အခန်း ၂၅၂၃
Vol. 253 Ch. 2523
အခန်း (၂၅၂၃) - ကျေးဇူးတင်စကား
ယခုအခါတွင် လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားကျော်ကြားနေသည်။
လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အတွင်းတွင်လည်း ကရုဏာတောင်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အစကတည်းက ကျော်ကြားခဲ့သော ကျိုကျိတောင် ကိုပင် ကျော်ဖြတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအခြေအနေအတွက် တခြားသော တောင်ကုန်းများမှ ဆရာများလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။
မည်သို့ဆိုစေ ကရုဏာတောင်မှ အဓိက တပည့်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း၊ ပြီးတော့ နေမင်း ခုနှစ်ပါးကျောင်းသား တစ်ဦးဖြစ်သူ ဖန့်ချန်ကလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခြင်းတို့ကြောင့်ပင်။
ထိုမျှလောက်သော အင်အားရှိသည့် ကျောင်းတော်အတွက်ဆိုလျှင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အကြောင်းကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပါ။
အခြေခံအုတ်မြစ်များ အလွန်ခိုင်မာသည့် တခြားသော ကျောင်းတော်များတွင်ပင် ထိုသို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန် ခဲယဉ်းလှသည်။
ဝမ်အိုကြီးတို့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျောင်းသားများစွာတို့ကလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့အထဲတွင် အသက်စွမ်းအင်အဆင့် ရှိနေသူ အချို့ပင် သူတို့နှင့်အတူ ပါဝင်ကစားလိုကြသည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးက သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ဖို့အတွက် ဒိန်ရွှမ်သီး တွေ လိုအပ်နေလို့ပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက သူ့ရှေ့မှ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
“ဖန့်အစ်ကိုကြီးက တတိယအကြိမ်မြောက် သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ဖို့ လုပ်တော့မှာလား ”
“အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးသာ အောင်မြင်သွားရင် နေမင်း ခုနှစ်ပါးခန်းမမှာ သူ့ကို ဘယ်သူ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။”
“အရင်တုန်းကတော့ သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်တာက ဒဏ္ဍာရီလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်ကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဒီလမ်းကို မစဉ်းစားဖို့ ပြောပေမဲ့ ငါလည်း ဒီလမ်းကို လျှောက်ချင်မိတာပဲ ”
“ဝမ်ညီလေး၊ မင်းက ငါတို့ဆီက ဒိန်ရွှမ်သီးကို လာတောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူးနော် ဒီလိုမျိုးတွေက ငါတို့လက်ထဲမှာလည်း မရှိဘူးလေ……”
ချိုင်စစ်ရှိုက ထူးဆန်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
“အစ်ကိုချိုင်၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းတို့ဆီက ဒိန်ရွှမ်းသီး လာတောင်းမှာလဲ။ ဒိန်ရွှမ်းသီး တစ်လုံးကို ရွှေဟွေးတံဆိပ် ၃၀၊ ဆိုလိုတာက အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး ၃၀ တန်တယ်လေ။”
“မင်းတို့ကို ကြည့်ရတာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှာကြည့်ရင်တောင် ၁၀ လုံးလောက်ပဲ ရမှာမို့လို့ပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ အထင်သေးခံရပြီ။”
ချိုင်စစ်ရှိုမှာ အနေရခက်သွားသည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးက သူ့အတွက် ကျောင်းတော်အသီးသီးကို သတင်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းထားပါတယ်။”
“သူက ဒိန်ရွှမ်းသီးတွေ ဝယ်မယ်၊ ဘယ်သူပဲ လာလာ လက်ခံမယ် ဘယ်လောက်ရရ အကုန်ယူမယ် ”
ဝမ်ချုံစန်း၏ အသံမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လူသားကျောင်းသား တစ်ထောင်ကျော်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဘယ်လောက်ရရ အကုန်ယူမယ်
သူတို့သည် နှစ်တစ်ရာကြာမှ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်တွင် အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး အနည်းငယ်မျှသာ ရှာဖွေနိုင်ကြသည်။
တစ်ခါတလေ ကံမကောင်းရင် ကိုယ့်အိတ်ကပ်ထဲကနေတောင် ပြန်စိုက်ရတတ်သည်။
အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး ၃၀ တန်သော ဒိန်ရွှမ်းသီးတစ်လုံးကို ဒီလူက ဘယ်လောက်ရရ အကုန်ယူမယ်တဲ့လား။
“ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူဟောင်းရဲ့ တပည့်ပီသလိုက်တာ……”
လုကျိုဝမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ ဖန့်ချန်က အခု ကောင်းကင်ဘုံအရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူ မဟုတ်ရင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အနည်းဆုံးတော့ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူက လိုလေသေးမရှိဘူး၊ ဘာမဆို ဝယ်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီ။”
အလွန်အမင်း အားကျသည့် အကြည့်များက ဝမ်ချုံစန်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာကြသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ထိုမျှလောက် ငွေကြေးကြွယ်ဝနေသည်ဖြစ်ရာ သူ့ရဲ့ ညီငယ်ညီမငယ်တွေလည်း အကျိုးခံစားခွင့် ရကြမည်မှာ အမှန်ပင်။
အရင်တုန်းက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကိုတောင် သူတို့ ခိုးစားခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။
“ဝမ်ညီလေး၊ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျိုးကို ငါတို့ သေချာပေါက် ကူညီမှာပေါ့။ အားလုံး အဖွဲ့ခွဲပြီး ကျောင်းတော်အသီးသီးကို သွားကြမယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုနဲ့ မတည့်တဲ့ ကျောင်းတော်တွေကိုတော့ သတိထားကြပေါ့။”
“ဟုန်ဟိုင်လူမျိုးစုဘက်ကိုတော့ မသွားနဲ့၊ ပေါင်ရှန်းလူမျိုးစုဘက်ကိုလည်း မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ပြီးတော့……”
တစ်ယောက်က သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက် လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် အလွန်ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ရန်သူ့ကျောင်းတော် ဆယ်ခုကျော်ကို ရေတွက်ပြလိုက်သည်။
ယခုအခါတွင် သူတို့အားလုံးမှာ ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုနေကြသော်လည်း……
မျိုးဆက်တစ်လျှောက် ရန်သူတော်ကြီးများကို မေ့ပစ်ဖို့က မည်သို့ လွယ်ကူပါမည်နည်း။
မကြာမီပင် ကျောင်းသားတစ်ထောင်ကျော်မှာ အသီးသီး ခွဲထွက်သွားကြပြီး လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
……
ကျိုကျိတောင် ။
ဝေလျန့်ယွမ်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်၍ ရပ်နေကြပြီး ဟင်းလင်းပြင် အလွှာများကြားမှ ကျောင်းသားတစ်ထောင်ကျော် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“အစ်ကို၊ ကရုဏာတောင်က တကယ်ကို ထွန်းကားလာပြီ၊ တားလို့ မရတော့ဘူး။”
ဝေကွမ်ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဝေလျန့်ယွမ်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“အင်း၊ တားလို့ မရတော့ဘူး။ နောင်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ နံပါတ်တစ်တောင်ဆိုတဲ့ နာမည်က ကရုဏာတောင်ဆီ ရောက်သွားတော့မှာ။
သူတို့ရဲ့ အဓိက တပည့်အရေအတွက်က ငါတို့ ဆရာတွေ ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ထွက်ပေါ်ခဲ့တဲ့ အဓိက တပည့်အရေအတွက်ထက်တောင် ပိုများနေတယ်။”
“အရင်တုန်းက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာမှ တစ်ယောက်လောက်ပဲ ထွက်လာတာ၊ အခုတော့ ဒီကာလအတွင်းမှာပဲ ဒီလောက်များများစားစား ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ဖန့်ချန်ကလည်း ဝမ်ချုံစန်းတို့ကို စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေ ပေးဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တာပဲ၊ တကယ်ပဲ လောင်းကစား မှန်သွားတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျောင်းတော်က ပေးတဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေနဲ့တင် သူတို့ အမြတ်အများကြီး ထွက်သွားပြီ။”
ဝေကွမ်ရှောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေးရဲ့ အမြင်က အရမ်း ကျယ်ပြန့်တယ်၊ အနာဂတ်မှာ ထင်ရှားမယ့်သူပဲ။”
“ကံဆိုးတာက သူနဲ့ ဟော်ဆွေ့တို့အဖွဲ့နဲ့ မတည့်တာပဲ။”
ဝေလျန့်ယွမ်က ပြောသည်။
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူသည် ဝေကွမ်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာက ဒီတစ်ခါ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံလိုက်ရတော့ သူ့အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ ဆရာရာထူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။
နောင်ဆိုရင် ကျိုကျိတောင်ကို မင်းပဲ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးရတော့မယ်။
ငါက ဆရာ့ရဲ့ဇာတိမြို့ကို သွားပြီး ခဏလောက် နေနေတော့မယ်။”
“အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်ပဲ ဒီလို လုပ်မလို့လား ဆရာ့ရဲ့ ရာထူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာသင်ဖို့က အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်……”
ဝေကွမ်ရှောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်း ဖန့်ချန်ကို သဘောကျနေတယ်ဆိုတာ ငါ မသိဘူး ထင်နေလား။
မင်းက ငါ မသိအောင်၊ ဆရာ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတာပေမဲ့……
မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် မင်း ဘာလုပ်ချင်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။”
ဝေလျန့်ယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ငါ ဒီမှာ ဆက်နေရင် မင်းအတွက်ရော၊ တခြားသူတွေအတွက်ပါ မကောင်းဘူး။ ထွက်သွားတာက ပိုကောင်းတယ်။”
“ဒါ……”
ဝေကွမ်ရှောင်မှာ အနေရခက်စွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကုတ်ခြစ်နေမိသည်။
“ကဲ၊ ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး။”
ဝေလျန့်ယွမ်က လက်ကို ခါယမ်း၍ နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထွက်ခွာခါနီးတွင်မူ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဒိန်ရွှမ်းသီး ၁၀ လုံးကျော်မှာ ဝေကွမ်ရှောင်၏ ရှေ့သို့ ကျရောက်လာသည်။
ဝေကွမ်ရှောင်က အလျင်အမြန်ပင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေလျန့်ယွမ်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ပေ။
သူ့၏ အသက်ရှူသံမှာ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ မရှိတော့သလို ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ရှာမတွေ့တော့ပေ။
“ဒိန်ရွှမ်းသီး ၁၂ လုံး၊ အစ်ကိုကြီး ဒီတစ်ခါတော့ အရင်းအနှီး အကြီးကြီးပဲ။”
ဝေကွမ်ရှောင်က ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲမှ ဒိန်ရွှမ်းသီး ၁၈ လုံးကို ထပ်ထုတ်ကာ အိတ်ထဲမှ ယူလိုက်ပြီး ရွှေရှင်း ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဆရာ။”
ရွှေရှင်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာပြီး အရိုအသေပေးကာ ဝေကွမ်ရှောင်၏ လက်ထဲမှ ဒိန်ရွှမ်းသီးများကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
သူမသည် ထိုအရာကို မြင်ဖူးသလို စားဖူးသည့်အထိပင် ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ခြင်းနှင့် သူမနှင့် မသင့်လျော်သဖြင့် စမ်းကြည့်ပြီးနောက်တွင် လက်လျှော့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီဒိန်ရွှမ်းသီးတွေကို ယူသွား၊ ၂၉ လုံးက မင်းရဲ့ အကြီးအကဲဆီက၊ တစ်လုံးက ငါ့ဆီက၊ ဖန့်ချန်ကို သွားပေးလိုက်။”
ဝေကွမ်ရှောင်က ပြောသည်။
ရွှေရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို ဒိန်ရွှမ်းသီးများအားလုံး ဖန့်ချန်အတွက်တဲ့လား။
“မရပ်နေနဲ့တော့၊ သွားတော့။”
ဝေကွမ်ရှောင်က ပြုံး၍ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ။”
ရွှေရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဒိန်ရွှမ်သီး ၃၀ ကို ယူကာ ဖန့်ချန်၏ ဂူမာဗိမာန်နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ရွှေရှင်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရွှေရှင်း အစ်မကြီး၊ အထဲဝင်ပါဦး။”
“ဖန့်ချန် မောင်လေး၊ ငါ ဒီနေ့ လာတာ အလည်သက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာ့ရဲ့ ခိုင်းစေချက်နဲ့ လာတာပါ။”
ရွှေရှင်းက ဂူဗိမာန်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ ဖန့်ချန်ထံသို့ ဒိန်ရွှမ်းသီး ၃၀ ကို ပေးလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီဒိန်ရွှမ်းသီး ၃၀ ထဲမှာ ၂၉ လုံးက ငါ့အကြီးအကဲဆီက၊ တစ်လုံးက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယဆရာဆီကပါ။”
“မင်းရဲ့ သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်တဲ့လမ်းကို ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ ပေးလိုက်တာပါ၊ နည်းတယ်လို့ မတွေးပါနဲ့တဲ့။”
နောက်ဆုံးစကားမှာ ရွှေရှင်းကိုယ်တိုင် ထည့်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့မှ ဒိန်ရွှမ်းသီးများကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ရွှေရှင်း အစ်မကြီး၊ ဆရာနှစ်ဦးစလုံးကို ဖန့်ချန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါဦး။”
ဒိန်ရွှမ်းသီး ၃၀ ဆိုသည်မှာ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး ၉၀၀ ဖြစ်သည်။
တကယ့် သာမန် သူတော်စင်များအတွက်ဆိုလျှင် ဒါက အလွန်ကြီးမားသည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။
သူသည် ရှူရှန့် ဆရာ့ထံမှ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး အချို့ကို ကြွေးတင်ထားသည်ကို သတိရမိသည်။
ထိုအချိန်က ရှူရှန့် ဆရာက သူ့ကို ငှားပေးလိုက်စဉ်က အလွန်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က သူက တကယ့် ကမ္ဘာကြီး အဆင့်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်မှသာ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်ဆင့် ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ နှမြောတသမှုက အမှန်တကယ်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သရုပ်ဆောင်နေတာလားဆိုတာတော့ မသိနိုင်တော့ပေ။