အခန်း ၂၅၂၂
Vol. 253 Ch. 2522
အခန်း (၂၅၂၂) - လိုသလောက် ဝယ်ယူမယ်၊ ဘယ်လောက်ရရ အကုန်ယူမယ်
“ကဲ၊ ကိစ္စမရှိရင် ပြန်တော့။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားပါနဲ့ဦး။ စစ်ဆေးရေးဌာနဘက်က သတင်းကိုပဲ စောင့်နေပါ။ သူတို့ရဲ့ စာမေးပွဲနဲ့ ညှိနှိုင်းမှုရလဒ်တွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်မလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က လက်ကို ခါယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ထိုစကားကို ကြားသော် ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေး၍ လက်အုပ်ချီကာ မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင်……
နောက်ထပ် အတွင်းကမ္ဘာများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာကြသည်။
ချုံထျန်းယွင်က အတွင်းကမ္ဘာထဲမှ ထွက်လာပြီး ရယ်မောကာ ပြောသည်။
“ဟေ့ မိတ်ဆွေ ဆွေ့၊ မင်း မမြင်လိုက်ရဘူး။ ဟော်ဆွေ့ ရဲ့ မျက်နှာဟောင်းကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ပုပ်သိုးနေသလဲဆိုတာ။ ဒီလူငယ်လေးက ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဖြစ်လာတာ ဘယ်နှနှစ်ပဲ ရှိသေးလို့လဲ။
အဲဒီ အိုကြီးအိုမတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ရထားရုံနဲ့ မင်းရဲ့ နေရာကိုတောင် ရည်မှန်းရဲတယ်လို့၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
ဒီတစ်ခါတော့ အထက်ပိုင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်က အတော်လေး ပြတ်သားနေပြီ။ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူတိုင်း ပြစ်ဒဏ် ရကြလိမ့်မယ်။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟော်ဆွေ့က နာခံတတ်တဲ့သူမို့လို့ သူတို့က ထောက်ပံ့ချင်ကြတာပေါ့။
ပြီးတော့ ဟော်ဆွေ့မှာလည်း ရည်မှန်းချက် အနည်းငယ် ရှိတာကြောင့် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ နေရာကို ရည်မှန်းတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အလွန်ကြီးလွန်းသွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အိုကြီးအိုမတွေကလည်း အရမ်းကို ကောက်ကျစ်လွန်းလို့ သူ့ကို ရှေ့တန်းတင်ပေးလိုက်တာပါ။
တကယ်တမ်း အပြစ်ပေးသင့်တဲ့သူတွေကျတော့ ဘာမှ မဖြစ်ကြဘူး။”
ချုံထျန်းယွင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စပ်စုလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“လူသားမျိုးနွယ်စုက အဲဒီကောင်လေးအကြောင်း မင်း မေးကြည့်ပြီးပြီလား သူက သွေးရွာခန်းမက ဝူရှီ ဟုတ်လား မဟုတ်လား။
ဟုတ်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့။ ငါတို့ အားလုံး ဝိုင်းပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရအောင်လေ။”
ကောင်းကင်ဘုံအရှင် အတော်များများကလည်း ဆွေ့ရွှမ်လင်ဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် စူးစမ်းလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သာမန် ပါရမီရှင်များကိုတော့ သူတို့က စိတ်မဝင်စားကြတော့ပေ။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်အဆင့် အတွင်းကမ္ဘာနှင့် မွေးဖွားလာသူမှလွဲ၍ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးကိုတော့ လူမိုက်အုပ်စုတွေက ကြိုတင်ပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သူတို့အလှည့် ရောက်လာစရာ မရှိပေ။
ယခု အလွန်ထင်ရှားလာသည့် ဝူရှီ ကတော့ ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ သူ ပြသထားသည့် ပါရမီက သူတို့လို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်တွေကိုတောင် အာရုံစိုက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဖန့်ချန်က ငါ့ကို မညာရဲပါဘူး။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က ခေါင်းခါ၍
“သူက ဝူရှီ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အခုထိတောင် သံသယ ဖြစ်မိသေးတယ်၊ ဝူရှီ ဆိုတာ အစကတည်းက မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ ဒေသ က သူတော်စင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နေမလားလို့လေ။
ရှန်းကျောက်တို့က ငါတို့ရဲ့ အာရုံကို ချီကွမ်းယိ ဘက်ကနေ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ တိတ်တဆိတ် မွေးမြူထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“တကယ်ပဲ ဝူရှီ မဟုတ်ဘူးလား မိတ်ဆွေ ဆွေ့၊ ငါတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်လာတာ၊ ဒီကိစ္စမှာတော့ မင်း ငါတို့ကို မညာပါနဲ့။”
ချုံထျန်းယွင်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဆွေ့ရွှမ်လင်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်
“ငါ မင်းတို့ကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲလေ……”
ချုံထျန်းယွင်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။
“သူက ဝူရှီ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီက ဝူရှီ ထက် ဘာမှ မလျော့နည်းပါဘူး။”
“ဆွေ့ရွှမ်လင်၊ သူက အခုထိ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဆရာတင်ထားတာလား အဲဒါ မလုံလောက်ဘူး ထင်တယ်၊ သူ ငါ့တပည့်လည်း ဖြစ်လာအောင် ဘယ်လိုလဲ ”
“မင်းတပည့်တွေ နည်းနေလို့လား မင်းတပည့်ဖြစ်ရင်ရော မင်းက တကယ်ရော သင်ပေးမှာမို့လို့လား အဲဒီအစား ငါနဲ့ မိတ်ဆွေ ဆွေ့နဲ့ ဝိုင်းသင်ပေးရအောင်။ ဒီကောင်လေးက လောင်းကစားရာမှာလည်း တစ်ဖက်ကမ်းခတ် ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားမိတယ်။”
ချုံထျန်းယွင်က မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါကလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ့မျိုးနွယ်စုအတွက် ဂုဏ်တင်ပေးနိုင်မှာပါ။”
“မင်းတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက သူ့အပေါ်မှာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဖန့်ချန်က ပါရမီနည်းနည်း ရှိပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီလောက်ထိ အာရုံစိုက်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ငါက သူ့ဆရာအဖြစ် ရှိနေတာပဲ၊ အဲဒါလုံလောက်ပါပြီ။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အာရုံစိုက်ရမှာက ဒီညှိနှိုင်းမှုပါ၊ ငါတို့ ချင်းမင်က အကျိုးအမြတ် ဘယ်လောက် ရမလဲဆိုတာပဲ စောင့်ကြည့်ကြပါ။”
“ပြောရရင် ဒီညှိနှိုင်းမှုက……”
ချုံထျန်းယွင်တို့၏ အာရုံများမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်နေရာသို့ ပြောင်းသွားတော့သည်။
……
……
ဖန့်ချန်က လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြွေးမြီများကို အရင် ဆပ်လိုက်သည်။
“အင်း၊ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး သုံးသောင်း ရပြီ၊ နောက်ထပ် သုံးသောင်းခွဲ ကျန်သေးတယ်။”
“ညီကို၊ မင်း ကျန်တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံးတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ ထားထားတာလဲ”
“သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက် ကျော်လွန်ထားတာကို ဖုံးကွယ်မရတော့ဘူး။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဒါတွေကို ဒိန်ရွှမ်သီး ဝယ်ဖို့ သုံးရမှာပေါ့။
တစ်ခါတလေ သူများကို လိုက်တောင်းနေလို့ မရဘူးလေ၊ ငါက လီကုန်းကုန်း မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်က စကားစပ်၍ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြွေးမြီတစ်ခု ဆပ်လိုက်ခြင်းမှာ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင်တော့ လက်ထဲတွင် အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး နှစ်သောင်းကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြောခဲ့သည့် ဈေးနှုန်းအရဆိုလျှင်……
အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး သုံးဆယ်ခန့်ဖြင့် ဒိန်ရွှမ်သီး တစ်လုံး ဝယ်နိုင်မည်။
သူ့လက်ထဲမှ ကျောက်တုံးများဖြင့် ဒိန်ရွှမ်သီး အတော်များများ ဝယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။”
မှန်လေးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်းရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သတင်းသာ ဖြန့်လိုက်၊ ဒိန်ရွှမ်သီးတွေက သူ့အလိုလို ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
“ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မယ့်သူတွေ ရှိမှာ စိုးရိမ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့၊ ကျောင်းတော်မှာ အခုပဲ စည်းကမ်းတွေ ပြောင်းထားတာမို့လို့ သူတို့လည်း သတိထားပြီး လုပ်ကြမှာပါ၊ ဒီလောက်ထိ ရဲရဲတင်းတင်း မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
နောက်ရက်များတွင် သူသည် သတင်းကို ဖြန့်မထုတ်သေးဘဲ ဝမ်အိုကြီးတို့၏ စာမေးပွဲ ရလဒ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဝမ်အိုကြီးတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းတော်မှ ကြေညာချက် တစ်စောင် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်အိုကြီးတို့ အားလုံး အဓိက တပည့်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ကြေညာလိုက်သည်။
ထိုသတင်းကတော့ အသီးသီးသော နေရာများမှ လူများကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ကျောင်းတော်၏ အဓိက တပည့်များ နည်းပါးရခြင်းမှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများက အလွန် ဈေးကြီးလွန်းသောကြောင့်ပင်။
အကယ်၍ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးဖြင့် အရင် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် စာမေးပွဲ ကျရှုံးသွားပါက ဆုံးရှုံးမှုက အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။
အောက်ဝူဖားကဲ့သို့ အောက်ရုလိုင်ကို အဓိက တပည့် ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု အသေအချာ ယုံကြည်ပြီး လောင်းကြေးထပ်ရဲသူမှာ နည်းပါးသည်။
သို့သော် ကရုဏာတောင်၏ ဤတစ်ကြိမ် ဖြစ်ရပ်က သူတော်စင်များစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ဝမ်အိုကြီးတို့၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရန် စဉ်းစားနေကြသည်။
လူသားမျိုးနွယ်စု ဖြစ်နိုင်လျှင် သူတို့ရော ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။
ဝမ်ချုံစန်းတို့မှာ ဖန့်ချန်၏ ဂူအောင်းနေရာသို့ လာရောက် စုဝေးကြသည်။
သူတို့၏ တောက်ပသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ဖန့်ချန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်မိသည်။
ထိုသူတို့သည် အစကတည်းက နယ်မြေကိုးခု တွင် ထိပ်သီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
သူသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ရှိန်းကျင်းထော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီလိုလူမျိုးက သိုင်းသူတော်စင် အသွင်ကိုယ်ထည် ကို နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
“နယ်မြေကိုးခုရဲ့ ထိပ်သီးတွေက ချင်းမင်မှာလည်း ထိပ်သီးတွေပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့။
သူတို့သာ အစကတည်းက အထွတ်အထိပ် အရိုး ရှိခဲ့ပြီး လုံလောက်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်……
ထိုက်ဟောင်ကျုံး တို့လိုလူတွေထက် ဘာများ လျော့နည်းသွားမှာမို့လို့လဲ။”
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ”
လီဝူဝမ်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ သူတို့၏ ကျင့်စဉ် လမ်းပြမီးရှူးတန်ဆောင် ဖြစ်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတာ မလွယ်ကူလှဘူးဆိုတာ တွေးနေတာပါ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် ငေးမောသွားပြီး ထိုနှစ်များအတွင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို ပြန်တွေးမိကာ အာရုံခံစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ မဝင်ရောက်ခင်တုန်းက……
သူတို့သည် တစ်နေ့နေ့တွင် ကျောင်းတော်၌ နာမည်ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ထိုအရာအားလုံးမှာ အစကတည်းက ဖန့်ချန် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည့် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ ဒီတစ်ခါ ပြန်ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါ့ကို ကူပြီး လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် အသီးသီးကို သတင်းပေးလိုက်ပါ။ ငါ ဒိန်ရွှမ်သီး လိုချင်တယ်၊ တစ်လုံးကို အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး သုံးဆယ်၊ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် လာခဲ့၊ ဘယ်လောက်ရရ အကုန်ယူမယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ ”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ဝမ်ချုံစန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် -
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ တတိယအကြိမ်မြောက် သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ လုပ်တော့မှာလား ”
“သတင်းက တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ ”
ချန်းဖေးဖေးက စားပွဲကို ပုတ်၍ ထရပ်လိုက်သည်။
“အခုပဲ သွားပြီး သတင်းပေးလိုက်မယ် ”
“ပထမအကြိမ်မြောက် ကျော်လွန်ဖို့ပါ၊ အဲဒီသတင်းက မှားနေတာပါ။”
ဖန့်ချန်က လက်ကို ခါယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်စမ်းကြည့်ချင်ရုံပါ။ အောင်မြင်မှု မရရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။”
သို့သော် ဝမ်အိုကြီးတို့မှာမူ “ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်” ဟူသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
“ကြည့်ရတာတော့ ဘာပြောပြော သူတို့ ယုံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အတည်မပြုသရွေ့တော့ ဒီကိစ္စက အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ဘူးလေ။”
ဖန့်ချန်က တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။