အခန်း ၁၁၆၆
Vol. 117 Ch. 1166
အခန်း ၁၁၆၆ - ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားခြင်း
လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းချောင်းကျုံး တစ်ခေါက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“မင်း ယင်ကျိုး ကိစ္စကို ဘယ်လောက်အထိ သိထားလဲ”
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
“ယင်ကျိုးက လူတွေ ဒီတစ်ခေါက် လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လူ့လောကထဲကနေ ဆက်ခံမယ့် တပည့်တွေကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“ဆက်ခံမယ့် တပည့်”
“ဟုတ်တယ်… အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ကြာတိုင်းမှာ ယင်ကျိုးကနေ ဆင်းလာပြီး အင်မတန် ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ရွေးချယ်ကာ၊ သူတို့ဆီ ပြန်ခေါ်သွားပြီး အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် မွေးမြူလေ့ရှိတယ်” ဟု ကျန်းချောင်းကျုံးက ပြောပြသည်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အသေးစိတ် သိနေရတာလဲ”
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာရိပ်က တည်တံ့လေးနက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်က ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခါက နတ်ဘုရားတွေကို ရှာဖွေဖို့ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းရင်း ယင်ကျိုးကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် သိနေတာပါ”
ဟု ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“ယင်ကျိုးက ဘယ်နေရာမှာလဲ၊ ဘယ်လိုသွားရမလဲ”
လီယန်ချူက ဆက်မေးသည်။
“ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ကြီးက အဆုံးအစမရှိဘူး… ကျွန်တော် ယင်ကျိုးမှာ တစ်ချိန်က ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးတယ်၊ နောက်တော့ ဇာတိမြေကို လွမ်းဆွတ်လို့ ပြန်လာခဲ့တာ၊ အဲဒီနောက် ယင်ကျိုးကို ထပ်ရှာဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ အစအန ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်”
ဟု ကျန်းချောင်းကျုံးက ညည်းတွားသလို ပြောသည်။
“ရောက်ဖူးသားပဲကို… ဘာလို့ ရှာမတွေ့နိုင်ရတာလဲ”
လီယန်ချူက ဆိုသည်။
သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲတွင် နတ်ဘုရားများ၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော စိတ်ဆန္ဒများနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်ကလည်း ဤကိစ္စကို ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့… ယင်ကျိုးနတ်ကျွန်းက ရွေ့လျားနေတာကြောင့်ပဲ၊ တစ်နေရာတည်းမှာ ပုံသေရှိမနေဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှာဖွေရ ခက်ခဲတာ ဖြစ်တယ်”
ဟု ကျန်းချောင်းကျုံးက ရှင်းပြသည်။
အစောပိုင်းက ကျန်းချောင်းကျုံးသည် အဆောင်ကို မီးရှို့၊ အမွှေးတိုင်အချို့ကို ထွန်းညှိပြီး ဂါထာမန္တရားကို ရွတ်ဆိုကာ ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေ ကို ပိတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဤလူ၏ နောက်ကြောင်းက အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။
ထိုနေရာရှိ တည်ရှိမှုများနှင့် ဆက်သွယ်ရန် အဆောင်များကို မီးရှို့နိုင်ပြီး ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေကို ပိတ်ပစ်နိုင်သည်ဆိုလျှင်၊ ပြန်ဖွင့်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ဟု မပြောနိုင်ပေ။
လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ဆန်းကြယ်လှသော တန်ခိုးစွမ်းအားအမျိုးမျိုးဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ကျန်းချောင်းကျုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စင်ကြယ်သော စွမ်းအင် များသာ ရှိနေပြီး မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိချေ။ သူသည် တကယ့် လမ်းမှန်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါ၊ ကောင်းကင်ယံနဲ့ လူသားချင်း စာနာမှုကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ရက်စက်တဲ့ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ပါဘူး၊ တာအိုမိတ်ဆွေအနေနဲ့ သံသယဝင်ဖို့ မလိုပါဘူး”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ခေါင်းခါရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ကျန်းချောင်းကျုံး၏ နှုတ်မှ ယင်ကျိုးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များစွာကို ထပ်မံ ကြားသိရပြန်သည်။
ယင်ကျိုးကို နတ်ကျွန်းဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသကဲ့သို့၊ ရှေးဟောင်းအကျဆုံးသော ဆက်ခံရာ ဂိုဏ်းကြီးများစွာလည်း ရှိပေရာ ယင်ကျိုးကို ‘နတ်ဘုရားလောကငယ်’ ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။
“ဒါဆို ဖုန်းလိုင်နတ်ကျွန်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီးကော မင်း ဘာတွေသိလဲ”
လီယန်ချူက ကျန်းချောင်းကျုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဖုန်းလိုင်၊ ယင်ကျိုးနဲ့ ဖန်းကျန့် ဆိုတဲ့ နတ်ကျွန်းသုံးကျွန်းဟာ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး ‘နတ်ဘုံဗိမာန်’ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ ထူထပ်တဲ့ နတ်စွမ်းအင် တွေ ရှိတယ်၊ ဖန်းကျန့်နတ်တောင်ကိုတော့ ကျွန်တော် မရောက်ဖူးပေမယ့် ဖုန်းလိုင်ကိုတော့ တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်”
ဟု ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“အဲဒီနေရာက တောင်တန်းတွေ၊ ရေပြင်တွေက သာယာလှပလွန်းတယ်၊ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းကတော့ ယင်ကျိုးလောက် မကြီးမားဘူး၊ နတ်တောင်ထဲမှာ မျှော်စင်နန်းဆောင်တွေ၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဂူဗိမာန်တွေ အများကြီးရှိပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား အများအပြား အဲဒီထဲမှာ ကျင့်ကြံနေကြတယ်”
လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်း အမှန်တကယ်ပဲ အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ”
“ရဟန်းဆိုရင် သက်တော်မမေးရ၊ တာအိုဆိုရင် အသက်မမေးရဘူး… တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ဒီစကားကို ကျွန်တော့်ကို မမေးသင့်ဘူး ထင်တယ်”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။
“မင်း ဖုန်းလိုင်ကို ဘယ်တုန်းက သွားခဲ့တာလဲ”
လီယန်ချူက ထပ်မေးသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ထောင်ကပေါ့”
ကျန်းချောင်းကျုံးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
နှစ်နှစ်ထောင်… လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်
“မဟာရှန်း ခေတ်တုန်းကလား”
“ဟုတ်တယ်… အဲဒီတုန်းက မဟာရှန်းရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဟာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခဲ့ကြတယ်၊ အမှန်တော့ အသူရာနတ်ဘုရားတွေပေါ့၊ ကျွန်တော်ကတော့ ယင်ကျိုး၊ ဖုန်းလိုင်၊ ဖန်းကျန့် ဆိုတဲ့ နတ်တောင်သုံးလုံးကို ရှာဖွေဖို့ ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့တာ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ပြောသည်။
ဤအချက်က လီယန်ချူကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ကျန်းချောင်းကျုံးသည် မဟာရှန်းခေတ်ကတည်းက ကျင့်ကြံခဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိချေ။ ဤလူ၏ သက်တမ်းသည် အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ထောင်ထက်မနည်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချင်းဝေဇီ ထက်ပင် အသက်ကြီးနိုင်ပေသည်။
“မင်းက လူဝင်စားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခုထိ တောက်လျှောက် ကျင့်ကြံလာခဲ့တာလား”
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
“တောက်လျှောက် ကျင့်ကြံလာခဲ့တာပါ… တာအိုမိတ်ဆွေ မေးတဲ့မေးခွန်းတွေ နည်းနည်း မများလွန်းဘူးလား”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ပြန်ဆိုသည်။
လီယန်ချူက ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူ့ထံ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ဤကျန်းချောင်းကျုံးအပေါ် သူက အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“လူ့လောကမှာ တောက်လျှောက် ကျင့်ကြံလာခဲ့တာဆိုရင်… ဘာလို့ အရင်က ‘ကောင်းကင်လူသားတိုက်ပွဲ’ တွေတုန်းက မင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝမမြင်ခဲ့ရတာလဲ”
“ကျွန်တော့်မှာ မပါဝင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အခက်အခဲ ရှိခဲ့လို့ပါ၊ ဒီနှစ်နှစ်ထောင်ကျော်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကန့်ယွမ် မှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါတလေ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးကို လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တာ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ရှင်းပြသည်။
“နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့တာ မင်းလား”
လီယန်ချူက မေးသည်။
“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ကန့်ယွမ်မှာ မရှိဘူး၊ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“ဒါကြောင့်… မင်း ပြန်လာပြီး အဲဒါကို ဖွင့်ပေးခဲ့တာပေါ့”
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ကျန်းချောင်းကျုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်
“ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားတစ်ယောက် လုပ်ခဲ့တာ”
“ဘယ်သူလဲ” လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“မသိဘူး” ကျန်းချောင်းကျုံးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါပြသည်။
“မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မပြောချင်တာလား”
လီယန်ချူက ကျန်းချောင်းကျုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“တကယ် မသိတာပါ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြရင်း မတတ်နိုင်သည့် အမူအရာ လုပ်ပြသည်။
“လူ့လောကထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကောင်းကင်လူသား တစ်ယောက် ရှိနေတယ်၊ အဲဒီအကြောင်းကော မင်း သိလား”
လီယန်ချူက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်လူသားတွေကြားထဲမှာလည်း အုပ်စုတွေ၊ အင်အားစုတွေ ကွဲပြားနေကြတာပဲ၊ အဲဒီလူက ‘ကောင်းကင်လူသားဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး’ နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အမြင်အရ သူက လူ့လောကကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“ကောင်းကင်လူသားဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး”
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်… သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးတော့မယ်”
ကျန်းချောင်းကျုံးက အတည်ပြုသည်။
“သက်တမ်းတိုးဖို့အတွက် အသက်ကုန်ခါနီးအချိန်မှာ လူတွေကို ဆေးဝါးအဖြစ် သွေးသောက်တာ၊ လူသတ်တာတွေကို ငါ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်၊ သူ ဒီလိုအချိန်မှာ လူ့လောကကို ဆင်းလာတာ အန္တရာယ်မများဘူးလား”
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီအချက်ကိုတော့ ကျွန်တော် မစဉ်းစားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ကုန်ခန္ဓာပျက် ဖြစ်နေပုံရပြီး ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိပုံမရပါဘူး”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ကျန်းချောင်းကျုံးက မတတ်သာဘဲ -
“တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို အကြည့်နဲ့ မကြည့်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က သူနဲ့ တစ်ဂိုဏ်းတည်း မဟုတ်ပါဘူး”
လီယန်ချူ၏ အကြည့်က ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ကျန်းချောင်းကျုံး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖုန်းလိုင်နတ်ကျွန်းက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ယင်ကျိုးက ဧည့်သည်တွေက တပည့်ရှာဖို့အပြင်၊ ဒီကိစ္စအတွက်လည်း လာကြတာပဲ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ပုခုံးတွန့်ပြသည်။
“မင်း လိုချင်ရင် ငါ မင်းကို ပေးနိုင်တယ်”
လီယန်ချူက ဆိုသည်။
‘ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ…’ ကျန်းချောင်းကျုံးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး -
“သောက်ရေတစ်ခွက်၊ စားသောက်မှုတစ်ခုစီတိုင်းဟာ ကောင်းကင်က သတ်မှတ်ပေးထားတာပဲ၊ အခု မင်းက ဖုန်းလိုင်ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါက ကံကြမ္မာပဲ၊ ယင်ကျိုးက လူတွေပဲ အဲဒါကို လုယူချင်နေကြတာ”
လီယန်ချူက ထိုစကားကို ဟုတ်သည်မဟုတ်သည် မပြောဘဲ -
“ဒီတစ်ခေါက် မင်း ငါ့ကို လာရှာတာ၊ ယင်ကျိုးကလူတွေ တပည့်လာရှာနေတယ်၊ ဖုန်းလိုင်ကို လာရှာနေတယ်ဆိုတာကို ငါ့ကို သိစေချင်ရုံသက်သက်ပဲလား”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်
“ဒါပေါ့… မဟုတ်ပါဘူး”
“ကန်ယွမ်က ကျုပ်ရဲ့ ဇာတိမြေပဲ၊ ကျုပ် ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးကို လှည့်လည်ခဲ့ပေမယ့် ဇာတိမြေကိုတော့ မမေ့နိုင်ဘူး၊ အခုအချိန်မှာ အခြေအနေတွေက မုန်တိုင်းထန်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်က တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် တာအိုမိတ်ဆွေကို ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု အတူတူလုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်တာ”
ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်အဝါများ တောက်ပလာပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“ဘယ်လို ကိစ္စကြီးလဲ” လီယန်ချူက မေးသည်။
“ကောင်းကင်ကို ဖာထေးတာ ။”
ကျန်းချောင်းကျုံးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။
“ကျွန်တော်တို့သာ လူ့လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး၊ နတ်နဲ့လူကို ထာဝရ ခြားနားစေနိုင်ရင် လူ့လောကရဲ့ အုပ်စုကွဲ ရှုပ်ထွေးမှုတွေက အလိုလို ပြေလည်သွားလိမ့်မယ် ”
“ကောင်းကင်ကို ဘယ်လို ဖာထေးမှာလဲ”
လီယန်ချူ တုဏှိဘာဝေ စဉ်းစားလိုက်သည်။
လူ့လောက၏ တာအိုစည်းမျဉ်းများတွင် လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို သူ သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်၊ ဤအရာနှင့် ဆက်စပ်နေသလော။
“မူလက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရာလမ်း ပြတ်တောက်သွားပြီး၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ တံတား ကျိုးပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စကို တာအိုမိတ်ဆွေ သိလား”
ကျန်းချောင်းကျုံးက မေးသည်။
“သိတယ်” လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အစောပိုင်းက နတ်ဆရာကြီး သည် ကျိုးပျက်နေသော တံတားတစ်စင်းကို ခံစားမိခဲ့ဖူးရာ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တံတားက ကျိုးပျက်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။
ဆက်လက်၍ ကျန်းချောင်းကျုံး ပြောလိုက်သော စကားသည် နတ်ဆရာကြီး ခံစားမိခဲ့သည်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“အခုတော့ တက်ရာလမ်းက ပြန်လည်ဆက်သွယ်သွားပြီ ဖြစ်လို့ လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူတွေ အပေါ်ကို ပျံတက်သွားနိုင်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး တံတားကတော့ ကျိုးပျက်နေဆဲပဲ”
“ကောင်းကင်ဖာထေးတယ်ဆိုတာ… ဒီကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး တံတားကို ပြန်ပြင်တာလား”
လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး… ကျုပ်ပြောတဲ့ ကောင်းကင်ဖာထေးတယ်ဆိုတာ လူ့လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြုပြင်တာ၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ဒီတံတားကိုတော့ အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တာ၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာကြောင့် လူနဲ့နတ် အတူတူမနေနိုင်တော့ဘူး၊ နတ်ဘုရားတွေလည်း လူ့လောကကို အလွယ်တကူ ဆင်းမလာနိုင်တော့ဘူး၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ” ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တံတား ကျိုးပျက်သွားခြင်းက လူ့လောကအတွက် အကျိုးရှိသည် တဲ့
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တံတားနှင့် ပျံတက်ရာလမ်းက တစ်ခုတည်း မဟုတ်ချေ။
အလွယ်ပြောရလျှင် တစ်ခုက အောက်သို့ဆင်းသည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုက အပေါ်သို့တက်သည့် လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျန်းချောင်းကျုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -
“အတိအကျ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း မပြောရသေးဘူး”
“၃၆ ပါး နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီး၊ ၇၂ ပါး လျှိုဝှက်နယ်မြေငယ်တွေနဲ့ တခြား နယ်မြေငယ်လေးတွေထဲမှာတာအိုရဲ့ အနှစ်သာရ အချို့ ကိန်းဝပ်နေကြတယ်၊ ပထမဆုံးအလုပ်ကတော့ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ အဲဒီနယ်မြေအားလုံးကို ပြန်ဖွင့်ပေးပြီး ရှေးဟောင်း ရှန်းကျိုး နယ်မြေကြီးကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ဖို့ပဲ”
“ရှန်ူကျိုးနယ်မြေကြီးက မူလကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့ရင်… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ပြင်နိုင်မှာလဲ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“ဆိုလိုတာက… ငါ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့တာ မှားသွားတာလား”
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“မမှားဘူး… မမှားတဲ့အပြင် လူ့လောကအတွက် အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ပြုခဲ့တာ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ခေါင်းခါပြသည်။
“အစောပိုင်းက တာအိုမိတ်ဆွေက ဘယ်သူ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက… ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တာ မမှားဘူး၊ အချိန်မကျသေးခင်မှာ အဲဒါကို ချိတ်ပိတ်ထားသင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီထဲက တာအိုစည်းမျဉ်းတွေ ပိုပြီး ပျက်စီးသွားရင် ပြုပြင်ရတာ ပိုခက်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒီတစ်ခေါက် တာအိုမိတ်ဆွေ ချိတ်ပိတ်ခဲ့တာကိုလည်း ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ သဘောထားတယ်၊ အချိန်မတန်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးပစ်ရင် ကိစ္စတွေကို ပျက်စီးစေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်”
“ဘယ်အချိန်ကမှ အချိန်ကိုက် ဖြစ်မှာလဲ”
လီယန်ချူက ထူးဆန်းစွာ မေးသည်။
“လူ့လောကရဲ့ အချုပ်အနှောင်တွေ အားလုံး ကင်းစင်သွားမယ့်အချိန်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ကြည်လင်သန့်စင်သွားပြီး လူတိုင်း ခံစားမိလိမ့်မယ်”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် တာအိုမိတ်ဆွေကို ပါဝင်ဖို့ တောင်းဆိုချင်တာက အဲဒီအချိန်ကျရင် အတူတူ ကောင်းကင်ကို ဖာထေးပြီး နတ်နဲ့လူကို ထာဝရ ခြားနားပစ်ဖို့ပဲ ”
ကျင့်ကြံသည့် သက်တမ်းကို အတိအကျမသိရသော ဤနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခုအချိန်၌ ထူးခြားသော တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကိစ္စကို ပြီးမြောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ စွမ်းရည်က ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်တာမို့၊ မင်းဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်သူ လို့ ကျွန်တော် အသေအချာ ယုံကြည်လိုက်ပြီ ”
………………
ကျန်းချောင်းကျုံးနှင့် လီယန်ချူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက်မှသာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ကျန်းချောင်းကျုံး၏ နှုတ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာနှင့် ယင်ကျိုး၊ ဖုန်းလိုင်အပြင် ပင်လယ်ရပ်ခြား နတ်ကျွန်းများ၏ ကိစ္စရပ်များကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဤလူသည် အမြင်ကျယ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးကို လှည့်လည်ကာ နေရာများစွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ ရောက်ခဲ့ဖူးသည့် ‘ရွှံ့နွံအိုင်ကြီး’ သို့လည်း သူ ရောက်ဖူးပြီး၊ အဲဒီထဲက ငါးကြီးတွင် ကွန်ဖန် သွေးမျိုးဆက် ရှိကြောင်းကိုလည်း သိနေသည်။
ကွန်ဖန်… ရေထဲဆင်းလျှင် ကွန် ၊ ကောင်းကင်ပေါ်တက်လျှင် ဖန် ငှက်ကြီးဖြစ်ကာ အတောင်ပံဖြန့်လျှင် မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ ကျယ်ပြောလှသည်။
“ကွန်ဖန် သွေးမျိုးဆက်…”လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ၊ ထိုငါးကြီးက အရေထူပြီး သူက အချက်အချို့ ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာ အနာတရ လုံးဝမရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားစုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။
‘အစမှာ ကွန်တစ်ကောင်ပဲ၊ အဆင့်တက်ဖို့ ဝါးမြိုခြင်းအပေါ်ပဲ မူတည်တယ်’။
………………
လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ပေါ်က ပျက်စီးနေသည့် ဘုရားကျောင်းပျက်တစ်ခု၊
ဆံပင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် အပြာရောင် မြေခွေးဝံပုလွေငယ်တစ်ကောင်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ဤတာအိုဆရာသည် အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ရှိပြီး၊ မျက်နှာက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ခန့်ညားသော အန်ကယ်ကြီး ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ထိုမိစ္ဆာဘုရင် သည် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်နေပြီး၊ ကျန်းချောင်းကျုံး၏ အရှိန်အဝါက အိုမင်းရင့်ရော်သွားကာ လူငယ်ဘဝမှ သက်လတ်ပိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
“ဒီလောက် အံ့သြမနေပါနဲ့၊ ငါ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အများကြီး ပေါက်ကြားမိသွားတယ်၊ ဒါက အဖိုးအခပဲ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ပြုံးလိုက်သည်။
သူသည် ယခုအခါ ဆံပင်နှစ်ဖက် ဖြူနေသော ခန့်ညားသည့် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။
“ပြန်ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူးလား”
မိစ္ဆာဘုရင်က မေးသည်။
လီယန်ချူတို့နှစ်ဦး စကားပြောစဉ်က သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိရာ၊ သူက အစမှအဆုံး ကြားခဲ့ရသဖြင့် မိမိနောက်လိုက်နေသော ဤနတ်ဘုရားအပေါ် ပိုမို၍ အံ့သြမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် ကိစ္စရပ်များစွာကို သိရှိနေပြီး၊ ဖုန်းလိုင်နှင့် ယင်ကျိုး နတ်ကျွန်းနှစ်ခုစလုံးသို့လည်း ရောက်ဖူးခဲ့သည်။
မဟာရှန်းခေတ်က ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခဲ့သည့် ခေတ်ကိုလည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးကို လှည့်လည်ခဲ့ရာ… ဤဘဝသည် အင်မတန် တောက်ပလွန်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် ရုပ်ရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက အခြေခံအကျဆုံးအလုပ် ဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်လော၊ အသက်ကုန်ခါနီးမှသာ အိုမင်းရင့်ရော်သည့် ပုံစံ ပေါ်လာသင့်သည်၊ သို့သော် ယခုမူ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လေပြီ။
ကျန်းချောင်းကျုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်
“ပြန်ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး၊ လှည့်စားတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးရင်တော့ ရပေမယ့် အဲဒါက ပျင်းစရာကောင်းလိမ့်မယ်”
“စဉ်းစားကြည့်လေ… ခုနက ငါကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ပေါက်ကြားခဲ့တာ၊ အဘိုးကြီး ပုံစံ တိုက်ရိုက် ပြောင်းသွားမယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့တာ၊ အခုလို ဖြစ်နေတာကတင် တော်တော်ကောင်းနေပါပြီ”
မိစ္ဆာဘုရင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် -
“ဒီလောက် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် အများကြီးကို ကျွန်တော်လည်း ကြားခဲ့ရတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူးမလား”
“ဒါက မင်း တကယ်မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းမလား”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သည်။
မိစ္ဆာဘုရင်၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ သူက ဤကိစ္စကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းချောင်းကျုံးသည် တစ်ခါက မိုးကြိုးပစ်ခံရဖူးပြီး၊ ရုပ်ပွားတော်တစ်ခုကို သုံးပြီးမှသာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သူကြီးနှင့် တူလှပေသည်။
“ငါ ဒီလောက်ပြောလိုက်တာ သက်တမ်းတွေ အများကြီး လျော့သွားပြီ၊ မင်းသာ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့…”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ရေရွတ်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာဘုရင်က ပျာပျာသလဲဖြင့် -
“ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ”
“ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ မိုးကြိုးပစ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ရုတ်တရက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး မင်းကို ကြည့်မရလို့ ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်လိုက်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ် ”
ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုသည်။
မိစ္ဆာဘုရင်က ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
ကျန်းချောင်းကျုံးသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ပေါက်ကြားခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် အဓိကအကျဆုံးမှာ ကောင်းကင်ဖာထေးသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူက လီယန်ချူကို ဤကိစ္စကို ထပ်မံ မဖြန့်ဝေရန် မှာကြားခဲ့ဖူးရာ၊ ဤကိစ္စပြီးနောက် သူ၏သက်တမ်းက လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော ဘေးဒုက္ခများပင် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။
…………
လီယန်ချူသည် ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုံဗိမာန်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာရာ၊ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကျင့်ကြံမှုအသိများကို စုပ်ယူနေကြသည်။
ဖန့်ချင်းလန် သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ အသားအရေက ရေခဲနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ၊ လူ့လောက၏ အညစ်အကြေးများနှင့် ကင်းစင်နေသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ဒီတစ်ခေါက် ကျင့်ကြံမှုထဲသို့ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ နိုးမလာသေးချေ။
ကျွေ့ဟွာ ကတော့ တခြားနတ်တောင်တစ်ခုက ဝူထုန်ပင် အောက်တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံမှုအသိများကို စုပ်ယူနေသည်။
ကျွေ့ဟွာက ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ အစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံက အနည်းငယ် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်ပြီး၊ မျက်နှာက အေးစက်ကာ လှပလှသည်။ ယခု တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေစဉ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှ အဝတ်အစားများက ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံနေရသကဲ့သို့ တင်းကျပ်နေပြီး ဆုတ်ပြဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။
ကျပ်ထုတ်နေသော ဝတ်စုံက သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို အထူးပင် ပေါ်လွင်စေပြီး၊ အရှေ့အလှ၊ အနောက်အလှများက အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေရာ အာရုံခံစားမှု ကင်းစင်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူလှချေ။
သူမသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး -
“နင် လာပြီလား ”
လီယန်ချူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုလဲ၊ သက်သာရဲ့လား”
“အခြေခံအားဖြင့်တော့ ကောင်းသွားပါပြီ၊ ပြီးတော့ ဘေးဒုက္ခကနေ အကျိုးအမြတ် ရလိုက်သလိုပဲ… နဂါးနတ်ဘုရားစွမ်းအား နဲ့ နတ်လမ်းစဉ်စွမ်းအား တွေကို ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာတယ်”
ဟု ဆုန့်ဟွားက ဆိုသည်။
သူမက ထရပ်ပြီး လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ အရင်က ကြောင်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားစဉ်က အမြဲတမ်း လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကျဖြစ်ပြီး၊ သူက အစမှအဆုံးအထိ ပွတ်သပ်ပေးလေ့ရှိရာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိခဲ့သဖြင့် ကျွေ့ဟွာက နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူမက အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး၊ ရှည်လျားလှပသော ခြေတံနှစ်ဖက်က လီယန်ချူ၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ထားသည်။ အသားအရေက နူးညံ့ချောမွေ့ပြီး၊ ပွတ်သပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခံစားချက် ကောင်းလှပေသည်။
ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးလေများက ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထန်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် နတ်လမ်းစဉ်စွမ်းအားနှင့် နတ်နဂါးစွမ်းအားကို လုံးဝ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွေ့ဟွာ၏ ပါရမီက အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်၊ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ကို ကျင့်ကြံသည်ဖြစ်စေ၊ ကိုးသက်ကြောင် သွေးမျိုးဆက်ကို အဓိကထား ကျင့်ကြံသည်ဖြစ်စေ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမက နတ်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင်လည်း ပါရမီ ရှိပေသည်။
သို့သော် ပါရမီ ရှိလွန်းခြင်းနှင့် ကြောင်တို့၏ သဘာဝအတိုင်း ပျင်းရိခြင်းကြောင့်၊ သူမက အလွန်မြန်ဆန်စွာ အဆင့်တက်နိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ထူးထူးခြားခြား ကြိုးစားအားထုတ်လေ့ မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤတိုက်ပွဲကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ပျင်းရိကာ မာနကြီးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် ဂရုစိုက်လာခဲ့သည်။
ဒါပေါ့… ဒါက ‘သုံးမိနစ်ပဲ ခံတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု’ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိနိုင်ချေ။
ထိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည်လည်း မကြာမီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဖန်းချင်လန်လည်း များစွာ ခံစားသိရှိခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူက အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြသော်လည်း အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ အသေးစိတ် မပြောခဲ့ချေ။
ဖန့်ချင်းလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -
“ကျန်းချောင်းကျုံးရဲ့ နောက်ကြောင်းက ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်၊ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့သုံးဦးသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုကြပြီး မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။
မွန်းတည့်ချိန်နီးလာသောအခါ ကျွေ့ဟွာ၏ ဗိုက်က ‘ဂူးဂူး’ ဟု မြည်လာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အားလုံးက ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများနှင့် နတ်လူသားများအကြောင်း၊ ဤကဲ့သို့သော မြင့်မြတ်လှသည့် ကိစ္စရပ်များကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ဖြစ်သည်။
ကျွေ့ဟွာ၏ ဗိုက်က ရုတ်တရက် မြည်လာသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလေး ငယ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ထမင်းမစားသေးဘူးလား၊ ထမင်းစားချိန် ရောက်နေပြီလေ”
လီယန်ချူ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ကျွေ့ဟွာအတွက် စားပွဲအပြည့် ထမင်းဟင်းများ စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာက မြိန်ရေရှက်ရေ စားသောက်နေတော့သည်။ သူမ၏ ဤကဲ့သို့သော အပူအပင်ကင်းမဲ့သည့် ပုံစံလေးက လူကို အားကျစေပေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ကျွေ့ဟွာက စားပွဲကို ပုတ်လိုက်ပြီး -
“ငါ ကျင့်စဉ်စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ်၊ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ခံစားတာဟာ စိတ်အခြေအနေကို ကျယ်ပြန့်စေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကျိုးရှိစေတယ် တဲ့”
လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး -
“ဒီလို အယူအဆမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား”
ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း ထမင်းပန်းကန်လုံးအပြည့်ကို ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့စားနေရင်း၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“ဒါပေါ့… အထူးသဖြင့် ထမင်းစားတဲ့အချိန်မှာ အာရုံမပြန့်လွင့်ရဘူး၊ မဟုတ်ရင် စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်ကြာလာရင် ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ဟု ကျွေ့ဟွာက ဆိုသည်။
“ဘယ်စာအုပ်ထဲမှာ အဲဒီလို ရေးထားတာလဲ”
လီယန်ချူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အဓိကကတော့ ကျွေ့ဟွာက ပုံမှန်ဆို စာမဖတ်တတ်ဘဲ၊ စာဖတ်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ငိုက်တတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒီစာအုပ်က မရေးရသေးဘူး၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ တကယ် အသုံးဝင်ရင် ငါ ချရေးပြီး နောင်လာနောက်သားတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးရမှာပေါ့”
ကျွေ့ဟွာက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“………………” လီယန်ချူ။
“………………” ဖန့်ချင်းလန်။