အခန်း ၂၈၀

အခန်း (၂၈၀)

သမုဒ္ဒရာ၏ ခေါ်သံနှင့် နဂါးအရိုး

ကစားစရာအသစ်များမှ ယူဆောင်လာပေးသော ဖန်တီးမှုပျော်ရွှင်မှုနှင့် မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုတို့ကို ရက်အနည်း ငယ်ကြာ ခံစားပြီးနောက်တွင် ဖန်းဟန်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အရှေ့တွင်မူ ဧရာမမြေပုံကြီးတစ်ခုကို ဖြန့်ကျက်ထားလျက် ရှိပေသည်။

ဤမြေပုံမှာ တစ္ဆေအစွယ်၏ ထောက်လှမ်းရေးအေးဂျင့်များက မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ပိုင်နက်မြေပုံကို အနောက်ဘက်ဒေသမှ ကုန်သည်များနှင့် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ တံငါသည်များထံမှ ရရှိသော အချက်အ လက်များနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဖန်တီးထားသည့် ကမ္ဘာ့မြေပုံတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤမြေပုံသည် အလွန်ပင် အကြမ်းဖျင်းဆန်လှပေ၏။ နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် ရှင်းလင်းသော မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ မြေပုံမှလွဲ၍ အနောက်ဘက်ဒေသမှာ ဝါးတားတား အဝါရောင်၊ မြက်ခင်းပြင်များမှာ အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့မှာမူ မသိနားမလည်နိုင်သော အရာများကို ကိုယ်စားပြုသည့် အပြာရောင်အဆုံးမဲ့ နယ်မြေကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မြေပုံ၏ အရှေ့တောင်ထောင့်တွင် အနီရောင်မင်ဖြင့် ဝိုင်းထားသော ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားပြီးနောက်တွင် မြွေပွေး၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များစွာကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရေးအကြီးဆုံးအရာများထဲမှ တစ်ခုမှာ ကုန်းတွင်းပိုင်းမှ မိုင် (၅၀၀) ခန့်ကွာဝေး သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် အရေးပါသော ကြားခံအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

ဤအခြေစိုက်စခန်းသည် မဟာကျင်းမင်းဆက်အတွင်းသို့ ၎င်းတို့၏ လူများနှင့် ရိက္ခာများ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် ရန်အတွက် ကြားခံနေရာတစ်ခုသာမကပေ။

“လီငါးရာပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

ထိုအကွာအဝေးမှာ ထိုခေတ်ကာလရှိ သစ်သားရွက်လှေများအတွက်မူ ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ် ပေသည်။

အကယ်၍ လေမတိုက်လျှင် သို့မဟုတ် လေဆန်ဖြစ်နေပါက အသွားအပြန်ခရီးမှာ ဆယ်ရက်မှ လဝက်အထိ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပင် ပို၍ကြာသွားနိုင်လေသည်။

ဤပင်လယ်ရပ်ခြားခံတပ်ကို လုံးဝအမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်နှင့် အနာဂတ်တွင် အော်ရိုဘိုရော့စ်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်း အတိုင်းအတာဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် မုန်တိုင်းများကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်ပင်လယ်ပြင် ကိုမဆို အလျင်အမြန် ရောက်ရှိနိုင်သော အစွမ်းထက်ရေတပ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရေတပ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေရေးခေတ်ကို စတင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအတွေးသည် တောမီးတစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန်းဟန်သည် နန်ကုန်းယွင်ရှူနှင့် အစောင့်တစ်စုတို့ ပါဝင်ကာ အရှေ့ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုသို့ အလျင်အမြန် မြင်းစီး၍ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ကုန်သည်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားကုန်သွယ်ရေးနှင့် သင်္ဘော လုပ်ငန်းများတွင် သဘာဝပါရမီ ပါသူဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ဇနီးများစွာအနက် သူမသည် သမုဒ္ဒရာကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အစိတ်ဝင်စားဆုံးနှင့် ဖန်းဟန်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ရည်မှန်းချက်ကို အနားလည်ဆုံးသူပင် ဖြစ်လေသည်။

“အရှင်... ဟိုင်ကျိုးက သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်း တိုးတက်ပေမယ့် အကြီးဆုံးပင်လယ်ကူးသင်္ဘောတွေ က ကုန်ချိန် သုံးထောင်ပဲ သယ်နိုင်တဲ့ ဖူကျန်းသင်္ဘောတွေပဲ ရှိတာလေ... ဒီသင်္ဘောတွေက ရေစူးနက်ပြီး လေနဲ့ လှိုင်းဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပေမယ့် အရမ်းနှေးကွေးပြီး သွားလာဖို့အတွက် မုတ်သုံလေကိုပဲ လုံးလုံးအားကိုးနေရ တာပေါ့... တစ်နှစ်ကို အများဆုံး နှစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ပင်လယ်ထဲ ထွက်နိုင်တယ်လေ...”

လူစည်ကားနေသော ဆိပ်ကမ်းတွင် ရပ်နေရင်း နန်ကုန်းယွင်ရှူက ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်နေသည့် ဧရာမ ရွက်လှေကြီးတစ်စင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဖန်းဟန်အား ရှင်းပြလိုက်လေ၏။ ယနေ့တွင်မူ သူမသည် သပ်ရပ် ပြီး တက်ကြွသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမကို ပို၍ ကျက်သရေရှိစေပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ မြင့်မားသော ရွက်တိုင်များကို ကျော်လွန်ကာ အဝေးမှ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

“ယွင်ရှူ... ကိုယ်တို့ရဲ့ သင်္ဘောက ရွက်လွှင့်စရာမလိုဘဲ ရွက်လွှင့်နိုင်တယ်... အမြန်ဆုံးသင်္ဘောထက်တောင် ပိုမြန်တယ်... လေဆန်ကိုလည်း သွားနိုင်တယ်... လှိုင်းတံပိုးတွေကို ခွဲထွက်ပြီး သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားနိုင် တယ်လို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

*ရွက်လွှင့်စရာမလိုဘဲ လေဆန်ကို သွားမယ် ဟုတ်လား... ဒါက... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ခင်ပွန်းကသူ့ရဲ့ မှော်ပညာတွေ ထပ်သုံးတာများလား...*

ဖန်းဟန်က ရှင်းမပြတော့ဘဲ သူမကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ လွှဲပြောင်းရယူထားသော အကြီးဆုံး သင်္ဘော ကျင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

သင်္ဘောကျင်း၏ ခြောက်သွေ့သော ဆိပ်ကမ်းတွင် အလယ်အလတ်တန်းစား ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောတစ်စင်းကို ဆွဲတင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လက်မှုပညာရှင်များသည် သင်္ဘောအား အကြီးစား ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကို ပြုလုပ်နေကြပေသည်။

၎င်းတို့သည် ပဲ့ပိုင်းရှိ တက်မကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သင်္ဘော၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ပိုမိုရှုပ်ထွေး သည့် ထိန်းချုပ်မှုစနစ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ခဲ့ကြလေသည်။

အထင်ရှားဆုံး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှာ သင်္ဘော၏ ကိုယ်ထည်ပိုင်းတွင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လက်မှုပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုဖြင့် သင်္ဘော၏ အောက်ခြေအထူပိုင်းတွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို ဖောက်လုပ်ခဲ့ကြပြီးနောက် အထူးသံမဏိပြားများဖြင့် ခိုင်ခံ့စေကာ သင်္ဘော၏ ပဲ့ပိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသော သံမဏိလမ်းကြောင်း တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ကြလေ၏။

ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး ပိုမိုစွမ်းအားပြည့်ဝသော ဒီဇယ်အင်ဂျင်တစ်လုံးကို အခန်းတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ဆွဲတင်ကာ ၎င်း၏ အောက်ခံပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအင်ကို ရှည်လျားသော မောင်းတံမှတစ် ဆင့် သံမဏိလမ်းကြောင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းစေကာ သင်္ဘောပဲ့ပိုင်း အပြင်ဘက်ရှိ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိ သည့် သုံးရွက်တပ် သံမဏိလေရဟတ် သို့မဟုတ် ပန်ကာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည် ဟု တင်စားနိုင်သော ဤပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကြီးကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရလေ၏။ သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိပေသည်။

*တကယ်ပဲ သင်္ဘောအောက်ခြေကို အပေါက်ဖောက်လိုက်ရင် ရေချလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း မြုပ်သွားမှာ မဟုတ် ဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီသံမဏိလေရဟတ်ကကော ဘာအတွက် အသုံးဝင်တာလဲ...*

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်တွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု ပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။

သင်္ဘော၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသွားခဲ့လေ၏။ သာမန်ဖူကျန်းသင်္ဘောတစ်စင်းကဲ့သို့ မြင့်မား သော ရွက်တိုင်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သင်္ဘောပဲ့ပိုင်း၏ ရေအောက်ပိုင်းတွင်မူ ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ရွက်သုံးရွက်ပါ ထူးဆန်းသည့် သံမဏိလေရဟတ် သို့မဟုတ် ပန်ကာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဖန်းဟန်က ၎င်းကို နဂါးအရိုး ဟု ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမည်တစ်ခု ပေးခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ မဟာကျင်းရေတပ်၏ ပထမဆုံးသော အစစ်အမှန် နဂါးအရိုး ဖြစ်လာမည်ကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

စမ်းသပ်ခရီးစဉ် စတင်မည့်နေ့တွင် ဟိုင်ကျိုးဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလုံး ဆူညံနေခဲ့လေ၏။ ရေချတော့မည့် ထူးဆန်း သော သင်္ဘောကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အရပ်သားများနှင့် သင်္ဘော သားများမှာ ဆိပ်ကမ်းပေါ်တွင် စုဝေးနေလျက်ရှိကြလေသည်။

“ရူးနေတာပဲ... လုံးဝ ရူးနေတာပဲ... သင်္ဘောအောက်ခြေမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အပေါက်ကြီးနဲ့ဆိုရင် ရေထဲရောက် တာနဲ့ ပြီးသွားပြီပေါ့...”

အသက်ကြီးကြီး လှေထိုးသားတစ်ဦးက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်တယ်လေ... ပဲ့ပိုင်းက တက်မကိုတောင် ဖြုတ်ပြီး သတ္တုတုံးကြီးနဲ့ အစားထိုးထားတာ... ဒီသင်္ဘောက ဘယ်လိုလုပ် ကွေ့မှာလဲ...”

လူအများ၏ သံသယများကြားထဲတွင် နဂါးအရိုးကို ရေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းချလိုက်ကြလေသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် ထင်ထားသကဲ့သို့ နစ်မြုပ်မသွားဘဲ ရေပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ပေါလောပေါ် နေခဲ့လေ၏။ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော မောင်းတံလမ်းကြောင်းမှာ ရေလုံအောင် သေချာစွာ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ရေလုံးဝ မစိမ့်ဝင်အောင် တားဆီးထားနိုင်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် နန်ကုန်းယွင်ရှူနှင့် အစောင့်အချို့ ပါဝင်ကာ နဂါးအရိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

“စက်နှိုးလိုက်တော့...”

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ ရင်းနှီးနေသော ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက အခန်း တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း...”

သင်္ဘောဘေးဘက်မှ ထွက်နေသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်တစ်ခုမှ အနက်ရောင်မီးခိုးလုံးများ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် လူအများ အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သင်္ဘောပဲ့ပိုင်းရှိ ပန်ကာသည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် ရေမြှုပ်များကို အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“ရွေ့နေပြီ... ကြည့်စမ်း... သင်္ဘောကြီး ရွေ့နေပြီ...”

လူအုပ်ကြီးထံမှ မယုံနိုင်စရာ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

နဂါးအရိုးသည် မည်သည့်ရွက်ကိုမျှ လွှင့်တင်ထားခြင်း မရှိဘဲ ၎င်း၏ ဦးပိုင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ မျက်မြင် အမြန်နှုန်းဖြင့် လှိုင်းလုံးများကို ဖြတ်သန်းပြီး ဆိပ်ကမ်းအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

၎င်းသည် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ပေသည်။ ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့လေ၏။

၎င်းသည် ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာနေသော ရွက်လှေတစ်စင်းကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်သွားခဲ့ပြီး ပင်လယ်ပြင် ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အဖြူရောင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

ထိုထက်ပို၍ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့လေတိုက်ခတ်နေပြီး ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာမည့် သင်္ဘောများအတွက်မူ လေဆန်ဖြစ်နေခဲ့လေ သည်။ အခြားရွက်လှေများမှာ ဇစ်ဇက်ပုံစံဖြင့် နှေးကွေးစွာ ရှေ့သို့ သွားနေရချိန်တွင် နဂါးအရိုးမှာမူ ပင်လယ်ထဲ ရှိ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လေဆန်ကို ခွဲကာ သမုဒ္ဒရာ၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားနေ ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိပ်ကမ်းပေါ်ရှိ ဆူညံသံများနှင့် သံသယအားလုံးမှာ မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖြတ် တောက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏအကြာကမှ ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချနေခဲ့သည့် အသက်ကြီးကြီး လှေထိုးသားမှာ ယခုအခါတွင် ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့လောက်သည်အထိ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေခဲ့ကြ သော သင်္ဘောသားများမှာလည်း ရွှံ့ရုပ် သို့မဟုတ် သစ်သားရုပ်များကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြလေ၏။

လူတိုင်းသည် ရွက်မပါဘဲ လေဆန်ကို ရွက်လွှင့်နိုင်သော သံမဏိကိုယ်ထည်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ တစ်သက်လုံး ကိုးကွယ်ခဲ့သော ပင်လယ်နတ်ဘုရားနှင့် လေနတ်ဘုရားတို့မှာ ထိုအမျိုးသား၏ ခြေအောက် တွင် နင်းချေခံလိုက်ရကာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မြေမှုန့်အဖြစ်သို့ ကျေမွသွားခဲ့ပြီဟု ခံစားနေရလေသည်။

သင်္ဘော၏ ဦးပိုင်းတွင်မူ ဖန်းဟန်သည် လေဆန်ကို မျက်နှာမူလျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေပြေထဲတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ သင်္ဘော၏ ချောမွေ့သော်လည်း အလွန်မြန်ဆန်လှသော ခရီးစဉ် ကို ခံစားနေရပြီး ကမ်းစပ်နှစ်ဖက်ရှိ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ထက်မြက်လှသော စီးပွားရေးအမြင်က ဤအရာက ကိုယ်စားပြုနေသည့် အရာ အားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာကာ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်း ထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာပြီး လှပသော မျက်နှာလေးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲလာခဲ့ပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဘေးရှိ အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ဩဇာတိက္ကမရှိသော အမျိုးသား၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မြတ်နိုးမှုနှင့် အချစ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဤအမျိုးသားသည် ကုန်းမြေကို အောင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ယခုအခါတွင် သမုဒ္ဒရာကိုပါ အောင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ချေ သည်။

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေ ၏။ ထို့နောက် အဝေးရှိ ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင် ထိစပ်နေသော ခမ်းနားလှသည့် မြင်ကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြ ကာ အလွန်ပင် ရဲရင့်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ယွင်ရှူ... ဒီတိုက်ကြီးက ကိုယ်တို့အတွက် အရမ်းသေးငယ်နေပြီလေ... ကိုယ်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်က ကြယ်တွေနဲ့ သမုဒ္ဒရာဆီကိုပဲ...”