသားရဲကြီး... ဒါက အင်မော်တယ်ဖန်းရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ... နတ်ဘုရားသားရဲ ကြီး ဆင်းသက်လာပြီဟေ့...”

ဤစကားကို လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် လက်ခံသွားခဲ့ကြလေ၏။

သာမန်လူတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့သော သဘောတရားကို မည်သို့ နားလည်နိုင်ပါမည်နည်း။ နားမလည်နိုင်သော အရာများသည် သဘာဝအားဖြင့် နတ်ဘုရားများနှင့် တစ္ဆေများသာ ဖြစ်ရမည်ပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ လမ်းတစ်လမ်းလုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေ၏။

“ဒုတ်... ဒုတ်...”

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများသည် ရိတ်သိမ်းခံရသော ဂျုံပင်များကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက် လိုက်ကြပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော ဟိန်းဟောက်နေသည့် နတ်ဘုရားယာဉ်ကို ဦးညွှတ်ရှိခိုး ကိုးကွယ်လိုက် ကြလေသည်။

“နတ်ဘုရားသားရဲကြီးကို ကြိုဆိုပါတယ်...”

“အင်မော်တယ်ဖန်း အသက်ရှည်ပါစေ... သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားပါစေ...”

မိုးချုန်းသံကဲ့သို့သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ တော့သည်။