အခန်း ၂၅၂၈
Vol. 253 Ch. 2528
အခန်း (၂၅၂၈) - နောက်ကျမှ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြမယ်
ရှန်းရှိုးယွမ်နှင့် ဖူယွင်ဖေးတို့မှာ ထိုစကားကို အလွန်ပင် သဘောကျဟန်ရှိသည်။
သူတို့မှာ ထိုဖန့်ချန်နှင့် အငြိုးအတေး မရှိကြပေ။
သို့သော် စီကုပေ့ ၏ အဖြစ်ဆိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ချန်းယောင် ကျောင်းတော်က ကိစ္စကိုလည်း ကြားသိထားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်အနေဖြင့် ဖန့်ချန်နှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မိသည့်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဖိစီးမှု မည်မျှကြီးမားခဲ့မည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိသည်။
“မဟုတ်သေးဘူး၊ ဆွေ့ထျန်းဟွမ် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူးဆိုတာ နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
ဖူယွင်ဖေးမှာ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး
“သူကပဲ မင်းကို ပြောပြတာလား မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ ရှိပုံမရပါဘူး။”
ယင်တန့်က တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် -
“သူနဲ့ ငါနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိရမှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အိပ်မပျော်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ အသေအချာ ခန့်မှန်းနိုင်တယ်။”
“သွားကြစို့၊ ငါတို့လည်း သူတို့ဆီသွားပြီး နှုတ်ဆက်ကြရအောင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်က သိကျွမ်းဖူးတဲ့သူတွေပဲလေ။”
ရှန်းရှိုးယွမ်က ပြုံး၍ ပြောကာ ဖန့်ချန်တို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဖူကွမ်း ကျောင်းတော်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူအချို့မှာ နောက်ကနေ အလိုလို လိုက်ပါသွားကြသည်။
ယင်တန့်နှင့် ဖူယွင်ဖေးတို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် လိုက်ပါသွားကြသည်။
“သွားကြ၊ သွားကြ၊ ငါနဲ့ ဖန့် အတန်းဖော်ကလည်း အရင်က သိကျွမ်းတဲ့သူတွေပဲ။”
ဖန်ရွှေက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
ရင်တန့်နှင့် ဖန်ရွှေတို့ သွားသည်ကို မြင်လျှင် ဒုန်းကျွင်း ကျောင်းတော်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူများမှာ မသွားချင်သော်လည်း လိုက်သွားကြရသည်။
သို့သော် ကျင်လွန် ကျောင်းတော်တွင် ဖူယွင်ဖေး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလောက်အောင် မရှိသေးပေ။
သူ လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ကျင်လွန် ကျောင်းတော်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူများမှာ လိုက်မသွားဘဲ အေးစက်စက်နှင့် တစ်ကိုယ်တည်းဆန်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ အကဲခတ်နေကြသည်။
ထိုသူမှာလည်း ကျင်လွန် ကျောင်းတော်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်။
နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမတွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ပိုင်း၏ ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူမ မလှုပ်ရှားသမျှ ကျန်သူများမှာလည်း လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
“ယာယာ အစ်မကြီး၊ ငါတို့က ဖူယွင်ဖေးတို့နဲ့အတူ မသွားကြတော့ဘူးလား။"
ကျင်လွန် ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဖန့်ချန်တို့ဘက်ကို ကြည့်ကာ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖူယာယာက အေးစက်စက်ဖြင့် -
“လူအုပ်ထဲ လိုက်ရောပြီး စပ်စုနေစရာ မလိုပါဘူး။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
……
……
ရှန်းရှိုးယွမ်တို့ လူစု ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင် မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများလည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
ဖန်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ဖန်ရှောင်ပန်းတို့မှာ သူမကို မြင်လျှင် သတိထားသည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့အဖွဲ့မှာလည်း စကားစဖြတ်လိုက်ပြီး နတ်မိမယ်ယွီနှင့် တခြား မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများကို တည်ကြည် သတိထားသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများမှာ သွေးရွာခန်းမ မှ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ အသေအချာပင်။
လက်တွေ့ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းတွင် ၎င်းတို့၏ စုပေါင်းစွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ငါးပါးမှ ကျောင်းသားများထက် ပိုမိုသာလွန်သည်။
ထို့ပြင် မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများမှာ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ၏ အငြင်းပွားမှုများတွင် မပါဝင်ခဲ့ကြပေ။
နေ့စဉ် စစ်မြေပြင်တွင်လည်း ထိတွေ့ခွင့် မရရှိခဲ့ကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ဇာစ်မြစ်မှာ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။
“ဒီမိန်းကလေးက ရှီးမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်ပုံရတယ်၊ မငြိမ်မသက်ဒေသမှာတောင် ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်ကို လာဖို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဒီလိုမျိုး ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
ထိုသို့တွေးရင်း သူက ရှေ့တိုး၍ လက်အုပ်ချီကာ -
“ကျွန်တော်မျိုး…”
နတ်မိမယ်ယွီမှာ သူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်တက်သွားသဖြင့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်ခဲသွားသည်။
“နင်က ဖန့်ချန်လား။”
နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး အေးစက်စက်နှင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မိန်းကလေးက ဘယ်သူများလဲ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဖန်ကျစ်ရွှယ်တို့မှာ ပို၍ သတိထားသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။
အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤမိန်းကလေး၏ အေးစက်ခက်ထန်သော အရှိန်အဝါကို သူတို့ မနှစ်သက်ကြပေ။
“ငါ့နာမည်က ယွီနတ်မိမယ်၊ ဆရာက ရှန်းကျောက် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်ပဲ၊ ငါ့နာမည်ကို မှတ်ထား၊ နောက်ကျရင် ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြမယ်။”
နတ်မိမယ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။
သူမနောက်မှ လိုက်လာသော မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး နတ်မိမယ်ယွီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဖန်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ဖန်ရှောင်ပန်းတို့မှာလည်း အံ့သြသွားကြသည်။
သူငယ်ချင်းလုပ်တော့မှာလား ဒီလောက်တောင် မြန်နေတာလား။
“ကောင်းပါပြီ၊ ငါတို့ နောက်ကျရင် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတာပေါ့။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ တစ်ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သခင်လေး၊ နောက်ထပ် မရယ်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘူး။”
နတ်မိမယ်ယွီ၏ အသံမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
ထို့နောက် သူမက အေးစက်ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် နောက်လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် နောက်တစ်ဖန် ရှေ့တိုး၍ -
“ကျွန်တော်မျိုး…”
နတ်မိမယ်ယွီတို့အဖွဲ့မှာ ဝေးရာသို့ ရောက်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မိတ်ဆက်ခွင့် မရလိုက်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သံသယဝင်သွားသည်။
သူ့၏ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ ဇာစ်မြစ်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူ အဆင့်အတန်းမှာ မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများ၏ လေးစားမှုကို မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတာလား။
ထိုသို့တွေးမိရင်း ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
မငြိမ်မသက်ဒေသမှ ကျောင်းသားများ၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်။
ချင်းမင်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူများထဲတွင် ဖန့်ချန် တစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့၏ အမြင်တွင် ဝင်ဆံ့ပုံရသည်။
“မငြိမ်မသက်ဒေသက ကျောင်းသားတွေက စိတ်ဓာတ်နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်၊ သိပ်ပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။”
ရှန်းရှိုးယွမ်က ရောက်လာပြီး ဆွေ့ထျန်းဟွမ်ကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ -
“ဖန့်ချန် မိတ်ဆွေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။
ငါ့အိမ်က ကောင်လေးတွေက မင်းကို တွေ့ချင်နေကြတာ။
မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို သိရတော့ သူတို့က အရမ်းကို လေးစားနေကြတယ်၊ အချိန်ရရင် ငါတို့ဘက်ကို လာလည်ပါဦး။”
“ကောင်းကင်ငါးပါးဆိုတာ နည်းနည်း ဝေးတယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ကျရင် အခွင့်အခါသင့်ရင် လာလည်ပါ့မယ်၊ အဲ့ကျရင်တော့ ရှန်းရှိုးယွမ် မိတ်ဆွေကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။”
ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။
ရင်တန့်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် သူလည်း ဖန့်ချန်ကို သူတို့ဘက်သို့ လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က ထိုစကားကို ကြားသော် ရင်တန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ရင်တန့်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသော် နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။
“ဖန့် မိတ်ဆွေ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရပြီ ”
ဖန်ရွှေက အော်ဟစ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး လျှောက်လာသည်။
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ရှောင်လိုက်ပြီး -
“ဖန်ရွှေ မိတ်ဆွေ၊ နေကောင်းလား။”
“ကောင်းပါတယ်၊ ကောင်းပါတယ်။”
ဖန်ရွှေက လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်မှာ ဘယ်သူတွေက ကျော်လွန်နိုင်မလဲ မသိဘူး။”
ရှန်းရှိုးယွမ်က သက်ပြင်းချကာ -
“ဒါက ငါတို့အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ဒီအချိန်မှာ မကျော်လွန် နိုင်ရင် နောက်ထပ် အသက်စွမ်းအင် အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တော့ ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက် နည်းသွားပြီ။”
“တကယ်တော့ သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန် ဖို့ကိုပဲ စွဲလမ်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျော်လွန်နိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့၊ မကျော်လွန်နိုင်ရင်လည်း တခြား လမ်းကြောင်းတွေ ရှိသေးတာပဲ။”
ဖန်ရွှေက ဟားတိုက်၍ -
“ငါကတော့ ဘယ်တော့မှ မစွဲလမ်းဘူး။”
“ဒါက မင်း ဒုတိယအကြိမ် လာတာမလား မစွဲလမ်းရင် ဘာလို့ တခြားသူတွေကို အခွင့်အရေး မပေးတာလဲ။”
ရင်တန့်က မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ငါ့အခွင့်အရေးပဲလေ၊ ငါတော့ ဆုပ်ကိုင်ထားမှာပဲ၊ ဘာလို့ တခြားသူတွေကို ပေးရမှာလဲ။”
ဖန်ရွှေက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့် မိတ်ဆွေ၊ ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်မှာ သူတော်စင်အဆင့်ကို ကျော်လွန်ဖို့ စွမ်းအားတွေ ရှိပေမဲ့ ငါတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုးစားရဦးမယ်။
ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်ထဲ ရောက်ရင် အချိန်ရရင် အချင်းချင်း လက်ရည်စမ်းကြည့်ကြမလား။”
ရှန်းရှိုးယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျောင်းသားများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိန်ခေါ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။
“ငါက ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်ကို အရင်က မရောက်ဖူးဘူး၊ အထဲရောက်မှ ဘယ်လို အခြေအနေရှိလဲ ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်။
လက်ရည်စမ်းတာကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ အားလုံးကို သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ကျော်လွန်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်ရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းရှိုးယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပိုမို ပေါ်လာသည်။
“ကောင်းပြီ၊ အထဲရောက်ရင် အခြေအနေ ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့။”
လင်ယောင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူများမှာ သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သော် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။
သို့သော် စီကုပေ့ ကိစ္စကြောင့် သူတို့မှာ ချင်းမင်ဘက်မှ ကျောင်းသားများနှင့် အတူတူ မပေါင်းစည်းနိုင်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြောင်ကြည့်နေရသည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
လအနည်းငယ် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများမှာလည်း အစကနဦး အားနာမှုများ လျော့ပါးလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာကြသည်။
ဖန်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ဖန်ရှောင်ပန်းတို့မှာ နတ်မိမယ်ယွီကို စတင် သတိထားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် ရင်းနှီးလာပြီး ယခုအခါတွင် မိန်းကလေး သုံးယောက်မှာ အတူတူ စကားပြောနေကြပြီး ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ပိုမို နီးကပ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင်မှာ နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလာပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ယခင်ကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေခြင်း မရှိတော့ပေ။
လွမ်းထျန်းရှင်းတို့ ရှစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေဟန် ရှိသည်။
“ဖောက်ထွက်ခြင်းတောင် ဖွင့်လှစ်ပြီ၊ မင်းတို့ ဝင်ကြတော့။”