အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅) ချိုမြိန်သော ဆုံစည်းမှု

ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို လူအများ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မသိရှာဘဲ အိမ်သို့ပြန်ရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေမိသည်။ အိမ်ပြန်ရမည်... တုဇယ်ချန်းနှင့် ပတ်သက်မှုကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမသည် ဤကမ္ဘာတွင် အမှန်တကယ် နားခိုရာ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရမည့် ခံစားချက်က တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသလို တွေ့ချင်သည့်လူ ရှိနေခြင်းကလည်း စိတ်ကို လောစေသည်။

ကားမှာ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေသော်လည်း အချိန်ကုန်တာ အလွန်ပင် နှေးကွေးနေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်းအား စောစီးစွာ ပြန်လာမည့်အကြောင်း မပြောပြဘဲ သူ လာကြိုမည့် အချိန်ကိုသာ မေးမြန်းထားခဲ့သည်။ သူမက သူ့အား အံ့အားသင့်စေချင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးမားသော အံ့သြစရာတစ်ခုကို ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်၏ ကားသည် ထန်အိမ်တော်ဟောင်း၏ တံခါးဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ သူမ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် သူမကို လာကြိုရန် ထွက်လာသော တုဇယ်ချန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမကို မြင်သောအခါ မယုံနိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမက သူ့အား ခေါ်လိုက်တော့မှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ နောက်ထပ် သုံးနာရီကြာမှ တွေ့ရမည်ဟု ထင်ထားသည့် လူသားမှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ယို့ယောင်" တုဇယ်ချန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ သူမထံသို့ ပြေးလာပြီး သူမအား ပွေ့ချီ၍ ပတ်ချာလည် လှည့်ပစ်လိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ နဖူးချင်း တိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် လာကြိုပါ့မယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ"

"ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို မြန်မြန် တွေ့ချင်လို့လေ" ရှန်ယို့ယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကော မတွေ့ချင်ဘူးလား”

တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တွေ့ချင်တာပေါ့၊ လွမ်းလို့ သေတော့မှာပဲ"

ရှန်ယို့ယောင်က ပြုံးလျက် သူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် တုဇယ်ချန်းက သူမကို ရုတ်တရက် ဆွဲထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အပြင်မှာ ခဏ သွားလမ်းလျှောက်ကြမလား"

ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အိတ်တွေ အရင်သွားထားရဦးမယ်လေ"

တုဇယ်ချန်းက ဆိုသည်။ "အန်တီ့ကိုပဲ အထဲယူသွားခိုင်းလိုက်ပါ"

ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို အိမ်ထဲ မဝင်ခိုင်းတာလဲ”

"မဟုတ်ပါဘူး" တုဇယ်ချန်းက အသေအလဲ ငြင်းဆိုရင်း သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ အတင်းဆွဲခေါ်တော့သည်။ "သွားကြစို့၊ သွားကြစို့၊ ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာ ကြာပြီ၊ ခဏလောက် အဖော်ပြုပေးပါဦး..."

သို့သော် သူသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ခွန်အားကြီးမားမှုကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ သူမသည် အဆွဲမခံရသည့်အပြင် သူ မေ့နေသည့် အချိန်တွင် ရုန်းထွက်ကာ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဟေး ယို့ယောင်" တုဇယ်ချန်းက အသည်းအသန် လိုက်သွားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ယို့ယောင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အစေခံများက သူမ၏ အရင်အခန်းကို ရှင်းလင်းထားပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို တုဇယ်ချန်း၏ အခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်း၏ အကြံအစည်များ ပေါ်သွားချိန်တွင် သူက အရှက်ပြေ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း... ကိုယ်က မင်းကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်မလို့ပါဆို..."

ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား နှုတ်ဆိတ်လျက် ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပြောင်မှုကို အသာတကြည်ပင် လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းက အားနာစိတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "ငါက မင်းရဲ့ အမျိုးသား မဟုတ်ဘူးလား”

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ရှန်ယို့ယောင်မှာ ဆွံ့အသွားစဉ် တုဇယ်ချန်းက အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ တစ်ခန်းတည်း အတူအိပ်သင့်တာပေါ့။ ငါ မင်းအတွက် အိမ်ပြောင်းပေးတာက အံ့အားသင့်စရာ မကောင်းဘူးလား”

ရှန်ယို့ယောင်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့သွားပြီဆိုမှတော့ အထဲဝင်ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဘာများ လိုအပ်တာ ရှိလဲဆိုတာ ပြန်ညှိပေးလို့ ရတယ်လေ"

ရှန်ယို့ယောင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ သုံးဆက်တိုင်အောင် တည်ဆောက်ထားသော သူဌေးကြီးမိသားစု၏ အနုပညာ အမြင်မှာ ကောင်းမွန်လှသည်။ အခန်းထဲတွင် ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲမှု မရှိသော်လည်း နေရာအနှံ့တွင် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမသည် ဤအိမ်၏ အရှင်သခင်မ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ခုတင်အလယ်တွင် လှပသော ဖဲကြိုးလေးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော လက်ဆောင်ဘူးလေး တစ်ဘူး ရှိနေသည်။ ရှန်ယို့ယောင်က တုဇယ်ချန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူက တံခါးဝတွင် မှီရပ်လျက် သူမအား ပြုံးကြည့်နေသည်။

"တခြားအရာတွေလည်း ပြင်ဆင်ထားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စောစောပြန်လာပြီဆိုတော့ ဒါကို အရင်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး"

ရှန်ယို့ယောင်က လက်ဆောင်ဘူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဇာတ်ညွှန်းစာချုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ အလွန်နှစ်သက်သော ချူမင်းဧကရာဇ်ဇာတ်ကား၏ စာချုပ်ဖြစ်ပြီး သူမ သရုပ်ဆောင်ရမည့် ဇာတ်ကောင်မှာ သူမ အမြတ်နိုးဆုံး အမျိုးသမီး စစ်သူကြီး နေရာ ဖြစ်နေသည်။

သူမက တုဇယ်ချန်းကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းက ပြုံးလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ နှုတ်နဲ့ပဲ ကျေးဇူးတင်တာကို အလိုမရှိဘူးနော်"

ရှန်ယို့ယောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းက သူမကို နမ်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က နှုတ်နဲ့ ကျေးဇူးတင်တာကို မလိုချင်ဘူးဆို”

"ဟေ့ မင်းလေးကတော့ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ" တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်လက်ထဲက မလွတ်စေရပါဘူး" သူက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မနမ်းတော့ဘဲ သူမ၏ လည်ပင်းသားလေးကို ငုံ့၍ ကိုက်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ ယားယံသဖြင့် ရယ်မောချင်သွားသော်လည်း စိုစွတ်နူးညံ့သော ထိတွေ့မှုက လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် နားနောက်ဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ရယ်သံမှာ သာယာသော ညည်းတွားသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခါးလေးမှာ ပျော့ခွေကာ လျောကျသွားတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းက သူမအား ဖမ်းဆွဲ၍ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ သူမ၏ နားရွက်ကလေးကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် မတွေးဝံ့လောက်အောင် သာယာသော အသံလေးဖြင့် ညည်းတွားမိသွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ တုဇယ်ချန်းမှာလည်း ထိုအသံကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ အမူအရာများမှာ ပို၍ ပြင်းပြလာတော့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် ခြင်္သေ့လက်ထဲမှ သားကောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာတွန်းကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တုဇယ်ချန်း..."

တုဇယ်ချန်းက လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သူမ၏ နားနားမှ မခွာသေးပေ။ "ကိုယ့်ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ”

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများက နားထဲသို့ ဝင်လာသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားရသည်။ တုဇယ်ချန်းက မလွှတ်ပေးဘဲ သူမ၏ နားရွက်လေးကို အသာအယာ ငုံခဲရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဟင်”

ရှန်ယို့ယောင်မှာ မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဇယ်ချန်း..."

တုဇယ်ချန်းက ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ နားရွက်ကလေးကို ထပ်မံ၍ စနောက်နေပြန်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် အသက်ရှူမမှန်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်တော့သည်။ "လောင်ကုန်း”

တုဇယ်ချန်းသည် ထိုခေါ်သံကို ကြားရရုံနှင့် ကျေနပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ စိတ်များမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ထိန်းမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူက သူမအား ပွေ့ချီ၍ ခုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်တော့သည်။

လက်ချင်းဆွဲခြင်း၊ နမ်းခြင်းများကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အောက်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေရခြင်းမှာ သူမအတွက် စိမ်းသက်သော ခံစားချက်ဖြစ်သဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်မှာ ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို သိသဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းယုယရင်း ကျောပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "လိမ္မာတယ်... မကြောက်နဲ့နော်... ကိုယ် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး..."

ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ စကားကို ယုံကြည်လိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ခုတင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရပြီး လောင်ကုန်းဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရမှသာ သူမ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ တုဇယ်ချန်းက အသက်ရှူမမှန်ဘဲ ရှန်ယို့ယောင်၏ အင်္ကျီများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရည်လဲ့နေသော သူမလေး၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ရိုင်းများကို ခက်ခဲစွာ ထိန်းချုပ်နေရသည်။

"သခင်လေး" အစေခံ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သခင်မကြီး ပြန်ရောက်ပါပြီ"

ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ခုတင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်း၍ တံခါးသွားဖွင့်ရန် ပြင်ရာ တုဇယ်ချန်းက လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ တုဇယ်ချန်းက မှန်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီပုံစံနဲ့ အပြင်ထွက်မလို့လား”

ရှန်ယို့ယောင်သည် မှန်ထဲမှ သူမ၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်။ နီမြန်းနေသော မျက်နှာနှင့် တွန့်ကြေနေသော အင်္ကျီများမှာ အခန်းထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အထင်အရှား သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမမှာ ရှက်လည်းရှက်၊ စိတ်လည်းတိုသွားသဖြင့် တုဇယ်ချန်းကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်မိသည်။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးရတာလဲ"

တုဇယ်ချန်းက အသာတကြည် အရိုက်ခံလိုက်ပြီး သူမအား အင်္ကျီများ သေသေချာချာ ပြန်ဝတ်ပေးရန် ပြင်သော်လည်း ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ကို မယုံတော့ဘဲ အဝေးသို့ ရှောင်သွားတော့သည်။ တုဇယ်ချန်းမှာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြင်ပြီးမှ ဆင်းလာခဲ့နော်"

လှေကားဘက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ထန်ရွှမ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်လာတာနဲ့ သူ့ကို ဘာလို့ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေရတာလဲ”

တုဇယ်ချန်းက အရှက်ပြေ မေးလိုက်သည်။ "အမေ... ဘယ်လို သိတာလဲ”

ထန်ရွှမ်က မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းလို လူကပ်ကြီးက သူ့ဘေးကနေ တစ်လှမ်းတောင် ခွာမလား”

တုဇယ်ချန်းက အရှက်မရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အမေက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သိဆုံးပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးဝေ့က ပန်းစည်းကြီးတစ်စည်း ကိုင်၍ ဝင်လာသည်။ "သခင်လေး... ပန်းနဲ့ ကိတ်မုန့် ရောက်ပါပြီ"

တုဇယ်ချန်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကာ ပန်းစည်းကို အပြေးအလွှား သွားယူလိုက်သည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ"

ထန်ရွှမ်နှင့် ဦးလေးဝေ့တို့မှာ တုဇယ်ချန်း ပန်းစည်းပိုက်၍ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးတက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် အိမ်တော်၌ ပျော်ရွှင်စရာ နှစ်သစ်ကူးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်ယို့ယောင် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ နှင်းဆီပန်းစည်းကြီး တစ်စည်းက သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သူမ ကြောင်အမ်းနေစဉ် တုဇယ်ချန်းက ပန်းစည်းနောက်မှ ခေါင်းလေးပြူကာ မေးလိုက်သည်။ "ချစ်လေး... စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား”

ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဘေးမှ ရှောင်ထွက်သွားရာ တုဇယ်ချန်းက နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လာသည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့... မင်းက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းနေလို့ ကိုယ် မအောင့်နိုင်ဖြစ်သွားတာလေ"

ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား မျက်စောင်းထိုးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ အမှားပေါ့”

"ငါ့အမှားပါ၊ ငါ့အမှား သက်သက်ပါ" တုဇယ်ချန်းက ဆိုသည်။ "နောက်ဆိုရင် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေပါ့မယ်"

ရှန်ယို့ယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နောက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး"

တုဇယ်ချန်းက သူမ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ကာ အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။ "တခြားအရာတွေဆိုရင် လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ ဒီကိစ္စကတော့ မရဘူးနော်၊ လင်မယားဝတ္တရားဆိုတာ ဥပဒေက ပြဌာန်းထားတာ၊ မင်းက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်လို့ မရဘူးလေ"

ရှန်ယို့ယောင်မှာ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။ တုဇယ်ချန်းက အလိုက်တသိ မျက်နှာပေးလုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ရိုက်လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေကိုတော့ မချိုးဖောက်ပါနဲ့"

ရှန်ယို့ယောင်မှာ စိတ်တိုတိုနှင့်ပင် ရယ်မိသွားတော့သည်။ တုဇယ်ချန်းက ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ ပန်းစည်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ဖက်ကာ ချော့လိုက်သည်။ "မငိုနဲ့တော့၊ မငိုနဲ့တော့... ကိုယ် မှားသွားပါတယ်၊ နောက်ဆိုရင် မလုပ်တော့ဘူးနော်"

ညစာစားချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်မှာ ထန်ရွှမ်၏ အကြည့်များကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်နေမိသည်။ သို့သော် တုဇယ်ချန်းက သူမ နှစ်သက်သော ဟင်းလျာများနှင့် ကိတ်မုန့်များကို ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေးသဖြင့် သူမ စိတ်ပြေသွားခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာကို တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း တုဟုန်ရိက ဖုန်းဆက်လာသော်လည်း တုဇယ်ချန်းနှင့် ထန်ရွှမ်တို့က မကိုင်ခဲ့ကြပေ။ လက်ရှိတွင် ယန်ရှောင်ယွမ်တို့ သားအမိ၏ ကိစ္စများမှာ အထက်တန်းလွှာ လောကတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ လူအများက ထန်ရွှမ်နှင့် တုဇယ်ချန်းဘက်တွင်သာ ရပ်တည်နေကြသည်။

ထန်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ "တုဟုန်ရိက သူ့ကုမ္ပဏီကို မင်းဆီ ပေးမယ်ဆိုတာကတော့ ယာယီ အကြံအစည်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူ့မှာ လမ်းစရှိနေသရွေ့တော့ သူက ရုန်းကန်နေဦးမှာပဲ"

တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။ "ယန်ရှောင်ယွမ်တို့ သားအမိကော ဘာဖြစ်ကုန်ပြီလဲ”

"သူတို့ကတော့ အကျပ်ရိုက်နေပြီပေါ့" ထန်ရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ရှောင်ယွမ်မှာ တုဟုန်ရိ မရှိရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ။ သူမက တုဟုန်ရိကိုပါ ငရဲထဲ ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းကတော့ ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းတွေကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲတတ်အောင်ပဲ သင်ယူတော့"

ညအိပ်ချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်သည် အရင်အခန်းဟောင်း၌ အိပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း တုဇယ်ချန်းက လက်ဦးမှုယူကာ သူမကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူက သူမအား အတင်းအကျပ် ပွေ့ချီ၍ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သို့သော် ညနေကနှင့်မတူဘဲ သူသည် သူမကို တကယ်ပင် ဖက်ရုံသာ ဖက်၍ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း၊ တန်ဖိုးထားကြောင်းကို ထိုအပြုအမူဖြင့် သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့၏ လက်ထပ်မှုမှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ကျော်လွန်ခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမအား စနစ်တကျ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်း၊ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပခြင်းများကို ပြုလုပ်ပေးရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နိုးလာသောအခါ အလွန်ပင် ချိုမြိန်သော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘာလုပ်စရာ ရှိလဲ” သူမက မေးလိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့ဆိုတော့ လူကြီးတွေကို ကန်တော့ရမယ်၊ ပြီးရင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆုံကြမယ်... ပြီးရင်တော့ မင်းကို ရိုက်ကွင်း ပြန်ပို့ပေးရမှာပေါ့"

ခဏတာ ခွဲခွာရဦးမည်ကို တွေးမိသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်မိသည်။

တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သူမအတွက် "ချူမင်းဧကရာဇ်" ဇာတ်ကားတွင် အတူတူ သရုပ်ဆောင်ရန်လည်း စီစဉ်ထားသော်လည်း ထိုအံ့အားသင့်စရာကိုမူ လျှို့ဝှက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

…