အခန်း ၂၅၂၄
Vol. 253 Ch. 2524
အခန်း (၂၅၂၄) - ကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ ဆက်ခံသူတစ်ဦး၏ ဆက်ဆံခံရပုံ
“ဖန့်ချန် မောင်လေး၊ အခုပြင်ပမှာ မင်းက သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်တာ နှစ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလို့ သတင်းတွေ ပျံ့နှံ့နေတယ်……”
ရွှေရှင်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါ တကယ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုတော့ ငါ မင်းကို မမေးတော့ဘူး။ မေးရင်လည်း မင်းက အမှန်အတိုင်း ပြောမှာမဟုတ်ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ လောကမှာ တကယ်ပဲ သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာ ရှိလို့လား။”
ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရွှေရှင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူမမှာ ကျိုကျိတောင် ၏ ထိပ်တန်းတပည့်ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်း တွင် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာတည်ဆောင်ခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်းကျင့်ကြံသူများကြားတွင် သူမမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၌ ထိပ်ဆုံးတွင် မပါဝင်ပေ။
အဓိက တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ခြေလည်း မရှိသလို၊ နေမင်း ခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား ဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာလည်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။
သို့သော် ချင်းမင်နယ်မြေတွင်မူ ရွှေရှင်း ကဲ့သို့သော သူတော်စင်များသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်လာကြမည်မှာ အမှန်ပင်။
မည်သည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုခုသို့မဆို နယ်မြေအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် စေလွှတ်လိုက်လျှင်ပင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပေလိမ့်မည်။
ထိုအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သာမန်သူတော်စင်များ လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေသည်။
“ရွှေရှင်း အစ်မကြီး၊ ဒီလောကမှာ သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အစ်မကြီးသာ ကြိုးစားခဲ့မယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အဆုံးစွန် အဆင့်ထိ ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်……
နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာမှ ပြန်လှည့်ကြည့်တဲ့အခါမှာလည်း နောင်တရစရာ မရှိပါဘူး၊ နောင်တမရပါနဲ့။”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နည်းနည်းတော့ သဘောပေါက်သွားသလိုပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန့်ချန် မောင်လေး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ရွှေရှင်းမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားသည်။
ဖန့်ချန်သည် သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်ခြင်းကိစ္စကို သူမ စိတ်ထဲတွင် မထားတော့ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် ထိုရွှေရှင်း အစ်မကြီးလည်း ကမ္ဘာကြီးအဆင့် သို့ ခြေချနိုင်ပါလိမ့်မည်။
ရွှေရှင်း ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်……
ဆရာသမားများ၏ ခိုင်းစေချက်အရ ဖန့်ချန်ထံသို့ ဒိန်ရွှမ်းသီးများ လာရောက်ပေးအပ်သူ များပြားလာသည်။
အများဆုံး လာပေးသူက သုံးလုံး၊ အနည်းဆုံးမှာ တစ်လုံးစီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အနည်းငယ်စီ စုစည်းလိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း သုံးရာကျော်အထိ ရှိနေလေပြီ
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတွေက နှစ်တစ်ရာတိုင်းမှာ ၁၀ ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်ကြတယ်။ တစ်ပွဲကို တစ်လုံးနှုန်းနဲ့ နှစ်တစ်ရာမှာ ၁၀ လုံး ကုန်တယ်။ အခု ဒိန်ရွှမ်းသီး ၃၀၀ ကျော်ဆိုတာက သုံးထောင်လောက်ပဲ သုံးလို့ ရမယ်။
တချို့ပွဲတွေမှာဆိုရင် တစ်ပွဲကို တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် မလောက်ငှဘူး။”
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေသည်။
ထို ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူများ အသုံးပြုသော ဒိန်ရွှမ်းသီး အရေအတွက်မှာ ထောင်ဂဏန်း သို့မဟုတ် သောင်းဂဏန်းအထိ ရှိပေလိမ့်မည်။
ယခုလက်ရှိ ရှိနေသော ဒိန်ရွှမ်းသီး ၃၀၀ ကျော်မှာ ထိုဆက်ခံသူများအတွက်မူ နှစ်ထောင်ဝက်ခန့် လွယ်ကူစွာ ရှာဖွေနိုင်သည့် ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်မျှသာ ဖြစ်ပေမည်။
သို့သော် လူသားကျောင်းတော်မှ ဆရာများအတွက်မူ ၎င်းတို့သည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သို့မဟုတ် သောင်းချီ၍ စုဆောင်းထားခဲ့ရသည့် ရတနာများ ဖြစ်သည်။
ပစ္စည်းပစ္စယ နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ရင်းစေတနာ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်က ဒိန်ရွှမ်းသီးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အရိုအသေပေးကာ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူသားကျောင်းသားများ၏ ဆက်တိုက် သတင်းပေးပို့မှုကြောင့် ကျောင်းတော် အသီးသီးမှ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာလည်း ဖန့်ချန် ဒိန်ရွှမ်းသီးများ ဝယ်ယူနေသည့် သတင်းကို သိရှိသွားကြသည်။
“ညီကိုဝမ်၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးက ဒိန်ရွှမ်းသီးတွေ ဝယ်မယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား ဟုတ်ပြီ၊ ငါ မေးပေးပါ့မယ်၊ မင်း ဒီမှာပဲ ခဏ စောင့်နေပါ။”
ဟုန်ဟိုင်လူမျိုးစုမှ ဟိုင်ရှင်းရှင်း သည် သတင်းရရှိသည်နှင့် သူ့၏ ဆက်သွယ်ရေး ကွန်ရက်များကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်းကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ဟုန်ဟိုင်လူမျိုးစု၏ သာမန် ကျောင်းသားများကတော့ လာရမှာ ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း ကရုဏာတောင်မှ တပည့်များ လာရောက်သည့်အတွက်မူ အန္တရာယ် မရှိပေ။
ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်။
“ဖန့်ချန်က ဒိန်ရွှမ်းသီး ဝယ်မယ်တဲ့လား သူက သူတော်စင် အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်တာ နှစ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလို့ သတင်းထွက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား ”
“ဒီကောင်က တပ်မက်လွန်းတာပဲ၊ သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ တတိယအကြိမ်မြောက် ကျော်လွန်ဖို့လား”
“တကယ်ပဲ အဲဒီလို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာ ရှိလို့လား၊ မင်းတို့ကရော သူ နှစ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလို့ ဘာလို့ သေချာပေါက် ပြောနေကြတာလဲ ”
“ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူဟောင်းကတောင် သူ့ကို တပည့်ခံထားတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စုကလည်း သိပ်ရဲတင်းတာပဲ၊ ငါတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုဆီ လာပြီး ဝယ်ရဲသေးတယ်၊ အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို မေ့သွားကြပြီလား ”
ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်များမှာ သတင်းကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်နေကြသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျောင်းအုပ်ချုပ်သူ ဆုန်ချန်တောက်၏ အမိန့်ကို ရရှိသွားသည်။
ဒိန်ရွှမ်းသီး ရောင်းလိုသူများအနေဖြင့် ဖန့်ချန်ထံသို့ ရောင်းချပေးနိုင်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
ထိုအခါ ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင် အတော်များများမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ မလိုတော့သည့် ပစ္စည်းများကို အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲလို၍ ဖြစ်သည်။
သာမန်လူတွေက ဒိန်ရွှမ်းသီးကို ဘာလုပ်ဖို့ စားကြမှာလဲ။
ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်အချို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်ပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ရှီးမျိုးနွယ်စု၏ နေမင်း ခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားနှစ်ဦး၏ ကြားဝင်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။
“ဖန့်ချန်ရဲ့ သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်တဲ့လမ်းကို တားဆီးရဲတဲ့သူဟာ ငါတို့ရဲ့ နေမင်း ခုနှစ်ပါးခန်းမမှာ ပညာသင်ကြားမှုကို တားဆီးတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ငါတို့နဲ့ တစ်ဘက်တည်း ရပ်တည်ရမှာ ဖြစ်တယ် ”
ဒေါသတကြီး ပြည့်နှက်နေသည့် အသံမှာ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အချို့သော ပြင်းထန်သည့် ဆရာများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် စဉ်းစားကာ မိမိတို့ နေရာသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။
အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ကျောင်းတော် အသီးသီး၌ ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိသည်။
ဒိန်းရွှမ်းသီး ဝယ်ယူရေးမှာ လူသားကျောင်းသားများ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ချောမွေ့နေသည်။
အချို့က ထိုအချက်ကို သုံးသပ်ကြည့်ရာ အကြောင်းရင်း အချက်အချို့ တွေ့ရသည်။
ပထမအချက်မှာ ဒိန်းရွှမ်းသီးများသည် သာမန်သူတော်စင်များအတွက် အသုံးမဝင်ဘဲ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံးအဖြစ် လဲလှယ်ရန်သာ အဓိက အကျိုးရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး လဲလှယ်သည့် လမ်းကြောင်းတွင်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည်။
မိမိတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက်သာ ဦးစားပေးရပြီး ဈေးနှုန်းမှာလည်း အလွန်နည်းပါးသည်။
အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး ၂၀ လောက် ရောင်းနိုင်ရင်ပင် ကျေးဇူးတင်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဖန့်ချန်၏ ဝယ်ယူမှုသည် ၎င်းတို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ နေမင်း ခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများအနေဖြင့် နေမင်း ခုနှစ်ပါးခန်းမတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်လိုလျှင် ထိုကိစ္စကို မတားဆီးရုံသာမက ကူညီပေးရမည့် အနေအထား ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ချောမွေ့နေတယ်။ ဖန့်အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံးတွေ လုံလောက်ပါ့မလား မသိဘူး။”
ပိုင်ချန်းမင် က ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည့် သူတော်စင်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“လုံလောက်မှာပါ၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးက မသေချာတဲ့ ကိစ္စကို လုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စက ဘာလို့ ဒီလောက် ချောမွေ့နေတာလဲဆိုတာ တွေးဖို့တောင် လိုသေးလို့လား။”
ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူဟောင်း၏ တပည့်ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းကပင် ထိုကိစ္စကို ချောမွေ့စေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်တွင်ပင် နေမင်း ခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားအချို့ ရှိနေသေးရာ၊ ၎င်းတို့သည် နေမင်း ခုနှစ်ပါခန်းမတွင် အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်လိုပါက ဘာလုပ်ရမည်ကို သိနေကြပေလိမ့်မည်။
……
……
“ဖန့်ချန် မောင်လေး၊ ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ဒီဒိန်းရွှမ်းသီးကို မင်းကို ရောင်းပေးမယ်။ နောက်တစ်ခါ ရရင်လည်း မင်းဆီကိုပဲ လာခဲ့မယ်။”
“ဆရာ၊ သွားတော့မယ်နော်။”
“ဖန့်ချန် မောင်လေး၊ ငါ့ဆီမှာ သုံးလုံးရှိတယ်၊ ဈေးနှုန်း နည်းနည်းလောက် တိုးပေးလို့ မရဘူးလား”
“ဆရာ၊ ဒိန်းရွှမ်းသီးတစ်လုံးကို အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံး ၃၀ ဆိုတာက မျှတတဲ့ ဈေးနှုန်းပါဗျာ။”
“အင်းပါ၊ အဲဒီဈေးပဲ ထားလိုက်ပါတော့။”
“ဖန့်ချန် မောင်လေး……”
ဖန့်ချန်က ဂူဗိမာန်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်၍ အဝင်အထွက်များကို ကြိုဆိုရင်း အတွင်းကမ္ဘာကျောက်တုံးများကို ပေးလိုက်၊ ဒိန်းရွှမ်းသီးများကို သိမ်းဆည်းလိုက် လုပ်နေရသည်။
သူ့၏ ပိုက်ဆံအိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာပြီး စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ဒိန်းရွှမ်းသီးများ ရရှိနေသည်က စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ပြီးသူ အချို့မှာ မပြန်သေးဘဲ ဂူဗိမာန်အပြင်ဘက်တွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန်၏ ဂူဗိမာန်ကို ရောက်ခိုက် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်နေကြသည်။
ထိုသို့ စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အတွင်းကမ္ဘာများမှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ဖန့် ညီလေး၊ ဒါက ဆရာက မင်းဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်တဲ့ ဒိန်းရွှမ်းသီးတွေပါ။ စုစုပေါင်း ၅၀၀ ရှိတယ်။ ဆရာက ပြောလိုက်တယ်၊ သူ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ထပ်ရှာပေးမယ်တဲ့။ မင်း စားပြီးရင် ထပ်ပြောလိုက်ပါ။”
လွမ်းချူးထျန်း က အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဒိန်းရွှမ်းသီး ၅၀၀ မှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
တခြားသော သူတော်စင်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ကရုဏာတောင်မှ တပည့်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ဒိန်းရွှမ်းသီး ၅၀၀ ဆိုသည်မှာ ပြောလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါသည်ပင် အနာဂတ်၏ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတစ်ဦး၏ ဆက်ဆံခံရပုံ ဖြစ်သည်။
ဤကာလအတွင်း သူတော်စင်များအားလုံး ဖန့်ချန်သည် အချိန်တစ်ခုတွင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။
၎င်းမှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ရန်လိုသူများပင်လျှင် ထိုအချက်ကို ငြင်းဆိုခြင်း မရှိကြပေ။
သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်တစ်ဦး၏ လက်စွမ်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။