အခန်း ၂၅၃၉
Vol. 254 Ch. 2539
အခန်း (၂၅၃၉) - စင်မြင့်ထက်မှာ အဖြေရှာကြစို့
တန်ခယ်ရွှယ်လည်း မတတ်သာတော့ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချမိတော့သည်။ ထိုသူက ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိပေ။
ထို့ထက်ပို၍ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ထိုသူ့ဦးနှောက်က သိပ်မကောင်းလှခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်၏ ယခုနက လုပ်ရပ်နှင့် သူ၏ လုပ်ရပ်ကြားက ကွာခြားချက်ကိုပင် သေချာခွဲခြား မသိမြင်နိုင်ချေ။
သို့သော်လည်း ရှေ့တွင် ဖန့်ချန်က စံနမူနာကောင်း ပြသထားခဲ့သဖြင့် ဤသူစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘဲ့ထျန်းဂိုဏ်းနှင့် ချန်ကျစ်ဂိုဏ်းတို့မှ တပည့်တစ်ယောက်မျှ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် အစပြုခြင်း မရှိကြချေ။
“တန်ခယ်ရွှယ်…… ဒီကောင့်နာမည်က ဘာတဲ့လဲ”
ဖန့်ချန်က စိတ်ချင်းဆက်ကာ လေသံလွှင့်၍ မေးလိုက်သည်။
“ကွမ်းမျိုးနွယ်စုက ကျန်းခွမ်းထောင် တဲ့”
တန်ခယ်ရွှယ်ကလည်း လေသံလွှင့်၍ ပြန်ဖြေလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်ထက်မှ ကျန်းခွမ်းထောင်သည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာလဲ…… မင်းတို့အားလုံး မတက်ရဲကြဘူးလား။ မင်းတို့ အမှိုက်တစ်သိုက်၊ ငါ ဖန့်ချန် ဒီမှာတင် စောင့်နေမယ်”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများသည် မသိမသာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းခွမ်းထောင်ကို တစ်လှည့်ကြည့်ကာ မတတ်နိုင်သည့်အလား ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ကြတော့သည်။
အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ ဂိုဏ်းသားများမှာမူ ဖန့်ချန်၏ စောစောက ရန်စမှုများကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းခွမ်းထောင်၏ ရန်စမှုကိုမူ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီသည် ထိုအရာများကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ ဖန့်ချန် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်နှင့် သူမက ဖန့်ချန်ကို ချက်ချင်းဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ချန်နန်ခယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမိန်းမကို ရှင် သတိထားဦး၊ သူ ရှင့်ကို သဘောကျနေတာ”
ချန်နန်ခယ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…… ယဲ့အစ်ကို့ကို ငါ လုယူသွားမှာ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလား”
ထို့နောက် သူမက ဖန့်ချန်အနားသို့ လျှောက်လာပြီး “ယဲ့အစ်ကို……” ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ လာပြီး ရင်းနှီးပြနေတာလဲ”
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကုတ်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ် ခတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး
“ငါက ဘိုင်လျန်ဂိုဏ်းက ချန်နန်ခယ်လေ……”
“မသိဘူး။ ငါတို့ လင်ယောင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဝေးဝေးမှာနေ။ ဒီတစ်ခါက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲပဲ၊ လျှောက်ပြီး ရင်းနှီးမပြနဲ့”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ်မှာ ချက်ချင်းပင် အိုးတိုးအတိ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်း၊ သူမ၏ ရုပ်ရည်ရူပကာနှင့် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထိ အရေးမစိုက် အဖက်မလုပ်ဘဲ နှိမ့်ချဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု တွေးပင်မထားခဲ့မိပေ။
နတ်မိမယ်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မှ ပြုံးရွှင်သော အမူအရာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ချန်နန်ခယ်…… တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ ယဲ့အစ်ကိုက နင့်ကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝေးဝေးသွားပေးမလား၊ ငါတို့ မျက်စိနောက်လို့”
“ခဏနေရင် စင်မြင့်ထက်မှာ အဖြေရှာကြတာပေါ့”
ချန်နန်ခယ်သည် စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားရစ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ခုနက ရှင်သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေတွေကို မေးမြန်း စုံစမ်းလိုက်ရင် ရတာပဲကို”
“သူက မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာမလား။ ငါ တခြားလူကို ပြောင်းမေးလည်း အတူတူပါပဲ”
နတ်မိမယ်ယွီ ခတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို မျက်လုံးအစွန်းမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကွေးညွတ်ပြုံးယောင်သန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ဂါဝန်စကတ်အနားကို ဆွဲကိုင်ကာ လှုပ်ယမ်းနေမိတော့သည်။
“သူတို့ကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပြီ”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၊ ရှန်းရှိုယွမ်၊ ဖူယာယာ၊ ဖူယွမ်ဖေး၊ ရင်တန့်၊ ဖန်ရွှေ၊ တန်ခယ်ရွှယ် စသည့် နေရာတွင်ရှိသော ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူအားလုံးသည် သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်အပေါ် အလွန်ပင် သေချာနေကြသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ဖန့်ရှောင်ပန်းတို့သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
မကြာမီပင် တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ် အချိန်ကာလမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ကျရောက်လာပြီး ကံကောင်းသူတစ်ဦးကို စင်မြင့်ထက်သို့ ကျပန်းရွေးချယ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“တောက်……”
ထိုကံကောင်းသူမှာ မတတ်နိုင်ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်ညီအစ်ကို…… ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ငါကတော့……”
“မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ သေပေတော့”
ကျန်းခွမ်းထောင်က အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ဦးမှုရယူကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူမှာ အစပိုင်း၌ အနည်းငယ် ခြေမရိုးလက်မရိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် တိုက်ခိုက်ရင်း တိုက်ခိုက်ရင်းဖြင့် အခြေအနေမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
မည်သည့်နေရာတွင် မှားယွင်းနေသနည်းဆိုသည်ကိုမူ အသေးစိတ် အတိအကျ မပြောပြတတ်ချေ။
သူ၏ လက်ဝါးချက်တစ်ချက်က ကျန်းခွမ်းထောင်ကို ပြာအဖြစ်သို့ ရိုက်ခွဲခြေမှုန်းလိုက်သည့် အချိန်အထိ သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မသိစိတ်အရ မိမိ၏ လက်ဝါးကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေမိသည်။
“မဟုတ်ဘူး…… ငါ သန်မာလာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက……”
သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ဒီလင်ယောင်ဂိုဏ်းက ဖန့်ချန်ကလည်း အထင်ကြီးစရာ မရှိပါလား၊ အစတုန်းကတော့ ငါ့ကို တကယ် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့တာပဲ”
အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ လူများသည် ဖန့်ချန်တို့ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြသည်။
သူတို့၏ အမြင်အရ ထိုလင်ယောင်ဂိုဏ်းတွင် ဤယဲ့ထျန်းကူ တစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် သန်မာပုံရသည်။
ကျန်ရှိနေသော အခြားသူများမှာမူ စွမ်းဆောင်ရည်များမှာ သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်ယူဆလိုက်ကြသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား…… ခုနက ဖန်ရွှေ ပြောတာက စင်မြင့်တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရရင် ‘စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး’ ဆယ်လုံး ရနိုင်တယ်တဲ့၊ ဒီနေရာက သူတော်စင်အဆင့်ပညာရှင်တွေကတော့ အဲ့ဒါကို ‘အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအသီး’ လို့ ခေါ်ကြတယ်”
ဖူယာယာက သူမ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်ကို စတင်မျှဝေလာသည်။
‘ဆယ်လုံးတောင်လား’
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လေသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစင်မြင့်တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရအောင် တိုက်ကြပါ၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို ငါ့ကို ခဏချေးပေးကြပါ၊ ဒါကို ငါ့ရဲ့ အကြွေးတစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်ထားပြီး အပြင်ရောက်မှ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
“ပြောရတာ လွယ်ပါတယ်၊ ငါတို့ အခုရှိနေတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ဆိုရင် စင်ကြယ််သော ဗောဓိသီးကို စားလည်း ဘာမှ ထူးခြားတဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါဘူး”
ဖန်ရွှေက ချက်ချင်းပင် သဘောတူကြောင်း ဖော်ပြလာသည်။
“ငါ မင်းကို ချေးပေးမယ်၊ ငါသာ စင်မြင့်တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရခဲ့ရင်ပေါ့”
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား…… အပြင်ကို ရောက်သွားရင် ငါတို့က ဒီနေရာက အကြောင်းအရာတွေကို မေ့သွားကြမှာလေ…… စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ချေးပေးခဲ့တာကိုလည်း မေ့သွားကြမှာပဲ။ မင်းက ကတိအလွတ် ပေးနေတာလား။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကိစ္စကို မေ့သွားမှာပဲလေ၊ ငါတို့က မင်းကို စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ချေးပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို မင်း မှတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါကို အကြွေးတင်တယ်လို့ ပြောလို့ရပါ့မလား”
ရင်တန့်က လေသံလွှင့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြသည်။
ထိုဖန့်ချန်၏ လှည့်ကွက်ထဲသို့ ထပ်မံ၍ သက်ဆင်းမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန်က ဤအကြောင်းကို စောစီးစွာကတည်းက တွေးမိထားသော်လည်း တမင်သက်သက် ထုတ်မပြောခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ချမှတ်လိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စာရွက်တိုလေးတွေ ချန်ထားခဲ့ဖို့ စမ်းဖူးကြလား”
ဖန့်ချန်က အကြောင်းအရာကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။
“စမ်းဖူးတယ်၊ မရဘူး၊ ဘာမဆို အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ ပျောက်ကွယ်သွားတာက ငါတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တင် မဟုတ်ဘဲ ဒီနေရာထဲက အရာအားလုံးရဲ့ အမှတ်အသားတွေ အကုန်လုံးပဲလို့ ခံစားရတယ်”
ဖန်ရွှေက လေသံလွှင့်၍ ပြောသည်။
“ဒါနဲ့…… ဖန်ရွှေက နင်က သွေးရွာခန်းမက ဝူရှီ လို့ ပြောတယ်၊ ငါတို့ အပြင်ရောက်ရင် ဒီကိစ္စတွေကို မေ့သွားကြမှာပဲဆိုတော့…… နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ငါတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါလား၊ နင်က တကယ်ပဲ သွေးရွာခန်းမက ဝူရှီ လား”
ဖူယာယာက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖန်ကျစ်ရွှယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်ပင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာရသည်။
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး
“ငါနဲ့ ဝူရှီနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး”
“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မင်းက ငါတို့ကို လိမ်နေတုန်းပဲလား”
ရင်တန့်၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“တကယ် မလိမ်ပါဘူး၊ ခုနက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကိစ္စကို ထပ်ပြီး ညှိနှိုင်းလို့ ရမလား”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“ညှိနှိုင်းစရာ မလိုပါဘူး”
ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆက်ခံသူ အသီးသီးတို့သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်ကြသည်။
“ဖန်အစ်ကိုကြီး…… ငါ့ရဲ့ အသီးတွေကို အစ်ကိုကြီးကို ချေးပေးနိုင်ပါတယ်”
ဖန်ကျစ်ရွှယ်က သဘောထားကို ဖော်ပြလာသည်။
ဖန်ရှောင်ပန်းနှင့် ဖန်ရှောင်ထျန်းတို့ကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သဘောတူကြောင်း ပြောဆိုလာကြသည်။
“ငါ့ရဲ့ အသီးတွေကိုလည်း ရှင့်ကို ချေးပေးမယ်”
နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ…… ငါ ဒီအကြွေးကို သေချာပေါက် မှတ်မိအောင် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်၊ နောင်ကျရင် မင်းတို့ကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါလည်း ချေးပေးပါ့မယ်၊ ငါ စင်မြင့်တိုက်ပွဲရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ခဲ့ရင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလှတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်တောင် ခရီးစဉ်က ဒီနေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားရတော့မယ် ထင်တယ်”
ဖန်ရွှေက တွေးတောဆင်ခြင်ရင်း ပြောသည်။
“မစမ်းသပ်ရသေးဘဲနဲ့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး၊ ဒါက ကံတရားအပေါ်မှာလည်း မူတည်ပါသေးတယ်”
ဖန့်ချန်က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသားရဲ့ အားပေးမှု ရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ရတော့မှာပေါ့”
ဖန်ရွှေ၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် စောစောက ကျန်းခွမ်းထောင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သော ဂိုဏ်းသားမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်သူမှာ ဘိုင်လျန်ဂိုဏ်းမှ ချန်နန်ခယ်ပင် ဖြစ်သည်။
အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ လူများသည် ဤသူဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လုံးဝ မတက်ရဲကြတော့ဘဲ အခြေအနေမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် အိုးတိုးအအိ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။
ချန်နန်ခယ်သည် နတ်မိမယ်ယွီရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးကို ကွေးကာ အချက်ပြလိုက်သည်။
“နင်က စင်မြင့်ထက်မှာ ငါ့ကို သေစေရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား၊ အခုကျတော့ မတက်ရဲတော့တာလား”
“သတိထားဦး၊ ရန်သူကို အထင်မသေးနဲ့”
ဖန့်ချန်က နတ်မိမယ်ယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
ချန်နန်ခယ်သည် သူမ တကယ်ပင် စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံဝံ့သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားရသည်။
“ဘာလဲ…… ခုနက ငါ ပြောခဲ့တာကို ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ စင်မြင့်ထက်မှာ နင့်ကို သေစေရမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့ရင် အဲ့ဒါက အလကား ပြောတဲ့ စကားမဟုတ်ဘူး”
နတ်မိမယ်ယွီက သူမ၏ လက်အစွပ်အင်္ကျီများကို ပင့်တင်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ စူးရှတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် စစ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါကလည်း စစ်လက်နက် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပဲလား”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ခတ်သွားကြတော့သည်။