အခန်း ၁၁၆၅
Vol. 117 Ch. 1165
အခန်း (၁၁၆၅) ယင်းကျိုး၏ အရေးကိစ္စ
ချောမောငယ်ရွယ်လှသော ဧကရာဇ်မင်း ချန်ကျန့်သည် မိမိရှေ့မှ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"မင်းက... ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဟုတ်လား..."
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသူက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"သဘာဝကျတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက မင်းရဲ့ သွေးချင်းစွမ်းအားက ငါ့လောက် သန့်စင်မှု မရှိဘူး"
ချန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကုတ်လျက်
"ဘာသွေးချင်းစွမ်းအားလဲ..."
ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသူက ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ထပ်မံဆိုသည်။
"မင်းက ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံးနဲ့ အလားအလာအရှိဆုံးသူပဲ... ငါနဲ့အတူ ယင်းကျိုး နတ်ကျွန်းကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းစမ်းပါ... ဒီလို အောက်လောက သာမန်လူ့ပြည်မှာ အချိန်ကုန်ခံပြီး ကျန်ရစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"
ငယ်ရွယ်လှသော ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်သည် တစ်ဖက်လူ ပြောဆိုနေသည့် စကားများ၏ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုသူ ပြောဆိုနေသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်နှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။
ထိုစဉ် ချန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာပြီး မေးလိုက်မိသည်။
"မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဆိုရင်... လူသားဧကရာဇ်တံဆိပ်တော် ကို စုစည်းတည်ဆောက်နိုင်မယ့် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မန္တန်ကို သိထားလား..."
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"လူသားဧကရာဇ်တံဆိပ်တော် ဟုတ်လား... ဒီနာမည်ကို မကြားရတာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး"
"အဲဒီကျင့်စဉ်ကို အစောဆုံး သွားရောက်ရှာဖွေပြီး ယူဆောင်လာခဲ့တာက ငါကိုယ်တိုင်ပဲလေ"
ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်သည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့... ငါတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မင်းရဲ့ နာမည် လုံးဝ မပါရှိဘူး"
ချန်ထုံယာက
"အဲဒီမှတ်တမ်းတွေထဲကနေ ငါ့နာမည်ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်တာလေ... ဒါက အလွန်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲဟာ" ဟု ဆိုသည်။
ချန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကုတ်လျက် တွေးတောနေမိသည်။ မဟာချန်နိုင်ငံတော်ကို နှစ်ပေါင်းရာချီ စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည့် နိုင်ငံတော်စောင့်ရှောက်ရေး သိုင်းနတ်ဘုရား သည် ဤချန်မိသားစုမှ နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားသူ ရှိနေခြင်းကို သိရှိပါသလား။
"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို သတိပေးဖူးတယ်... အဲဒီကျင့်စဉ်မန္တန်ထဲမှာ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်တွေ ဖုံးကွယ်နေပြီးတော့ အဲဒါက ကျင့်စဉ်အတုကြီးပဲတဲ့... အဲဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံရင် လူသားဧကရာဇ်တံဆိပ်တော်ကို လုံးဝ စုစည်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်"
ချန်ကျန့်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မိမိစိတ်ထဲရှိ သံသယကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ချန်ထုံယာက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး
"မင်းက မေးခွန်းတွေ သိပ်များတာပဲ... ယင်းကျိုး နတ်ကျွန်းကို ရောက်ရင် ဒီလောက်အထိ အတင်းအဓမ္မ လိုက်ပြီး စပ်စုမေးမြန်းတာမျိုး မလုပ်နဲ့"
ဟု ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များထဲတွင် ရုတ်ချည်းပင် အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။
ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
'လီတာအိုဆရာက ပြောဖူးတယ်... လူတစ်ယောက်က နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြံမ္မာစွမ်းအားတွေကို ထမ်းပိုးပြီး လူသားဧကရာဇ်တံဆိပ်တော်ကို ကျင့်ကြံတာနဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကင်လူသား တွေက နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်စွာ လုယူသွားတာ... ဒီနှစ်ခုကြားမှာ အပြန်အလှန် ပတ်သက် ဆက်နွှယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်...'
သူသည် ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်း၊ သံသယဖြစ်ခြင်းများဖြင့် လှုပ်ခတ်နေမိသည်။
ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ဤယင်းကျိုးကျွန်းမှ ရောက်လာသော ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် နတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ပဲစေ့မှ စစ်သည်တော်များ ဖန်တီးခြင်း အတတ် လား... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာပဲ"
ထို့နောက် သူသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီအချိန်မှာ လိုက်ရှာနိုင်တဲ့သူကတော့ ရှစ်ပုံတစ်ပုံက အဲဒီ တာအိုဆရာငယ်လေးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... သူက မင်းလို ချန်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်အပေါ်မှာ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်"
ချန်ကျန့်သည် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ လီတာအိုဆရာ က လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သလော။ သူသည် လီယန်ချူကို အလွန်တရာ ကြည်ညိုလေးစားသူ ဖြစ်ပြီး၊ စောစောက သူ၏ စကားများကို နားထောင်ကာ ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး စိတ်ကြည်လင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မဟာချန်နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာစွမ်းအားများကိုလည်း သူက ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခဲ့ပြီး၊ တရားရုံးတော်ချုပ်သည်လည်း သူ၏ အကူအညီဖြင့် လောကအနှံ့မှ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်များနှင့် အောက်လမ်းများကို နှိမ်နင်းသုတ်သင်နိုင်ခဲ့ကာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် အဖိုးတန်သော အကြံဉာဏ်ကောင်းများစွာကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ချန်ထုံယာ၏ ရွှေမှုန်များသည် စိတ်အာရုံခံစားမှုများကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည့် အစွမ်းရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင်၏ အရိုးမှုန့်များ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် နတ်စစ်သည်တော်များ ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ချန်ထုံယာက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
'ဆန်းကြယ်လိုက်တာ... ဒီလူက ငါ့ရဲ့ သဲလွန်စကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရှာတွေ့သွားတာလဲ...'
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် လောကဓာတ်အနှံ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မိစ္ဆာအဆောင်လက်နက် ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူနှင့် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ပြီး မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ဖြုန်းတီးပစ်ရန် အလိုမရှိချေ။
သူသည် ဝတ်ရုံလက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်ကို ဝတ်ရုံအင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ စုပ်ယူထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ ဟင်းလင်းပြင် ဟာနယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူ၏ ကျင့်စဉ်အတတ်မှာ အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားလှသဖြင့် နောက်တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူသားလောကထဲမှ လုံးဝ အစပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
........................
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊
လီယန်ချူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို လောကအနှံ့ ဖြန့်ကြက်ထားပြီး၊ ရှစ်ခွင်မှန် ကိုလည်း လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားကာ တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေခဲ့သည်။ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းထင်ဟပ်နေသည်။
ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး
"တွေ့ပြီ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုကမ္ဘာဦးသားရဲ၏ အရိုးမှုန့်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်စိတ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေ၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ သူက ရတနာစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ ထွက်ခွာရန် ကြံစည်လိုက်သည့် တစ်ခဏ၌ လီ言ချူက သူ့ကို ရုတ်ချည်း အာရုံခံမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် သူသည် ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာ ရှိနေသည့် တည်နေရာနှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။
လီယန်ချူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားသန္ဓေသား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ဤဓားကိုယ်ထည်တွင် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းစဉ်များစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်တရာ နက်နဲဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လီယန်ချူသည် သူ စောစောက ရှိနေခဲ့သော တည်နေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။
ချန်ထုံယာသည် ကမ္ဘာဦးလောကဓာတ်တစ်ခု၏ အတွင်းသို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့တွင် မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများနှင့် မြစ်ချောင်းကြီးများ တည်ရှိကာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များပြားပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်။
ဖုန်းရွှေလမ်းစဉ် သို့မဟုတ် အစီအရင်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော မဟာဆရာကြီးများ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပါက ၎င်း၏ အတွင်း၌ ရှိနေသော နဂါးစွမ်းအားများကို ခံစားမိကြပေလိမ့်မည်။ ချန်ထုံယာသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
သို့သော်လည်း ချောမောခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာငယ်လေးသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့ချေပြီ။
လီယန်ချူသည် ချန်ထုံယာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အတတ်များကို ထုတ်ဖော်ကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးကြရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာငယ် ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။
ချန်ထုံယာသည် မိမိနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ရန်သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်အပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာလည်း ပိုမိုထက်မြက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင် အလွန်အားကောင်းလှသော စိတ်အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လေမီးဖျာ အထက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျင့်စဉ်မျိုးစုံကို အမြဲမပြတ် လည်ပတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့ရာ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
ယင်းကျိုးမှ ရောက်လာသော ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် နတ်ဘုရားသည် လီယန်ချူက မိမိနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကုတ်သွားသည်။ သူသည် ရေငွေ့မြူများ ဆိုင်းအော်နေသော ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးတစ်ခု ဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ထပ်မံ မဖြတ်ကျော်နိုင်မီမှာပင် လီယန်ချူ၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
"မင်းရဲ့ အရှိန်က စောစောကထက် အများကြီး နှေးသွားပြီပဲ"
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ချန်ထုံယာက အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လျက်
"မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်စေတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာ လီယန်ချူက မိမိကို အမှီလိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
"ချန်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ကို အပ်ပေးစမ်း" လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
အမှီလိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ရွှံ့နွံအိုင်ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်တန့်နေကြပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာသည်လည်း ထပ်မံ၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မပြေးတော့ပေ။
သူက ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်
"မင်းက ငါ့ရဲ့ သဲလွန်စကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရှာတွေ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ့လက်ထဲရှိ ရွှေမှုန့်များသည် စိတ်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူများပင် ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ မူလက လူသားလောကထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပုန်းအောင်းနေရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာက ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ 'ကြည့်ရတာ သူက ငါ့ကို တမင်တကာ ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ကိုယ်ရောင်ပြတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ...'
သူက အသာအယာ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို မင်းရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေခိုင်းချင်လို့ပေါ့"
စောစောက လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ကာ တွက်ချက်ကြည့်သည့်အချိန်တွင် ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ တည်နေရာကိုသာ ထူးခြားစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပိုမိုစောစောပိုင်းက မြောက်ပိုင်းမြက်ခင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ထိုနက်မှောင်သော အိုးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူသည်လည်း အတားအဆီးမရှိ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သွားလာနေခဲ့စဉ်ကလည်း သူသည် ဤကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်လေးသည် ပြတ်သားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လိမ်ညာပြောဆိုမည့်သူမျိုး မဟုတ်သလို၊ လိမ်ပြောရန်လည်း အကြောင်းမရှိပေ။
ချန်ထုံယာက မျက်မှောင်ကုတ်လျက် စဉ်းစားနေစဉ် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသည့်အလား အသိတစ်ခု ဝင်လာပြီး စောစောက မိမိ တွေ့ဆုံခဲ့သော ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးကို သတိရလိုက်မိသည်။
"ဒါ... အဲဒီလူရဲ့ လက်ချက်လား..."
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ စောစောက ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီးသည် မိမိကို ခေါ်ယူ၍ အရေးမပါသော စကားအနည်းငယ်ကိုသာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ... ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို မသိမသာနဲ့ ဘယ်လိုတောင် ထောင်ချောက်ဆင်သွားတာလဲ..."
ချန်ထုံယာက
"ငါ လူ့ပြည်မှာ ရှိနေတုန်းက ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... သူက ငါ့ကို တမင်သက်သက် ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး တွန်းပို့လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ကောင်းကင်လူသားအိုကြီး ဟုတ်လား... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့် ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးကိုမျှ မတွေ့ဖူးသေးသလို၊ ယခုတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်လူသားများ လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာခြင်းကလည်း အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် သတင်းအစအန မရရှိခဲ့ချေ။
"သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ခုံတုံးတောင်တန်း အနီးမှာပဲ... အဲဒီမှာ ကောင်းကင်လူသားတွေ လူ့ပြည်ထဲ ပုန်းအောင်းနေကြတာ ရှိတယ်... မင်းရဲ့ အကြည့်တွေကို သူတို့ဆီမှာပဲ ထားသင့်တာပါ... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေရတာလဲ"
ချန်ထုံယာက ဆိုလိုက်ပြီး သူသည် ပြဿနာကို အလွယ်တကူပင် အခြားသူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
"ချန်ကျန့်ကို လွှတ်ပေးစမ်း"
လီယန်ချူက ထပ်မံဆိုသည်။
"ဆရာနဲ့ တပည့် လက်ခံတာက ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာရဲ့ တရားသဘောပဲ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ကြားထဲကနေ လာပြီး နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ"
ချန်ထုံယာက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။
"သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ထွက်ပြောခိုင်းလိုက်... သူက တကယ်ပဲ မင်းကို ဆရာတင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့..."
လီယန်ချူက ဆိုသည်။
"သူက တကယ်ပဲ ဆရာတင်ရင် ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာလား"
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက မေးလိုက်သည်။
"ငါက မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဒီမှာတင် အတူတူ သတ်ပစ်မှာ"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"........................" ချန်ထုံယာ စကားဆွံ့အသွားရသည်။
သူသည် လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ
"မင်းက လောကကြီးထဲက သူရဲကောင်းတွေကို သိပ်ပြီး အထင်သေးတာပဲ... ငါက စကားကောင်းနဲ့ ပြောနေတာကို မင်းက ငါ့ကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေပြီး
"မင်းတို့ ယင်းကျိုးကကော ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ဖူးလို့လဲ... လူကို အပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်မလား"
ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ချန်ထုံယာက ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး
"မင်းနဲ့ တစ်ပွဲလောက် မတိုက်ရသေးသရွေ့တော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါသာ မင်းကို ရှုံးရင် လူကို မင်းလက်ထဲ အပ်ပေးမယ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားထည်ဝါလှသော ကျင့်စဉ်ပုံရိပ် ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး လှိုင်းတံပိုးများ တလိပ်လိပ် တက်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။
ကျင့်ကြံသူ လေ့ကျင့်ရေးသမားများ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်များသည် ကိုယ်စီ ကွဲပြားတတ်ကြပြီး အချို့က ကောင်းကင်ပြာ၊ အချို့က ပင်လယ်ပြင်ကြီး၊ အချို့က နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများနှင့် ကြီးမားလှသော သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို အတုယူကာ ဖန်တီးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်များနှင့် ဆင်တူသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ ထုတ်ဖော်ရန် မလိုဘဲ၊ ရတနာလက်နက်များကလည်း ဤကျင့်စဉ်ပုံရိပ်များမှတစ်ဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို သိုလှောင်ထားနိုင်ကြကာ မတူညီသော ပုံရိပ်များတွင် မတူညီသော စွမ်းအားအရည်အချင်းများ ရှိကြသည်။
ချန်ထုံယာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ဤနေရာမှ ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ သဘာဝအတိုင်း ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။
ရေဟူသည် အလွန်တရာ နူးညံ့လှသလို၊ အလွန်တရာလည်း ပြင်းထန်လှပေသည်။ ပင်လယ်ရေလှိုင်းကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီသော အရပ်ကို ရေလွှမ်းမိုးသွားစေနိုင်ပြီး၊ ဓားဖြင့်ခုတ်၊ ပုဆိန်ဖြင့်ပေါက်၍ ပျက်စီးသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည်စုစည်းနိုင်ကာ မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိနိုင်ချေ။
ချန်ထုံယာက ဤကျင့်စဉ်ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ရွှံ့နွံအိုင်၏ အထက်တွင် ရပ်နေစဉ် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ရေလှိုင်းများသည် ရုတ်ချည်းပင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြီးမားလှသော ရေနဂါးမုန်တိုင်းကြီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်ထဲမှ နဂါးစစ်စစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အလား ပြင်းထန်လှပေသည်။
လီယန်ချူသည် ခြေဖဝါးဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ ရေလှိုင်းကြီးများ ချက်ချင်းပင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ရေနဂါးမုန်တိုင်းကြီးများ ပျက်စီးကာ မိုးရေစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် တစ်လောကလုံး၌ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခဲ့လေသည်။
သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ စွမ်းအား၊ သွေးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ကို စုစည်းကာ လောကဓာတ်စွမ်းအားများကို မိမိအတွက် လုယူအသုံးချနိုင်ပြီး၊ မြစ်ချောင်း ပင်လယ်များကို တိမ်းစောင်းစေကာ တောင်ကြီးများကို ထမ်းပိုးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
ရေနဂါးမုန်တိုင်းကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်များအောက်တွင် အားလုံး ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ရေလှိုင်းများသည် ဤနေရာမှ ရေများလား၊ သို့မဟုတ် ချန်ထုံယာ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်မှ စွမ်းအားများလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
လီယန်ချူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း လက်ထဲမှ မိုးကြိုးငါးပါးတိုက်ပွဲတံဆိပ်တော် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထောင်သောင်းမကသော မိုးကြိုးလှိုင်းကြီးများ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရေပြင်ထက်တွင် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်သည် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ ကျရောက်လာသည့်အလား ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးကြီးများ မရပ်မနား ကျရောက်လာပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခတ်လေတော့သည်။
ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။
လီယန်ချူသည် ရေအတတ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ချန်ထုံယာ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ချည်းပင် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပင်လယ်ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်သည် ဤရွှံ့နွံအိုင်ကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အတွင်းရှိ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမဆို သူ သိရှိနိုင်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့ချေ။
"ဒီလူက ဓာတ်ငါးပါးပြောင်းလဲခြင်းအတတ် ကို ဒီလောက်အထိ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားတာလား..." ချန်ထုံယာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေပြင်ထဲမှနေ၍ အလွန်တရာ ချောမောလှပသော တာအိုဆရာငယ်လေးသည် လေထဲသို့ ထိုးတက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကာကွယ်ရေးရတနာ ခုနစ်ပါးစလုံး ချက်ချင်းပင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ချန်ထုံယာသည် ရေဓာတ်ခန္ဓာ အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် ရေလှိုင်းများအဖြစ် ကွဲအက်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်အောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အထက်၌ ရေလှိုင်းများ ပြန်လည်စုစည်းလာပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူတစ်ဦး ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယင်းကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားများသည် ကိုယ်စီ ထူးခြားသော အတတ်များ ရှိကြပြီး ချန်ထုံယာ၏ ဤရေဓာတ်ခန္ဓာအတတ်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာအဆောင်လက်နက် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ နက်မှောင်သော အဆောင်လက်နက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဤရတနာကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်နှင့် လောကဓာတ်အနှံ့ရှိ နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများအားလုံး တုန်ခါသွားပြီး မိုင်ပေါင်းထောင်ချီသော အရပ်ကို ကမ္ဘာဦးခေတ်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ယင်းကျိုးကျွန်း၏ နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာဖြစ်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
စောစောက မဟာချန်နိုင်ငံတော်၏ မူလအတားအဆီး အစီအရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်ကလည်း ဤရတနာကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့် တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အသက်မဲ့သွားစေခဲ့သည်။
ချန်ထုံယာသည် ဤရတနာ၏ စွမ်းအားကို အလွန်နားလည်ထားသော်လည်း၊ လီယန်ချူကမူ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်ပင် ခုခံကာကွယ်နိုင်ခဲ့ချေသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် အလံတော် ဆိုင်းငံ့နေပြီး တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများအောက်တွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်မျှ မကျူးကျော်နိုင်ချေ။
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထိုမိစ္ဆာအဆောင်လက်နက်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ရှိနေသဖြင့် နတ်ဘုရားများပင် သေဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း ဤတာအိုဆရာငယ်လေးကမူ အလွယ်တကူပင် ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်ကြီး တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါနှစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် မရပ်မနား တိုက်ခိုက်လိုက်၊ လမ်းခွဲလိုက်ဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်ချေသည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ချန်ထုံယာ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်မှာ ယခုအခါတွင် အပေါက်အပြဲများဖြင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။
တာအိုဆရာငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သိုင်းပညာ သွေးစွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ ပူပြင်းလှပြီး ကောင်းကင်ယံထက်မှ နေမင်းကြီးအလား တောက်ပနေကာ သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေဖဝါးချက်များထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။
ချန်ထုံယာ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်သည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို အတုယူထားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာအသိဉာဏ်မှာ မဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားရှိသဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျိန်း... ဟူသော ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ၊
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လေထဲမှ လွှင့်ထွက်သွားပြီး ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများထံမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ချေပြီ။
သူသည် မိစ္ဆာအဆောင်လက်နက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လောကဓာတ်အနှံ့ရှိ ကြယ်တာရာများအားလုံး တုန်ခါသွားကြပြန်သည်။
ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး တိမ်းစောင်းသွားခဲ့ရသည်။ ထိုကမ္ဘာငယ်သည် အလွန်တရာ ထူးခြားလှပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပါက အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးသာ ရှိနေကာ မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါမျှ မရှိဘဲ သန့်စင်သော ရေလှိုင်းများသာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦး ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ရေလှိုင်းကြီးများမှာလည်း ပင်လယ်ရေလှိုင်းကြီးများအလား ဆူပွက်နေသည်။
လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ယူကာ လွှဲယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ တစ်လောကလုံးတွင် ခရမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင်များ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူသည် ဤသိပ်သည်းလှသော ခရမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင်၏ ပြင်းထန်မှုကို မြင်ဖူးထားပြီး ဖြစ်သည်။ စောစောက လီရွှမ်းသည် ရှေးဟောင်းတံပိုး၏ အကူအညီ ရှိနေသော်လည်း ဤဓားချက်အောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ချေမှုန်းခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာအဆောင်လက်နက်၏ အကူအညီဖြင့် ဤခရမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင်ကို ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။
မည်ကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါစေ၊ အားလုံး ပျက်စီးသွားရပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်သည် ဤပင်လယ်ပြင်ကြီးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော်လည်း ဤခရမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင်အောက်တွင် အားလုံး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ရသည်။ ချန်ထုံယာသည် မိစ္ဆာအဆောင်လက်နက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်မှသာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကို ခက်ခဲစွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့တော့သည်။
သူသည် ရှေ့မှ တာအိုဆရာငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း အလွန်တရာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် မိစ္ဆာအဆောင်လက်နက်ကို အသုံးပြု၍ ဤရွှံ့နွံအိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။
ဂျိန်း...
စောစောကတည်းက သူ၏ ကျင့်စဉ်ပုံရိပ် ပင်လယ်ပြင်ကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ဤရေအောက်ခြေအနက်ဆုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်ရှိသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သူ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်စိတ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း သူ၏ ပင်လယ်ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်ကြောင့်သာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုရွှံ့နွံအိုင်ကြီးအတွင်းမှနေ၍ လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရေလှိုင်းကြီးများမှာ ရုတ်ချည်းပင် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းမှနေ၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။
ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ရေအောက်ခြေမှနေ၍ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကူးခတ်လာပြီး နဂါးဟိန်းသံ၊ နွားအော်သံကဲ့သို့သော မြည်ဟီးသံကြီးကို ထွက်ပေါ်စေကာ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော စုပ်ယူစွမ်းအားကြီးတစ်ခုသည် လီယန်ချူထံသို့ လိပ်တက်လာတော့သည်။ ၎င်းကြောင့် ပင်လယ်ရေများ နောက်ပြန်စီးဆင်းသွားပြီး တစ်လောကလုံးတွင် ရေလှိုင်းကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
"ရွှံ့နွံအိုင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဖုံးကွယ်နေတာကိုး..."
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးသည် ထက်မြက်လှသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ဂျိန်း... ဟူသော မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ၊
တစ်လောကလုံး ပြန်လည်ကြည်လင်သွားပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို တိမ်းစောင်းစေခဲ့သော ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်ကြီး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ငါးကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နက်မှောင်နေကာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်သဏ္ဌာန် ရှိပေသည်။
ဤငါးကြီးသည် အရေပြား အလွန်ထူထဲလှသဖြင့် လီယန်ချူက လက်ဝါးချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် မရပ်မနား ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း စိုးစဉ်းမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိခြင်း မရှိချေ။ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားလှသော လက်ဝါးကြီးအလား လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ ဤငါးကြီး၏ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် သူသည် အချိန်မီ မလိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူကို လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့ချေပြီ။
ဝုန်း...
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်များ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်လာပြီး ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်မြန်းလျက် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုကောင်းကင်အထိ မြင့်မားလှသော ရေလှိုင်းကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။
ထိုငါးကြီးသည် နဂါးဟိန်းသံ၊ နွားအော်သံကဲ့သို့သော မြည်ဟီးသံကို ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်ရာ၊ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ လီယန်ချူကို ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။
၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းပိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုအဖြစ် ကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်မျှ မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ၊ လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်လှသော အရည်ပျော်စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဤအတွင်း၌ ဆက်လက်နေထိုင်ပါက အသားနှင့်အရိုးများ အရည်ပျော်သွားနိုင်ပေသည်။
ရုတ်တရက် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှင့်တင်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားလင်းလက်မှုသည် ထိုငါးကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။
ပင်လယ်ထဲမှ ဤကြီးမားလှသော ကောင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤဓားချက်သည် ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွက်သွားရုံတင်မကဘဲ ၎င်း၏ အသက်ဇီဝိန်ကိုပါ လုံးဝ ဥဿုံ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းငါးကြီးသည် ပင်လယ်ရေပြင်ထက်တွင် လွင့်မြောနေပြီး အသက်ပျောက်သွားခဲ့ချေပြီ။
လီယန်ချူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထိုငါးကြီး၏ ရုပ်အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ စိတ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေကြည့်ရာ ထိုဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ၏ သဲလွန်စ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ရွှံ့နွံအိုင်ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်ရင်း လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ကာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။
"ကမ္ဘာငယ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားတာမို့ ဒီလူရဲ့ သဲလွန်စ လုံးဝ ပျောက်သွားပြီပဲ"
လီယန်ချူသည် ပေတုကျမ်း ကို ထုတ်ယူကာ ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်၏ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ကြည့်ပြန်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်များ လည်ပတ်နေပြီး ပေတုကျမ်း၏ စာမျက်နှာများမှာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ဖြတ်သန်းနေလျက် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြယ်ခုနစ်လုံး၊ ကိုးကွက်ရှစ်ကွက်နှင့် လျှို့ဝှက်တံခါးခြောက်ပေါက်အတတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
အချိန်အတော်ကြာ တွက်ချက်ပြီးနောက်မှ လီယန်ချူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက်မှုများအရ ချန်ကျန့်သည် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရခြင်း မရှိဘဲ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့်အလား ဖြစ်နေကာ လူသားလောက၏ ဧကရာဇ်အဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေရန် ခက်ခဲသော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင်နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ထဲမှ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
"ဒီဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူက တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
........................
လီယန်ချူသည် ဤရွှံ့နွံအိုင်ကြီးအတွင်း လှည့်လည်စူးစမ်းကြည့်ရာ ၎င်းအတွင်း၌ မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါမျှ မရှိဘဲ ထိုအမည်းရောင် ငါးကြီးတစ်ကောင်တည်းသာ ရှိနေပြီး၊ ကျန်ရှိသောအရာအားလုံးကို ၎င်းက ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပုံရသည်။
ထို့နောက် သူသည် စိမ်းလန်းသော ဓားသန္ဓေသားကို ထုတ်ဖော်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဤဓားကိုယ်ထည်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို လွယ်ကူစွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် လူသားလောက၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင် သူသည် တောင်ကြီးတစ်ခု၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ တောင်လေညင်းများသည် သူ၏ တာအိုဝတ်စုံကို တိုက်ခတ်နေကာ ခါးတွင် ရှည်လျားလှသော ဓားတစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား ခန့်ညားချောမောလှပေသည်။
"ဒီဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူ ပြောတာကတော့... လူ့ပြည်မှာ ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေသေးတယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ မရိပ်မိသေးတာလဲ..."
"ကောင်းကင်လူသားတွေက လူသားလောကရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ... အဲဒီကောင်းကင်လူသားအိုကြီးက လူ့ပြည်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ပုန်းနေရတာလဲ..."
"ပြီးတော့ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်သူကို တမင်သက်သက် ကိုယ်ရောင်ပြအောင် လုပ်လိုက်ရတာလဲ... သူ ဘာရည်ရွယ်ချက်ကို ရယူချင်လို့လဲ..."
လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စရပ်များကို တွက်ချက်ရန် ကြိုးပမ်းကြည့်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အဖြူထည်သက်သက်သာ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် ပထမဦးစွာ တရားရုံးတော်ချုပ်မှ ဝမ်လောင်အာကို လျှို့ဝှက်စကားဖြင့် အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ သူသည် အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှ အခြားအရာရှိများနှင့် ရင်းနှီးခြင်း မရှိချေ။
တရားရုံးတော်ချုပ်သည် လောကအနှံ့မှ မိစ္ဆာများနှင့် သရဲများကို နှိမ်နင်းရန် တာဝန်ရှိသဖြင့် အခွင့်အာဏာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး၊ အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေသဖြင့် တရားရုံးတော်ချုပ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားလှသည်။ သူသည် ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်၏ ကိစ္စရပ်များကို ဝမ်လောင်အာအား ပြောကြားလိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ယင်းကျိုး နတ်ကျွန်းကို ရှာဖွေနိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်..."
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
........................
ဝေမြို့တော် သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုသူမှာလည်း လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူကာ မျက်နှာ အလွန်ချောမောလှပသဖြင့် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အမျိုးသမီးထုကြားတွင် ရေပန်းစားမည့်သူ သို့မဟုတ် အလှစိုက်ပျိုးခြင်း ခံရမည့်သူမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူကား အခြားသူမဟုတ်၊ လူငယ်တာအိုဆရာ ကျန်းချောင်ကျုံးပင် ဖြစ်ချေသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံး ၏ ဘေးတွင် အပြာရောင်အရေပြားရှိသော ဝံပုလွေငယ်လေးတစ်ကောင် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူကို မြင်သည်နှင့် လက်ဝါးချင်းယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး
"တာအိုမိတ်ဆွေ... ငါက ယင်းကျိုးကျွန်းရဲ့ အရေးကိစ္စအတွက် လာခဲ့တာပါ"
ဟု ဆိုလိုက်ရာ၊ လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိတော့သည်။