အခန်း ၉၅
Vol. 7 Ch. 95
အခန်း (၉၅)
ညနေပိုင်းတွင် နှစ်ဦးသား အတူတူ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသော်လည်း တုဇယ်ချန်း၏ လွန်ကဲလှသော အပြုအမူများကြောင့် ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား စကားမပြောဘဲ ပစ်ထားလေသည်။ တုဇယ်ချန်းသည် မိမိအမှားကို သိရှိသဖြင့် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကိုယ်တိုင် ဝိုင်းဝန်း သိမ်းဆည်းပေးရှာသည်။
သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရေဘူးလေး ယူသွားဦး၊ ရာသီဥတု အကူးအပြောင်းမှာ ရေများများ သောက်ရမယ်”
"အင်္ကျီပါးလေး နှစ်ထည်လောက် ထည့်သွားဦး၊ ကျင်းပြည်နယ်ဘက်က အခုတလော ရာသီဥတုက မမှန်ဘူး၊ အိုက်နေမှာ စိုးလို့”
"ဟိုရောက်လို့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်နော်၊ ကိုယ် လူလွှတ်ပြီး ပို့ပေးမယ်..."
သူသည် တတွတ်တွတ် မှာကြားရင်း ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပေးနေတော့သည်။ တစ်ချိန်က လက်ထိပ်ကလေး တစ်ချက် မလှုပ်ဘဲ အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသော တုသခင်လေးသည် ယခုအခါ သူတစ်ပါးကို ဂရုစိုက် ပြုစုတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။
ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားရကာ နေ့လယ်ပိုင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့သွားတော့သည်။ သူမသည် သူ့အနားသို့ ကိုယ်တိုင် တိုးသွားကာ ဖက်ထားလျက် မေးလိုက်သည်။
"ရှင့်ကို လွမ်းနေရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင်”
တုဇယ်ချန်းသည် သူမဘက်မှ စတင် ချွဲနွဲ့သည်ကို မြင်ရခဲသဖြင့် သူမအား မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "လွမ်းရင် ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်လေ၊ ကိုယ် ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့မယ် ဟုတ်ပြီလား”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီထားရင်း အသံတိတ် ရင်းနှီးမှုကို ပြသနေတော့သည်။ တစ်ညတာလုံး နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံခံရပြီးနောက် ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ လွန်ကဲခဲ့သော ကိစ္စများကို ခေတ္တ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ သူမ သိသည်မှာ မိမိ မကြာမီ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူနှင့်အတူ ရှိခွင့်ရသည့် အချိန်မှာ နည်းပါးလာပြီ ဖြစ်ရာ ပို၍ပင် မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်လာတော့သည်။
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် သူနှင့်အတူ အလုပ်သို့ ထပ်မံ လိုက်သွားပြန်ရာ အရသာတွေ့နေသော တုဇယ်ချန်း၏ ရက်စက်လှသော ကျီစယ်နှိပ်စက်ခြင်းကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ အောင်နိုင်သူပမာ အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသော တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ်သာ သူ့ကို ထပ်ယုံရင် ငါ့နာမည်ကို ရှန်လို့ မခေါ်တော့ဘူးဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။
သန်ဘက်ခါတွင် ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ့အား စိတ်ဆိုးကာ အားပြိုင်မနေလိုတော့ပေ။ သူမသည် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့အား တစ်ချက်လောက် ရိုက်နှက်၍သာ အငြိုးကို ဖြေလိုက်တော့သည်။ တုဇယ်ချန်းမှာမူ ရှန်ယို့ယောင် စိတ်တိုနေသည်ကို မသိဘဲ အနှိပ်စက်ခံရခြင်းကိုပင် ပျော်မွေ့နေသော ကလေးတစ်ဦးပမာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။
"ချစ်လေးရယ်... ရိုက်ပါ၊ ရိုက်ပါ၊ မင်း စိတ်ကျေနပ်သွားမယ် ဆိုရင်ပေါ့..."
ထိုသို့ ပြောရင်း သူက သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ထပ်မံ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြန်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် မင်း သွားရတော့မယ်လို့ တွေးမိတိုင်း ကိုယ်ကတော့ မအောင့်နိုင်တော့ဘူးဗျာ”
သူသည် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်ရာ ရှန်ယို့ယောင်မှာလည်း ဆက်၍ မရိုက်ရက်တော့ပေ။ သူမက စဉ်းစားပြီးနောက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် သွားပြီးရင် ကျွန်မ ငါး... မဟုတ်ဘူး၊ သုံးရက်တိတိ ရှင့်ဖုန်းကို မကိုင်ဘူး"
တုဇယ်ချန်းမှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးမှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောတော့သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ဆိုးတာကိုတောင် ရက်ရွှေ့ဆိုင်းလို့ ရသေးတာလား၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ပုခုံးပေါ်တွင် မှီထားလျက် စိတ်တိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆိုးနေရတာလဲ”
တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ ပါးပြင်ကို လှည့်၍ နမ်းလိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်က မင်းတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ ဆိုးတာပါ”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို ရိုက်ကူးရေးကွင်းသို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ ယူဆောင်လာသော ခရီးဆောင်အိတ် အမြောက်အမြားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ပစ္စည်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် များနေတာလဲ”
တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။ "လိုအပ်ရင် သုံးလို့ရအောင် ကြိုပြင်ထားတာပါ။ အသေးစိတ်ကိုတော့ ရှောင်မြောင်ကို မှာထားပြီးသား၊ တကယ်လို့ တခြား တစ်ခုခု လိုသေးရင်တော့ ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်နော်”
ရှန်ယို့ယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "သုံးရက်တိတိ ရှင့်ကို အဖက်မလုပ်ဘူးလို့ ပြောထားပြီးသားပဲ၊ ဖုန်းလည်း မဆက်ဘူး၊ ရှင့်ဖုန်းကိုလည်း မကိုင်ဘူး”
တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ ချစ်ဖွယ် အမူအရာလေးကို ကြည့်ကာ ပါးကို အသာအယာ ဆွဲရင်း ပြုံး၍ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မိန်းမက ဒီလောက်တောင် စိတ်ခိုင်မာတာလား”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား မျက်နှာမဲ့ပြလျက် သူမ၏ ခိုင်မာသော သဘောထားကို ပြသလိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နားရွက်လေးကို အသာအယာ ငုံခဲလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကိုယ်က အတိုး ကြိုသိမ်းထားရမှာပေါ့ ဟုတ်လား”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နားရွက်ကို အုပ်ကာ သူ့အား တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လေယာဉ် မမီတော့ဘဲ နေမယ်”
တုဇယ်ချန်းက သက်ပြင်းချလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့”
လေဆိပ်သို့ သွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တုဇယ်ချန်းသည် သူမ မိမိကို ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တစ်လမ်းလုံး ကျီစယ်သွားခဲ့သည်။ လေယာဉ်ပေါ် တက်ရမည့် အချိန် နီးလာလေ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ့အပေါ် ပို၍ပင် လိုက်လျောလာလေ ဖြစ်သည်။ လေယာဉ်ပေါ် တက်ရန် အကြောင်းကြားသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမသည် တုဇယ်ချန်း၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုယ်တိုင် စတင် နမ်းရှိုက်ခဲ့သည်။ တုဇယ်ချန်းကမူ အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နက်ရှိုင်းပြီး ထက်သန်လှသော အနမ်းရှည်ကြီးဖြင့် သူမအား တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် မခွဲနိုင် မခွာရက်သော အကြည့်များဖြင့် သူ့အား နှုတ်ဆက်ကာ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ သူမ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းထံသို့ စာပို့ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမ၏ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် လူတစ်ယောက် ဝင်ထိုင်လိုက်သဖြင့် အသံအကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။
တုဇယ်ချန်းက သူမအား လှည့်ကြည့်လျက် ပြုံး၍ သူက ပြောလိုက်သည်။
"အံ့ဩသွားလား၊ မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဝမ်းသာသွားရသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်... ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."
တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ခွဲရမှာကို တကယ် မအောင့်နိုင်လို့လေ၊ အဲဒါကြောင့် ရိုက်ကူးရေးကွင်းအထိ လိုက်ပို့တာပေါ့” ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏လက်ကို လှုပ်ယမ်းပြလျက် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကုမ္ပဏီက အလုပ်တွေရော ပြဿနာ မရှိဘူးလားဟင်”
သူက ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ၊ အဘိုးက ကိုယ့်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေက တကယ်ကို တော်ကြတာပါ” မြေးဖြစ်သူမှာ ဘာမှမသိသေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဘိုးထန် ရွေးချယ်ပေးခဲ့သော လူများမှာ သစ္စာရှိရုံတင်မကဘဲ အရည်အချင်းမှာလည်း ထိပ်တန်းများ ဖြစ်ကြသည်လေ။ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါတင် မကသေးဘူး... ကိုယ် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နေ့မနား ညမနား အလုပ်တွေ ဗျာများနေခဲ့တာက ဘာအတွက်လို့ ထင်လို့လဲ”
ရှန်ယို့ယောင်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရကာ မအောင့်နိုင်ဘဲ သူ့အား ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ လေယာဉ် ပျံတက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ထိုင်ခုံများကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို ဖက်ထားလျက် ထိုင်ခုံကို မှီကာ မေးလိုက်သည်။ "တကယ်ကြီး သုံးရက်တိတိ အဖက်မလုပ်ဘဲ နေမှာလား”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို နှစ်ရက်ပေါ့" ထို့နောက် သူမ စိတ်ပြန်ယိုင်သွားမည် စိုးသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... နှစ်ရက်ထက်တော့ မနည်းနိုင်တော့ဘူး”
တုဇယ်ချန်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ကာ ပွတ်သပ်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။ ပြောစမ်း။ ကိုယ့်ကို သတ်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရောက်လာတာ မဟုတ်လား”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ လည်ပင်းကို အသာအယာ ခဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကသာ ကျွန်မကို သတ်မဲ့သူပါ”
တုဇယ်ချန်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး သူက ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ဟုတ်သားပဲ၊ အမြဲတမ်း မရတော့ဘူး၊ သေတော့မယ်လို့ ပြောနေတဲ့သူကတော့ မင်းပဲလေ” ရှန်ယို့ယောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး စိတ်တိုကာ သူ့အား အဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
တစ်လမ်းလုံး ကျီစယ်လာခဲ့ကြပြီးနောက် ရိုက်ကူးရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တာဝန်ခံက သူတို့ နှစ်ဦးအား အခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလောက် အခန်းကြီး မလိုပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ပြောင်းနေရဦးမယ်။ အစက စီစဉ်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ လုပ်ပေးပါ”
တာဝန်ခံက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဆရာတို့ နှစ်ယောက်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အခန်းပဲလေ။ တခြား အခန်း မရှိတော့ပါဘူး”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူက မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်သွားမှာလေ၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကတော့ ဒီလောက်အထိ..."
သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဒါရိုက်တာကောင်းသည် ဘေးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် စကားနည်းပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်ရာ နှုတ်ဆက်စကား များများစားစား မပြောဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာတု... အရင်ဆုံး အထိုင်ချလိုက်ပါဦး။ ညနေကျရင် ဆရာ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင် ဓာတ်ပုံတွေကို အရင် ရိုက်ပါ့မယ်”
တုဇယ်ချန်းသည်လည်း မိမိ ပြင်ဆင်ထားသော အံ့ဩစရာ လက်ဆောင်မှာ ဤမျှအထိ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေါက်ကြားသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ တားဆီးရန် မမီလိုက်မီမှာပင် ရှန်ယို့ယောင်၏ အံ့ဩပြီး ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များနှင့် တည့်တည့် တိုးတော့သည်။ သူသည် အားတင်းကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ်က ဒီဇာတ်ကားရဲ့ ဇာတ်လိုက်မင်းသားလေ... အံ့ဩသွားလား၊ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား”
နောက်ဆုံး စကားလုံးမှာမူ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ ထွက်ခွာရတော့မည်ကို နှမြောသဖြင့် မိမိအပေါ် သူပြုသမျှသော အရာများကို လိုက်လျောခဲ့မိသည်များကို တွေးမိကာ မျက်နှာကို တည်ထားလျက် တာဝန်ခံအား သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အခန်းလဲမယ်၊ ကျွန်မ သူနဲ့ တစ်ခန်းတည်း မနေနိုင်ဘူး”
ဒါရိုက်တာကောင်းနှင့် တာဝန်ခံတို့မှာ ဘာဖြစ်ကုန်သလဲဆိုသည်ကို မသိဘဲ ကြောင်အမ်းနေကြတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ တုဇယ်ချန်း၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့တွင် အစစအရာရာ အဆင့်မြင့်နေခဲ့သည်။ တာဝန်ခံမှာလည်း ပါးနပ်သူ ဖြစ်ရာ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။
"အားနာပါတယ်ရှင်၊ အခု လောလောဆယ် အားတဲ့ အခန်း မရှိတော့ပါဘူး။ ဒီဘက်မှာက ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်း ဖြစ်နေတော့ အခန်းတွေက အရမ်း ရှားတာလေ။ ဆရာအချို့ဆိုရင် အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တောင် ညှပ်ပြီး နေနေရတာပါ”
တုဇယ်ချန်းက တာဝန်ခံအား တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သော်လည်း ရှန်ယို့ယောင်က မြင်သွားသဖြင့် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"သွား... အိတ်တွေ သွားသိမ်းတော့”
တုဇယ်ချန်းသည် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာမျိုး ဖမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်မြောင်ကိုလည်း ကူခွင့်မပေးဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် လေးလံလှသော ခရီးဆောင်အိတ် လေးလုံးကို အသည်းအသန် ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်း သင်ခန်းစာ ရသွားသဖြင့် မျက်စိရှေ့မှ ဖယ်ထုတ်ရန်အတွက် မော့ယွဲ့ကို သွားရှာလိုက်တော့သည်။
ရှောင်မြောင်သည် ဘယ်သူ့နောက် လိုက်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ သူမ တွေဝေနေစဉ် တုဇယ်ချန်းက သူမအား မျက်ရိပ်ပြလိုက်သဖြင့် ရှောင်မြောင်သည်လည်း ရှန်ယို့ယောင်နောက်သို့သာ လိုက်သွားခဲ့ရသည်။ မော့ယွဲ့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်ရက် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်ယို့ယောင် ဝင်သွားချိန်တွင် သူမသည် ခုတင်ပေါ်၌ အနားယူနေပြီး စုန့်ယီရှန်းက ဘေးမှနေ၍ အဝတ်များကို မီးပူတိုက်ပေးနေသည်။ မော့ယွဲ့သည် ရှန်ယို့ယောင်၏ စိတ်တိုနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလျက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "တို့ရဲ့ ယောင်ယောင်လေးကို ဘယ်သူက စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်တာလဲဟင်”
စုန့်ယီရှန်းကလည်း ပြုံး၍ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "တုသခင်လေးကလွဲရင် တခြားသူကတော့ ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုဆိုရင် ယောင်ယောင်က ကျောထောက်နောက်ခံ ကောင်းကောင်း ရှိနေတာပဲလေ”
ရှန်ယို့ယောင်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူမသည် အပြင်လူများရှေ့တွင် တုဇယ်ချန်းနှင့် သူမ၏ ကိစ္စကို မပြောလိုသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ယီရှန်း... နင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”
မော့ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "သူ့အခန်းက ရေယိုနေလို့၊ ခုတင်တွေပါ စိုကုန်တာနဲ့ တို့ဆီမှာ နှစ်ရက်လောက် လာနေတာလေ”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ စိတ်ပျက်သွားရရှာသည်။ ရှောင်မြောင်ကမူ ဝမ်းသာသွားပြီး ရှန်ယို့ယောင်အနေဖြင့် တုသခင်လေးနှင့် အခန်းခွဲနေရန် မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သဖြင့် တုဇယ်ချန်းထံသို့ တိတ်တဆိတ် စာပို့လိုက်တော့သည်။ ရှန်ယို့ယောင် စိတ်မပြေသေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်မြောင်က အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မယောင်... ပြန်ရအောင်လေ။ ဒီတစ်ခါ အတွင်းရေးမှူးရှောင်းလည်း မပါလာတော့ တုသခင်လေး တစ်ယောက်တည်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းရင်တော့ အကုန် ရှုပ်ပွကုန်တော့မှာပဲ”
ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း အကြောင်းကို ကြားရသည်နှင့် စိတ်တိုလာပြီး မချေမငံ ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ချ... အဲဒီ သေတ္တာတွေ အကုန်လုံးက သူ ကိုယ်တိုင် သိမ်းလာတာလေ၊ သူ အကုန် သိပါတယ်”
စုန့်ယီရှန်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တုသခင်လေးက ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူးလို့ပဲ ငါ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ။ နင်တို့ရဲ့ အိတ်တွေကို သူ ကိုယ်တိုင် သိမ်းပေးတာလား”
မော့ယွဲ့က စုန့်ယီရှန်းအား ပြောပြလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းကတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ တို့ မြင်ဖူးတဲ့ ပုံစံဆိုရင်တော့ အရာရာကို လက်ဖျားအထိ လိုက်လုပ်ပေးမဲ့သူ လိုတာလေ။ တို့ဆိုရင် ရှောင်းမင်ကျန့် လို လက်ထောက်မျိုး ရထားတဲ့ သူ့ကို တော်တော် အားကျခဲ့တာ” သူမက ရှန်ယို့ယောင်ကို စနောက်လျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ ရှောင်းမင်ကျန့် ဖြစ်အောင်တောင် ပြောင်းလဲနေပြီပဲ”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရသည်။ စုန့်ယီရှန်းက ပြုံး၍ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ယောင်ယောင်ကတော့ တကယ်ကို တော်တာပဲ။ တုသခင်လေးလို လူမျိုးကိုတောင် ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်နော်။ နောက်ဆိုရင် ငါလည်း အဲဒီလို ယောကျ်ားမျိုးပဲ ရှာရမယ်”
…