အခန်း ၆၆

အခန်း (၆၆) ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အကာအကွယ်

ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စများ ရှိနေသော်လည်း လုပ်ဆောင်ရမည့် ဝတ္တရားဖြစ်ရာ နှစ်သစ်ကူးနေ့ အရုဏ်ဦးတွင် တစ်မိသားစုလုံး စောစောထ၍ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို သူနှင့်အတူ လိုက်ခိုင်းရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်မှာ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လောက်တောင် အားပြိုင်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ မသိနိုင်သေးဘူး။ မင်းသာ လိုက်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ လှောင်ပြောင်သရော်မှုတွေကို မလိုအပ်ဘဲ ခံစားရမှာ စိုးရိမ်တယ်"

ချမ်းသာသော မိသားစုများ၏ အမြင်တွင် အနုပညာရှင်ဆိုသည်မှာ ဖျော်ဖြေရေးသမားမျှသာဟု သတ်မှတ်တတ်ကြပြီး အထင်အမြင်သေးတတ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မင်္ဂလာပွဲပင် မကျင်းပရသေးပေ။

တုဇယ်ချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီလို အနှိမ်ခံရတာမျိုးတွေကို မခံစားစေချင်ဘူး။ နောက်နှစ်မှာ သူတို့အားလုံးကို ငါ့လက်အောက် ရောက်အောင် လုပ်ပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မဆန့်ကျင်ရဲတော့တဲ့ အချိန်ကျမှ မင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ခေါ်သွားမယ်"

ရှန်ယို့ယောင်မှာ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး သူ့ကို အလိုက်တသိ ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့ကို ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်"

တုဇယ်ချန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း အားမနေပေ။ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် လူငယ်များက လူကြီးများထံ သွားရောက် ကန်တော့ကြသလို လူကြီးများကလည်း အိမ်တွင်နေ၍ ဧည့်သည်များကို စောင့်ဆိုင်းကြရသည်။

ထန်အိမ်တော်သို့လည်း လာရောက်သူများ ရှိနေသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် ထန်ရွှမ်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ဧည့်ဝတ်ပြုရင်း လူမှုဆက်ဆံရေး အတတ်ပညာများကို အလေးအနက် သင်ယူလေသည်။

ထန်ရွှမ်သည်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိပြီး သူမအား မကြာခဏဆိုသလို လျှို့ဝှက်၍ လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။ ထိုအခါမှ ရှန်ယို့ယောင်သည် အလွန်တော်သော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းလှပြီး စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ဆောင်သည့်အခါတွင် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ရှကျွင်းချီတို့နှင့် ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်သို့ ရောက်လာသည်။ တုဇယ်ချန်းမှာ အလုပ်မအားသေးသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်အား အရင်သွားနှင့်ရန် ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ နောက်မှ လိုက်လာမည်ဟု ဆိုသည်။

ချိန်းဆိုထားသည့် နေရာမှာ ချီကောင်းရီ ချိတ်ဆက်ထားသည့် အဆင့်မြင့် သီးသန့်ကလပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှန်ယို့ယောင် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လူအတော်များများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သီးသန့်ကလပ်နှင့် မတူဘဲ သာမန်ပါတီပွဲခန်းမနှင့် ပိုတူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မိမိဆီသို့ ကျရောက်လာသော စူးစမ်းသည့် အကြည့်များကို ခံစားမိသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ရှေ့တန်းကောင်တာတွင် အဖွဲ့ဝင်ကတ်ကို ပြသပြီးနောက် ချိန်းဆိုထားသော သီးသန့်ခန်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

"ယို့ယောင်... ရှင်လည်း ဒီကို လာတာလား” ချန်ရွေ့၏ အံ့သြတကြီးအသံက ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ ချန်ရွေ့သည် လူငယ်တစ်စုနှင့်အတူ သူမထံသို့ လျှောက်လာရင်း ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေးတုကော။ သူ မင်းနဲ့အတူ မပါဘူးလား”

ဘေးမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ "အစ်မရွေ့... ဒါ ဘယ်သူလဲ။ မျက်နှာစိမ်းပဲ၊ မိတ်ဆက်ပေးပါဦး"

ချန်ရွေ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပြောလိုက်ရင် နင်တို့ လန့်သွားကြလိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သာမန်မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုမှ ရာထူးတိုးသွားတဲ့ ထန်မိသားစုရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကတော်ပေါ့"

သူမ၏ တင်စားမှုထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် အခြားသူများမှာမူ ထိုအမူအရာကို မသင့်တော်ဟု မထင်ကြပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ ရှန်ယို့ယောင်ကို တကယ်ပင် အထင်သေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်းနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရသည့် ကံကောင်းမှုသာ မရှိပါက သူမသည် သူတို့နှင့် စကားပြောရန်ပင် အဆင့်မမီဟု ယူဆထားကြသည်။

သို့သော် သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမှာလည်း ရှိနေသဖြင့် တစ်ဦးက အားမနာတမ်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က အနုပညာလောကကို စိတ်မဝင်စားတော့ သခင်လေးတု လက်ထပ်လိုက်တာကို ခုမှ သိတာ။ ရှင်တို့က မင်္ဂလာပွဲတောင် မကျင်းပရသေးဘူး မဟုတ်လား”

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူတို့၏ ရန်လိုမှုကို ခံစားမိသဖြင့် အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်... စိတ်မရှိပါနဲ့၊ သူငယ်ချင်းတွေ စောင့်နေလို့ ကျွန်မ အရင်သွားပါရစေ"

ချန်ရွေ့က ဆိုသည်။ "ဘယ်သူနဲ့ ချိန်းထားတာလဲ။ အတူတူ ဆုံကြတာပေါ့၊ နှစ်သစ်ကူးမှာ လူများလေ ပျော်စရာကောင်းလေပဲ မဟုတ်လား”

ချန်သော်ကလည်း ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယို့ယောင်... အတူတူ ကစားကြရအောင်လေ..."

ရှန်ယို့ယောင်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်ဘူး ထင်တယ်၊ ကျွန်မက အားလပ်ရက် တိုတောင်းလွန်းလို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆုံဖို့ ခဲယဉ်းနေတာလေ။ နောက်မှပဲ အခွင့်အရေးရှိရင် ဆုံကြတာပေါ့"

ချန်သော်က ကလေးဆန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အို... မမယို့ယောင်ကလည်း ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ မမရဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲပေါ့၊ ဒီကို လာတဲ့လူတွေကို မမထက် ကျွန်မတို့က ပိုသိနေမှာပါ"

ရှန်ယို့ယောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အသက်ငယ်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အတင်းအကျပ် လုပ်တတ်သည့် စရိုက်ရှိသဖြင့် သူမ မနှစ်မြို့ပေ။ ရှန်ယို့ယောင်က မေးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... ညီမလေးက ဘယ်သူလဲ”

ချန်သော်၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ တွေ့ဖူးကြတယ်လေ။ အစ်ကိုဇယ်ချန်းက ကျွန်မအကြောင်း မပြောပြဖူးဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် မမကပဲ မေ့လွယ်နေတာလား..."

ဘေးမှ တစ်ဦးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တုသခင်မလေး... ရှင် အခု အဆင့်အတန်း မြင့်သွားပြီဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးတုကိုယ်တိုင်တောင် ဒီမှာရှိနေရင် ဒီလောက်အထိ မောက်မာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘယ်သူက မောက်မာနေတာလဲ” ရှကျွင်းချီ၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုချီ"

ရှကျွင်းချီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကိုယ်တို့ နောက်ကျသွားတယ်" သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘာလို့ လူတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ”

ရှကျွင်းချီသည် ဤအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ထင်ရှားသူဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းခွင်၌လည်း အောင်မြင်နေသူဖြစ်ရာ အားလုံးက သူ့ရှေ့တွင် မသိမသာ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ချန်ရွေ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့ဆိုတော့ သွားစရာ နေရာမရှိလို့ ဒီမှာပဲ အားလုံး ဆုံနေကြတာပါ။ အစ်ကိုချီလည်း လာတာပဲလား။ ဒါနဲ့ ဘေးက လူက..."

ရှကျွင်းချီသည် တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဘေးတွင် ပွင့်လင်းတက်ကြွသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

ရှကျွင်းချီက ရိုးရှင်းစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဖန်ခယ်ပါ" သူက သူတို့နှင့် စကားအများကြီး ပြောရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သို့သော် သတင်းနားစွင့်တတ်သော ချန်ရွေ့က မေးလိုက်သည်။ "အနောက်ပိုင်းဒေသက လာတဲ့ ဖန်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီး မဟုတ်လား”

"ကြားဖူးတာ ကြာပြီ၊ အခုမှ မြင်ဖူးတော့တယ်..."

"မစ္စဖန်... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

"မမဖန်... အစ်ကိုချီနဲ့ ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ”

ဖန်ခယ်က သူတို့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှန်ယို့ယောင်ထံသို့ လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စရှန်... ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်"

ရှန်ယို့ယောင်သည် ဤမိန်းကလေး၏ ယခင်က ရဲရင့်သော ဝန်ခံချက်ကို သတိရသွားသဖြင့် ရှကျွင်းချီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနေခက်သော်လည်း မုန်းတီးသည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မစ္စဖန်... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ဖန်ခယ်က ရှန်ယို့ယောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုချီက မင်းအကြောင်း ခဏခဏ ပြောပြတယ်။ မင်းက လက်ဝှေ့ထိုးတာ အရမ်းတော်တယ်ဆိုတာလေ၊ ဒီနေ့တော့ သေသေချာချာ မိတ်ဖွဲ့ရမယ်" ထို့နောက် သူမက ဝိုင်းနေသော သူများကို ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ ကိစ္စရှိလို့ အရင်သွားပါရစေ။ နောက်မှ အခွင့်အရေးရှိရင် ထပ်ဆုံကြတာပေါ့"

သူမ၏ စကားမှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း အပြုအမူမှာ ပြတ်သားလှပြီး ရှန်ယို့ယောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ရှကျွင်းချီကလည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အရင်သွားနှင့်မယ်၊ မင်းတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားကြပါ"

ထိုသူများမှာ ထပ်မံ၍ တားဆီးရန် မဝံ့တော့ဘဲ သူတို့ သုံးဦး ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်ယို့ယောင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖန်ခယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဖန်ခယ်က ဆိုသည်။ "ဘာကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ယို့ယောင်လို့ ခေါ်လို့ ရမလား။ မစ္စရှန်လို့ ခေါ်ရတာက စိမ်းနေသလိုပဲ"

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှကျွင်းချီကို ကြည့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မကကော ယောက်မချီလို့ ခေါ်ရမလား”

ဖန်ခယ်က လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ အခုလို အကွက်မြင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သဘောကျဆုံးပဲ"

ရှကျွင်းချီက ရှန်ယို့ယောင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ တုဇယ်ချန်းနဲ့ ပေါင်းပြီး ဆိုးသွမ်းနေပြီပဲ။ မင်း ပင်ပန်းနေမှာပဲလို့ ငါက စိတ်ပူပေးနေတာကို၊ မင်းကတော့ သူများကို ဆိုးပြဖို့ စိတ်ကူးနေသေးတယ်၊ အလကား စိတ်ပူပေးမိတာပဲ"

"ဘာကို အလကား စိတ်ပူပေးတာလဲ” ဖန်ရှောင်ဖုန်း၏ အသံက တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဖန်ခယ်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါက..."

ရှကျွင်းချီက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဖန်ခယ်၊ ဖန်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီးလေ"

ရှန်ယို့ယောင်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အနာဂတ် ယောက်မချီပေါ့"

နောက်မှ လိုက်လာသော ချီကောင်းရီက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "မဟုတ်လောက်ဘူးနော် အစ်ကိုချီ ဘယ်တုန်းကလဲ” သူက ဖန်ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ လူလွတ်တွေ ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်"

ဖန်ရှောင်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ဆဲလိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရယ်မောနေကြသော်လည်း ဖန်ခယ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် မမေ့ကြပေ။

"မရီး... ဝမ်းသာပါတယ်"

"မရီး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ရှကျွင်းချီက မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လျှောက်မပြောကြနဲ့၊ အနာဂတ်လို့ပဲ ပြောထားတာလေ"

အားလုံးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားကြသည်။ ဖန်ခယ်က ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဝါး... ရှကျွင်းချီ၊ ရှင် အခုပဲ သဘောတူလိုက်တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မကို ခဏလောက် ထပ်လိုက်ခိုင်းချင်ရုံတင်မလား”

ရှကျွင်းချီမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

ဖန်ရှောင်ဖုန်းနှင့် ချီကောင်းရီတို့မှာ ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ တဟားဟား ရယ်မောနေကြသည်။ ရှကျွင်းချီ၏ စရိုက်အရ လူကြားထဲ ခေါ်လာပြီဆိုကတည်းက ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မရီး ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချီကောင်းရီက တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မေးရန် ပြင်စဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဈေးတန်းကြီးကျနေတာပဲ၊ လူတွေလည်း အရမ်းများတယ်။ ခုနကလည်း ငါတို့ကို ဝိုင်းထားပြီး အတူတူ ကစားမယ်လို့ ပြောနေကြသေးတယ်"

ရှကျွင်းချီက စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေကြလို့ ဖြစ်မှာပါ"

"ဟုတ်မှာပါ" ချီကောင်းရီက ဆိုသည်။

"မင်း မသိဘူးနော်။ အခုဆိုရင် ဘယ်တုန်းကမှ မဆက်သွယ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ ဖုန်းဆက်ပြီး လာရောနေကြတယ်။ အရင်က ငါ့ကို အထင်မကြီးတဲ့လူတွေတောင် အခု လာကပ်နေကြတယ်။ ဒီနှစ်ကတော့ အလုပ်အများဆုံး နှစ်သစ်ကူးပဲ"

ရှကျွင်းချီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ လူအုပ်ကြီးက တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သတင်းလွှင့်လိုက်တာလား”

ဖန်ရှောင်ဖုန်းနှင့် ချီကောင်းရီတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ "သခင်လေးတု" ဆိုသည့် စကားသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်ယို့ယောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "တုဇယ်ချန်း လာပြီ"

သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြိုရန် ထရပ်လိုက်တော့သည်။

ဖန်ရှောင်ဖုန်းက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ ဇယ်ချန်းကတော့ နောက်ဆုံးတော့ ကံကောင်းသွားပြီပေါ့"

ချီကောင်းရီကလည်း လေချွန်လိုက်သည်။

ဖန်ခယ်မှာ သူတို့ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သဖြင့် ရှကျွင်းချီကို လှည့်ကြည့်ရာ သူက ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့နှစ်ယောက် ကိစ္စက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်၊ နောက်မှပဲ မင်းကို ပြောပြမယ်"

ဖန်ခယ်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ တံခါးဝသို့ သွား၍ စပ်စုကြည့်နေတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းမှာ အထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ကြောင်သွားမိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ အရင်က သူဌေးကြီးတစ်ဦးဦး သတင်းပေါက်ကြားချိန်တွင် လူအုပ်လိုက်ကြီး လာရောက် ကပ်တတ်ကြသည်ကို သူ ကြားဖူးသည်။

တုဇယ်ချန်းက မည်သည့်အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ် သတင်းပေါက်သွားသနည်းဟု တွေးနေစဉ် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသော ချန်ရွေ့တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တုဇယ်ချန်း: "..."

ချန်သော်က ကခုန်သလိုမျိုး ရှေ့သို့ လာကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဇယ်ချန်း... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကိုယ်တိုင်လည်း လာကစားတာလား။ ဘယ်အခန်းမှာလဲ။ ခဏနေရင် ညီမ လာလည်လို့ ရမလား”

တုဇယ်ချန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မလာနဲ့၊ ငါ ဒီနေ့ ကိစ္စရှိတယ်။ မင်းတို့ဘာသာ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားကြ"

ချန်ရွေ့က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ချန်သော်ကို ဟန့်တားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သော်သော်... သခင်လေးတုကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့လေ၊ သူက အခု ငါတို့လို အပျော်အပါးပဲ ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး" ထို့နောက် သူမက တုဇယ်ချန်းကို ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးမှာ လူကြီးတွေကို လိုက်ကန်တော့ရတာ ပင်ပန်းမှာပဲနော်။ ဒီမှာ လာပြီး စိတ်အပန်းဖြေတာ ကောင်းပါတယ်"

"အစ်ကိုချီတို့နဲ့ ချိန်းထားတာလား။ သူတို့လည်း ရောက်နေပြီ၊ ယို့ယောင်လည်း အထဲမှာ ရှိတယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့က လက်ထပ်ပြီးခါစ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ သူ့ကို လူကြီးတွေဆီ ခေါ်မသွားတာလဲ”

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ စမ်းသပ်လိုသော စကားကို နားလည်လိုက်သည်။

ဘေးမှ တစ်ဦးကလည်း သိတတ်သလိုဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ခေါ်သွားဖို့က အဆင်မပြေလောက်ဘူး ထင်တယ်၊ လူကြီးတွေက စနစ်တကျ မင်္ဂလာဆောင်ထားတာကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုကြတာလေ၊ မင်္ဂလာပွဲ မရှိသေးဘဲ ခေါ်သွားရင် ပြောရဆိုရ ခက်မှာပေါ့"

ချန်ရွေ့က သူတို့ကို ဘာတွေ ပြောထားသည်ကို မသိရသော်လည်း သူတို့၏ စကားထဲတွင် ရှန်ယို့ယောင်ကို အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များမှာ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်ပင် ရှန်ယို့ယောင်အပေါ် ဤမျှအထိ ဆက်ဆံနေကြပါက သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွင် မည်ကဲ့သို့ ရှိမည်နည်းကို သူ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိနိုင်နေတော့သည်။

…