အခန်း ၂၇၉

အခန်း (၂၇၉)

အလှမယ်များနှင့် ခရီးသွားခြင်း၊ အမြန်နှုန်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု

နန်ယန်စီရင်စု၏ လမ်းမများထက်တွင် 'အင်မော်တယ်ယာဉ်' ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် အုတ်အော် သောင်းနင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မြို့ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအရာမှာ ပထမဆုံး စမ်းသပ် ထုတ်လုပ်ထားသော ယာဉ်ဖြစ်ပြီး ပါဝါဘရိတ် သို့မဟုတ် စတီယာရင်ပါဝါ မပါရှိသဖြင့် လူနေထူထပ်သော မြို့ ထဲတွင် မောင်းနှင်ရန် အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှပေသည်။

သူသည် ဤသံမဏိသားရဲကြီးကို မောင်းနှင်ကာ မြို့ထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများပေးလျက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး နောက်အခြားမြို့တံခါးတစ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် မြို့ပြင်ဆင်ခြေဖုံးသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒီအရာက... တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလွန်းတယ်... အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်..."

ယာဉ်အတွင်း၌မူ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ အစပိုင်းက အံ့အားသင့်မှုမှသည် လွန်ကဲသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ယာဉ်၏ ကြမ်းတမ်းသော လှုပ်ခါမှုနှင့် သူမ၏ နားထဲသို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော လေပြင်းသံများကို ခံစားနေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများနှင့် အော်ဟစ်သံ များမှာ အင်ဂျင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ရောယှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ခဲအို... မြန်မြန်... ပိုမြန်မြန်မောင်းပါ... မြင်းစီးတာထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်..."

သူမ၏ ပွင့်လင်းပြီး စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဖန်းဟန်မှာ အထူးပင် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွား ခဲ့လေ၏။

ဖန်တီးရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ ရလဒ်တစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် ရှိလူများထံသို့ ယူဆောင်လာပေးသော ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ယာဉ်ကို မြို့ပြင်ရှိ လူသွားလူလာနည်းပါးသော ကျယ်ဝန်းသည့် မြေသားလမ်းပေါ်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့ ပြီး စမ်းသပ်ယာဉ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို စိတ်ကြိုက် စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူ ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံသို့ ပြန်လည်မောင်းနှင်လာသောအခါ မျက်လုံးများတွင် လိုချင်တပ်မက်မှုများ တောက်ပ နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်စု၏ ဆီးကြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မလည်း စီးချင်တယ်..."

လျူရူမေသည် ပထမဆုံး မထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်လေ၏။ သူမသည် အနေအထိုင် ကျစ်လျစ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲမှ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် တောင့်တမှုများကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"ကျွန်မလည်း စီးမယ်..."

နန်ကုန်းယွင်ရှုက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူမ တန်ဖိုးထားသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ဘဲ ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ စီးပွားရေးတန်ဖိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ကြည်ငြိမ်သက်လေ့ရှိသော ဘုရင်မ ရှောင်ရူရွှီပင်လျှင် မီးခိုးမည်းများ မှုတ်ထုတ်နေသော ထို သားရဲကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"မလောကြပါနဲ့... တစ်ယောက်ချင်းစီ လာပါ... ဒီနေ့ အားလုံးအတွက် နေရာအလုံအလောက် ရှိပါတယ်..."

သို့သော် သူ ယာဉ်ကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးအား ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက် သောအခါ လူအုပ်၏ အစွန်ဆုံးတွင် အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသော အလွန်တင့်တယ် လှပသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့သြမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူမသည် စကားမပြောခဲ့ချေ။ သူမသည် ရေခဲတောင်ပေါ်တွင် ပွင့်နေသော နှင်းကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အေးစက်ကာ ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသည့် အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားနေလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ရွှီကျန်း... မင်း အရင်ဆင်းလိုက်... လင်းရွှမ်းရွှယ်... မင်း တက်ခဲ့..."

"ဟင်..."

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သော်လည်း လိမ္မာစွာဖြင့် ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့ လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ နေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားခဲ့လေ၏။

*င့ါကို ခေါ်လိုက်တာလား...*

ဖန်းဟန်က သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမ လက်နက်ချပြီးကတည်းက ဖန်းအိမ်တော်တွင် နေထိုင်ကာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးများကို ခံစားနေရ သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အမြဲတမ်း ပြင်ပလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အားလုံးနှင့် တမင်တကာ အလှမ်းဝေး ဝေး နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဘာလဲ... မင်း မရဲဘူးလား..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤကဲ့သို့ အနည်းငယ် ရန်စသည့် စကားလုံးများက လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မွေးရာပါ ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမသည် အံကိုကြိတ်ကာ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာလို့ မရဲရမှာလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ပိုင်ရွှီကျန်းကို အတုယူကာ သစ်သားထိုင်ခုံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်ပြီး ထိုင် လိုက်လေသည်။

"ငါလည်း လိုက်မှာပဲ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း အလျှော့မပေးဘဲ အခြားတစ်ဖက်မှ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာကာ ဖန်းဟန်နှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့ နှစ်ဦးကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

လူသုံးဦး ဝင်ရောက်တိုးဝှေ့လိုက်သောအခါ ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားထိုင်ခုံမှာ အလွန်ပင် ကျပ်တည်း သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လုံးဝမတူညီသော်လည်း တူညီစွာ ပြီးပြည့်စုံနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက သူ၏ ဘယ်ညာတစ် ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ တက်ကြွပြီး ပူနွေးကာ နုပျိုသော ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ထိတွေ့မှုရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အေး စက်ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထပ်တူနူးညံ့နေကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တောင့်တင်း နေသည့် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ပါးပြင်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် အလိုအလျောက် ဘေးသို့ရွှေ့ရန် ကြိုး စားလိုက်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမျှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမသည် ဘေးနားရှိ အမျိုး သားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပူပြင်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် ယောကျ်ားပီသသော အငွေ့အသက်များကို ရှက်ရွံ့ စွာဖြင့်သာ ခံစားနေရပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ခုန်ပေါက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမအား အပိုတွေးတောရန် အချိန်များများ မပေးခဲ့ပေ။

"သေချာကိုင်ထားကြ..."

သူသည် ယာဉ်ကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရှိန်မြှင့်ခလုတ်ကို ပိုမိုအားပြင်းစွာ နင်းချလိုက် လေတော့၏။

"ဝုန်း..."

'အင်မော်တယ်ယာဉ်' သည် ပိုမိုကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အား..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အားရပါးရ ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဖက် ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ကျောပြင်တွင် အပ်လျက် အရင်က တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးသော အမြန်နှုန်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ကို ခံစားနေခဲ့လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော တွန်းအားကြောင့် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ဖိကပ် သွားခဲ့ရလေသည်။

လေပြင်းများက မမြင်ရသော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ဖက်ကဲ့သို့ သူမ၏ သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော ဆံကေသာ ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖွပစ်လိုက်ပြီး ဆံနွယ်အချို့မှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာကာ ယားကျိကျိ ခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

သူမသည် အလိုအလျောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး အောက်ရှိ သစ်သားပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ အားစိုက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ လက်ဆစ်များပင် ဖြူရော်လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် အင်အားမရှိတော့ဘဲ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လွင့်စင်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်နေပေသည်။

လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့် ဤခံစားချက်က ယခင် ထိပ်တန်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးသော သူမ အတွက် ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာပေးခဲ့လေသည်။

သူမအား လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမဘေးရှိ အမျိုးသား၏ တောင်တန်းကြီး ကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများနှင့် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံရသည့် သူ၏ ခိုင်မာသော လက်များပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ လျော့ကျသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်း သွားသော လယ်ကွင်းများနှင့် သစ်ပင်များပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူမသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ နားထဲတွင် အင်ဂျင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများ၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ရယ်မောသံများနှင့် လေပြင်းတိုက်ခတ်သံ များကိုသာ ကြားနေရပေသည်။

ထို့အပြင်... သူမဘေးရှိ အမျိုးသား၏ မှန်ကန်ပြီး အားကောင်းသော နှလုံးခုန်သံများပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိလေ၏။

သူသည် ရှေ့သို့ စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး တောက်ပနေလျက် မည်သည့်အရာကမျှ သူ့အား တုန်လှုပ်စေနိုင်မည်မဟုတ်သည့် အလားပင် ဖြစ်လေသည်။ လေပြင်းက သူ၏ ဆံပင်များကို လွင့်စင်စေပြီး သူ့အား ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဆွဲ ဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရလေသည်။

ဓားသွားများ ထိခိုက်သံများနှင့် သေမင်း၏ အရိပ်များကြားတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော သူမ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်သတိရမိသွားခဲ့ပြီး ထိုအတိတ်မှာ သစ္စာဖောက်မှုများ၊ သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် စိတ်ပျက်လက် ပျက်ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် လုံးဝနားမလည်သော အင်မော်တယ်ယာဉ် တစ်စီးပေါ်တွင် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦး နှင့်အတူ ထိုင်နေပြီး ဤအမျိုးသား၏ ခေါ်ဆောင်သွားမှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှင့် သာယာမှု ဟုခေါ်သော အရာ နှစ်ခုကို ခံစားနေရပေတော့သည်။

သူမ၏ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အေးခဲနေခဲ့သော နှလုံးသားမှာ ပူပြင်းသည့် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် လေပြင်း တိုက်ခတ်သံများကြောင့် အရည်ပျော်ကာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ စိမ့်ဝင်လာခဲ့လေ၏။

အင်မော်တယ်ယာဉ် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ် သော်လည်း လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာမူ ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ ဆံနက်များဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ် ထားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

ရေခဲကဲ့သို့ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါတွင် ရေခဲမျက်နှာပြင်အောက်၌ တိတ်ဆိတ်သော ရေစီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ မှုန်ဝါးပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ရှိနေသည်ကို သူမ၏ ဆံနက်များအောက်တွင် မည်သူမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ကြပေ။