အခန်း ၉၂
Vol. 7 Ch. 92
အခန်း (၉၂)
နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်ယို့ယောင်မှာ ထပ်မံ၍ အိပ်ရာထနောက်ကျသွားပြန်သည်။ အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ရှန်ယုံနင်နှင့် ကွက်တိတိုးတော့ရာ သူမမှာ အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။ အတိတ်ဘဝက လေ့ကျင့်ရေးဆင်းစဉ်က အိပ်ချိန်စားချိန်မှာ အလွန်စနစ်ကျခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အိပ်ပုပ်ကြီးနေခြင်းမျိုးမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
တုဇယ်ချန်းမှာ သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ရှန်ယုံနင်အား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လားခင်ဗျ”
ရှန်ယုံနင်မှာ မူလကတည်းက တုဇယ်ချန်းကို အမြင်မကြည်ဖြစ်နေသူ ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက တုဇယ်ချန်းပြဿနာရှာခဲ့သဖြင့် သူ့မှာ တစ်ညလုံး ဝေဒနာခံစားခဲ့ရသည်ကို ယနေ့တွင်မှ သူ၏ရှေ့၌ လာရောက် ကြွားဝါပြနေသည်မှာ တကယ့်ကို ဆိုးသွမ်းသော ကောင်လေးပင်။
"သိပ်မကောင်းဘူး” ရှန်ယုံနင်က မျက်နှာကို တည်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ အခုမှ အိပ်ရာထတာလဲ။ ဒီနေ့ အလုပ်မသွားဘူးလား”
တုဇယ်ချန်းမှာ အခြေအနေ မဟန်မှန်းသိသဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော အမူအရာကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပခုံးလေးများ တွန့်ကာ အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အခုပဲ သွားပါတော့မယ်ခင်ဗျာ၊ အခုပဲ သွားပါတော့မယ်” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် အောက်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားတော့သည်။
အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ယွဲ့ယာနင်မှာ မနက်စာ စားပြီး၍ ထန်ရွှမ် နှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ရှန်ယုံနင်ကို မြင်သော်လည်း မျက်နှာပျက်ပြနေဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းတို့လင်မယား၏ ပြဿနာမှာ အိပ်ခန်းထဲတွင် ပြေလည်မသွားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ တုဇယ်ချန်းမှာမူ ရင်ထဲ၌ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေမိသည်။ ဒါသည် သူ့ကို ကံကြမ္မာက နှိပ်စက်နေခြင်းပင်။
သူသည် အမြန်ပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ယောက္ခမကို မျက်နှာချိုသွေးလိုက်သည်။
"အလှနတ်သမီး နှစ်ယောက် ဘာတွေများ ပြောနေကြတာလဲခင်ဗျ”
ယွဲ့ယာနင်မှာ ယခုအခါ ထန်ရွှမ်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တုဇယ်ချန်းက ရှန်ယို့ယောင်အပေါ် မည်မျှ တန်ဖိုးထားကြောင်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤသမက်ကို စတင် သဘောကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ယောင်ယောင်လေးလည်း ဇယ်ချန်းဆီက စကားပြောနည်း သင်သင့်တယ်၊ သမီးက အရမ်း အေးလွန်းတယ်လေ”
တုဇယ်ချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြောတတ်ရင် ရပါပြီ၊ သူ့အတွက် မလိုပါဘူး”
ထိုစကားကြောင့် ယွဲ့ယာနင်မှာ အကျယ်ကြီး ရယ်မောတော့သည်။
ထန်ရွှမ်က တုဇယ်ချန်းအား လူရာဝင်စေချင်သဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
"ခမည်းခမက်တို့က ယန်မြို့မှာ လုပ်ငန်းအချို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်လို့တဲ့၊ သားပဲ အချိန်ရရင် ကူကြည့်ပေးလိုက်ပါဦး”
ယွဲ့ယာနင်က ဖြည့်စွက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "တခြားဟာတွေက မလောပါဘူး၊ အရင်ဆုံး အိမ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်ချင်တာပါ”
ရှန်မိသားစုမှာ အမေရိကန် အခြေစိုက် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းစုကြီး ဖြစ်သဖြင့် လက်ရှိတွင် နိုင်ငံခြား၌သာ အခြေစိုက်ထားပြီး ပြည်တွင်း၌ လုပ်ငန်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ များစွာ မရှိသေးပေ။
ယခုအခါ ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်းနှင့် လက်ထပ်ထားသည့်အပြင် သရုပ်ဆောင်လည်း လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ပြည်တွင်း၌ပင် အခြေချတော့မည်မှာ သေချာသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော သမီးကို ပြန်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ယွဲ့ယာနင်သည် ဘဝအပေါ် အမြင်အသစ်များ ရရှိလာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သမီး၏ဘေး၌သာ အမြဲ ရှိနေပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
"မေမေတို့ အိမ်ဝယ်မလို့လား” တုဇယ်ချန်းမှာ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာသွားရသည်။ နောက်ဆိုရင် သူ တစ်ယောက်တည်း အခန်းခွဲ အိပ်နေရစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်ပါလား။
သူ၏နောက်မှ ရှန်ယုံနင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ ဦးခေါင်းနောက်စိမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်နေသော ပျော်ရွှင်မှုများကို မြင်သော် အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလဲ... ငါတို့ ဒီမှာနေတာကို မကြိုဆိုဘူးလား”
တုဇယ်ချန်းက အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရပါဘူး ဖေဖေရယ်၊ ဖေဖေတို့ ဒီမှာ နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာမှာပါ”
"နင့်ရဲ့ မျက်နှာကြီးကို သိမ်းထားစမ်းပါ” ယွဲ့ယာနင်က ရှန်ယုံနင်ကို မျက်စောင်းထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကလေးတွေက အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီလေ၊ တို့တွေက ခမည်းခမက် အိမ်မှာပဲ နေ့တိုင်း ကပ်နေရင် ဘယ်ကြည့်ကောင်းမှာလဲ”
ထန်ရွှမ်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုပဲ ပြောနေကြတာပဲ၊ ကျွန်မကတော့ တကယ်ကို ကြိုဆိုတာပါ။ ကျွန်မက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ ရှင်တို့လို လျှောက်မသွားနိုင်ဘဲ အိမ်မှာပဲ အမြဲ နေနေရတာလေ။ ရှင်တို့ ရှိမှပဲ အိမ်က စည်ကားနေမှာ”
ထို့နောက် သူမက တုဇယ်ချန်းအား မှာကြားလိုက်သည်။ "အိမ်ဝယ်ရင် တို့အိမ်နားမှာပဲ ရှာပေးလိုက်၊ တို့နဲ့ နီးနီးနားနား ရှိမှ နောက်ပိုင်း ခမည်းခမက်တို့ သမီးဆီ လလာည်ရင်လည်း အဆင်ပြေမှာပေါ့”
ဤစကားက ယွဲ့ယာနင်၏ စိတ်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆို တို့တွေက မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီပေါ့”
ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့သလို မိမိအပေါ် ဖိအားပေးနေသော ယောက္ခမကြီးမှာလည်း မကြာမီ အိမ်ခွဲနေတော့မည် ဖြစ်ရာ တုဇယ်ချန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားရပြီး အလုပ်သွားသည့် လမ်းတွင် သီချင်းတအေးအေးနှင့် ပျော်မြူးနေတော့သည်။
သို့သော် ထိုသို့သော စိတ်ပေါ့ပါးမှုမှာ ချန်ရှီး အဆောက်အဦသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူသည် မိမိရှေ့ရှိ တုဟုန်ရိကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာလာလုပ်တာလဲ”
"မင်းကို လာတွေ့တာပါ” တုဟုန်ရိက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအမေက ငါ့ကို သူ့ရှေ့ လာခွင့် မပေးဘူးလေ။ ထန်အိမ်တော်ဟောင်းထဲကိုလည်း ငါ ဝင်လို့မရတော့ အခုလိုပဲ ဒီမှာ စောင့်နေရတာပေါ့”
ရှန်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံ ထန်အိမ်တော်ဟောင်းသို့ ပြောင်းလာကတည်းက ထန်ရွှမ်သည် တုဟုန်ရိအား အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သွေးနံ့ရသည်နှင့် လှည့်ကွက်သုံးတတ်သော မြေခွေးတစ်ဦးပမာ ဖြစ်နေသဖြင့် မိမိသား၏ မင်္ဂလာရေးကို ဖျက်ဆီးမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။ ထို့ကြောင့် တုဟုန်ရိအား အိမ်အနီးအနားသို့ပင် လုံးဝ မကပ်စေရန် အမိန့်ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တုဟုန်ရိ၏ ဘဝမှာလည်း များစွာ မကောင်းလှပေ။ ထန်မိသားစု အရာရှိကြီးများ စုပေါင်း အလုပ်ထွက်သည့် ကိစ္စတွင် သူ တစ်ခါသာ ပေါ်လာပြီး တုဇယ်ချန်းအား ကူညီဟန် ပြခဲ့သော်လည်း ရလဒ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကွက်မြင်သူများမှာ သူ၏ လှည့်ကွက်များကို သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးလောကတွင် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ကျားပင်လျှင် မိမိသားသမီးကို ပြန်မစားတတ်ရာ၊ မိမိသားအရင်းကိုပင် ဒုက္ခပေးရက်သူနှင့် မည်သူက အပေါင်းအသင်း လုပ်ချင်ပါမည်နည်း။
သူနှင့် ထန်ရွှမ်တို့ သားအမိ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အတိတ်က လှည့်ကွက်များနှင့် အနာဂတ် ရည်ရွယ်ချက်များမှာလည်း ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။
လူကြီးသူမများ ပြောခဲ့သလိုပင် မုသားဆိုသည်မှာ အချိန်တစ်ခုအထိ လူအားလုံးကို လှည့်စားနိုင်ပြီး လူအချို့ကို အမြဲတမ်း လှည့်စားနိုင်သော်လည်း လူအားလုံးကို အမြဲတမ်း လှည့်စားနိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်ခြင်း ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ယခုအခါ သူ၏ လုပ်ရပ်များအတွက် ပြန်လည် ပေးဆပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
တုဟုန်ရိသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းများကို သူ မည်သို့မျှ မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့ပေ။ အဘိုးထန်၏ ကြိုတင် အကွက်ချထားမှုများတင် မကဘဲ တုဇယ်ချန်းတွင် ယခုအခါ ရှန်မိသားစုကဲ့သို့သော ကျောထောက်နောက်ခံကြီး ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်းသာ အမှားမလုပ်ခဲ့လျှင် သူ၏ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ကြီးထွားလာမည်သာ ဖြစ်သည်။
တုဟုန်ရိ ယခု လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ သူ၏ ဆုံးရှုံးမှုများကို ပြန်လည် ကုစားရန်နှင့် ထန်ရွှမ်တို့ သားအမိ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။ အရင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သော ခင်ပွန်းနှင့် ကြင်နာသော ဖခင်အဖြစ် ပြန်မရနိုင်တော့လျှင်ပင် ထန်မိသားစု၏ သမက်အဖြစ် ပြန်လည် ရပ်တည်ကာ သူတို့၏ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဆွဲဆောင်ရပေမည်။
အရင်ကဆိုလျှင် ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ကံကြမ္မာက ပေးအပ်လိုက်သော အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တုဇယ်ချန်းသည် သူ့အား ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ရှန်ယို့ယောင်အား လက်ထပ်ခွင့် တောင်းပြီးစဖြစ်သလို သူ့အမေနှင့် ရှန်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံတို့မှာလည်း မင်္ဂလာကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်က ရှန်ယို့ယောင်တွင် လူကြီးမိဘ မရှိခဲ့သလို တုမိသားစု၏ အခြေအနေကိုလည်း သူမ သိရှိထားသဖြင့် တုဟုန်ရိ မရှိခြင်းသည် ဘာပြောပြော ရှက်စရာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ နှစ်ဦးသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် သူမအပေါ်တွင်လည်း အကြွေးတင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ မိသားစု အရှုပ်အထွေးများ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပါက ၎င်းမှာ ရှန်မိသားစုနှင့် ရှန်ယို့ယောင်အပေါ် စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ရှန်ယုံနင်နှင့် ယွဲ့ယာနင်တို့သည် တုဟုန်ရိ၏ ကိစ္စများကို သိရှိထားနိုင်သော်လည်း ကြားသိရခြင်းနှင့် လူကိုယ်တိုင် လာရောက် ရှုပ်ထွေးခြင်းမှာ လုံးဝ ခြားနားလှသည်လေ။
ထို့ကြောင့် ထန်ရွှမ်က သူ့အား ကြိုတင် သတိပေးထားခဲ့သည်။ တုဟုန်ရိသည် ဤအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ပြန်လည် ချဉ်းကပ်လာနိုင်သဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် မလိုကြောင်း မှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တုဇယ်ချန်းက သူ့အား ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
တုဟုန်ရိသည် ရုံးခန်းအတွင်းကို အလိုအလျောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း စိတ်ခံစားချက်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်တွင် သူ မည်သည့် အကြံအစည်မှ မရှိသင့်ပေ။
သူသည် သူ၏ လောဘများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်သည့်အလား ပြုမူကာ သူ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များအတွက်လည်း နောင်တရနေဟန် ပြသလိုက်သည်။
"အချိန်တွေက မြန်လိုက်တာ... မင်းတောင် လက်ထပ်ရမဲ့ အရွယ် ရောက်လာပြီပဲ” သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာပြီး ဆက်ပြောသည်။
"နောက်ဆိုရင် ငါ့လိုမျိုး မိုက်မဲပြီးတော့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အမှားမျိုး မလုပ်မိပါစေနဲ့”
"လှပတဲ့ ဇနီးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သား ရှိနေပါလျက်နဲ့ သူများတွေ အားကျရတဲ့ စည်းစိမ်တွေလည်း ရှိနေပါလျက်နဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ မောက်မာမှုတွေကြောင့် အရာရာ ပျက်စီးခဲ့ရတာပေါ့”
သူ၏ လောဘဇောများကို မောက်မာမှုကြောင့်ဟု ဆင်ခြေပေးနေသည်ကို ကြားသောအခါ တုဇယ်ချန်းက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
တုဟုန်ရိက ပြုံးရယ်လျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မင်းအဘိုးရဲ့ ကူညီမှုကြောင့် ငါ အောင်မြင်လာတာကို ငါကိုယ်တိုင် တော်လို့လို့ ထင်ပြီး ငါ့ကိုယ်ငါ အထင်ကြီးခဲ့မိတာပါ။ အဲဒီလိုနဲ့ ယောကျ်ားတွေ မှားတတ်တဲ့ အမှားမျိုးကို ငါ မှားခဲ့မိတယ်။ ငါ့ဘဝက သာယာလွန်းနေလို့ ငါကိုယ်တိုင် ပြဿနာ ရှာခဲ့မိတာပေါ့။ အခု အရာရာ ဆုံးရှုံးသွားမှပဲ ငါ ဘယ်လောက်အထိ မှားခဲ့လဲဆိုတာ သိတော့တယ်”
တုဇယ်ချန်းဘာမှ ပြန်မပြောသည်ကို မြင်သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ငါ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ပြန်လည် ပေးဆပ်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
"အခု မင်းလည်း လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့... ရှေးယခင်ကတည်းက လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ မိဘတွေရဲ့ သဘောတူညီမှုနဲ့ ဖြစ်ရတာလေ။ အခုခေတ်မှာ အဲဒီလောက် မတင်းကျပ်တော့ဘူး ဆိုပေမဲ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ မိဘနှစ်ဖက်လုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေတာကမှ တစ်ဖက်လူကို အစွမ်းကုန် လေးစားရာ ရောက်တာပေါ့။ ယို့ယောင်က မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ၊ မင်းလည်း သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပေးချင်မှာ သေချာပါတယ်”
တုဇယ်ချန်းက သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်နေပြန်တာလား”
တုဟုန်ရိက ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို သုတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လို့ပါ။ ဒါက မင်းဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စလေ၊ ငါလည်း ပါဝင်ချင်တာပေါ့။ ငါ အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိပေမဲ့ နောက်ထပ် နောင်တတွေ မရချင်တော့ဘူး။ စိတ်ချပါ... တခြား ကိစ္စတွေမှာတော့ ငါ မင်းတို့ကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်ပါဘူး”
ထိုသို့ ပြောရင်း သူသည် လက်ကိုင်အိတ်အတွင်းမှ စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်အိတ်ကို တုဇယ်ချန်း၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
"ဒါက ယန်ရှောင်ယွမ်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ သက်သေတွေပဲ။ ငါ သေချာ စုံစမ်းကြည့်မှပဲ သူမက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တတ်မှန်း သိလိုက်ရတာ။ ငါ့ကြောင့်ပဲ မင်းတို့ သားအမိ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာပါ”
"ဒါကို မင်း ယူထားလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် မင်းအမေကို ပေးလိုက်ပေါ့။ ဒါတွေရှိနေရင် မင်းတို့ သူမကို ကြိုက်သလို အပြစ်ပေးလို့ ရပါပြီ”
တုဇယ်ချန်းက သူ့အား မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူရှိခဲ့တဲ့သူကိုတောင် ဒီလို လုပ်ရက်တယ်ဆိုတော့... ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကလည်း တော်တော် ရက်စက်တာပဲ”
တုဟုန်ရိက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေပါ၊ ငါ အမြဲ ချစ်ခဲ့တာက မင်းအမေကိုပဲ ဖြစ်သလို အချစ်ဆုံး ကလေးကလည်း မင်း တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ယန်ရှောင်ယွမ်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ငါ့ကိုယ်ငါ အထင်ကြီးနေတုန်းက စိတ်အလိုလိုက်မိခဲ့တဲ့ ကစားပွဲတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ”
"ငါက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း ဝန်ခံပါတယ်။ အခွင့်အရေးကို ကြည့်ပြီး ပေါင်းတတ်တဲ့ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အချက်နဲ့တင် သူတို့ သားအမိဟာ မင်းတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” တုဟုန်ရိသည် ပြောရင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ဤစကားများမှာ သူ၏ ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားများပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရက်စက်သူ ဖြစ်သော်လည်း လူစိတ်မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ စည်းစိမ်အတွက် မည်သည့် နည်းလမ်းမျိုးမဆို သုံးတတ်သော်လည်း စစ်မှန်သော သံယောဇဉ်၏ တန်ဖိုးကိုမူ သူ သိရှိသည်လေ။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အမြဲ တွေးနေမိတာက... အကယ်၍သာ ယန်ရှောင်ယွမ် မရှိခဲ့ရင် သူ၏ ဘဝမှာ မည်မျှအထိ ပြည့်စုံနေမည်နည်း ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ပြန်ပြင်၍ မရတော့သဖြင့် သူသည် အချိန်မီ ရပ်တန့်ကာ ပြန်လည် ကုစားရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။
…