အခန်း ၈၉

အခန်း (၈၉)

ပန်းခြံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင် အိမ်ကလေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ တုဇယ်ချန်း၏ လမ်းစဖော်ပြချက်အရ နောက်ဆုံး ရတနာ ရှိရာနေရာမှာ ထိုနေရာပင် ဖြစ်သည်။

အိမ်ကလေးအတွင်း၌ ရှန်ယို့ယောင်သည် ဒါရိုက်တာ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လက်ဆောင်ဘူးကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။ ပင်မဖန်သားပြင်မှာလည်း သူမ၏ အမြင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တုဇယ်ချန်း၏ အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။ သေတ္တာကြီးက ဒီလောက်အကြီးကြီးပဲ၊ ဘာတွေ ထည့်ထားတာလဲဟင်”

[ဟန်ဆောင်တတ်လိုက်တာ... ဟန်ဆောင်နေလိုက်။ တကယ့်ကို သရုပ်ဆောင် ကောင်းတာပဲ]

ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဝမ်းသာနေသော အပြုံးလေးနှင့်အတူ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှည့်ကွက်ကလေးများ ရှိနေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နောက်ပြောင်ရန် ကြံစည်နေပုံ ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပရိသတ်များမှာလည်း လိုက်လံ ပြုံးပျော်နေကြတော့သည်။

[ခဏနေရင် သူ ဘယ်လို အမူအရာမျိုး ပြမလဲ သိချင်လိုက်တာ။]

[ငါတော့ ရင်တွေ ခုန်လွန်းလို့ မခံစားနိုင်တော့ဘူး၊ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တော်တော် လှမှာပဲ။]

အပြင်ဘက်မှ ဒါရိုက်တာ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက တုဇယ်ချန်းအား မေးလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်တော့... ဒီလောကမှာ အလှပဆုံးသော အရာဟာ ဘာဖြစ်မလဲ”

တုဇယ်ချန်းက တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... ရှန်ယို့ယောင်လေးပေါ့”

ရှန်ယို့ယောင်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဒါရိုက်တာက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပါ၊ ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ရတနာကို ကြည့်လိုက်ကြရအောင်”

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ့အား အကြီးအကျယ် လန့်သွားအောင် လုပ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှိနေချိန်တွင် သူမသည် ပိုမို တက်ကြွလာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လူတိုင်းက သူမအား ပြုံး၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်ကိုမူ သူမ မသိရှိပေ။

အပေါ်မှ အဖုံးကို ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်သည် ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဝါး"

"အိုး... အိုး... အိုး—"

ပရိသတ်များ၏ အော်ဟစ်အားပေးသံမှာ သူမ၏ အသံထက်ပင် ပို၍ ကျယ်လောင်နေတော့သည်။ ရှန်ယို့ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးလေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားရတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် ငွေမီးခိုးရောင် ဝတ်စုံကို ခံ့ညားစွာ ဆင်ယင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် တောက်ပလှသော နှင်းဆီပန်းစည်းကြီးကို ပိုက်လျက်၊ သူမအား ပြုံးရွှင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ်မျှပင် အံ့ဩဟန် မရှိပေ။

ရှန်ယို့ယောင်သည် နားမလည်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများနှင့် နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေသော မျက်တောင်ရှည်လေးများမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

[ဘုရားရေ... ဒီလို ဇနီးမျိုးနဲ့ဆိုရင် တုသခင်လေး နေ့တိုင်း သွေးတွေ အများကြီး ပေးနေရမလား မသိဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့ သွေးတက်ပြီး သေသွားနိုင်တယ်ဗျာ။]

တုဇယ်ချန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ သူမအား ဖက်ထားချင်သော စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်အီးထားရင်း ပြုံးလျက် သူမထံသို့ ရီမုဒ်လေးတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ကျွန်မကို အားလုံးက ဝိုင်းပြီး လိမ်နေကြတာလား”

တုဇယ်ချန်းက ထိုမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါလေးကို နှိပ်လိုက်”

ရှန်ယို့ယောင်သည် ခေတ္တ တွေဝေသွားပြီးမှ သတိထား၍ နှိပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ "ဂတ်... ဂတ်" ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားကာ အလိုအလျောက် တုဇယ်ချန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ တုဇယ်ချန်းကမူ သူမအား စိတ်အေးစေရန် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြနေသည်။

သူမ ရှိနေသော လက်ဆောင်ဘူးကြီးမှာ ပန်းပွင့်လေးများပမာ ပွင့်အာသွားပြီး အိမ်ကလေး၏ အမိုးမှာလည်း ပွင့်လင်းသွားတော့သည်။ အပြင်ဘက်မှ အကြီးအကျယ် အော်ဟစ် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆူညံသံများကြားတွင် အိမ်ကလေး၏ နံရံလေးဘက်မှာလည်း လဲကျသွားတော့သည်...

ရှန်ယို့ယောင်သည် အလိုအလျောက် တုဇယ်ချန်း၏ အနားသို့ တိုးသွားမိသည်။ သူမက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်နေပုံ ရသည်။

တုဇယ်ချန်းက ရှေ့သို့ တိုးကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖေးမထားလိုက်သည်။

လေချွန်သံများ၊ လက်ခုပ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ အတိုင်းသား ထွက်ပေါ်လာသည်။ နံရံများ မရှိတော့ချိန်တွင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူများစွာ ဝိုင်းအုံနေသည်ကို ရှန်ယို့ယောင်သိလိုက်ရသည်။ ချီကောင်းရိ၊ ဖန်ရှောင်ဖုန်း၊ ရှကျွင်းချီ တို့အပြင် လောင်ဟွေ့မှ ဝန်ထမ်းများ၊ ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန်နှင့် မော့ယွဲ့ တို့ အပါအဝင် သူတို့၏ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော စာတန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိုစာသားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် ရုတ်တရက် လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယို့ယောင်”

ရှန်ယို့ယောင်သည် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမအား မြတ်နိုးစွာ မော့ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ... မင်းဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ကိုယ့်အတွက် ပေးသနားလိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခု။ ဒါပေမဲ့ အစပိုင်းမှာတော့ ကိုယ်က တကယ်ကို မိုက်မဲခဲ့ပြီး မင်းကို ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သလို တန်ဖိုးလည်း မထားခဲ့မိဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ထင်ရာစိုင်းမှုတွေနဲ့ အစွမ်းမရှိမှုတွေကြောင့် အကြောင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်တာတွေနဲ့ စော်ကားတာတွေကို အများကြီး ခံခဲ့ရတယ်လေ”

"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တစ်ခွန်းမှ မညည်းတွားဘဲ ကိုယ့်ဘေးမှာ အမြဲတမ်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ မင်းကပဲ ကိုယ့်ကို တည်ငြိမ်မှု၊ ခွင့်လွှတ်မှုနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအကြောင်း သင်ပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ကိုယ်ဟာ အရင်ကထက် ပိုကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့တာပေါ့”

"ကိုယ်တို့ဟာ တရားဝင် လင်မယားတွေ ဖြစ်နေကြပြီ ဆိုပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နောင်တတွေကို ပြန်ပြီး ကုစားပေးချင်တယ်။ အခုဆိုရင် ကိုယ်ဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အစွမ်းရှိလာသလို၊ မင်းအတွက် အတားအဆီး မှန်သမျှကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပြီ။ နောက်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းကို ထိပါးခွင့် မပေးသလို၊ မင်းကို တစ်စက်ကလေးမှ ဝမ်းမနည်းစေရဘူးလို့ ကိုယ် ကတိပေးနိုင်ပါပြီ”

"ကိုယ့်ကို လက်ထပ်နိုင်မလားဟင်”

နားကွဲလုမတတ် အော်ဟစ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးရှူးများမှ ရောင်စုံ စက္ကူလေးများ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လွင့်ပျံ့လာတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ရောင်စုံ ပူဖောင်းများ ရှိနေပြီး ကြီးမားလှသော ဟိုက်ဒရိုဂျင် ပူဖောင်းကြီးများမှာလည်း ကောင်းကင်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းနေကြသည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပါက ချစ်ကြောင်း ဖွင့်ဆိုထားသော စာသားများစွာကို မြင်တွေ့ရသည်။

(ယို့ယောင်... ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ပါ)

(ယို့ယောင်... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်)

ပန်းများ၊ ရောင်စုံ စက္ကူများ၊ ပူဖောင်းများနှင့် ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းများကြားတွင် ရှန်ယို့ယောင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပုံပြင်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ်ကြသည်။ "လက်ထပ်လိုက်ပါ"

"လက်ထပ်လိုက်ပါ"

ရှန်ယို့ယောင်သည် မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက် တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏ တစ်ဘဝလုံးစာ ပုံအပ်ရမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည့် ခဏတွင် တုဇယ်ချန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း နီမြန်းသွားရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် မြတ်နိုးသော အမူအရာဖြင့် လက်စွပ်ကို သူမ၏ လက်သူကြွယ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လူအများ၏ အားပေးသံများကြားတွင် ထရပ်၍ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ နားထောင်နေစဉ် တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယို့ယောင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်”

ရှန်ယို့ယောင်၏ မျက်ရည်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာတော့သည်။ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ရသည့် အခါတွင်လည်း ငိုချင်စိတ် ပေါ်လာတတ်မှန်း သူမ အခုမှ သိတော့သည်။

[အား... ငါလည်း လိုက်ငိုမိပြီ၊ တကယ်ကို ရိုမန့်တစ် ဆန်လိုက်တာ!]

[တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါတယ်!]

[အရင်က တုသခင်လေးက လက်ထပ်ခွင့် မတောင်းခဲ့သလို မင်္ဂလာပွဲလည်း မလုပ်ခဲ့လို့ ရှန်ယို့ယောင်ခမျာ ကဲ့ရဲ့တာတွေကို အများကြီး ခံခဲ့ရတာလေ။ လူတွေက တုသခင်လေးက သူ့ကို အလေးမထားဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတာ။ အခု ကြည့်ရတာတော့ အလေးမထားတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရည်အချင်း မရှိသေးဘူးလို့ ယူဆနေခဲ့တာကိုး။]

[ဒါကြောင့်လည်း တုသခင်လေးဟာ ဒီတစ်လလုံးမှာ အတားအဆီးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့။ ရှန်ယို့ယောင်ကို နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ အနှိမ်မခံရစေဖို့အတွက်လေ။]

[နင့်ကြောင့် ပိုကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်လာသလို၊ နင့်အတွက်လည်း သူက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာခဲ့တယ်။ ဒါက ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှပဆုံးသော အချစ်ပါပဲ။]

[ဒါရိုက်တာ ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒါက တစ်ကမ္ဘာလုံးက အားကျရမဲ့ အရာပဲ။]

[ဟုတ်ပါပေ့ဗျာ၊ အားကျလွန်းလို့ ကျွန်မတောင် ငိုမိတယ်လေ။]

[ဒီလောက်အထိ ချိုမြိန်နေတာကို ဘာလို့ ငါက ဝမ်းနည်းသလို ခံစားနေရတာလဲ၊ ငါ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။]

[ငါလည်း အတူတူပါပဲ။]

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... အရင်က မင်းကို အားငယ်အောင် လုပ်ခဲ့မိလို့”

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အားမငယ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့သူပါ”

တုဇယ်ချန်းက ပြုံးလျက် သူမအား ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ချီကောင်းရိက တစ်ဖက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟေး... ဟေး... နေရာ ပြောင်းတော့မယ်ဟေ့။ ဇယ်ချန်း၊ ယောင်ယောင်... နင်တို့ လိုက်ဦးမလား”

ရှန်ယို့ယောင်က တုဇယ်ချန်းကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှကျွင်းချီကလည်း ဒီနေ့ပဲ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမှာလေ”

ရှန်ယို့ယောင်သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အရင်က သူတို့နှစ်ဦး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပြောနေခဲ့ကြသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို သတိရသွားသည်။ "ရှင်တို့ ကြိုပြီး ကြံစည်ထားကြတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဟင်”

တုဇယ်ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကြာလှပြီပေါ့။ မင်းအပေါ် ကိုယ် အကြွေးတင်နေတာတွေကို... အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ပြီး ပေးဆပ်ရမှာလေ”

ရှန်ယို့ယောင်သည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထပ်မံ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကောင်းနေရတာလဲ”

တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ ဦးခေါင်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းက တန်ဖိုးရှိတဲ့သူ မို့လို့ပေါ့”

နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြရာ၊ အကြည့်များတွင် ချိုမြိန်မှုနှင့် သံယောဇဉ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ထိုကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆုတောင်းစကားများ ဆိုကြတော့သည်။

မော့ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ကို အခုမှ ယုံတော့တယ်။ နောက်ဆိုရင် ငါလည်း ရည်းစားရှာပြီး ချစ်ရဦးမယ်”

ရွမ်ဟုန်လန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဤကဲ့သို့သော အချစ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူသည်လည်း ဖန်ရွှယ်ယင်းနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရသည့်အပေါ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံ ရသည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည်လည်း မိမိအတွက် ရတနာတစ်ပါးကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟုသူ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ။

စုန့်ယီရှန်းက ချစ်စဖွယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသားလေးနဲ့ မင်းသမီးလေး... တကယ့်ကို လှပတဲ့ ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်ပါပဲလား"

တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ပုံပြင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက လက်တွေ့ဘဝပါ”

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ မှီလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူတို့သည် ဟောက်ယွမ်ရွေ့ ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပူဖောင်းထုတ်စက်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

ဟောက်ယွမ်ရွေ့သည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"တုသခင်လေးကတော့ တကယ်ကို မတရားဘူးဗျာ။ သူ့ ရတနာကတော့ စိန်လက်စွပ်တွေနဲ့ ဇနီးချောလေးပေါ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာကတော့... ဒီ ပူဖောင်းထုတ်စက်လေးပဲ ရှိတာ”

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာ ကောင်းလှသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း လိုက်လံ ရယ်မောမိတော့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

ဟောက်ယွမ်ရွေ့က ပူဖောင်းထုတ်စက်လေးကို မြှောက်ပြကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တကယ်ကို ပျော်ပါတယ်”

ဟောက်ယွမ်ရွေ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်ယို့ယောင်က တုဇယ်ချန်းအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ချန်ရွေ့ ရဲ့ ရတနာက ဘာဖြစ်မလဲဟင်”

တုဇယ်ချန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဝတ်စုံတစ်စုံပေါ့။ အခုလို အရေးကြီးတဲ့ ပွဲမှာတော့ အားလုံးက ခံ့ခံ့ညားညား ပြင်ဆင်ရမှာ မဟုတ်လား”

ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူကတော့ အမြဲတမ်း လူရာဝင်ချင်တဲ့သူဆိုတော့... အခုတော့ ဒေါသထွက်ပြီး သေတော့မှာပဲ”

တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ... အခုတော့ သူက သခင်မလေး ပုံစံဖမ်းဖို့တောင် အခြေအနေ မရှိတော့ဘူးလေ။ ဒေါသထွက်ဖို့တောင် သူမှာ အရည်အချင်း မရှိတော့ပါဘူး” သူသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့် ကိစ္စအတွက် ရှန်ယုံနင်နှင့် ယွဲ့ယာနင်တို့သည် ချန်ရွေ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ ချန်ရွေ့မှာ ယခုအချိန်တွင် ဒေါသထွက်နေဖို့ထက် ကြောက်လန့်လွန်းလို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေမှာ သေချာသည် မဟုတ်ပါလား။

…