အခန်း ၁၁၆၄

အခန်း (၁၁၆၄) ကြာပန်းဖြူနတ်သမီး၏ မူလဇာတ်ကောင်

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် ထိုစဉ်တွင် မိမိ၏ မိုးမခခက်ဖြင့် နတ်သမီး၏ မူလဝိညာဉ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့မှ တာအိုဆရာငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

​ထိုနတ်သမီး၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားပြီးနောက် တောင်ငယ်တစ်မျှ ကြီးမားလှသော ကြာပန်းဖြူငှက် ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက် ဖြန့်လိုက်ပါက ပေတစ်ထောင်ကျော်မျှ ကျယ်ဝန်းပြီး အမွေးအတောင်များထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ ထူးခြားဆန်းပြားသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

အ​ဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အမှန်စင်စစ် တန်ခိုးကျင့်ရာမှ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ မူလဇာတ်ကောင်မှာ ကြာပန်းဖြူငှက် ဖြစ်နေသည်တကား။

​လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုကြာပန်းဖြူငှက်ကြီး၏ ရုပ်အလောင်းကို လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးကာ တိုက်ရိုက်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

​"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကြာပန်းဖြူငှက်ကြီးကို အရေခွံဆုတ်၊ အကြောတွေဆွဲထုတ်၊ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောပြီးရင် ကင်စားစား၊ ပြုတ်စားစား အဆင်ပြေတာပဲ"

လီယန်ချူက အေးအေးလူလူ ဆိုလိုက်သည်။

​နတ်သမီး၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ယခုအခါတွင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် မိုးမခခက်အတွင်း၌ ခိုအောင်းနေရခြင်းဖြစ်သည်။

​မိမိ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရန် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ဒေါသအဟုန် ထောင်းခနဲ ထွက်သွားတော့သည်။

​"မင်း လုပ်ရဲလား"

​သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများသည် လီယန်ချူအတွက်မူ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် လီယန်ချူ၏ အကြည့်များက မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အထက်အောက် အကဲခတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရန်သူက မိမိအား မည်သည့် ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာ သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုး ပြောင်းလဲထားသလဲဟု ရှာဖွေနေသည့်အလား ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ချက်မျှ ပျက်သွားရသည်။

​ဒုန်းကျောက်... ဒုန်း...

​ဒုန်းကျောက်... ဒုန်း...

​တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး တဖန်ပြန်လည် ဖြစ်ပွားလာပြန်သည်။ လီယန်ချူသည် မြေကျုံ့အတတ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ကိုယ်ကိုအရှိန်မြှင့်လျက် လေဟာနယ်ထဲသို့ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုန်ဝင်ကာ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

​ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်စစီ ပျက်စီးသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

​လီယန်ချူနှင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာတို့သည် တိမ်ပင်လယ်ကြီး တလိပ်လိပ် တက်လာသည်အထိ အချက်ပေါင်း ရာချီ၍ ပြန်လည် အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

​ဒုန်း...

​အလွန်တရာ ခန့်ညားချောမောလှသော တာအိုဆရာငယ်လေးသည် နောက်သို့ လွှင့်ထွက်သွားရသည်။

​လီယန်ချူတွင် စွမ်းအားကြီး ရှင်းဟွမ်အလံတော် ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပေပေါင်း ထောင်ချီမျှ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရရှာသည်။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းကို အပ်မပေးဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ မင်းရဲ့အသက်ကို ဒီမှာတင် အဆုံးစီရင်ပေးမယ်"

​သို့သော်လည်း သူ၏စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်သည် ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။

​လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးပြင်ထက်တွင် ခေါင်းလောင်းငယ်လေးတစ်လုံး လွင့်မြောနေပြီး ထိုခေါင်းလောင်းငယ်၏ အောက်ခြေတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မူလဝိညာဉ်တစ်ခု ပိတ်မိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ စောစောက ယင်းကျိုးနတ်သမီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

​ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ ရန်စစကားကို လီယန်ချူက အရေးပင် မစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အကြည့်များက အေးစက်တင်းမာလွန်းလှပြီး ထိုနတ်သမီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ နတ်သမီးခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်းပင် ချမ်းစိမ့်သွားတော့သည်။

​သူမသည် မိမိ၏ လက်ကိုင်ပုဝါရတနာကို လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤရတနာမှာ မူလကတည်းက သူမ၏ မူလဝိညာဉ်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစောက နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သေဆုံးမသွားဘဲ အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း မူလဝိညာဉ်ကို ဤရွှေရောင်လက်ကိုင်ပဝါပေါ်တွင် မှီတွဲစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း လုပ်ရဲလား"

​မိုးမခခက်သည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော အရိပ်အာဝါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိပ်တက်၍ ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

​လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"မင်းအမေကို ဟန်ဆောင်နေတာလား" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

​ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း သည် ထိုနတ်သမီး၏ ပျက်စီးနေသော မူလဝိညာဉ်ကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

​တောင်...

​ဝေးလံလှသော အရပ်မှ မြည်ဟီးလာသည့်အလား ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လေမီးကွင်း များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မိုးမခခက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။ လေမီးကွင်း၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ဖော့အတတ်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး စိုးစဉ်းမျှသော နေရာလွတ်လေးအတွင်း၌ပင် ကွေ့ဝိုက်ကာ တိုက်ခိုက်မှုများကို လွတ်မြောက်အောင် ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်သည်။

​တောင်... တောင်... တောင်... တောင်... တောင်...

​လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းသည် မရပ်မနား မြည်ဟီးနေပြီး ထိုနတ်သမီး၏ မူလဝိညာဉ်ကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်နေတော့သည်။

​မကြာမီမှာပင် ထိုနတ်သမီး၏ မူလဝိညာဉ်သည် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ လွင့်စင်သွားပြီး လုံးဝ ဥဿုံ ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ ထိုတာအိုဆရာငယ်လေး၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ယင်းကျိုးနတ်သမီး၏ သေဆုံးမှုမှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရသည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုပင်။

​"ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတာက အလွန်ကြီးမားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပဲ။ ငါကတော့ ဒါကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတစ်ယောက်တည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီတာအိုဆရာငယ်နဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်နေရမှာလဲ"

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မူလက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အောင်မြင်မှုကို လုယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိမိက အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ပြီးမှ အခြားသူများအတွက် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လာမိသည်။

​ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်အောက်ခြေတွင် ဝန်မခံချင်သော အမှန်တရားတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် မိမိနှင့်အတူ အသက်ချင်းလဲကာ မိမိ၏ အသက်ကိုပါ ရန်ရှာသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်၏။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် လီယန်ချူကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ

"တော်ပြီ... ငါသွားပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် မိုးမခခက်ကို သိမ်းဆည်းကာ ကိုယ်ကိုအရှိန်မြှင့်လျက် မဟာချန်နိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားရာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရှည်လျားလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

​လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင်လည်း လေမီးကွင်းများ ပေါ်လာပြီး အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

​........................

​မဟာချန်နိုင်ငံတော် မြို့တော်၊

​တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပုံရိပ်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ရှေးဟောင်းရုပ်ရည်ရှိပြီး နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အငွေ့အသက်ရှိသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဖြစ်ပေသည်။

​သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တာအိုဆရာငယ်လေးသည် လေမီးကွင်းကို စီးနင်းကာ ဓားကိုကိုင်စွဲလျက် သတ်ဖြတ်ရန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက မျက်မှောင်ကုတ်လျက်

"ကျန်ရစ်တဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့က ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးတာလဲ"

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် တစ်ခဏမျှ ယဲ့ချိုး ၏ အငွေ့အသက်ကိုပင် မခံစားမိချေ။

​ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက် တိမ်တိုက်များကြားမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါက်ထွက်လာပြီးနောက် စူးရှလှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ အလွန်တရာ တောက်ပပြတ်သားလှသည့် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​အေးစက်လှပပြီး လောကပြင်ပမှ နတ်သမီးကဲ့သို့သော အမျိုးသမီး ဓားနတ်သမီးတစ်ပါးသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေကာ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

​မျက်ခုံးနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သေသပ်စွာ ပြုပြင်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည်လည်း တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည်လည်း မပြီးဆုံးသေးပါတကား။

​ထို ယဲ့ချိုးသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ဓားသိုင်းအတတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လူသတ်ရန်အတွက်သာ ရည်ရွယ်သည့် ဓားကွက်များကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အလွန်ထက်မြက်လှသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးကို မသတ်ဖြတ်နိုင်သေးချေ။

​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် ရင်းနှီးနေသော ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ လျှို့ဝှက်စကား ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့... အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီးမှ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ဆွဲကြတာပေါ့"

​ထိုအလွန်ပြင်းထန်လှသော ဓားစွမ်းအားရှင် ယဲ့ချိုးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် လှေငယ်တစ်စင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

​ထိုလှေငယ်ထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဤလှေငယ်မှာ ထင်ရှားလှသော နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယခုအခါတွင် မိမိတို့၏ အငွေ့အသက်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

​လီယန်ချူသည် သူမ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး

"ချင်းလန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

​ဖန့်ချင်းလန်သည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စကားပြောဆိုကြပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးကာ ဖန့်ချင်းလန်ကို ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

​သူသည်လည်း နတ်ဆေးဝါးများကို ထုတ်ယူကာ အရည်ပျော်စေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလျက် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးဖြင့် မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကိုပါ ကုသလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိုးမခခက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျင့်စဉ်ဒဏ်ရာ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

​ထို့အပြင် စောစောက ယင်းကျိုးနတ်သမီးကို အစွမ်းကုန် ချေမှုန်းခဲ့ရသဖြင့် သိုင်းပညာစွမ်းအားနှင့် သွေးအရှိန်အဟုန်တို့မှာ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ စောစောက အခြေအနေမျိုးတွင် တိုက်ကွက်တစ်ခုနှင့် တိုက်ကွက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ကုန်ဆုံးမှု အလွန်ကြီးမားလှသည်။

​"ဒီလူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အလွန်မြင့်မားပြီး ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းထက် ရတနာတွေလည်း ရှိကြတယ်။ သူတို့က ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းအတွက် လာကြတာလား"

​လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို လည်ပတ်စေရင်း နတ်ဆေးဝါးများကို အရည်ပျော်စေကာ စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။

​သူသည် ထိုဧကရာဇ်ငယ်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုသဖြင့် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အတွင်းနန်းဆောင်ထဲတွင် လဲကျနေသော မိဖုရားခေါင်ကြီးတစ်ပါးသာ ရှိနေပြီး ချန်ကျန့် မှာမူ ပျောက်ကွယ်နေလေပြီ။

​လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်စင်သော သက်စောင့်အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် ချင်းဟော်ခရိုင်မှ လာသော၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ထိုမိဖုရားခေါင်ကြီးကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။

​မိဖုရားခေါင်ကြီး ရှီးဖေး နိုးလာသောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး လီယန်ချူကို မြင်သည်နှင့်

"နတ်ဆရာကြီး... အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပါပြီ" ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်တော့သည်။

​လီယန်ချူသည် ဖန့်ချင်းလန် ဖုန်လိုင်ကျွန်းသို့ မဝင်မီက ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရလိုက်မိသည်။ ထိုမဟာရှန်း မင်းဆက်ခေတ်မှ ဓားကျင့်ကြံသူသည် ချန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး မိမိ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်အထိပင် ဖြစ်၏။

​လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာ သေချာမြင်လိုက်ရလား"

​မိဖုရားခေါင်ကြီး ရှီးဖေးသည် မျက်နှာပျက်လျက် မျက်ရည်နှစ်သွယ် စီးကျလာသည်။

"မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်ရတဲ့ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ထားတဲ့သူတစ်ယောက် နန်းတော်ထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ဖမ်းခေါ်သွားတာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူ၏ အကြည့်များသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားပြီး "ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်တဲ့သူလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​သူသည် လီရွှမ်း ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်လည်း ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေစဉ် လီရွှမ်း၏ လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းတံပိုးကို လုယူသွားခဲ့ဖူးသည်။ မိမိက လောကအနှံ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

​"သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီပေါ့"

​"ဒါဆိုရင် ဒီလူတွေအားလုံးက ယင်းကျိုးက လာကြတာပဲ"

​ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကျောက်ခေါင်းတလား ပိုင်ရှင်သည်လည်း ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ ဇာစ်မြစ်မှာ ယင်းကျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

​"နတ်မင်းတွေက လာပြီး စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ယင်းကျိုးက လူတွေက ရုတ်တရက် လာပြီး တိုက်ခိုက်တာ ဖြစ်နေတယ်"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

​ ချန်ကျန့်၏ သတင်းအစအန ပျောက်ဆုံးနေခြင်းသည် ဤကိစ္စကို သေသေချာချာ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ကျင့်ကြံသူများလောကတင်မကဘဲ လူသားလောကပါ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

​"ဒီကိစ္စကို အပြင်လူတွေကို အသိမပေးပါနဲ့ဦး"

​လီယန်ချူသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တရားရုံးတော်ချုပ် မှ ဝမ်လောင်အာ ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ ဤကိစ္စကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ တရားရုံးတော်ချုပ်မှ ဝမ်လောင်အာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

​အရှင်မင်းကြီး ပျောက်ဆုံးသွားပြီတဲ့လား။

​လီယန်ချူသည် ဤကိစ္စကို အကြောင်းကြားပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ထိုယင်းကျိုးနတ်ဘုရား များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလျှင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

​........................

​ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်း၊

​ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သိပ်သည်းနေပြီး ထူးခြားလှသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များလည်း ရှိနေသည်။ နတ်ဆေးဝါးများ၊ နတ်သစ်သီးများနှင့် ကမ္ဘာဦးရတနာများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ကြာပန်းဖြူငှက်များနှင့် သမင်ဖြူများသည် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်၏။

​ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းသည် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး ကျွန်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရားတောင်တန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် ကျွေ့ဟွာ နှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

​ထိုစဉ်က ကျွေ့ဟွာသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ စိတ်အာရုံကို ကာကွယ်ထားသဖြင့် ယခုအခါတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဖုန်လိုင်ကျွန်း၏ နတ်များဖြစ်ကြပြီး ဤနေရာ၏ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ထားကြသဖြင့် ဤနေရာမှ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ အရည်ပျော်စေနိုင်သည်။

​ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကိုယ်စီဒဏ်ရာများကို ကုသနေကြသဖြင့် လီယန်ချူ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူတို့အား မနှောင့်ယှက်မိစေခဲ့ပေ။ သူသည် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များနှင့် နတ်ဆေးဝါးများကို အရည်ပျော်စေကာ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်ဒဏ်ရာများကိုလည်း ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်နေသည်။

​သူသည် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်ဖိုကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် စောစောက အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားသော ကြာပန်းဖြူငှက်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုယင်းကျိုးနတ်သမီး၏ မူလကိုယ်ထည်ဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်လှကာ သူမသည် ကြာပန်းဖြူငှက်မှတစ်ဆင့် တရားရရှိထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ သွေးနှင့်အသားများထဲတွင် သန့်စင်သော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေကာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှပေသည်။

​လီယန်ချူသည် ၎င်းကို ဆေးဖော်ဖိုကြီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဤဆေးဖော်ဖိုကြီးမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှပြီး အထဲသို့ ပစ္စည်းများထည့်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ပေးနိုင်သဖြင့် ၎င်းကိုယ်တိုင်ကပင် ဆေးဖော်စပ်မှု မဟာဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

​ထို့နောက် လီယန်ချူသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ဒဏ်ရာများကို အစွမ်းကုန် ကုသရင်း ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလေတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

​လူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အဓိကအချက်အချာ ကိုးခုအနက် ရှစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျင့်စဉ်ဒဏ်ရာများက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသည်။ ထိုမိုးမခခက်မှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှပြီး သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စောစောက လီယန်ချူသည် ထိုသွေးစုန်းမန္တန်အတတ်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးအရှိန်အဟုန်ကို အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ကာ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

​ဤပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ခက်ခဲရုံတင်မကဘဲ နောင်တစ်ချိန် ကျင့်ကြံခြင်းတွင်လည်း အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာကာ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို ပိတ်ဆို့သွားစေနိုင်သည်။

​၎င်းတို့သုံးဦးအနက် လီယန်ချူသည် အစောဆုံး နိုးထလာခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် ဒဏ်ရာအပြင်းထန်ဆုံး ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်ဒဏ်ရာ အများစုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသည်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေဖျက်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

​ထို့နောက် ကျွေ့ဟွာနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့သည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။ ကျွေ့ဟွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဒေါသအဟုန်က တောက်လောင်နေဆဲပင်။

​"စောစောက နင် ငါ့ကို ဒီထဲကို မပို့သင့်ဘူး။ နင် တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ"

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းကာ

"တိုက်ပွဲက အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ ဘာတွေပြောင်းလဲမလဲ မသိနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ဆက်တိုက်နေရင် မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်က ပြန်လည်ကုသလို့မရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရသွားလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ကျွေ့ဟွာက သွားကြိတ်လျက်

"ဒီမိန်းမက ရုတ်တရက် စိတ်ဝိညာဉ်မန္တန်အတတ်ကို သုံးလိုက်တာ။ ငါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိလို့ပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် သူမ ငါ့ကို ဒီလိုလွယ်လွယ်နဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

​"နောက်တစ်ကြိမ် မရှိတော့ဘူး။ သူမကို ငါက ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်အောင် သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းကာ အဝေးမှ ဆေးဖော်ဖိုကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း

"သူမရဲ့ မူလကိုယ်ထည်က ကြာပန်းဖြူငှက်ကြီးပဲ။ အခု ဆေးဖော်ဖိုထဲမှာ နတ်ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လို့ ပြီးသွားပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

​ကျွေ့ဟွာ : "........................"

​ထိုကြာပန်းဖြူငှက်၏ ရုပ်ကလာပ်တွင် သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ယခုအခါ ဆေးဖော်ဖိုအတွင်း၌ လင်းလက်တောက်ပနေသော၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အလင်းတန်းများအလား ပျံသန်းနေသော နတ်ဆေးလုံးများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အထင်ရှားပင် ထိုကြာပန်းဖြူငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် နတ်ဆေးလုံးများမှာလည်း အလွန်ထူးခြားလှပေသည်။

​လီယန်ချူသည် ဤဆေးလုံးများကို ဖန့်ချင်းလန်၊ ကျွေ့ဟွာတို့နှင့်အတူ ခွဲဝေကာ ၎င်းတို့အား ကိုယ်စီသောက်သုံးစေလိုသည်။ ဤဆေးလုံးများသည် သွေးစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ မဟုတ်ဘဲ သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က ပြင်ပပစ္စည်းတွေကို အသုံးမပြုဘူး။ ဒီနတ်ဆေးလုံးက ထူးခြားပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

​ကျွေ့ဟွာသည်လည်း နတ်ဆေးလုံးများကို မလိုအပ်ချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားမှာ အလွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထစေရုံဖြင့် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့အတွက်မူ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များကို အရည်ပျော်စေခြင်းမှာ အထောက်အကူပြု နည်းလမ်းမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းတွင် ကျင့်ကြံလေ့မရှိကြချေ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်စီတရားထိုင်ကာ ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲမှ ရရှိလာသော အသိဉာဏ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေကြသည်။

​လီယန်ချူသည် နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဝါးမြို၍ အရည်ပျော်စေလိုက်ရာ သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များသည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်များကို မရပ်မနား ဆေးကြောသန့်စင်ပေးပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်သက်တမ်းကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။

​နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လုံးဝ အရည်ပျော်စေပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမိုသိပ်သည်းလာခဲ့သည်။ ဤဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် တာအိုဆရာငယ်လေးသည် ပေတုကျမ်း ကို ထုတ်ယူကာ လက်ချောင်းများကို ရေတွက်လျက် တွက်ချက်လိုက်သည်။

​နေကွယ်အတတ် ၊ အမှောင်ထိုးအတတ် ၊ ကြယ်တာရာအတတ် ၊ လျှို့ဝှက်တံခါးခြောက်ပေါက်အတတ် စသည့် နတ်ဘုရားအတတ်များအားလုံးသည် ကံကြမ္မာတွက်ချက်ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး၊ ကြယ်တာရာများကို ပြောင်းလဲနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည့် ဤ‌ ပေတုကျမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူ၏ ဤလမ်းစဉ်ရှိ အသိပညာမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။

​တွက်ချက်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်မှာ ပိုမိုကုတ်သွားခဲ့သည်။ အခြားသူများကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသော်လည်း ထိုယင်းကျိုးမှ လာသော ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် နတ်ဘုရား၏ တည်နေရာကိုမူ သူ တွက်ချက်မိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအချက်သည် သူ့အား ဝမ်းသာအားရမဖြစ်စေဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်တစ်ခုကိုသာ ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

​"ဒီလူက မူလက လူသားလောကမှာ အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့တာ။ ငါနဲ့ လီရွှမ်းတို့ တိုက်ခိုက်စဉ်က ဘေးမှာ ပုန်းအောင်းနေတာတောင် ငါ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ယင်းကျိုးက နတ်ဘုရား တွေအားလုံး သတင်းအစအန ပျောက်ဆုံးနေချိန်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းကပဲ မြင်သာအောင် အရိပ်အယောင် ပြနေတယ်"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ရင်းနှီးနေသည့်အလား ခံစားရသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

​"မြောက်ပိုင်းက ဟူလူမျိုးစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းလုနီးပါး လုပ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်ကျင့်ကြံသူကလည်း ဒီလိုပဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် အရိပ်အယောင်ပြခဲ့တာပဲ"

​လီယန်ချူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

​"ဒါက တမင်တကာ လုပ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိတာလား"

​သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ တည်နေရာကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သဖြင့် ထောင်ချောက်ဖြစ်မည်ကိုလည်း မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။ သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ရွှေကျီးကန်းလေး ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

​စောစောက တိုက်ပွဲတွင် ဖန့်ချင်းလန်သည် မဟာချန်နိုင်ငံတော် မြို့တော်နှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွေ့ဟွာမှာမူ ယင်းကျိုးနတ်သမီး၏ မန္တန်အတတ်ဖြင့် ပိတ်လှောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အတော်ကြာမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ရွှေကျီးကန်းလေးသာ ထွက်လာပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုစဉ်က ၎င်းကို ထွက်မလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​သေးငယ်လှပသော ရွှေကျီးကန်းလေးသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ပျံသန်းနေပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။

​"မင်းလည်း ကြီးပြင်းလာပြီဆိုတော့ ငါ မင်းကို စီးပြီး ကိစ္စသွားရှင်းရမယ်"

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

​ရွှေကျီးကန်းလေး၏ အကြည့်များသည် အလွန်သန့်စင်လှပြီး သူ၏ စကားကို နားလည်သလား မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူက ၎င်း၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်သောအခါ ရွှေကျီးကန်းလေးသည် ရုတ်ချည်းပင် နာခံသွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက် ဖြန့်လိုက်ပါက ပေတစ်ရာကျော်မျှ ကျယ်ဝန်းပြီး တောင်ငယ်တစ်မျှ ကြီးမားလှပေသည်။

​လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။ ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပျံသန်းနေခြင်းမှာ စစ်မှန်သော ကောင်းကင်အရှင်သခင်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

​ဦးတည်ရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မတွေ့ရှိရချေ။ သူ၏ စိတ်အာရုံကိုလည်း တစ်လက်မချင်း ဖြန့်ကြက်ကာ ရှာဖွေကြည့်ရာ မည်သည့် သဲလွန်စမဆို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

​"စိတ်အာရုံနဲ့ ခံစားတာက တစ်ခါတလေကျရင် သိပ်ပြီး တိကျမှုမရှိဘူး။ ဒါကို ရှောင်ကွင်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

​ထိုသူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည်ဟု တွက်ချက်မိခြင်းကပင် မဆိုးလှပေ။

​"ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ သဲလွန်စ ပျောက်ပျက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

​လီယန်ချူသည် လေထုထဲမှ ပဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ပဲဝါစေ့များကို လီယန်ချူက လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ထိုပဲဝါစေ့များကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ပဲဝါစေ့များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် တဖျတ်ဖျတ် မြည်ဟည်းကာ တစ်စေ့မှ နှစ်စေ့၊ နှစ်စေ့မှ လေးစေ့၊ လေးစေ့မှ ရှစ်စေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပဲဝါစေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

​လီယန်ချူက ဝတ်ရုံလက်ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုပဲစေ့များသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ထဲတွင် လှံ သို့မဟုတ် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ခါးတွင် ဓားမြှောင်များကို ချိတ်ဆွဲထားသော နတ်စစ်သည်တော်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

​"အဲဒီ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်တဲ့သူကို ငါ့အတွက် ရှာဖွေပေးကြစမ်း"

လီယန်ချူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ" နတ်စစ်သည်တော်များက ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

​တစ်ခဏချင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် တောင်တန်းအနှံ့ ဖြန့်ကြက်ကာ ရှာဖွေကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ ပဲစေ့မှ စစ်သည်တော်များ ဖန်တီးခြင်း အတတ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

​လီယန်ချူသည် တည်နေရာကိုသာ အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်နိုင်ပြီး ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ အစအနကိုမူ တိတိကျကျ မရှာဖွေနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ချောင်းများကို ထပ်မံရေတွက်ကာ တွက်ချက်ကြည့်ရာ ထိုသူသည် ဤအနီးအနားတွင် ရှိနေကြောင်း ပိုမိုသေချာသွားခဲ့သည်။

​နတ်စစ်သည်တော်များသည် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဟိန်းဟောင်းလျက် ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ တည်နေရာကို လိုက်လံရှာဖွေကြတော့သည်။

​........................

​တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ အထက်တွင် လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးနေသော၊ ဝပ်နေသော ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူသည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ရှိနေသည်။ ထိုစဉ်တွင် ကျောက်တုံးကြီး၏ အထက်တွင် ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အဆောင်နှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ဟင်္သာပြဒါးရည်ဖြင့် မန္တန်များကို ရေးဆွဲထားသည်။ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီး အပေါ်တွင် ရွှေမှုန်များနှင့် တူသော အရာများကို ဖြန်းပက်ထားသည်။

​ ချန်ကျန့်သည် ယခုအခါတွင် ထိုစက်ဝိုင်းအတွင်းမှနေ၍ ကျောက်တုံးကြီးအထက်တွင် ထိုင်နေသော ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်လှပြီး လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သဖြင့် သူ၏ သတ္တိမှာလည်း အစဉ်အမြဲ ကြီးမားလှသည်။

​ ချန်ကျန့်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ မူလက ဘေးကင်းသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းပညာရှင် အများအပြားကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မည်သည့်အစအနမျှ မရှိဘဲ ဤဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ချန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... စောစောက မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူနဲ့ တစ်နေရာတည်းက လာတာလား"

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူသည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်ရသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြည့်တစ်ချက်က ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​"သူတစ်ပါးကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်နဲ့။ အများကြီး လေ့လာ၊ အများကြီး ကြည့်ရှု။ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်"

​ချန်ကျန့်က ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

"နန်းတော်ထဲက အမျိုးသမီးကို မင်း သတ်လိုက်ပြီလား"

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက ဆိုသည်။

"ငါက ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ ဒီလိုလုပ်ရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ဖြစ်မသွားဘူးလား"

​"........................" ချန်ကျန့်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းမြတ် လမ်းစဉ်သမားလို့ ထင်နေတာလား။

​ဤယင်းကျိုးမှ လာသော ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူသည် မူလက မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ရှေးဟောင်းရုပ်ရည်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

ချန်ကျန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ရန်သူ၏ ဤရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်ချက်က သူ့အား နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

​"ဓားပြတွေက လူပြန်ပေးဆွဲတဲ့အခါ ဓားပြတိုက်ခံရသူကို သူတို့ရဲ့ မျက်နှာကို ပြလိုက်ရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လွှတ်လေ့မရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ မင်းက ဒီလိုသဘောလား"

ချန်ကျန့်က စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မင်းက တော်တော်လေး အမြင်ကျယ်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

​ချန်ကျန့်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

"မင်းက ငါ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်ဆိုရင် ငါ့အနေနဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မေးလို့ရမလား"

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက ရယ်မောလျက်

"ငါ မင်းကို ယင်းကျိုးဆီ ခေါ်သွားမယ်" ဟု ဆိုသည်။

​ချန်ကျန့်က အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ယင်းကျိုးလား... ဒဏ္ဍာရီထဲက ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းလား"

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"မှန်တယ်... ထာဝရအသက်ရှင်ရာ အရပ်၊ နတ်ဘုရားတွေ နေထိုင်ရာ အရပ်ပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

​ရှေးအစဉ်အဆက်ကတည်းက ဧကရာဇ်မင်းများသည် ထာဝရအသက်ကို တောင့်တကြစမြဲပင်။ အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ရှိသည့် ဧကရာဇ်များမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။ သို့သော်လည်း ချန်ကျန့်မှာ အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး နိုင်ငံရေး ရည်မှန်းချက်ရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စကို အံ့အားသင့်မိသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်မဝင်စားချေ။

​သို့သော်လည်း သူက ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

"လူသားတွေက ထာဝရအသက်ကို လိုချင်ပေမဲ့ မရကြဘူး။ အခုတော့ ငါ့ရှေ့ကို ရောက်လာပြီပေါ့"

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက ရယ်မောလျက်

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ သွေးချင်းပဲ။ ထာဝရအသက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နေနိုင်တာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

​ချန်ကျန့်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"မင်းစကားက ဘာသဘောလဲ... မင်းနဲ့ ငါတို့ ချန်မိသားစုက ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

​ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက အေးအေးလူလူ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါနာမည်ကလည်း ချန်ပဲ ။ ချန်ထုံယာ လို့ ခေါ်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘိုးဘေးကြီးလို့ ခေါ်ရမယ်"

​ချန်ကျန့်သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး မိမိရှေ့မှ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူကို ငေးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

​"ချန်ထုံယာ... ချန်ထုံယာ..."

​သူသည် ထိုနာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်ဆဲပင်။

​ချန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထဲမှာ ယင်းကျိုးမှာ နတ်ဘုရားဖြစ်သွားတဲ့သူ ရှိနေတာလား။

​ချန်ကျန့်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။