အခန်း ၉၆
Vol. 7 Ch. 96
အခန်း (၉၆)
"ဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး" တံခါးဝမှ တုဇယ်ချန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် သူက ပြောလိုက်သည်။
"ကျုပ်လို အမျိုးသားမျိုးက ဒီလောကမှာ သိပ်မရှိဘူးလေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယို့ယောင် တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ သီးသန့်ရှိတာပါ”
အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်နေဆဲဖြစ်ရာ လူအများက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ တုဇယ်ချန်းသည် တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ရှန်ယို့ယောင်အား ပြုံးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
"ချစ်လေးရယ်... ရောက်လာချင်းမှာပဲ ကိုယ့်ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ပြီး ဒီကို လာလည်နေတာကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး မဟုတ်လား”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား တစ်ချက် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။
"အရှက်မရှိလိုက်တာ၊ မရှက်ဘူးလား”
မော့ယွဲ့က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဝင်လာပြီး ထိုင်ပါဦး”
တုဇယ်ချန်းကမူ ငြင်းဆိုလိုက်ကာ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး၊ ကျုပ်က အိမ်က ယို့ယောင်လေးကို လာကြိုတာပါ”
မော့ယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ရှန်ယို့ယောင်အား သူမက ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်သွားတော့၊ တို့ဆီမှာ တံခါးစောင့်နတ် မလိုဘူး”
ရှန်ယို့ယောင်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။ ထို့ပြင် စုန့်ယီရှန်းပါ ရှိနေသဖြင့် ဆူဆောင့်သော အကြည့်ဖြင့် တုဇယ်ချန်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုင်နေရာမှ ထကာ အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ယီရှန်းက မော့ယွဲ့ကို သူမက မေးလိုက်သည်။
"ယို့ယောင်က အခုလေးတင် ထိုင်ရုံရှိသေးတာကို နင်က တန်းမောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ”
မော့ယွဲ့က ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ကောက်နေကြတာ နင် မမြင်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ တုသခင်လေး ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ဖို့ အရောက်လာတာဆိုတော့ စေတနာ အပြည့်ရှိတာပဲလေ၊ အဲဒါကို တို့က ဘာလို့ ကြားဖြတ် နှောင့်ယှက်နေမှာလဲ”
စုန့်ယီရှန်းသည် တံခါးဝသို့ ပြေးသွားကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်အား မျက်နှာချိုသွေးလျက် ဖက်ရန် ကြိုးစားနေပြီး ရှန်ယို့ယောင်က ကိုယ်ကို လိမ်၍ ရှောင်တိမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တုဇယ်ချန်းကလည်း ဇွဲမလျှော့ဘဲ အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်ချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်မှာ ရယ်မောသွားရပြန်သည်။
စုန့်ယီရှန်းက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလျက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”
မော့ယွဲ့သည် သူမ၏ လေသံအတွင်းမှ ထူးဆန်းမှုကို သတိမထားမိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"လူတစ်ယောက် ကံကောင်းဖို့ဆိုတာ အဓိကက လူကောင်းဖြစ်ဖို့ လိုတာလေ၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဟန်မဆောင်တတ်ဖို့ပေါ့။ မယုံရင် ဖန်ရွှယ်ယင်းကို ကြည့်လေ၊ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကြားတာတော့ သူက ကျွမ်းဇီစု နောက်ကို လိုက်နေတယ်ဆိုပဲ၊ အနုပညာလောကထဲက ဘယ်မိန်းမမှ သူ့ကို မထိရဲကြတာကို သူကတော့ တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ”
"ကျွမ်းဇီစုက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား" စုန့်ယီရှန်းက မေးလိုက်သည်။ မော့ယွဲ့က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ကြောက်စရာကောင်းတာမှ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေကတော့ သူ့ကို မထိရဲကြဘူး၊ မြင်ရင် အဝေးကပဲ ရှောင်ကြတာပေါ့” ထိုသို့ ပြောရင်း သူမက စောစောက အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်၍ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရရင် နင်လည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ မြို့ငယ်လေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဘဝကနေ အနှောင့်အယှက်တွေ အများကြီးကြားက အခုလို နေရာမျိုး ရောက်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့တာ တကယ်ကို တော်တာပေါ့”
စုန့်ယီရှန်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း၌ မှောင်ရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြခဲ့ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အဓိကအားဖြင့် တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့၏ ဇာတ်ကောင် ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ မော့ယွဲ့နှင့် စုန့်ယီရှန်းတို့မှာ စောစောရောက်ရှိနေသဖြင့် ရိုက်ကူးပြီးစီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်၏ အသွင်အပြင်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူမသည် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ဖြစ်သော်လည်း ဤဇာတ်ကားမှာ မင်းသားကို အဓိကထားသည့် ဇာတ်ကား ဖြစ်သည်။ သူမ သရုပ်ဆောင်ရမည့် ဝေမင်ကျူးမှာ အမျိုးသမီး စစ်သူကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အချိန်အများစုတွင် စစ်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ရသည်။ ညီလာခံတက်ချိန်တွင် ဝတ်ဆင်သည့် ခံ့ညားသော စစ်ဝတ်စုံတစ်စုံနှင့် စစ်မြေပြင်တွင် ဝတ်ဆင်သည့် သံချပ်ကာ အပျော့စား ဝတ်စုံတစ်စုံတို့သာ ပါဝင်သည်။
သူမသည် အစကတည်းက သဘောကျခဲ့သော ဇာတ်ညွှန်း ဖြစ်သဖြင့် သရုပ်ဆောင်ခွင့် ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာခဲ့ပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို သေသေချာချာ လေ့လာထားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီး စစ်သူကြီး၏ စရိုက်နှင့် သူမ၏ စရိုက်မှာလည်း စကားနည်းခြင်း၊ ရည်မှန်းချက်ရှိလျှင် နောက်မဆုတ်တမ်း လုပ်ဆောင်ခြင်း စသည့် အချက်များ တူညီနေသဖြင့် သူမသည် ဤဇာတ်ကောင်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ အသွင်အပြင်နှင့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒါရိုက်တာကောင်းသည် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ရှန်ယို့ယောင်၏ လက်ရာများကို ကြည့်ပြီးမှသာ သူမကို မင်းသမီးအဖြစ် လက်ခံခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် တွေဝေမှုများ ရှိခဲ့သေးသည်။ သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို အစပိုင်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှ အဆင်မပြေပါက ဇာတ်ဝင်ခန်းများကို ပြင်ဆင်ရန် သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သော်လည်း ယခု ဓာတ်ပုံရိုက်ချိန်မှာတင် သူ၏ စိတ်ကူးထဲမှ ဝေမင်ကျူး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခံ့ညားသော စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော်လည်း ချူဧကရာဇ် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ တောက်ပသော အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ချူဧကရာဇ်၏ ခမ်းနားသော အနေအထားကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့်လား ဆိုသည်မှာမူ မသိနိုင်ပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် ထိုရည်မှန်းချက်အတွက် သူမသည် အခက်အခဲ မှန်သမျှကို နင်းချေရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ထင်မှတ်ရသည်။
"ကောင်းတယ်... နောက်တစ်စုံကို ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင်" ဒါရိုက်တာကောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူက ပြောလိုက်သည်။
အသိအမှတ်ပြုခံရသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း ဝမ်းသာသွားရကာ နောက်ထပ် တစ်စုံကို လဲရန် အမြန် သွားခဲ့သည်။ အဝတ်အစားလဲပြီး မိတ်ကပ်ပြင်နေစဉ် သူမက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ဆံပင်ကို နည်းနည်းလေး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါဦး”
မိတ်ကပ်ဆရာ Nike က မေးလိုက်သည်။ "နင်က နောက်ဆုံး အခန်းက ခံစားချက်မျိုးကို စမ်းကြည့်ချင်တာလား”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ Nike က လက်မထောင်ပြလျက် သူမအား အနည်းငယ် ရင့်ကျက် နွမ်းလျသော ပုံစံမျိုး မိတ်ကပ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ဒါရိုက်တာကောင်းသည် သူမ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ခေတ္တ ကြောင်သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် များစွာ မျှော်လင့်မထားပေ။ အေးစက်သော စစ်သူကြီးပုံစံကို သရုပ်ဆောင်ရန် လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း လူပေါင်းများစွာ၏ အလောင်းများကို နင်းကာ ချူဧကရာဇ်၏ အောင်မြင်မှုများကို ကူညီပေးပြီးနောက် ရရှိလာသည့် ဝေမင်ကျူး၏ ခံစားချက်ကို သရုပ်ဆောင်ရန်မှာ များစွာ မလွယ်ကူလှပေ။
ဘေးခန်းမှ ထွက်လာသော တုဇယ်ချန်းသည် ဒါရိုက်တာ ဘာတွေးနေမှန်း သိသည့်အလား သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ကို ပြင်ထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်က ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယို့ယောင်က အသက်ငယ်ပေမဲ့ ဘဝအပေါ် နားလည်မှုကတော့ သာမန် မဟုတ်ဘူး”
ဒါရိုက်တာကောင်းသည် တုဇယ်ချန်း၏ ဇနီးသည်အပေါ် အမြဲတမ်း ချီးကျူးတတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိနေစဉ် ရှန်ယို့ယောင်သည် ကင်မရာရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်ချိန်၌မူ သူသည် ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားရတော့သည်။
၎င်းမှာ စစ်ပွဲပေါင်း ထောင်သောင်းကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သော စစ်သူကြီး တစ်ဦး၏ ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခဲနေခဲ့သော အေးစက်မှုများသည် ချူဧကရာဇ် အောင်ပွဲခံချိန်တွင်မူ နှင်းများ အရည်ပျော်သည့်အလား ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းမှ နူးညံ့မှုများနှင့်အတူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာကိုလည်း မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးတော့ ဤနေ့သို့ ရောက်ရှိအောင် သည်းခံနိုင်ခဲ့ပြီ။ ချူနိုင်ငံမှ ပြည်သူများသည် နောက်နောင် ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် အနိုင်ကျင့်ခြင်းများကို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ချူဧကရာဇ်သည်လည်း သူ၏ အိပ်မက်များကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သလို၊ သူမသည်လည်း သူမ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ အမည်များကိုလည်း သူမ တစ်ဦးချင်းစီ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒါရိုက်တာကောင်းသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ တုဇယ်ချန်း နေ့စဉ် ကြွားဝါနေသမျှမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် သူ့အား ပိုမို အံ့ဩစေမည့် အရာမှာ အနောက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ တုဇယ်ချန်း၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို သူ သိထားသည်။ မဆိုးလှဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သော ခက်ခဲနက်နဲသည့် ဇာတ်ကောင်ကို သူ သရုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလားဟု ဒါရိုက်တာ စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း တုဇယ်ချန်းသည်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းထက် ကျော်လွန်၍ သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ တာဝန်ကြီးမားလှသော၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ အရာရာကို အနစ်နာခံ သည်းခံတတ်သော ချူမင်ဟောင်၏ စရိုက်ကို သူသည် အသက်ဝင်အောင် သရုပ်ဆောင်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
သရုပ်ဆောင်သည် ဇာတ်ကားတစ်ကား၏ အသက်သွေးကြောပင် ဖြစ်သည်။ ဒါရိုက်တာကောင်းသည် သူ၏ အလျှော့ပေး ရွေးချယ်မှုမှ ဤမျှအထိ အံ့ဩစရာများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူသည် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။
သူက ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို တော်ကြပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဇနီးမောင်နှံကတော့ ပြင်ဆင်မှုတွေ တော်တော် လုပ်ထားပုံရတယ်။ တို့တွေ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ရိုက်ကြရအောင်၊ ဆုရအောင်အထိ လုပ်ကြတာပေါ့!"
တုဇယ်ချန်းကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ ပြင်ဆင်မှု လုပ်ထားခြင်းက တစ်ပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်ကောင်ကို နားလည်ခံစားနိုင်ခြင်းက တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်လေ။ အစောပိုင်းက ကျူးယန်လင်း ဘာကြောင့် သူ့ကို ဤဇာတ်ကား ရိုက်ကူးရန် ကန့်ကွက်ခဲ့သည်ကို သူ အခုမှ နားလည်တော့သည်။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က သူ၏ ဘဝအပေါ် အမြင်တိမ်မှုမျိုးနှင့် ဆိုပါက ချူဧကရာဇ်၏ ဇာတ်ကောင်မှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
ယခုမူ သူသည် များစွာသော အဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် သည်းခံခဲ့ရမှု၊ အင်အားကြီးသော ရန်သူများ၏ ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်နေခဲ့ရမှု၊ ရည်မှန်းချက်အတွက် အရာရာကို အနစ်နာခံ ကြိုးစားခဲ့ရမှုများကို သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ရာ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒါသည် သူတို့ နှစ်ဦးသား အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည့် အရာများ မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူ ဤဇာတ်ကားတွင် ပါဝင်ခြင်းမှာ ရှန်ယို့ယောင်အား အံ့ဩအောင် လုပ်ရန်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့အတွက် အမှတ်တရ တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတော့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ တုဇယ်ချန်း၏ နက်ရှိုင်းလှသော စိတ်ခံစားချက်များကို မသိရှိပေ။ သူမသည် သူတစ်ပါးရှေ့တွင် သူ့အား မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်သော်လည်း သုံးရက်တိတိ အဖက်မလုပ်ဘဲ နေမည်ဟူသော ကတိကိုမူ သေချာပေါက် တည်ပေလိမ့်မည်။
အလုပ်ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးဆုံးချိန်တွင် ညဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်းသည်လည်း ရှန်ယို့ယောင်၏ အကြံကို ရိပ်မိသဖြင့် ကျီစယ်လျက် သူက မေးလိုက်သည်။ "တကယ်ကြီး ကိုယ့်ကို အဖက်မလုပ်တော့ဘူးလား”
ရှန်ယို့ယောင်က အေးစက်စွာ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သုံးရက်”
"သုံးရက်တိတိ ဖုန်းမဆက်ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တုဇယ်ချန်းက စကားလုံးများဖြင့် ကစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်စောင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် စကားပြန်ပြင်လိုက်ရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "အရင်က နှစ်ရက်လို့ ပြင်ထားတယ် မဟုတ်လား”
"ရှင်က ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့" ရှန်ယို့ယောင်က ဒေါသတကြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ငါးရက်အထိ တိုးလိုက်မယ်"
တုဇယ်ချန်းက အလောတကြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မှားပါတယ်၊ ကိုယ် မှားပါတယ်။ သုံးရက်ပဲနော်... သုံးရက်ပဲ”
"ဟွန့်" ဟု ရှန်ယို့ယောင်က ဆိုလိုက်သည်။ သူမက သဘောတူသည်၊ မတူသည်ကို မပြောဘဲ ထိုလူဆိုးကြီးအား စဉ်းစားရ ခက်အောင်သာ ပစ်ထားလိုက်တော့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် စိတ်ထဲမှ ကောင်းမွန်စွာ ကြံစည်ထားသော်လည်း ထိုအစီအစဉ်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ စုန့်ယီရှန်းသည် သူမ၏ ရန်လိုမှုများကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရိုက်ကူးရေး စတင်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် တုဇယ်ချန်းနှင့် စုန့်ယီရှန်းတို့၏ ဇာတ်ဝင်ခန်းမှာ အဓိက ဖြစ်နေသည်။
စုန့်ယီရှန်း သရုပ်ဆောင်ရသည့် ဝေယီဖုန့်မှာ ဝေနိုင်ငံ၏ မင်းသမီးကြီး ဖြစ်သည်။ ဝေနိုင်ငံသည် တစ်ချိန်က ချူနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး ရန်သူဖြစ်ပြီး အစပိုင်းတွင် နှစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အင်အားချင်း တူညီခဲ့သော်လည်း၊ ချူနိုင်ငံအတွင်း အာဏာလုပွဲများကြောင့် အားနည်းသွားချိန်တွင် ဝေနိုင်ငံကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
ဝေယီဖုန့်သည် မင်းသမီး တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း အရည်အချင်းနှင့် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် အာဏာရှိသော်လည်း နိုင်ငံအတွင်းရှိ ညီအစ်ကိုများ၏ အားပြိုင်မှုကြောင့် စွမ်းဆောင်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ချူနိုင်ငံကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချူနိုင်ငံနှင့် လက်ထပ်ကာ ထိုနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေသူ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ဝေယီဖုန့်သည် "သူရဲကောင်းက အလှလေးကို ကယ်တင်ခြင်း" ဟူသော ရိုးအီလှသည့် နည်းလမ်းဖြင့် ချူဧကရာဇ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။
ချူဧကရာဇ်သည် ငယ်စဉ်က အလိုလိုက်ခံရသဖြင့် နန်းတွင်း အမျိုးသမီးများ၏ အဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးရာ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမြဲ အားနည်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ ရှိနေစဉ် ဝေယီဖုန့်က ရှေ့သို့ ပြေးတက်ကာ ကယ်တင်လိုက်တော့သည်။
သူမတွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသဖြင့် မြားကို ကာကွယ်ပေးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ချူဧကရာဇ်၏ ခါးကို ဖက်ကာ ရှောင်တိမ်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် စုန့်ယီရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် သူမ၏ ဂါဝန်ရှည်နှင့် ငြိကာ ယိုင်လဲသွားပြီး တုဇယ်ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။ တုဇယ်ချန်း သတိမထားမိခင်မှာပင် သူမသည် အထင်လွဲမည် စိုးသည့်အလား ကိုယ်တိုင် အမြန် ထရပ်လိုက်ကာ ရှန်ယို့ယောင်အား စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လျက် တုဇယ်ချန်းအား သူမက ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဂါဝန်က နည်းနည်း ရှည်သွားလို့ပါ”
ဒါသည် သာမန် မှားယွင်းမှုတစ်ခုပမာ ထင်ရပြီး စုန့်ယီရှန်း၏ သဘောထားမှာလည်း ကောင်းမွန်လှသဖြင့် တုဇယ်ချန်းကပင် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရိုက်ကူးချိန်တွင် စုန့်ယီရှန်းသည် တုဇယ်ချန်းနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရန် အထူး သတိထားနေသဖြင့် ဒါရိုက်တာ၏ တားမြစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ဒါရိုက်တာကောင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဝေယီဖုန့်က ချူဧကရာဇ်ကို မြှူဆွယ်ရမှာလေ၊ နင်က အဲဒီလောက် အဝေးကြီးမှာနေရင် ဘယ်လိုလုပ် မြှူလို့ရမှာလဲ။ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိရမယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြှူဆွယ်တဲ့ပုံ ပေါက်အောင် လုပ်စမ်းပါ"
စုန့်ယီရှန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ... မင်းကို မယုံရင်တောင်မှ တို့အိမ်က ယို့ယောင်ကတော့ ကျုပ်ကို ယုံကြည်မှာပါ”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား အဖက်မလုပ်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ကူးချိန်တွင်မူ တုဇယ်ချန်း၏ ခါးကို ဖက်ထားသော စုန့်ယီရှန်း၏ လက်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် နှစ်သိမ့်နေရသည်။ ဒါက သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ၊ ဒါက သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ။
စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားစဉ်မှာပင် စုန့်ယီရှန်းသည် သူမရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အောင်နိုင်သူ တစ်ဦးပမာ ဂုဏ်ယူနေသော တစ်ဆက်တည်းမှာပင် လှောင်ပြောင်လိုသော အကြည့်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်မှာ ခေတ္တ မှင်တက်သွားရသည်။ သူမ သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ စုန့်ယီရှန်းသည် တုဇယ်ချန်းအား အားနာဟန်ဖြင့် တောင်းပန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တုဇယ်ချန်းကမူ လက်ယမ်းပြလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "သရုပ်ဆောင်နေတာပဲလေ၊ ဒါတင် မကသေးဘူး... ခါးဖက်ရုံလေးကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အားနာနေရတာလဲ”
စုန့်ယီရှန်းက ပြုံးလျက် ရှန်ယို့ယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမက စနောက်လိုက်သည်။ "ယို့ယောင်လေး သဝန်တိုမှာ စိုးလို့ပါရှင်”
ရှန်ယို့ယောင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ မိမိ အကြည့်မှားတာ ဖြစ်နိုင်သလို ဇာတ်ကောင်အတွင်း နစ်မြုပ်နေသော အကြည့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုအတွေးမှာ မှားယွင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
စုန့်ယီရှန်းသည် သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး တုဇယ်ချန်းနှင့် အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရန် သတိထားတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် တုဇယ်ချန်းအပါအဝင် လူတိုင်းက သူမအပေါ် အမြင်ကောင်းလာကြသည်။ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဇာတ်ဝင်ခန်း အနည်းငယ် ရိုက်ကူးပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းသည်လည်း သူမနှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီး ဇာတ်ညွှန်း တိုက်ချိန်တွင် စကားပြောများလာခဲ့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ တစ်နေကုန် တုဇယ်ချန်းကို စိတ်ဆိုးကာ စကားမပြောဘဲ နေသဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်နေသော်လည်း အပြင်လူတစ်ဦးပမာ ခံစားနေရရှာသည်။
ညစာ စားပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းတွင် ရိုက်ကူးရန် ဇာတ်ဝင်ခန်း နှစ်ခန်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဒါရိုက်တာကောင်းသည် စုန့်ယီရှန်းကို ခေါ်ဆောင်၍ ဇာတ်ညွှန်း တိုက်ရန် ရောက်လာသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် မျက်စိရှေ့မှ ဖယ်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အရင်သွားပြီး အနားယူတော့မယ်”
တုဇယ်ချန်းက စိုးရိမ်တကြီး သူက မေးလိုက်သည်။ "ပင်ပန်းသွားပြီလား”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းမှာ လိုက်ပါရန် မအားသဖြင့် ရှောင်မြောင်ကို မှာလိုက်သည်။
"ငါ့အနားမှာ ရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ယို့ယောင်ကို အနားယူဖို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ”
ရှန်ယို့ယောင်သည် အနောက်သို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုစဉ် စုန့်ယီရှန်း၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တုဇယ်ချန်းမှာ တောက်ပစွာ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
စုန့်ယီရှန်းသည်လည်း သူမအား အမြဲ စောင့်ကြည့်နေပုံ ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြန်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှန်ယို့ယောင် သေချာပေါက် သိမြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က မြင်ခဲ့ရသည်မှာ ဝေဝါးမှု မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူ၏ ပစ်မှတ်မှာ တုဇယ်ချန်း မဟုတ်ဘဲ သူမ ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သိလိုက်ရတော့သည်။
…