အခန်း ၁၁၆၃

အခန်း (၁၁၆၃) သိုင်းပညာ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ

​ဝုန်းလုန်းလုန်း...

​ကောင်းကင်ထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး... လူရိပ်နှစ်ရိပ်မှာ တစ်ချက်မျှ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

​အဖြူရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး... သူမသည် လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ခုနကတင် ဤလက်ကိုင်ပဝါသာ ရှိမနေခဲ့ပါက... ထိုငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီး၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလော။

​"သူမက သန့်စင်တဲ့ ကောင်းကင်နဂါး သွေးသားမျိုးဆက်တော့ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သေချာပေါက် သန့်စင်တဲ့ ကောင်းကင်နဂါး ဖြစ်နေတာကို ဘာလို့ ခန္ဓာခွဲတစ်ခု ဖြစ်နေရတာလဲ..."

​ထိုနတ်သမီးကြီးသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အချက်တစ်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား... လက်ကိုင်ပဝါကို ထပ်မံ၍ လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ကျွေ့ဟွာဆီသို့ လွှမ်းခြုံအုပ်ဆောင်းလိုက်ပြန်တော့သည်။

​"ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လောကရဲ့ အထွတ်အထိပ် သွေးသားမျိုးဆက်နှစ်ခုစလုံး ရှိနေရုံတင်မကဘူး... ခန္ဓာခွဲကို ဖြတ်ထုတ်နိုင်တဲ့ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်..."

​ဤနေရာရှိ ပျက်စီးသွားသော တောင်ရေမြေပြင်ကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်း မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး... တောင်တန်းများ၊ ပန်းရနံ့များနှင့် ငှက်မြည်သံများအားလုံး ပိုမို၍ ကြီးမားထုထည်ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မူလကတည်းက သန့်စင်သော တာအိုနိယာမပုံရိပ်များဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ယခုအခါ သူမသည် ကျွေ့ဟွာကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးပြီး ယင်းကျိုးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားချင်စိတ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​ချန်နိုင်ငံ ၏ မြေပြင်နတ်ဘုရားများအားလုံး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်း သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ... အစွမ်းထက်လှသော ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင်ကြီး အများအပြားလည်း အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

​ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်မှုများ လျော့ပါးသွားသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်အဟုန် ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ နယ်ပယ်အတားအဆီးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း... ယခုအချိန်တွင် လူ့ပြည်လောကကြီးမှာ မဟာဒီရေလှိုင်းကြီး ကျဆင်းသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကန်ရေပြင်ငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ခြောက်သွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ယခုအခါ ချန်နိုင်ငံ၏ ကမ္ဘာဦးပထဝီဝင်မန္တန်အစီရင်ကြီးမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ပိုမို၍ သက်ရောက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ ဤမန္တန်အစီရင်ကြီးမှာ စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရန်အတွက်သာမကဘဲ... နောင်တစ်ချိန်တွင် လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ သန်မာထွားကျိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဤအစီရင်ကြီးမှာလည်း ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာရမည် ဖြစ်သော်လည်း... ယခုမူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​ခုန်တုန်းတောင်တန်း

​ဤနေရာရှိ ဖျက်ဆီးခြင်းခံလိုက်ရသော ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းရာနေရာမှ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာကြီး၏ သွေးအိုင်စီးဆင်းမှုအောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီးနောက်... ဤနေရာကို သေမင်းတမန်အဖြစ် လူသိများခဲ့ကြသည်။

​တိမ်တိုက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာများကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော ဘုန်းတော်ကြီးအိုကြီးသည် ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်ဘုံသို့ အောင်မြင်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ... ဂုဏ်သတင်းမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း လူအများစုကမူ ဤနေရာကို မင်္ဂလာမရှိသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ယူဆနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

​ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် တောင်တက်လမ်းအတိုင်း အသာအယာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

​သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှောက်လှမ်းနေခြင်း မဟုတ်သဖြင့်... ကျင့်ကြံသူအများအပြားက သူ့ကို သတိပြုမိလိုက်ကြပြီး မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

​ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးမှာ အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာမူ လောကပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

​ထိုရှေးဟောင်းကောင်းကင်လူသားကြီးက ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း... အမှန်တကယ်တော့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ပေပေါင်း ရာချီ၍ ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

​ထို့ပြင် သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး... ခုနကတင် ဤမျှ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး နက်ရှိုင်းလှသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကိုပင် လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ကြရတော့သည်။

​ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံပျံသန်းခြင်း၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ကြည့်ရှုရန် တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း မပြုဘဲ... ခုန်တုန်းတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့သာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဤနေရာ၌ မူလက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူ အများအပြား ရှိနေခဲ့ပြီး... ချန်ရှန်းအဘိုးအို သည်လည်း ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်ကာလတုန်းက ဤနေရာမှာ သူ၏ တာအိုကွင်းပြင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ခုန်တုန်းတောင်တန်းရှိ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများအားလုံး သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။

​ရှန်းရှောင်းဂိုဏ်းမှ ထျန်းခွေတာအိုဆရာ နှင့် ချန်ရှန်းအဘိုးအိုတို့သည် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး... ခုန်တုန်းတောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုကျပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကာလတုန်းက လူသားအားလုံးက ခုန်တုန်းတောင်တန်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသော ကျင့်ကြံသူမှာ ထိုချန်ရှန်းအဘိုးအို ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပြီး သူ၏ တာအိုဂူဗိမာန်မှာလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ယခုအခါ ဤရှေးဟောင်းကောင်းကင်လူသားကြီးသည် လူတစ်ဦး၏ တာအိုဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤဂူဗိမာန်မှာ အလွန်ပင် ရှေးဆန်လှပြီး ချန်ရှန်းအဘိုးအို ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှေးခေတ် လေကျင့်ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ဦး ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

​ခုန်တုန်းတောင်တန်းရှိ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဤဂူဗိမာန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

​သို့သော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းကောင်းကင်လူသားကြီး ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ... အလွန်ပင် လွယ်ကူစွာဖြင့် ဤဂူဗိမာန်၏ တံခါးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

​ဤဂူဗိမာန်၏ အထက်၌ ရှိနေသော မန္တန်အစီရင်များနှင့် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်မှု အများအပြားမှာ ပြိုကွဲပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ကြီးမားလှသော ကျောက်တံခါးကြီးပေါ်တွင်မူ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်မှုအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားဆီးထားပြီး မျက်စိလှည့်စားသော အတတ်အဖြစ် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့ရသော်လည်း နတ်ဘုရားဖြစ်မှန်း မသိရှိကြပေ" ဟူသော စကားမှာ ဤအချက်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျော်ကြားလှသော တောင်တန်းကြီးများအတွင်း၌ ခါးသီးစွာ ကျင့်ကြံနေကြသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး... နတ်ဘုရားမန္တန်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ လေကိုသောက်၊ နှင်းကိုစားလျက် နေထိုင်နေကြသော်လည်း လောကီလူသားများမှာမူ တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိကြခြင်း မရှိလှပေ။ အစွမ်းထက်လှသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူအများစု၏ တာအိုဂူဗိမာန်များတွင် ဤကဲ့သို့သော မျက်စိလှည့်စားသည့် နည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးပြုထားလေ့ ရှိသည်။

​ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက အသာအယာ တွန်းလိုက်ရာ... ကျောက်တံခါးကြီးပေါ်မှ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်မှုများမှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ လေးလံလှသော ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး... သူက အထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

​ဤဂူဗိမာန်အတွင်း၌ တရားထိုင်ဖျာ၊ ကျောက်စားပွဲ၊ ကျောက်ခုံတန်းများနှင့် ကျောက်ကုလားထိုင်များအားလုံး ရှိနေသေးသော်လည်း... ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံနေခဲ့သော လေကျင့်ဝိညာဉ်ဆရာမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို... သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းကပင် မြေမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

​"မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးက ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ... ဒီမိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံဖို့က တကယ့်ကို မလွယ်ကူပါလား..."

ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

​ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ ပုပ်သိုးနေသော အရိုးစုများပင် ရှိမနေခဲ့ဘဲ... ချန်လှပ်ထားခဲ့သော ဆေးလုံးများမှာလည်း နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ခမ်းခြောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာအချို့သာ ထိုနေရာ၌ တင်ကျန်နေခဲ့တော့သည်။ ဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်လှဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

​သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြန်လည်ပိတ်သွားခဲ့ပြီး... ဤရှေးဟောင်းတာအိုဂူဗိမာန်ကြီးမှာလည်း ထပ်မံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြန်တော့သည်။

​ထိုစဉ်... ခုန်တုန်းတောင်တန်း၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ လေကိုစီးလျက် ဖြတ်သန်းသွားသော လူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပြီး... ထိုသူမှာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို သေချာစွာ မမြင်တွေ့ရသော ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများကမူ ဤသူကို လုံးဝ သတိပြုမိနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း... ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးကမူ သူ့ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ယင်းကျိုးက လူလား..." သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​ယင်းကျိုးမှ လာသော ဤဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်အတတ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို လွယ်ကူစွာ ဆုတ်ဖြဲသွားနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင်လည်း ယင်းကျိုး၏ နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်သော လွန်းပျံ ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ... ခုနကတင် ကမ္ဘာဦးပထဝီဝင်မန္တန်အစီရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တက်ကြွလှပနေခဲ့ပြီး မျက်နှာအမူအရာကို သေချာစွာ မမြင်တွေ့ရသော်လည်း ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိလှပေ။

​ထိုစဉ်... သူ၏ နားစည်ဆီသို့ အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်လှသော အသံတစ်ချက် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

​"တာအိုမိတ်ဆွေ... အောက်ကို ဆင်းလာပြီး ခေတ္တစကားပြောကြရအောင်..."

​ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပတ်ပတ်လည်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ... ပထမဆုံး အချိန်အတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

​သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ခုန်တုန်းတောင်တန်းပေါ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးဆီသို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ... ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို၍ လေးနက်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

​"ဒါက ကောင်းကင်လူသားတစ်ပါးလား..."

​သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်လျက် ဂါရဝပြုကာ...

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ဘယ်အရာကို လမ်းညွှန်ပြသချင်လို့လဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

​ဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး အေးတိအေးစက်ဖြင့်...

"ယင်းကျိုးရဲ့ ဧည့်သည်က ဘာလို့ လူ့ပြည်လောကထဲကို ရောက်ရှိလာရတာလဲ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း...

"ကောင်းကင်လူသားကလည်း ဒီနေရာကို ရောက်ရှိမနေဘူးလား..." ဟု ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

​ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရှေးဟောင်းရေတွင်းကြီးတစ်ခုအလား အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလျက်...

"ယင်းကျိုးကလည်း လူ့ပြည်လောကရဲ့ အရေးကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်နေတာလား..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​သူ၏ စကားလုံးများကြောင့် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ တစ်ခဏအတွင်း မည်သို့ပြန်လည်ဖြေကြားရမည်ကို မသိရှိနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး... ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ ခန့်မှန်းရခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်က ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယင်းကျိုးရဲ့ တပည့်တစ်ဦး လူ့ပြည်လောကထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်... ဒီအတွက်ကြောင့် လာခဲ့တာပါ..."

​သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး...

"နားထောင်ရတာ တကယ့်ကို ယင်းကျိုးရဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပါပဲ..."

​ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်က စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ရှေ့မှောက်ရှိ ဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ မျက်ခုံးပင့်သွားခဲ့ရသည်။

​"ဒီကောင်းကင်လူသားရဲ့ အရှိန်အဝါက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းနေရတာလဲ... လာခြင်း၊ သွားခြင်းက စိတ်အလိုအတိုင်း ဖြစ်နေပြီး ငါ့အနေနဲ့ အနည်းငယ်တောင် သတိမထားမိလိုက်ပါလား..."

​ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက မိမိကို အောက်သို့ ဆင်းလာခိုင်းပြီး စကားပြောခြင်းမှာ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်ကို သူ မသိရှိရပေ။ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်ထဲရှိ လွန်းပျံ ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ... ဤနတ်ဘုရားရတနာမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားခဲ့ရသည်။

​"လူ့ပြည်လောကထဲမှာ ကောင်းကင်လူသားတစ်ပါး ရှိနေတာကလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒီအတိုင်း ဒီလူက ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပြီး ဘာလို့ ငါ့ကို လာရောက်စကားပြောခိုင်းတာလဲဆိုတာကို မသိရတာပဲ..."

ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်က ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်မိသည်။

​ယခုတစ်ကြိမ် ယင်းကျိုးမှ ရောက်ရှိလာကြသော အထက်နတ်ဘုရားအနည်းငယ်၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှပြီး လက်ထဲတွင်လည်း အစွမ်းထက်လှသော ယင်းကျိုး၏ ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသဖြင့်... သေချာပေါက် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း စိတ်ချထားခဲ့သည်။

​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

​လီယန်ချူသည် ရှေးဆန်ပြီး ခန့်ညားလှသော ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာနှင့် တိမ်ပင်လယ်၏ အထက်၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့သည်။ တစ်ဦးက လက်ထဲ၌ မိုးမခပင်ခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အဆုံးအစမရှိလှဘဲ... တစ်ဦးကမူ အသက်တစ်ရှိုက် တာအိုသုံးပါးအတတ် ကို ထုတ်ဖော်ထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

​ကောင်းကင်စွန်း၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး တိမ်ပင်လယ်ထက်၌ မိုးကြိုးများ တလိမ့်လိမ့် မြည်ဟီးလျက် နတ်ဘုရားမီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

​ဝုန်းလုန်းလုန်း...

​ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ကြီးမားလှသော ဟာကွက်နက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ မတ်မတ်ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

​လီယန်ချူက ကိုယ်ပွားအတတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ ဤမန္တန်အတတ်ကို အသုံးပြုပြီး အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားရတနာများကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုံ့ဆော်ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို အလွန်ပင် ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။

​ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်၌ သွေးသားများ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ပြီး... လက်ထဲတွင်မူ ကန်ေ့ကျောင်းဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေခဲ့သည်။

​ယင်းကျိုးမှ လာသော ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ ဝတ်စုံထက်၌လည်း သွေးစများ စင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ ခုနကတင် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုအတွင်း လီယန်ချူသည် ဒဏ်ရာချင်းလဲလှယ်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... မိုးမခရွက်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုက လီယန်ချူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း... တစ်ဖက်တွင်လည်း လီယန်ချူက အတင်းအကျပ် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ထက်မြက်လှသော ဓားချက်ဖြင့် ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ ရင်ဘတ်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြီး... မိုးမခပင်ခက်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စီးဆင်းကျဆင်းလာခဲ့ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး သွေးစွန်းနေသော ဝတ်စုံမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌လည်း ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ရှိနေသဖြင့်... ထုထည်ကြီးမားလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး ဝမ်းဗိုက်ထက်မှ ဒဏ်ရာကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။

​၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့ကြပြီး မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

​ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ... သူသည် ယင်းကျိုးမှ လူ့ပြည်လောကသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင်လည်း မိုးမခပင်ခက်ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ရတနာကို ကိုင်ဆောင်ထားပါလျက်နှင့် ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော ခါးသီးသည့် တိုက်ပွဲမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး နတ်ဘုရားမန္တန်အတတ်များမှာလည်း ဆန်းကြယ်လှကာ လက်ထဲ၌ ဤကဲ့သို့သော ရတနာ ရှိနေသဖြင့် သာမန်မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ရင်ဆိုင်ရပါက ခြေတစ်လှမ်းအတွင်းတင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

​သူသည် ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲမျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... လီယန်ချူကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော သွေးရဲရဲတိုက်ပွဲများကို သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်လူသားများ၏ တိုက်ပွဲအတွင်း၌ သူသည် ဓားတောင်သွေးပင်လယ်ထဲမှ တိုက်ခိုက်ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးသားစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးနေခဲ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော တာအိုဒဏ်ရာများ ရှိနေလျှင်ပင် ငယ်ရွယ်သော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီးများကို အတင်းအကျပ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

​၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ခုနကတင် ဒဏ်ရာချင်းလဲလှယ်လျက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလျက် ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်တော့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုမျှ သိရှိပုံ မရလှပေ။

​ရှီး...

​တောက်ပလွန်းလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု တိမ်ပင်လယ်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။ ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် မူလက ရှိနေခဲ့သော မထင်မဲ့မြင်ပြုလိုစိတ်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ဤတာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရိုင်းအစိုင်း သိုင်းပညာရှင်လေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ခေါင်းခဲနေခဲ့ရသည်။

​မိုးမခပင်ခက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး... မိုးမခရွက်များ တုန်ခါသွားခဲ့ကာ ထပ်မံ၍ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု လီယန်ချူဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြန်တော့သည်။ သာမန် ကာကွယ်ရေးရတနာများ ရင်ဆိုင်ရပါက ဤအလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားမန္တန်အတတ်များလည်း ပျက်ပြယ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် 'မြေပြင်ကို ကျုံ့စေသောအတတ်' ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်စွန်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့်... ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​ထို့နောက်တွင်မူ... လူရိပ်တစ်ရိပ် တိမ်ပင်လယ်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ကောင်းကင်ထက်မှ ခုတ်ချတိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော မဟာမီးဖိုကြီးတစ်လုံးအလား ပြင်းထန်လှပြီး... တကယ့်ကို ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ အဌဂံမီးဖိုကြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်လျက် လူ့ပြည်လောကသို့ ကျရောက်လာသည့်အလား။

​ဘုန်း...

​ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ... ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပေထောင်ချီ၍ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

​ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြင်းထန်လှသော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ... နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ထက်သို့ ဟုန်းဟုန်းတောက် ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်ဆီသို့ပင် ရောက်ရှိသွားမည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

​အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက်မှသာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်ခွဲခွာသွားကြတော့သည်။

​ထိုစဉ်... ကလစ်... ဟူသော ကျယ်လောင်လှသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ကာ... တကယ့်ကို ကြွေထည်ပစ္စည်းတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည့်အလား။

​ဝုန်းခနဲ... ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ဒဏ်ရာကြောင်းတစ်ခု ထင်ဟပ်လာခဲ့ပြီးနောက် လူရိပ်နှစ်ရိပ် ထိုနေရာမှ လွင့်စင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

​တစ်ဦးမှာ အဖြူရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သမီးကြီး ဖြစ်ပြီး ပခုံးထက်၌ သွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ကာ ထက်မြက်လှသော လက်နက်တစ်ခု၏ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ဖဝါးထက်မှ သွေးစများမှာလည်း လက်ချောင်းလေးများအတိုင်း စဉ်ဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့ပြီး... သူမသည် နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို သွန်းလုပ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထုထည်ကြီးမားလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

​ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးမှာမူ ဝတ်စုံကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီး ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ထက်မြက်လှသော လှံရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

​ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ မည်သည့်ပြင်ပဒဏ်ရာမျှ ရှိမနေခဲ့သော်လည်း... စိတ်ဝိညာဉ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား မှာမူ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိထားခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဒဏ်ရာမှာ မူလဝိညာဉ် ၏ ဒဏ်ရာထက် ပိုမို၍ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ကျွေ့ဟွာသည် ဒဏ်ရာအလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး... သူမသည် ဤကျင့်စဉ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ အထူးသဖြင့် မီးနဂါးကျွန်းမှ ကောင်းကင်နဂါး လီယုံ ၏ အမည်ကို ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုနတ်သမီးကြီး၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပိုမို၍ ထုထည်ကြီးမားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရှေးဦးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော မီးအိမ်အစိမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ငယ်ရွယ်သော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက... ဤဆန်းကြယ်လှသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးကြီး၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။

​လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကာကွယ်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး... "အဆင်ပြေရဲ့လား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

​ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိလှပေ။

​"သူမက စိတ်ဝိညာဉ်ကျိန်စာမန္တန်အတတ်ကို အထူးကျွမ်းကျင်တယ်... နင် သတိထားရမယ်..."

​ခုနကတင် သူမသည် ဤဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့စဉ်အတွင်း... ထိုနတ်သမီးကြီးက တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးသီးသန့် နတ်ဘုရားမန္တန်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းက မူလဝိညာဉ်ကိုပါ ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွေ့ဟွာသည် ခန္ဓာခွဲနှစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ခုခံကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စကားတစ်လုံး ပြောလိုက်တိုင်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

​ကျွေ့ဟွာ၏ ဤကဲ့သို့သော အားနည်းနေသည့် ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်... လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲ၌ ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် 'စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား' ကို ထုတ်ယူ၍ ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်ပြီး... ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးထံမှ ထုထည်ကြီးမားလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ ထည့်သွင်းပေးလိုက်တော့သည်။

​ယင်းကျိုးမှ လာသော ဤနတ်သမီးကြီး၏ ဒဏ်ရာများမှာမူ ယခုအခါ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှကာ...

"မင်း သူမကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ကျွေ့ဟွာအပေါ်၌ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေခဲ့သည်။

​ကျွေ့ဟွာက အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သော်လည်း... လီယန်ချူကမူ ခေါင်းခါယမ်းလျက် သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆက်လက်၍ ကာကွယ်ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

"မင်း တိုက်ခိုက်သင့်တဲ့ တိုက်ပွဲကို တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ... အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာသွားကုလိုက်ပါ၊ ကျန်တာတွေကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်..."

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ကျွေ့ဟွာက ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ... ငါ သူမကို သတ်ပစ်ရမယ်..."

​ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ ထပ်မံ၍ မြင့်တက်လာခဲ့သော်လည်း... စိတ်ဝိညာဉ် ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လီယန်ချူသည် သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း အတွင်း၌ အားနည်းနေပြီး လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးတော့မည့် ခံစားချက်မျိုးကို အထင်အရှား ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်လှပေ။

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာသွားကုလိုက်... ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါကျမှ သူမကို ထပ်ပြီး သတ်တာပေါ့..."

​သူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ငြင်းဆန်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ... ချက်ချင်းပင် ကျွေ့ဟွာကို ဖုန်လိုင် ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး 'စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား' ကိုပါ အထဲသို့ အတူတကွ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တော့သည်။

​"ဒါက ဖုန်လိုင်ရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ... ဖုန်လိုင်ကျွန်းက သေချာပေါက် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ရှိနေတာပါလား..."

အဖြူရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ အခြားသော အောင်မြင်မှုများအားလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက... ဖုန်လိုင်ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှာ အဆုံးအစမရှိကြီးမားလှသော မဟာကောင်းမှုကုသိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

​ရှေးဆန်ပြီး ခန့်ညားလှသော ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေးနက်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် သွေးရဲရဲတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့်... ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေမှာ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပိုမို၍ အေးစက်ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ကောင်းကင်ထက်၌ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့ပြီး မြို့ပြကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

​ခုနကတင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ အတူတကွ ပျက်စီးသွားမည့် ပြတ်သားလှသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းမျိုးကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ... အစွမ်းထက်လှသော ဤဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာပင်လျှင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

​လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက်... ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ် ယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

​ထိုနတ်သမီးကြီးက ကျယ်လောင်စွာဖြင့်...

"တာအိုနောင်တော်... ငါတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆီးရအောင်၊ ပြီးရင်တော့ ဒီမဟာအောင်မြင်မှုကို အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြတာပေါ့..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​သူမ၏ စကားလုံးများ ကျဆင်းမသွားသေးမီမှာပင်... လီယန်ချူသည် 'မြေပြင်ကို ကျုံ့စေသောအတတ်' ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများနှင့် အရှိန်အဝါများကို အထွတ်အထိပ်သို့ တွန်းပို့လိုက်ကာ... တစ်ခဏအတွင်း ထိုယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်တော့သည်။

​ဘုန်း...

​သူသည် သိုင်းပညာ၏ 'ပြင်ပပုံရိပ်နယ်ပယ်' ကို ပြန်လည်ကျင့်ကြံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ... ဤလက်သီးချက်အတွင်း၌ ပြင်ပပုံရိပ် နှင့် သိုင်းပညာ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ တို့ကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းထားသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

​ဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျုံ့သွားခဲ့ရပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တိမ်မန္တန်သင်္ကေတများ ထုထွင်းထားသော ရွှေရောင်လက်ကိုင်ပဝါ ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကို ဆီးကြိုတားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာလက်သီးချက်မှာ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း... ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင်မူ တစ်ခဏအတွင်း ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး အလွန်ပင် ထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။

​ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်ပြီး... "သူ့ရဲ့ ဓားကို သတိထား..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

​ချလွင်...

​လီယန်ချူက ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ရာ... ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက သတိမပေးမီကတည်းကပင် ထိုနတ်သမီးကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားသိရှိလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကျောက်စိမ်းဖြူအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နဂါးနတ်ဘုရားထိန်းချုပ်ရေးမန္တန်အတတ် ကို လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။ ဤနတ်ဘုရားမန္တန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ကောင်းကင်နဂါးကြီးများကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ရာ လူသားမျိုးနွယ်စုများကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ဘဲ... ၎င်းကိုယ်တိုင်ကပင် အထွတ်အထိပ် သတ်ဖြတ်ရေးအတတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

​ထို့တင်မကသေးဘဲ... သူမ၏ လက်ထဲမှ ဆံထိုးတစ်ချောင်းလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဤ 'နဂါးနတ်ဘုရားထိန်းချုပ်ရေးမန္တန်အတတ်' အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်လျက် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

​ယင်းကျိုးမှ နတ်ဘုရားများမှာ အလွန်ပင် ထာဝရဂုဏ်မောက်လှသော်လည်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းခြင်း မရှိလှဘဲ... တိုက်ပွဲဝင်မှုနှင့် နတ်ဘုရားမန္တန်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်များအားလုံးမှာ လောက၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ဤဆံထိုးမှာ အထူးသီးသန့် ကောင်းကင်ပြပသတ္ထုဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ကြယ်တာရာများ၏ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေကာ ကြည့်ရသည်မှာ ပေါ့ပါးလှသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ထိုက်ရှန်းတောင်ထက်မက လေးလံလှသဖြင့် ကာကွယ်ရေးရတနာများကို အထူးဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

​'နဂါးနတ်ဘုရားထိန်းချုပ်ရေးမန္တန်အတတ်' ၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် ဤဆံထိုးကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်... ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးကြီး၏ အတွေးကမ္ဘာနှင့် ပြောင်းလဲမှုအတတ်မှာ မည်မျှပင် မြန်ဆန်လှသည်ကို သိရှိနိုင်ပေသည်။ ကျွေ့ဟွာက ခုနကတင် လီယန်ချူကို သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကျိန်စာမန္တန်အတတ်ကို သတိထားရန် ပြောဆိုခဲ့သဖြင့်... သူမက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းမျိုးကို ပြောင်းလဲအသုံးပြု၍ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ မဟာလက်ဝါးကြီးအတွင်း၌ ပျက်စီးခြင်း မန္တန်အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် မူလဝိညာဉ်ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ... လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်တင် လီယန်ချူ၏ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

​ထိုတစ်ခဏအတွင်းမှာပင်... ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည်လည်း ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုမန္တန်ကို ထုတ်ဖော်လျက် လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မိုးမခပင်ခက်ကို တိုက်ရိုက် လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ပင် အရေးပါလှသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းကာ အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်မှသာ အပြောင်းအလဲများ ပေါ်ပေါက်မလာစေရန် တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မိုးမခပင်ခက်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

​ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော ယင်းကျိုးနတ်ဘုရားနှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော သေမင်းတမန်သတ်ကွင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ထင်မှတ်မထားခဲ့မိသည်မှာ... လီယန်ချူသည် မိမိ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ရိုက်ခတ်လာသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်လှဘဲ ဆက်လက်၍ ရှေ့မှောက်ရှိ နတ်သမီးကြီးဆီသို့သာ ဓားချက်ကို အတင်းအကျပ် ခုတ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရာရာကို ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

​လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးစာ အချိန်ဟု ပြောဆိုကြသော်လည်း ထိုအချိန်မှာ ထိုထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုတောင်းလှပေသည်။ လီယန်ချူသည် သေမင်းတမန်သတ်ကွင်းကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ပြတ်သားလှသော ဓားချက်တစ်ချက်ကို အတင်းအကျပ် ခုတ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ပွတ်ခနဲ...

​ထုထည်ကြီးမားလှသော မန္တန်အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကောင်းကင်ပြင်ပသတ္ထု ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ထိုဆံထိုးမှာ ဓားချက်အောက်တွင် ဝုန်းခနဲ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်မှာ ထိုယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီး၏ လက်မောင်းကြီး ဖြစ်သည်။ တံတောင်ဆစ်နေရာမှ တိုက်ရိုက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသဖြင့် သွေးသားများ ချက်ချင်းပင် ရွှဲရွှဲစိုသွားခဲ့ရတော့သည်။

​ယင်းကျိုးမှ နတ်ဘုရားနှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်ထဲ၌ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး... အထူးသဖြင့် လီယန်ချူနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ တိုက်ပွဲမဝင်ဖူးသေးသော ဤနတ်သမီးကြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ... ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဤကဲ့သို့သော အတူတကွ ပျက်စီးသွားမည့် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူက ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးကြီး၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း... သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင်လည်း သွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ပြီး အရေပြားများ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရကာ နတ်ဘုရားအရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက ချက်ချင်းပင် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ၍ ထိုးထုတ်လိုက်ပြန်ရာ သွေးချီ စွမ်းအားများမှာ မဟာသမုဒ္ဒရာကြီးအလား ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး...

​ဂျွတ်ခနဲ... အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ... ထိုနတ်သမီးကြီးမှာ သူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး သွေးစများ ကောင်းကင်ထက်သို့ စင်ဟပ်သွားခဲ့ရကာ ရင်ဘတ်ရှိ နတ်ဘုရားအရိုးအချို့ တစ်ခဏအတွင်း ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

​အစွမ်းထက်လှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာပင်လျှင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး... "သေချာပေါက် ဒီသတ်ဖြတ်ရေးမိစ္ဆာက အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်နေတာပဲ..." ဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။ ခုနကတင် ထိုငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤတာအိုဆရာလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်မှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​ယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီးသည် သွေးစများ ကောင်းကင်ထက်သို့ စင်ဟပ်လျက် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ သူမကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိလှဘဲ 'မြေပြင်ကို ကျုံ့စေသောအတတ်' ကို တိုက်ရိုက် လှုံ့ဆော်လျက် ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်တော့သည်။ ဓားဦးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ လှပသော လခြမ်းကွေးပုံစံ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

​နတ်သမီးကြီး၏ နတ်ဘုရားမန္တန်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး ထိုရွှေရောင်လက်ကိုင်ပဝါက လီယန်ချူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆီးကြိုတားဆီးလိုက်ပြန်သည်။ လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် မူလဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... သူ၏ မျက်ခုံးဗဟိုချက်အတွင်းမှ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး လက်ချောင်းများကို ဓားအလား ပူးယှက်လျက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

​စိတ်ဓား

​ယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီးက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး နဖူးထက်၌ ဒဏ်ရာကြောင်းတစ်ခု ထင်ဟပ်လာကာ သွေးစများ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။ သူမ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ဓားချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရသဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပါ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ပြိုကွဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက မိုးမခပင်ခက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ မိုးမခပင်ခက်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ စီးဆင်းကျဆင်းလာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် နူးညံ့လှသော်လည်း ချေဖျက်၍ မရနိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော ယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီးမှာ အောက်ခြေသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရပြီး ရုပ်ခန္ဓာနှင့် မူလဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံး ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနတ်သမီးကြီး အသတ်ခံရသည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်လှပေ။

​ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... လီယန်ချူကမူ ထင်မှတ်မထားဘဲ ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ထပ်မံ၍ လှုံ့ဆော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်မှ အတင်းအကျပ် ခုတ်ချတိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ၏ အောက်တွင်... အပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဆံကေသာရှည်ကြီးများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် တိုက်ခိုက်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

​ဤနတ်သမီးကြီးသည် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရားမန္တန်ကို လှုံ့ဆော်ကာ တစ်ခဏအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ခန္ဓာခွဲ ရာဂဏန်းခန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ လူစုခွဲလိုက်ရာ ခန္ဓာခွဲတစ်ခုချင်းစီ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အစစ်အမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့်... မိမိကိုယ်ကိုယ် အတူတကွ ပျက်စီးသွားစေရမည် ဖြစ်သော်လည်း မိမိကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများနှင့် နည်းလမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရပါက... သူမတွင် ထိုမိုးမခပင်ခက် ရှိမနေခဲ့သော်လည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနိုင်အရှုံးမှာ ကွာဟသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ၏ နဖူးထက်မှ 'ကောင်းကင်မျက်လုံး' ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ကာ... တစ်ခဏအတွင်း ထိုနတ်သမီးကြီး၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

​ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓား ကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

​ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော ယင်းကျိုးနတ်သမီးကြီး၏ နဖူးထက်မှစ၍ အောက်ခြေအထိ သေးငယ်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်လိုင်း ထင်ဟပ်လာခဲ့ပြီး... ထို့နောက်တွင်မူ ပွတ်ခနဲ... အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ သွေးသားများ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တိုက်ရိုက်ပင် ဘယ်ညာနှစ်ခြမ်း ကွဲထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် စိတ်ထဲ၌ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားမန္တန်ကို လှုံ့ဆော်ကာ မိုးမခပင်ခက်ကို ပစ်ခတ်လိုက်ရာ ၎င်းက ထိုနတ်သမီးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခြမ်းဆီသို့ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။

​သူမ၏ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မူလဝိညာဉ်မှာ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး... မိုးမခပင်ခက်၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် ကံကောင်းစွာဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

​လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ပြီး ရှည်လျားလှသော ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်ကာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့်...

​"လာစမ်း..."

​ထိုအေးစက်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး လူကို စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့တော့သည်။