အခန်း ၁၁၇၀
Vol. 117 Ch. 1170
အခန်း (၁၁၇၀) - တောင်စောင့်ရတနာ
"ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို သန့်စင်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာဟာ... အတိတ်က ကံကြမ္မာ အကျိုးအကြောင်းတစ်ခုကို အဆုံးသတ်လိုက်တာပဲ။" လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်း ကို ထုတ်ဖော်၍ လွှတ်တင်လိုက်ရာ... ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ပုံရိပ်သည် အုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး နတ်မီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်း ဝေဖြာသွားတော့သည်။
အမှန်စင်စစ် ဤမိစ္ဆာကြီး၏ မူလစွမ်းအားအတိုင်းဆိုပါက... ဤနတ်မီးဖြင့် သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် သန့်စင်လျှင်ပင် သေဆုံးမည်မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းအပြင် နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ဖျက်ဆီး၍ ရုန်းထွက် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းပင် ရှိပေသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်၌မူ မိစ္ဆာကြီး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းပကား အားလုံး ခြေဖျက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့်... အချိန်အနည်းငယ်မျှပင် မခံဘဲ နတ်မီးလျှံများအောက်၌ မူလဝိညာဥ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာပါ အားလုံး ခြေရာလက်ရာမကျန် ကြေမွပျက်စီးကာ ဝိညာဥ်ပါ လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
"ဒီနေ့မှာ မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ဆက်စလုံး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျရှုံးသွားခဲ့ရပြီပဲ။ ငရဲပြည်ကို သွားတဲ့ လမ်းမှာတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဖော်ရကြတာပေါ့။"
လီယန်ချူက တိုးတက်လေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ထိုမျက်နှာသွင်ပြင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသားသည် ယခင်က စိတ်အာရုံဖြင့် သတင်းစကား ပို့လွှတ်ခဲ့စဥ်... နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ဝိညာဥ်အလင်းတန်းလေးအတွင်း၌ အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက် အချက်အလက်များစွာကို ထည့်သွင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က သူသည် လေထဲတွင် ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် စိတ်အာရုံ သတင်းစကားကိုပင် ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ချိပ်ပိတ်၍ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုအထဲတွင် ဟွန်ယွမ်ထီးကို သိမ်းဆည်းထိန်းချုပ်နိုင်မည့် ဂါထာနည်းလမ်းအပြင်... ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်အဆက်ဆက် ကျင့်ကြံသော ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေး အမည်းရောင်တိမ်တိုက်ကို မည်ကဲ့သို့ ခြေဖျက်ရမည်ဟူသော နည်းလမ်းလည်း ပါဝင်ပေသည်။
သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီးမှ ဤနည်းလမ်းကို ဆင်ခြင်နားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ... ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပါရမီထူးခြားလှသူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုမိစ္ဆာကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင် ယခင်က မိစ္ဆာနယ်မြေ၌ ရှိခဲ့ဖူးသော အတိတ်က ကံကြမ္မာအကျိုးအကြောင်းကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။
သူသည် သေဆုံးသွားခဲ့သော မျက်နှာသွင်ပြင် ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အမျိုးသား 'ကုဟုန်' ၏ နောက်ဆုံး သတင်းစကားကို တွေးတောမိပြီး... ကျန်းချောင်ကျုံးကို သတိထားရန် စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ဤကုဟုန်သည် မိစ္ဆာနယ်မြေမှ တကယ့် မိစ္ဆာစစ်စစ် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချောင်ကျုံး၏ ဥပါယ်တံမျဥ်းဆင်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စကားကို မှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ရပ်တည်ချက်အရ ကြည့်မည်ဆိုပါက... လီယန်ချူသည် ကျန်းချောင်ကျုံးနှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်သင့်ပြီး၊ ကျန်းချောင်ကျုံးက အကွက်ဆင်၍ မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည်လည်း နဂိုကပင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်း သဘောသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
"ကျန်းချောင်ကျုံးက ငါနဲ့ တကယ်ပဲ တစ်ဖွဲ့တည်း ဟုတ်ရဲ့လား။" လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
အတိအကျ ပြောရမည်ဆိုပါက ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ကြားနေအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ပိုမို၍ ဆင်တူလှပြီး... သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ကြံစည်မှုကြီးတစ်ခု ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုဟွန်ယွမ်ထီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ဤထီးအပေါ်တွင် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော ရတနာပုလဲများစွာ ရှိနေပြီး... ပါကွာနတ်မြရတနာ၊ ပုံရိပ်ထိန်းပုလဲ၊ လေငြိမ်ပုလဲ စသည်တို့ ရှိပေသည်။
တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် မှောင်မိုက်သွားနိုင်ပြီး... တစ်ချက် လှည့်ပတ်စေလိုက်ပါက နေနှင့်လပါ အလင်းအမှောင် ကွယ်ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။
"မိစ္ဆာကြီးကို သတ်ပြီး အတိတ်က ကံကြမ္မာကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သလို... နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုလည်း ထပ်ပြီး ရခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ထွက်လာရတာ မရှုံးပါဘူး။"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
ဝိညာဥ်အလင်းတန်း သတင်းစကားထဲတွင် နေရာတစ်ခုကို ဖော်ပြထားပြီး 'ကျန့်ယွန်းတောင်' ဟု ခေါ်တွင်ကာ... ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခဲ့သော နေရာဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး နေရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ယခင်က ဤကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဆက်သွယ်ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို အတူတူ သွားရောက် ပြင်ဆင်ရန် တိုင်ပင်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခင်ခေတ်က ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်သည် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌သာ ဩဇာလွှမ်းမိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လူသားများကို ဒုက္ခပေးခြင်းမရှိခဲ့ချေ... သို့မဟုတ်ပါက မိစ္ဆာဘုရင်မလေး ကုရွှမ်းရွှမ်း ကဲ့သို့သော သမီးမျိုးကို သွန်သင်ဆုံးမနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော် ဤအမျိုးသားသည် အသက်ဘေးနှင့် နီးကပ်နေခဲ့သဖြင့် ဝိညာဥ်အလင်းတန်းအတွင်းရှိ သတင်းစကားများမှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှပေသည်။
"ကျန့်ယွန်းတောင်က ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာကိုတော့ လုံးဝ ပြောမသွားခဲ့ဘူးပဲ။"
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် သူ့ကို ကောင်းကင်ပြင်ဆင်ခြင်းအတတ်တွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ကိုယ်ထင်ပြမလာသေးချေ။
ထိုသူသည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်ကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ ကံကြမ္မာအကျိုးအကြောင်း ကုန်ဆုံးကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်ပြီး၊ သေခါနီးတွင်လည်း အလွန်တရာ နာကျည်း怨憤လှသဖြင့် ကျန်းချောင်ကျုံးကို သတိထားရန် မှာကြားခဲ့သည်။
"ကျန်းချောင်ကျုံးက တကယ်တော့ ဘယ်လိုလူလဲ။"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေးတောဓမ္မဆင်ခြင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
လောကကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တောင်တန်း မြစ်ချောင်းများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များမှာလည်း အလွန်တရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ... လီယန်ချူသည်လည်း လက်ရှိတွင် ဤကျန့်ယွန်းတောင် မည်သည့်နေရာ၌ ရှိသည်ကို မသိနိုင်သေးချေ။
ထိုမိစ္ဆာကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှတ်တင်ကာ ဓားအလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
………………
ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်း အတွင်း၌...
"ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ဆက်စလုံး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြတာလား။"
ကျွေ့ဟွာ က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"မှန်တယ်။"
လီယန်ချူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်ပြီး... ထိုအမျိုးသား၏ ဝိညာဥ်အလင်းတန်းအတွင်းမှ သတင်းစကားအချို့ကိုလည်း အကျဥ်းချုံး၍ ပြောပြလိုက်သည်။
စကားလုံးအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုတိုက်ပွဲ၏ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးအန္တရာယ်များကိုမူ အပြည့်အဝ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဆက်စလုံးရဲ့ အားပြိုင်မှုက... ယခင်ခေတ်ကဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုမတတ် ကြီးမားတဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို မဟာအပြောင်းအလဲခေတ်ကြီးထဲမှာတော့... လှိုင်းလုံးကြီးတွေကြားထဲက လှိုင်းကြက်ခွပ်လေး တစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။"
ဟု ဖန့်ချင်းလန်က ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းချောင်ကျုံးဆိုတဲ့လူက အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလွန်းတယ်။ ငါလည်း သူ့ရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တွက်ချက်လို့ မရဘူး။ အကယ်လို့ သူ ငါ့ဆီကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာခဲ့ရင်တော့... ဒီအကြောင်းအရာပေါ်မှာ သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ရမှာပဲ။"
လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။
"ဒီလူကို သတိထားရမယ်။ သူက ပင်လယ်ပြင်က နတ်ဘုရားကျွန်းတွေမှာ မရှိဘဲ လူ့လောကထဲမှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ လောကကြီး နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည် သန့်စင်ဆေးကြောခြင်း ခံရတာတောင် သူက ဘာဘေးအန္တရာယ်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူရဲ့ မူလသတ်မှတ်ချက်က လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေပြီး ရပ်တည်ချက်ကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူး။"
ဖန့်ချင်းလန်က သတိပေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည်လည်း ထိုစကားကို အလွန်တရာ သဘောတူမိပေသည်။
ယခုခေတ်၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း... ကောင်းကင်မိစ္ဆာနန်းတော်မှ နတ်ဘုရားလက်နက် ဟွန်ယွမ်ထီးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်သော အမည်းရောင်တိမ်တိုက် နတ်ဘုရားစွမ်းပကား အားလုံး ခြေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့်သာ... နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဥ်ပါ ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤတိုက်ပွဲက ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် ညံ့ဖျင်းလွန်းသည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ချေ။
၎င်းအပြင် ယခင်ခေတ်က ဂိုဏ်းချုပ်၏ အစွမ်းအစ အနက်အရှိုင်းကိုလည်း ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။ လီယန်ချူ သူ့ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ သူသည် မပြိုကွဲသော မူလဝိညာဥ် စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှဖြင့်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းအပြင် ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများ ကျန်ရစ်နေသဖြင့်... သူသည် ယခင်က မိုးကြိုးအကြီးအကျယ် အပစ်ခတ်ခံခဲ့ရပုံပေါ်သည်။
လီယန်ချူ တွက်ချက်ကြည့်ချက်အရ ထိုအရာသည် သူပြောခဲ့သော လုပ်ကြံခံရမှုနှင့် သေချာပေါက် ဆက်စပ်မှု ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့် သူတို့ သုံးဦး စကားပြောနေကြစဥ်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးဘေးကပ်ကြီး လှုပ်ခတ်လာခဲ့တော့သည်။
လူတိုင်း ဦးခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ... ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"ဒါက... ငါ့ရဲ့ မိုးကြိုးဘေးကပ်ပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိကာ -
"ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းမှာ ကပ်ဘေးကို တစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးပြီမဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့ အခု လူ့လောကထဲမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အာရုံခံမိရတာလဲ။"
ဖန့်ချင်းလန်သည် အနည်းငယ် ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ -
"ငါလည်း မသိဘူး။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးသည် ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းသို့ တပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လိုက်ကြသော်လည်း... ထိုပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ... ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားတွေ ဒီကို ရောက်လာရင် ကပ်ဘေးတွေ ကြုံရမယ်ဆိုရင်... သူတို့ အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားကြမှာပေါ့။"
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဖုန်းလိုင်ကျွန်း၏ အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်တရားလမ်းစဥ်ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှတ်တင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ မတ်မတ်ရပ်နေလိုက်ရာ... ဝတ်စုံသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တကယ့် နတ်ဘုရားစစ်စစ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ တိမ်ပင်လယ်များမှာ တဟုန်းဟုန်း လှုပ်ခတ်လာခဲ့ပြီး... နဂါးကြီးများကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲလျက် လီယန်ချူထံသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာကြတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းပြားလှသော မြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။
၎င်းအပြင် နတ်ဘုရားလောကမှ ကြိုးကြာဖြူများစွာသည်လည်း လီယန်ချူကို ဝိုင်းရံလျက် ပျံသန်းနေကြရာ... ကြယ်တာရာများက လမင်းကြီးကို ဝိုင်းရံထားဘိသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားအသွင်သဏ္ဌာန်သည် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့၏ မျက်လုံးများကို တောက်ပသွားစေခဲ့မိသည်။
နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမည့် ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး... နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသို့ သွင်းယူလျက် နတ်ဘုရားရုပ်ခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည်လည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးကြသည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူ တိမ်ပင်လယ်ထက်မှ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ... အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့မိသည်။
သူသည် ကြိုးကြာဖြူတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး... ဖုန်းလိုင်နယ်မြေအတွင်းရှိ ထူးခြားဆန်းပြားသော မြင်ကွင်းများမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
"တကယ်တော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ကျွေ့ဟွာက စိတ်မြန်လက်မြန်ဖြင့် မတ်မတ် မေးလိုက်မိသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား... ဖုန်းလိုင်ကျွန်းရဲ့ တာအိုတရားက ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဖုန်းလိုင်ကျွန်းမှာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးက... အတည်လည်း ဖြစ်သလို အတည်လည်း မဖြစ်ဘူး။"
လီယန်ချူက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါဦး။"
ကျွေ့ဟွာက ဆိုသည်။
"အတည်ဖြစ်တယ်ဆိုတာက တကယ့် နတ်ဘုရားရုပ်ခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းနိုင်လို့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဥ်မှာ အဟန့်အတားမရှိတာကို ပြောတာ။ အတည်မဖြစ်ဘူးဆိုတာကတော့... နတ်ဘုရားလောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကိုတော့ အပြင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်ရဦးမယ်။"
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါလည်း အပြင်က စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်ရဦးမယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။"
ကျွေ့ဟွာ ကြောင်သွားခဲ့မိသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါကြောင့်ကိုး... ဖုန်းလိုင်ကျွန်းက ယခင်ခေတ်က ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရလို့ တာအိုတရား မပြည့်စုံတာ ဖြစ်ရမယ်။"
ဖန့်ချင်းလန်က ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် နိုးကြားသွားစေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ရရှိစဥ်အချိန်က ၎င်းသည် နတ်ဘုရားကျောက်တုံးတစ်တုံးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး... စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်ရှုစဥ် ဝေဝေဝါးဝါးသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမို၍ ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီး ဤနေရာသို့ အပြီးတိုင် ရောက်ရှိလာချိန်၌... ရှေးဟောင်း ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဂူဗိမာန်များနှင့် နန်းတော်များ၊ သက်ဆိုင်ရာ အမွေအနှစ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ချိပ်ပိတ်မှုများ အားလုံး ပွင့်သွားခဲ့ပြီး သက်စွမ်းအားများ ဝေဖြာလာခဲ့ကာ နယ်မြေအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များမှာလည်း ပိုမို၍ ထူထပ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဖုန်းလိုင်နယ်မြေသည် နောက်ဆုံးတွင် အားနည်းချက် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့်... လက်ရှိ ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားများသည် အနှေးနှင့်အမြန် ဆိုသလို နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားကြရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချင်းလန်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အေးစက်လှကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရုပ်ခန္ဓာကို နတ်ဘုရားခန္ဓာအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားတာကြောင့် ဖြစ်ရမယ်... ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းမယ့် ခံစားချက်က အလွန်ပြင်းထန် တယ်။"
ကျွေ့ဟွာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် -
"ဘာဖြစ်လို့ ငါ့မှာ အဲဒီ ခံစားချက် မရှိရတာလဲ။" ဟု မေးသည်။
ဖန့်ချင်းလန်က -
"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေး ကံကြမ္မာ ရှိကြတာပဲ။ သူဆိုရင် အစကတည်းက အခုအထိ အဲဒီ ခံစားချက် လုံးဝ မရှိတာကို မမြင်ဘူးလား။"
ကျွေ့ဟွာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။
ဖန့်ချင်းလန် ဟူသော အလွန်တရာ အေးစက်လှသည့် အမျိုးသမီး ဓားနတ်ဘုရားမသည် ယခုအချိန်တွင်မူ... လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ မိမိဘာသာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ မှီတွဲလိုက်တော့သည်။
"နင့်အနားမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထပ်ပြီး နေခွင့်ရခဲ့တာတင်ပဲ... ငါ အလွန် ကျေနပ်ပါပြီ။"
ယခုအချိန်၌ သူမသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သဖြင့်... ဤအေးစက်လှသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသော နီမြန်းမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူသည်လည်း အချိန်အနည်းငယ်မျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်တရား အပြောင်းအလဲများကြားထဲက သူ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေဦးမည်လား။
ဤနေ့တွင် ဖန့်ချင်းလန်သည် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။
မိစ္ဆာဘုရင်မလေးနှင့် ကျုံးချွဲတို့၏ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်းများနှင့် နှိုင်းယှဥ်ပါက... ဖန့်ချင်းလန်၏ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် ပိုမို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
မသေမျိုးအဖြစ် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူများ တစ်သက်တာလုံး ရှာဖွေသော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သော်လည်း...
ဤအေးစက်လှသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုအရာသည် ဘာမျှမဟုတ်ဘဲ၊ သူမသည် လူ့လောကထဲ၌သာ ဆက်လက် နေထိုင်သွားချင်ပေသည်။
၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဥ်ပါက သူမသည် ကျွေ့ဟွာကိုပင် အနည်းငယ် အားကျမိပေသေးသည်။
ဖန့်ချင်းလန်၏ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် အခြားသူများနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးဘေးကပ်ကြီး ကျရောက်လာချိန်၌...
ဖန့်ချင်းလန်သည် ဓားတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ နဝမမြောက် ကောင်းကင်ယံကိုပင် ရိုက်ခွဲလိုက်တော့သည်။
ကောင်းကင်ယံထက်၌ မိုးကြိုးဘေးကပ်ကြီးသည် အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး... ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်းသည် သူမ၏ ပုံစံနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူလှပြီး ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ... အာဃာတများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရှင်းတတ်သူ ဖြစ်၏။
သူမသည် ရှေးဟောင်း ဓားနတ်ဘုရားများ၏ လမ်းစဥ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူသည် ဤအပြောင်းအလဲကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူသည် မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပြန်လာခါစမျှသာ ရှိသေးပြီး အတိတ်က ကံကြမ္မာအချို့ကို အဆုံးသတ်ကာ နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကိုပါ သိရှိခဲ့ရသည်။
မထင်မှတ်ဘဲ ဖုန်းလိုင်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်တရား မပြည့်စုံမှုကြောင့်... ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ထားသော ဖန့်ချင်းလန်သည်ပင်လျှင် ဆက်လက် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထား၍ မရတော့ဘဲ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ရချေပြီ။
………………
အော်မေတောင်
ဤနေရာ၌ ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး မည်သူ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်ကို မသိရချေ။
၎င်းအထဲတွင် တားမြစ်ချက်ပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး... အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
မြေပြင်နတ်ဘုရားများပင်လျှင် သေသေချာချာ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး... သို့မဟုတ်ပါက အသက်ဘေးအန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေသည်။
ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသည် အော်မေတောင် အတွင်း၌ အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသေးပြီး ၎င်းတို့မှာ အော်မေတောင်၏ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးကြီးများ၏ ဂူဗိမာန်များ ဖြစ်ကြသည်။
ယခုအချိန်၌ မဟာရှန်းခေတ်က ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် ဂူဗိမာန်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ... သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အချို့ စွန်းထင်နေပြီး ဝတ်စုံသည်လည်း မသေသပ်သော်လည်း...
မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရသော ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ဓားနှစ်လက်ကို ပိုက်ပွေ့ထားပြီး တစ်လက်မှာ အစိမ်းရောင်၊ တစ်လက်မှာ ခရမ်းရောင် ဖြစ်ကာ သုံးပေကျော် ရှည်လျားပြီး... ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှေးဟောင်းဆန်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ဓားစွမ်းအင်များ ဝေဖြာနေသဖြင့် အလွန်တရာ ထူးခြားလှပေသည်။
အကယ်၍ လီယန်ချူ ဤနေရာ၌ ရှိနေပါက ၎င်းသည် ခရမ်းစိမ်းဓားစုံ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က ပိုင်ဆိုင်ဖူးခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဓားအဓိပ္ပာယ်ပေါင်းစုံကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် အရည်ကျိုကာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤဓားနှစ်လက်စလုံးသည် တကယ့် နတ်ဘုရားဓားစစ်စစ်များ ဖြစ်ကြပြီး... အော်မေတောင်၏ တောင်စောင့်ရတနာ ဖြစ်သော ‘ဇီရင်ဓား’ နှင့် ‘ချင်းစုဓား’ တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။
၎င်းသည် အော်မေတောင်၏ပထမဆုံး ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... နတ်ဘုရားလောကမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ကာ တောင်စောင့်ရတနာအဖြစ် အော်မေတောင်၏ ကံကြမ္မာကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ခရမ်းစိမ်းဓားစုံကို ပြန်လည် သွန်းလုပ်ပြီးနောက်... ပြင်းထန်လှသော သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ခရမ်းစိမ်းဓားစုံသည်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပျက်စီးခဲ့ရဖူးရာ... လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အရာမှာ မည်သည့်အဆက်မှန်း မသိရတော့ချေ။
ထိုမဟာရှန်းခေတ်က ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြေပြင်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအချိန်၌ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရသော ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရူးသွပ်မတတ် ဝမ်းသာနေခဲ့မိသည်။
"ဒါက သေချာပေါက်ပထမဆုံး ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုပဲ... မဟုတ်ရင် ငါ ဒီတောင်စောင့်ရတနာကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။"
သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ် ငိုကြွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် ကြည်လင်လှသော မြစ်ချောင်းတစ်ခု၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လက်ထဲမှ ခရမ်းစိမ်းဓားစုံကို ကြည့်လိုက်ရာ... ဤဓားသည် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှပေသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ရှိနေပြီး ဝတ်စုံသည် မသေသပ်သော်လည်း... တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ထည်ဝါကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါမျိုးမှာမူ လောကတွင် အတုမရှိလှချေ။
သူသည် မြစ်ရေပြင်၌ထင်ဟပ် နေသော မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ... ငယ်ရွယ်စဥ်အချိန်ကကဲ့သို့ ရဲရင့်ထက်မြက်ခြင်း မရှိတော့သလို၊ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခန့်ညားခြင်းလည်း မရှိတော့ဘဲ... အလွန်တရာ အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့ချေပြီ။
"ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားတွေက နောက်ဆုံးတော့ အသက်သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးတာပဲ... စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို မမှီနိုင်ဘူး။ နှမြောစရာကောင်းတာက... လူ့လောကထဲမှာ အခုမှ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းမယ့် အခွင့်အရေး ပေါ်လာတာ... ဒါပေမဲ့ ငါက နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။"
ဤမဟာရှန်းခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"အကယ်လို့ အရင်တုန်းက ယင်ကျိုးကျွန်းမှာ ကျင့်ကြံတာမဟုတ်ဘဲ... ဖုန်းလိုင်ကျွန်းကို သွားခဲ့ရင်တော့ စစ်မှန်တဲ့ အသက်ရှည်ခြင်းကို ရနိုင်ကောင်း ရလိမ့်မယ်။"
ထိုမဟာရှန်းခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားသည် မြစ်ရေပြင်၌ ထင်ဟပ်နေသော မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။
"မဟုတ်သေးပါဘူး... အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါက ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားတွေလိုပဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမှာပဲ။"
"အရင်တုန်းက ဖုန်းလိုင်ကျွန်းရဲ့ ကောင်းကင်တရားက ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေခဲ့တယ်... နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းမယ့် ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နတ်ဘုရားရုပ်ခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ရင်... အလွန်တရာ ရှည်လျားတဲ့ အသက်သက်တမ်းကို ရရှိနိုင်သလို၊ ဒါကြောင့်လည်း နတ်ဘုရားလောကရဲ့ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းကို ဆွဲဆောင်မိခဲ့တာ။"
"နတ်ဘုရားလောကက အားနည်းချက် ရှိနေတဲ့ ယင်ကျိုးကျွန်းကို သည်းခံနိုင်ပေမယ့်... ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရားလောကတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ထိုမဟာရှန်းခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရား ‘ဝမ်ယွဲ့’ သည် ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း... လက်ထဲမှ ခရမ်းစိမ်းဓားစုံကိုမူ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိုက်ပွေ့ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားလောကသည် အလွန်တရာ အားကောင်းလှပြီး... နတ်ဘုရားလူမျိုးများသည် မွေးဖွားကတည်းက အစွမ်းထက်ကြသော်လည်း အသက်သက်တမ်းမှာမူ အလွန်တရာ မရှည်လျားလှဘဲ မြေပြင်နတ်ဘုရားများစွာကိုပင် မမှီနိုင်ကြချေ။
သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားအသွင်သဏ္ဌာန်များ ရှိကြပြီး... ဉာဏ်ပညာကြီးမားကာ သန်မာထက်မြက်ကြပြီး အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားစွမ်းပကားများကို အလွယ်တကူ ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ချစ်ခင်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားကြဘိသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
သို့သော် နှစ်ပေါင်းငါးရာခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ... နတ်ဘုရားငါးပါး ဆုတ်ယုတ်ခြင်းကပ်ဘေး ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းသည် မည်သူမျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်ပြီး... နတ်ဘုရားဘုရင် ဖြစ်လာနိုင်မှသာ ကင်းလွတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤမဟာရှန်းခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားသည် နတ်ဘုရားလူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် အလွန်တရာ လိုလားတောင့်တခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
"အရင်တုန်းက ငါ သွေးကြောတွေကို လဲလှယ်ပြီး နတ်ဘုရားလူမျိုး ဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဥ်ကို မရွေးချယ်ခဲ့တာ... ကြည့်ရတာ မှန်ကန်ခဲ့တာပဲ။"
သူသည် ယခုအခါ ယင်ကျိုးကျွန်းတွင် ကျင့်ကြံနေသဖြင့် နတ်ဘုရားလောက၏ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သိရှိထားပြီး... နတ်ဘုရားလူမျိုးများ၏ အသက်သက်တမ်းမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပေသည်။
လူသားကျင့်ကြံသူများသည် သွေးကြောများကို လဲလှယ်ခြင်းအားဖြင့် အသက်သက်တမ်း အသစ်ကို ရရှိနိုင်ပြီး... ၎င်းသည် မွေးဖွားခါစ နတ်ဘုရားလူမျိုးတစ်ဦးနှင့် အလားတူလှသဖြင့် အသက်ကို ရှည်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မြစ်ရေပြင်သည် ကြည်လင်လှသဖြင့် ငါးကလေးများ ကူးခတ်နေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အလွန်တရာ သက်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
ယခုအချိန်၌ ဤမဟာရှန်းခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရား ဝမ်ယွဲ့သည် ခရမ်းစိမ်းဓားစုံကို ပိုက်ပွေ့ထားသော်လည်း...
မြစ်ရေပြင်၌ ထင်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်၏ အမူအရာမှာမူ သူနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။
မြစ်ရေပြင်အတွင်းရှိ ဝမ်ယွဲ့က -
"အရင်တုန်းက မင်းလည်း နတ်ဘုရားလူမျိုး ဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဥ်ကို လျှောက်လှမ်းချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်သည် မြစ်ရေပြင်ရှိ ပုံရိပ်က မိမိနှင့် စကားပြောနိုင်သည်ကို အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩခြင်း မရှိဘဲ... သူက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် -
"အမှန်တရားက သက်သေပြလိုက်တာပဲ... ငါ့ရဲ့ အမြင်က တကယ်ပဲ မှန်ကန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ အသက်သက်တမ်း ငါးရာ ထပ်ရလည်း ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ... နောက်ဆုံးတော့ မြေမှုန့်တစ်ဆုပ် ဖြစ်သွားမှာပဲ။ အခုလို အချိန်အထိ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလဲ။"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မြစ်ရေပြင်အတွင်းရှိ ဝမ်ယွဲ့က -
"မှန်တယ်... အကယ်လို့ အရင်တုန်းက မင်း ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်ပြီး နတ်ဘုရားတွေကို မရှာဖွေခဲ့ရင်၊ ယင်ကျိုးကျွန်းကို မတွေ့ခဲ့ရင်... ဒီနေ့မှာ အစောကြီးကတည်းက မြေမှုန့်တစ်ဆုပ် ဖြစ်ပြီး လေထဲမှာ လွင့်စဉ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။"
ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွဲ့သည် ခရမ်းစိမ်းဓားစုံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိုက်ပွေ့ထားရင်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပိုမို၍ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမိပေသည်။
"အစွမ်းထက်တာကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် လိုက်စားပြီး... အသက်ရှည်ခြင်းကို မရှာဖွေတာဟာ လမ်းစဥ်အမှားပဲ။"
ထိုအချိန်၌ မြစ်ရေပြင်အတွင်းရှိ ဝမ်ယွဲ့က ရုတ်တရက် -
"ဒီအကြောင်းအရာကို မင်း အလွန် လှလှပပ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက... အဲဒီတုန်းက လှေတစ်စီးလုံးမှာရှိတဲ့ အော်မေတောင်ရဲ့ တပည့်တွေအားလုံးကို ကုန်အောင် ‘စား’ ပစ်ခဲ့တာ... မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း နာကျင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
ထိုအကြောင်းအရာသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး... တစ်ခါမျှ တစ်ပါးသူကို မပြောဖူးဘဲ အလွန်တရာ သွေးထွက်သံယို ဆန်လှပေသည်။
"ငါ့မှာ ဘာနာကျင်စရာမှ မရှိဘူး... ငါ ဘာမှ မမှားဘူး။ အသက်ရှည်ခြင်းကို ရှာဖွေဖို့အတွက်... ဘယ်လိုနည်းလမ်းပဲဖြစ်ဖြစ် မမှားဘူး။ အကယ်လို့ ငါ အခုအချိန်အထိ အသက်မရှင်ခဲ့ရင်... အော်မေတောင်ရဲ့ တောင်စောင့်ရတနာကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ... နောင်တစ်ချိန်မှာ အော်မေတောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ပြီး ကြီးပွားတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။"
မြစ်ရေပြင်အတွင်းရှိ ပုံရိပ် ဝမ်ယွဲ့က -
"အကယ်လို့ နာကျင်စရာ မရှိဘူးဆိုရင်... ငါက ဘယ်နေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလဲ။"
ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွဲ့ကိုယ်တိုင် ဆိတ်ဆိတ်မူသွားခဲ့ရသည်။
၎င်းသည် သူ၏ စိတ်မိစ္ဆာ ပင် ဖြစ်၏။
မဟာရှန်းခေတ်က နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှပြီး... ယခုတစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး မရှိချေ။
ထိုအချိန်က သူသည် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းရန် ခက်ခဲလှပြီး အသက်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့်... ဆရာတူညီအစ်ကိုအချို့နှင့်အတူ ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် အော်မေတောင်၏ ထူးချွန်လှသော တပည့်များစွာလည်း ပါဝင်ပေသည်။
သို့သော် ပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ ဟင်းလင်းပြင်သည် အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပြီး ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
သူတို့သည် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ ထူးဆန်းလှသော မုန်တိုင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့်... ထိုအစွမ်းထက်လှသော အော်မေတောင် ကျင့်ကြံသူများသည် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် ထူးဆန်းလှသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပုံရပြီး... ထိုပင်လယ်ပြင်အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အလောင်းကောင်ကြီးများ ရှိနေကာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် မည်သူမျှ မချဥ်းကပ်ရဲကြချေ။
၎င်းအပြင် ပျက်စီးနေသော လက်နက်များစွာသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ရပ်တန့်နေပြီး... တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်ကို လွင့်စင်သွားစေနိုင်ပေသည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် ထိုခေတ်က လူ့လောက၌ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ မျောပါနေခဲ့ပြီးမှ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော ပင်လယ်ပြင်မှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်၌ လှေတစ်စီးလုံးတွင်ရှိသော အော်မေတောင် တပည့်များအားလုံး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး... တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ဝမ်ယွဲ့ ပင် ဖြစ်၏။
ဤအကြောင်းအရင်းကြောင့် ဝမ်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲ၌ စိတ်မိစ္ဆာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ထိုစိတ်မိစ္ဆာသည် အမြဲတစေ ပုန်းအောင်းလျက် ကြီးထွားလာခဲ့ရာ၊ ယခုအခါတွင်မူ သူကိုယ်တိုင်နှင့် အလားတူ ကြီးမားလှသဖြင့် ခြေဖျက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွဲ့သည်လည်း ဂရုမစိုက်ချေ၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဥ်ကို အဟန့်အတားမပြုဘဲ... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဥ်သည် ရှည်လျားလှသဖြင့် အပြင်လူကို မပြောရဲသော လျှို့ဝှက်ချက် မှတ်ဉာဏ်များကို ဤစိတ်မိစ္ဆာနှင့် စကားပြောခြင်းက ပိုမို၍ အဆင်ပြေလှပေသည်။
ဝမ်ယွဲ့က -
"ဒါက ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးတာဖြစ်လို့... မှတ်ဉာဏ် ထင်ကျန်နေခဲ့တာပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီလိုအလုပ်မျိုးတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး။"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
မြစ်ရေပြင်အတွင်းရှိ ဝမ်ယွဲ့က -
"ဒါပေမဲ့ မင်း အချစ်ဆုံး တပည့်နဲ့ မင်း အလေးစားဆုံး ဆရာတူစီနီယာ အစ်ကိုကြီးတို့က... နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီနေ့မှာ မင်းရဲ့ ‘စား’ ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ မဟုတ်လား။"
ဟု ဆိုသည်။
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ယွဲ့၏ အသက်ရှူသံသည် ချက်ချင်းပင် မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။
သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် မြစ်ရေပြင်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်၌ မြစ်ရေပြင်သည် လှုပ်ခတ်နေသော်လည်း... မြစ်ရေပြင်အတွင်းရှိ ဝမ်ယွဲ့မှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြက်ရယ်ပြုသော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ငါက မင်းပဲ... မင်းကလည်း ငါပဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်လို့ရမှာလဲ။"
"ဒါ့အပြင်... မင်းလည်း ငါ့ကို မသတ်ချင်ပါဘူး။ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အတူတူ မျှဝေမယ့်သူတစ်ယောက် မရှိဘူးဆိုရင်... လူက ရူးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ပိုမို၍ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ဝမ်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ခရမ်းစိမ်းဓားစုံမှ ဓားစွမ်းအင်များ ဝေဖြာလာခဲ့သဖြင့်... သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့ပြီး နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်တော့သည်။
သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော အော်မေတောင်၏ တောင်စောင့်ရတနာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ အလွန်တရာ အားရကျေနပ်မိပေသည်။
"ငါ မမှားဘူး... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဥ်က ရှည်လျားလှတယ်၊ အသက်ရှည်ခြင်းကို ရှာဖွေတာ မမှားဘူး။"
"လူသားမျိုးနွယ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ရဲ့ တော်ဝင် အဖိုးတန် သက်ရှိတွေ ဖြစ်ကြလို့... ရခဲလှတဲ့ အာဟာရတွေပဲ။ ဒါ့အပြင် အရင်တုန်းက ငါသာ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်... အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကနေ ထွက်ခွာနိုင်တဲ့အထိ ဘယ်လိုလုပ် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မှာလဲ။"
ဝမ်ယွဲ့သည် မိမိဘာသာ တိုးတက်လေး ရေရွတ်လိုက်မိပြီး မျက်လုံးများသည် ပိုမို၍ပြတ်သား လာခဲ့သည်။
သို့သော် အမှန်စင်စစ် သူ မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ... သူသည် ထိုပင်လယ်ပြင်အတွင်း၌ နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများတွင် အစာဖြတ်ခြင်း နည်းလမ်းများ ရှိကြသဖြင့် အစားအစာနှင့် ရေသည် သဘာဝအတိုင်း ဘာမျှ ပြဿနာမရှိချေ။
ထိုအချိန်က သူ၏ အသက်သက်တမ်းမှာ အနည်းဆုံး တစ်ဆယ်နှစ်ကျော်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့်... အသက်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။
သို့သော်လည်း... သူသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်ကို မမြင်တွေ့ရသဖြင့် မနက်ဖြန်ကို မျှော်လင့်ချက် မရှိခဲ့ချေ။
သူသည် ဆက်လက် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်ပါးသူများက အရင် လက်ဦးမှု ရယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။
ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ မိမိက အရင် လက်ဦးမှု ရယူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်၌ ဝမ်ယွဲ့သည် ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုမို၍ မတ်မတ် ရှိလှကာ... အတိတ်က အောက်တန်းကျလှသော လုပ်ရပ်များမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိတော့ချေ။
ယခုအခါ သူသည် တောင်စောင့်ရတနာကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အော်မေတောင်ကို ပြန်လည် ကြီးပွားတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ပြီး... နောင်တစ်ချိန်တွင် ချန်ရစ်ခဲ့မည့် အရာများမှာ သူ၏ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှသော ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
……………
ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်း အတွင်း၌...
ယခုအချိန်၌ ကျောင်းအတွင်း၌ လူနှစ်ဦးသာ ရှိနေပြီး... တစ်ဦးမှာ ချောမောခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာလေး ဖြစ်ပြီး၊
အခြားတစ်ဦးမှာ ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။
ဝတ်စုံနက် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပြီး... ရှည်လျားလှသော ခြေထောက်အစုံမှာ လူကို ရင်ခုန်စေကာ၊ မြရောင် မျက်လုံးအစုံတွင်လည်း မြူဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
၎င်းမှာ ကျွေ့ဟွာ ပင် ဖြစ်၏။
ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ကြည်လင်ရှင်းလင်းလှပြီး သာမန်အားဖြင့် စိတ်ပူပင်မှု ကင်းမဲ့ကာ အေးအေးလူလူ ရှိလှသော်လည်း...
ယခုအချိန်၌ သူမသည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"ရွှေကျီးကန်းလေး ကလည်း မထင်မှတ်ဘဲ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်း သွားခဲ့ပြန်ပြီပဲ။ အဲဒီလို ကြောင်အန်းအန်းနဲ့ တက်သွားတာ အဆင်ပြေပါ့မလား။"
ဟု ဆိုသည်။
"အခြားအရာတွေကို ငါ စိတ်မပူပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ တစ်ပါးသူရဲ့ မိခင်ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာတတ်တာ... နတ်ဘုရားလောကကို ရောက်သွားပြီးရင် တစ်ပါးသူတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမှာပဲ စိုးရိမ်မိတယ်။"
လီယန်ချူက အနည်းငယ် စိတ်ပူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားလှသော စိတ်ပူပင်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကြပေသည်။
တကယ့် ရွှေကျီးကန်း စစ်စစ်ကြီး ဖြစ်ပါလျက်နှင့်... မကောင်းလှသော ပါးစပ်တစ်ပေါက် ရှိနေခဲ့သည်တကား။
"သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ ကောင်းမွန်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့။"
ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားဘဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်မှာ... ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်း သွားကြသော်လည်း၊ သူမတွင်မူ ယခုအချိန်အထိ ထိုခံစားချက်မျိုး မရှိသေးချေ။
"ဒါက နတ်ဘုရားလမ်းစဥ် ကိုယ်ပွားနဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွား အကြောင်းအရာတွေကြောင့်လား... အခု ငါတစ်ယောက်တည်းက လူသုံးယောက်စာနဲ့ ညီမျှနေလို့လား။"
ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်ထဲ၌ ဤအတွေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုကိုယ်ပွားနှစ်ခုစလုံးသည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ထင်ဟပ်စေသော အရာများ ဖြစ်ကြပြီး... ထိုစွမ်းအားနှစ်ခု စုစည်း၍ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမျှသာ ဖြစ်ရာ...
အနှစ်သာရအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် သူမ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်နေသဘောထားအတိုင်းပင် သူမသည် ဆက်လက်၍ အများကြီး တွေးတောမနေတော့ဘဲ... လီယန်ချူ၏ ဘေးနား၌ ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့် ရရှိနေသဖြင့် စိတ်ထဲ၌ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်နေခဲ့မိသည်။
တစ်ရက် ပိုမို၍ နေခွင့်ရလျှင် တစ်ရက် ပိုမို၍ ပျော်ရွှင်ရမည်ဖြစ်ပြီး... နောင်ရေးကိုမူ နောင်မှသာ ဆက်လက် ဆုံးဖြတ်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။