အခန်း ၉၁
Vol. 7 Ch. 91
အခန်း (၉၁)
အောင်ပွဲခံပွဲ ပြီးဆုံးချိန်တွင် အချိန်မှာ မစောတော့သဖြင့် အားလုံး ထိုတောင်ပေါ် အပန်းဖြေစခန်းမှာပင် အိပ်စက် အနားယူခဲ့ကြသည်။
တုဇယ်ချန်းသည် အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှန်ယို့ယောင်ကို နံရံတွင် ကပ်၍ ဖိထားလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသူမှာ ရှန်ယို့ယောင်တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။
အချိန်တွေ မည်မျှပင် ကုန်ဆုံးခဲ့စေကာမူ သူ၏ အနမ်းများမှာ သူမကို အမြဲတမ်း ရင်ခုန်စေခဲ့သည်။ ယနေ့ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခြင်းက သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေခဲ့ရာ ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း မကြုံစဖူး ထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်မိတော့သည်။
တုဇယ်ချန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ရူးသွပ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ခုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်း၊ နားရွက်နှင့် နှုတ်ခမ်းလွှာများကို တမ်းတမ်းမက်မက် နမ်းရှိုက်နေတော့သည်။ သူမအား မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထွေးပွေ့ထည့်ထားချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြတ်နိုးနေမိသည်လေ။
ရှန်ယို့ယောင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တမ်းတမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှက သူမအား ဤအမျိုးသား၏ အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးပမာ ခံစားရစေခဲ့ရာ၊ သူမသည် ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ သူ၏ လက်ထဲသို့ အကြွင်းမဲ့ ပုံအပ်လိုက်တော့သည်။
တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ ခံစားချက်ကို သိရှိလိုက်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ယို့ယောင်... ယို့ယောင်... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အမှီပြုကာ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။
တစ်ညတာလုံး ချစ်ရည်လူးခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တုဇယ်ချန်းသည် ဦးစွာ နိုးလာခဲ့သည်။ ရင်ခွင်ထဲမှ နူးညံ့လှသော အမျိုးသမီးလေးကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များကို သတိရကာ သူ၏ စိတ်ရိုင်းများမှာ ထပ်မံ၍ နိုးကြားလာခဲ့ပြန်သည်။
သူသည် သူမ၏ အပေါ်သို့ အသာအယာ မှောက်ချလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် မနေ့ညက ရင်းနှီးခဲ့သော အမူအရာများကို သိရှိလိုက်သဖြင့် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ဦးစွာ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
"ဇယ်ချန်း... တော်ပြီလေ... နာတယ်”
"ချစ်လေးရယ်... လိမ္မာပါတယ်... ကိုယ် ခဏလေးပဲ ကြည့်ပေးမှာပါနော်” တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးကို ငုံခဲရင်း ချော့မြူနေတော့သည်။
ထို ခဏလေးဆိုသည်မှာ တစ်မနက်လုံး ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီး ရှန်ယို့ယောင်သည် ခုတင်ပေါ်မှ မကျေမနပ်ဖြင့် ထလာချိန်တွင် နေမှာ တော်တော်လေး မြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်းကမူ သူမအား မျက်နှာချိုသွေးလျက် အဝတ်အစားများ ကူဝတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီ မဟုတ်လား။ ကိုယ် Matcha Mousse ပြင်ထားပေးတယ်၊ မျက်နှာသစ်ပြီးရင် စားလို့ရပြီနော်”
ရှန်ယို့ယောင်က စိတ်တိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မနက်စာကို အချိုမုန့် စားလို့လဲ”
တုဇယ်ချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း မစားနဲ့ဦးလေ၊ နေ့လယ်ကျမှ စားကြတာပေါ့။ ဒါနဲ့ မနက်စာ ဘာစားချင်လဲဟင်”
ရှန်ယို့ယောင်က နာရီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "၁၁ နာရီတောင် ထိုးနေပြီလေ၊ ဘာမနက်စာလဲ”
သူမဘက်မှ အပြစ်ရှာသည်ကို မြင်ရခဲသဖြင့် တုဇယ်ချန်းမှာ မိမိအမှားကို သိရှိပြီး သူမအား ဖက်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ... ကိုယ် မှားသွားပါတယ်ဗျာ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ကိုယ့်ကို ထမင်းမကျွေးဘဲ ပြစ်ဒဏ်ပေးမလို့လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ စားမှ ဖြစ်မှာနော်၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရမှာပေါ့”
ရှန်ယို့ယောင်က မချေမငံ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စကားကတော့ တော်တော် တတ်တာပဲ”
တုဇယ်ချန်းက အပြစ်ပေးသမျှ ခံရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရှန်ယို့ယောင်၏ ဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။ "ဖေဖေ"
ထိုခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တုဇယ်ချန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ရှန်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံမှာ သူတို့အိမ်တွင် တည်းခိုနေကြရာ ယွဲ့ယာနင်ကမူ မဆိုးသော်လည်း ရှန်ယုံနင်ကမူ သူ့ကို မြင်လေရာတွင် အလိုမကျသော အမူအရာများ ပြသနေသဖြင့် သူသည် အရာရာကို သတိထား၍ ပြုမူနေရသည်လေ။
ထို့ပြင် ရှန်ယို့ယောင်ကိုလည်း ယွဲ့ယာနင်က ညတိုင်း ခေါ်၍ အတူတူ အိပ်လေ့ရှိသဖြင့် သူသည် ရက်အနည်းငယ်မျှ အထီးကျန်နေခဲ့ရသည်။ အိမ်ပြန်လျှင် အနှောင့်အယှက် ခံရမည် စိုးသဖြင့် မနေ့ညက ဤမျှအထိ ဝေးလံသော နေရာသို့ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ ထိတ်လန့်နေမှုကို ရိပ်မိသဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ဖေဖေ... တုဇယ်ချန်းကလေ..."
တုဇယ်ချန်းမှာ လန့်သွားပြီး သူမ၏ အနားသို့ အမြန် တိုးသွားကာ ဖက်ထားလျက် လက်အုပ်ချီ၍ အသနားခံသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်က ခိုး၍ ပြုံးလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"သူက အရမ်း ကောင်းပါတယ်၊ သမီးအပေါ်မှာလည်း တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ စိတ်ချပါ... ညနေကျရင် သမီးတို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တုဇယ်ချန်းက သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မမလေးရယ်... ကိုယ့်ကို အသေ လန့်အောင် လုပ်တာပဲ"
ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ရဲသေးလား ကြည့်ရတာပေါ့!"
တုဇယ်ချန်းက အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ "မလုပ်ရဲတော့ပါဘူးဗျာ၊ မင်းအဖေက လက်ဝှေ့ချန်ပီယံကြီးလေ”
ထိုသို့ ပြောရင်း သူသည် သူမအား အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေး ရသွားသည်။
"ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဟင်။ မိဘတွေနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကွဲသွားတာလဲ”
ရှန်ယို့ယောင်ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားရသည်။ သူမသည် လိမ်မပြောချင်သော်လည်း တုဇယ်ချန်းအား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိဖြစ်နေရသည်။
တုဇယ်ချန်းက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးလို့လား”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ ရှိတာပေါ့၊ နောက်မှပဲ ရှင့်ကို ပြောပြမယ်နော်။ အခုတော့ ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိသေးလို့ပါ”
အဘယ်ကြောင့် ပြောရခက်မှန်း သူ မသိသော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒကို သူ လေးစားသည်။
"ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် မင်းအဖေရဲ့ စိတ်ကို ဘယ်လို ပြန်ရအောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ ကိုယ့်ကို ပြောပြပါဦး”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကို လက်ဝှေ့ ထိုးတာ တော်တယ်လို့ ချီးကျူးလိုက်ပါ၊ သူက လူတွေကို သင်ပေးတဲ့ နေရာမှာ တကယ် တော်တာလို့ ပြောလိုက်ရင် ရပါပြီ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာကိုပေါ့”
ညနေပိုင်းတွင် နှစ်ဦးသား အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ထန်ရွှမ်က သူတို့အတွက် ခမ်းနားသော ညစာ စားပွဲဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့သည်။
ထမင်းစားပွဲတွင် မင်္ဂလာပွဲ အကြောင်းကို စတင် ပြောဆိုကြသည်။ "အခု ဇယ်ချန်းလေးကလည်း လက်ထပ်ခွင့် တောင်းပြီးပြီဆိုတော့၊ မင်္ဂလာပွဲအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ရတော့မှာပေါ့။ ခမည်းခမက်တို့ဘက်ကရော ဘာများ ပြောချင်တာ ရှိမလဲဟင်”
မနေ့က တုဇယ်ချန်း၏ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းပွဲက ရှန်ယုံနင်၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲစေခဲ့ပုံ ရသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်နေမှုကို ကြည့်ပြီး သူသည်လည်း တုဇယ်ချန်းအပေါ် အရင်လို မျက်နှာပျက်မပြတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီးတော့ တိုင်ပင်ကြည့်ပါဦးမယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီသမီးလေး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ၊ အရင်ကလည်း ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရတာဆိုတော့... မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ အစွမ်းကုန် ခမ်းနားအောင် လုပ်ပေးချင်ပါတယ်”
ထန်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့ရှင် ယို့ယောင်က တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးပါ။ ကျွန်မတို့ ဇယ်ချန်းလေးက သူ့ကို လက်ထပ်ခွင့် ရတာဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုပါပဲ”
တုဇယ်ချန်းက အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အားတက်သရော ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တာပေါ့ အဖေတို့ရယ်၊ ယို့ယောင်ကို ဒီလောက်အထိ လိမ္မာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းကဆိုရင် သူက တိုက်ခိုက်တဲ့ အခန်းတွေ ရိုက်နေတာလေ၊ တကယ့်ကို လန်းလွန်းလို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ စွဲလန်းသွားရတာ”
ရှန်ယုံနင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့သမီးလေးက စိတ်ဓာတ် တည်ငြိမ်သလို အခြေခံလည်း တော်တော် ကောင်းတာလေ။ အပေါ်ယံတင် မဟုတ်ဘူး”
"ဒါပေါ့ အဖေရဲ့" တုဇယ်ချန်းက မြှောက်ပင့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အခုအချိန်အထိ ယို့ယောင်ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူးလေ”
ရှန်ယုံနင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အခု သူမကို နိုင်မဲ့သူဆိုတာ သိပ်မရှိပါဘူး၊ အတတ်ပညာရှင်တွေတောင် တော်တော်လေး ကြိုးစားရမှာ”
ယောက္ခမကြီး၏ အကြိုက်ကို သိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ တုဇယ်ချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့ဗျာ၊ အဖေ ကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ သင်ပေးထားတာပဲလေ။ မြေအောက် လက်ဝှေ့ကွင်းမှာ ထိုးတဲ့သူတွေတောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြဘူး"
သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ခါးကို ဆတ်ခနဲ အဆိတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား အသည်းအသန် မျက်ရိပ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ယွဲ့ယာနင်သည် ထမင်းစားလက်စ ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး ရှန်ယုံနင်အား အေးစက်လှသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်ယုံနင်"
ရှန်ယုံနင်သည် အလိုအလျောက်ပင် ပခုံးလေးများ တွန့်သွားရသည်။
ယွဲ့ယာနင်သည် ခမည်းခမက်ဖြစ်သူ ရှေ့တွင် အနေရခက်အောင် မလုပ်ချင်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် ကျွန်မတို့ စကားပြောကြတာပေါ့”
ရှန်ယုံနင်က တိုးတိုးလေးသာ ပြန်ဖြေနိုင်ပြီး တုဇယ်ချန်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
တုဇယ်ချန်းမှာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သွားပြီ... ယောက္ခမကြီးကိုတော့ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပြီ။
ညစာ စားပြီးနောက် ရှန်ယုံနင်သည် အားငယ်စွာဖြင့် ယွဲ့ယာနင်နောက်မှ လိုက်ပါ၍ ဧည့်သည်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ မဝင်မီ တုဇယ်ချန်းကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သွားသေးသည်။
တုဇယ်ချန်းသည် အလိုအလျောက် ပခုံးလေးများ တွန့်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ယို့ယောင်ရေ... မင်းအဖေက တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ”
ရှန်ယို့ယောင်က သနားဟန်ဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေကတော့ ထပ်ပြီး ဆူခံရတော့မှာပဲ”
သူမ၏ အမှတ်ရမှုများအရ မိဘများမှာ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာပါက အမေက အဖေကို အမြဲ ဆူပူတတ်သည်။ သူမ အမှတ်ရဆုံးသော အဖြစ်အပျက်မှာ သူမ၏ အမှောင်ကြောက်တတ်သည့် စိတ်ကို ကုသပေးရန် အဖေက လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ သူမ ထိတ်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်တွင် အမေမှာ သူမ၏ ယဉ်ကျေးမှုများအားလုံးကို မေ့ဖျောက်ကာ အဖေ့မျက်နှာကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ပစ်ခဲ့သည်အထိ ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားရေး ကိစ္စမှလွဲလျှင် အဖေက အမေ့ကို တစ်ခါမှ မနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုကိစ္စကြောင့်ပင် နောက်ဆုံးတွင် မိဘများ လမ်းခွဲခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ရာ အဖေ့အနေဖြင့် ထိုအရာကို နောင်တရနေမလား ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။
သူမ သိထားသည်မှာ အဖေသည် အမေ့ကို အလွန် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းခွဲပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အခြားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် သူ စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ သူ၏ နေထိုင်မှုဘဝမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော်လည်း အမေနှင့် ပတ်သက်သော ရုပ်ရှင်များနှင့် သတင်းများကိုမူ အကုန်လုံး သိရှိထားသည်လေ။
တုဇယ်ချန်းမှာမူ သူမ၏ အတွေးများကို မသိရှိပေ။ သူမက ရှန်ယုံနင်ကိုသာ စိုးရိမ်ပေးနေသဖြင့် သူက မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းမျက်စိထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး အရေးကြီးနေတာလဲ”
ထိုအမူအရာမှာ "ကိုယ်နဲ့ မင်းအဖေ ရေထဲကျရင် ဘယ်သူ့ကို အရင်ကယ်မှာလဲ" ဟူသော မေးခွန်းနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှသည်။
ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်ရခက် ငိုရခက် အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရှင်ကိုယ်တိုင် ပြဿနာ ရှာလိုက်တာ မဟုတ်လား”
"အဲဒါကြောင့် မင်းက ကိုယ့်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်ပေးရမှာပေါ့၊" တုဇယ်ချန်းက အကျိုးအကြောင်း မသင့် ဆင်ခြေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအဖေ ကိစ္စကတော့ ဖြေရှင်းရ လွယ်ပါတယ်။ ယောက္ခမတို့ ရောက်လာတာ ၁၀ ရက်လောက် ရှိပြီ မဟုတ်လား။ မင်းအမေက မင်းနဲ့ပဲ ညတိုင်း အတူအိပ်နေတာလေ၊ မင်းအဖေရဲ့ အားငယ်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို ကိုယ် မြင်ဖူးတယ် သိလား”
"ကိုယ် ပြပေးမယ်... ဒီလိုမျိုးလေ..." ပြောရင်းနှင့် သူက အားငယ်နေသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်မှာ ရယ်မောမိတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် အထီးကျန်နေသည့် ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေခြင်းမှန်း သူမ သိသည်လေ။ သူမ အမေနှင့် သွားအိပ်သည့် ညတိုင်းတွင် သူ၏ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို မြင်တွေ့နေရသည် မဟုတ်ပါလား။
"ဟူး... ကိုယ်သာ ပြဿနာ မရှာခဲ့ရင် သူက ဒီနေ့လည်း တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရဦးမှာ” ထိုသို့ ပြောရင်း တုဇယ်ချန်းမှာ အကြံတစ်ခု ရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"အလို တကယ်လို့ ကိုယ်က ဒါဟာ မင်းအဖေနဲ့ မင်းအမေတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေအောင် တမင် လုပ်ပေးတာပါလို့ ပြောလိုက်ရင်ကော... သူ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမလား”
တုသခင်လေး၏ ထူးဆန်းလှသော အတွေးများမှာ အမြဲတမ်းပင် မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာတတ်ရာ၊ ရှန်ယို့ယောင်မှာ မှင်တက်သွားရတော့သည်။ သို့သော် သူမလည်း တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ အတိတ်ဘဝတွင် မိဘများ လမ်းခွဲခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမကို အကြောင်းပြကာ အခန်းခွဲ အိပ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မူ...
တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ အတွေးများကို မသိဘဲ မိမိ၏ ပါးနပ်မှုကိုသာ ဂုဏ်ယူနေတော့သည်။
"ဟုတ်တယ်... လင်မယားကြားမှာ အခန်းထဲ ရောက်သွားရင် မပြေလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုတာ မရှိဘူးလေ”
သူသည် ပြောဆိုရင်းနှင့်ပင် ရှန်ယို့ယောင်ကို ခုတင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်တော့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်းသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ နှိုက်ဝင်လာသော သူ၏ လက်များကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူးနော်"
တုဇယ်ချန်းက ရုတ်တရက် မျက်နှာကို တည်ထားလျက် လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ကိုယ်နဲ့ မင်းအဖေ ရေထဲကျရင် ဘယ်သူ့ကို အရင်ကယ်မှာလဲ?"
ရှန်ယို့ယောင်စကားမဆိုနိုင်တော့ဘဲ ရှိနေစဉ်မှာပင် တုဇယ်ချန်းက အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူမအား သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။
…