အခန်း ၉၉
Vol. 7 Ch. 99
အခန်း (၉၉)
စုန့်ယီရှန်းက ထပ်မံ၍ ဖုန်းဆက်ကာ အသည်းအသန် တိုက်တွန်းလာသည့်အခါတွင် ရှန်ယို့ယောင်က TDO ၏ တာဝန်ခံနှင့် သူမအား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး မိမိဘာသာ ကြိုးစားရယူရန် ပြောလိုက်သည်။ စုန့်ယီရှန်းမှာမူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ညှိနှိုင်းရမည်ကို များစွာ မလိုလားပေ။ ရှန်ယို့ယောင်က အရာရာကို စီစဉ်ပြီးမှ သူမ၏ လက်ထဲသို့ အသင့် အပ်နှင်းသည်ကိုသာ ပို၍ အလိုရှိနေခဲ့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း သူမ၏ အလိုကို အလွယ်တကူ လိုက်လျောခြင်း မရှိဘဲ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ပထမအချက်ကတော့ အခု တုမိသားစုမှာ ကိစ္စတွေ ဖြစ်နေလို့ ငါလည်း အချိန်မအားဘူး။ ဒုတိယအချက်ကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါက အဲဒီကြော်ငြာကို ပေးခဲ့တာလို့ လူတွေ သိသွားရင် နင် ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ။ နင့်ဘာသာ သွားရောက် ဆွေးနွေးပြီးတော့ ကိုယ့်အစွမ်းနဲ့ကိုယ် ရခဲ့တာလို့ ပြောတာကမှ နင့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်”
စုန့်ယီရှန်းသည် ထိုစကားကြောင့် လက်ခံသွားရသည်။ တုဟုန်ရိမှာ ဤမျှ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ထားရသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်အနေဖြင့် မအားမလပ် ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ရမည်။ ရှန်ယို့ယောင်ထံမှ အကျိုးအမြတ်များ ရယူလိုလျှင် သူမ၏ အဆင့်အတန်း ခိုင်မာနေရန်မှာလည်း လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် စုန့်ယီရှန်း မသိရှိသည်မှာ တုဟုန်ရိ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် စိတ်ကုန်နေကြသော ထန်ရွှမ်တို့ သားအမိသည် သူ့အတွက် အချိန်ကုန်ခံရန် လုံးဝ စိတ်မကူးကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် စုန့်ယီရှန်း ထင်ထားသကဲ့သို့ အလုပ်များမနေဘဲ နှစ်ဦးသား ရိုက်ကူးရေးကွင်းသို့ ပြန်ရန်သာ ပြင်ဆင်နေကြတော့သည်။
TDO ဘက်မှ ရှန်ယို့ယောင်အား ကြော်ငြာသံတမန်အဖြစ် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်ကို တုဇယ်ချန်းသည်လည်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်၏ ငြင်းဆိုမှုကို သူက သဘောတူခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စုန့်ယီရှန်းအတွက် လမ်းခင်းပေးလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ သူ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။
"မင်းကတော့ ကိုယ့်ခြေလှမ်းနဲ့ကိုယ် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လျှောက်နေပြီးတော့ ဘာလို့ သူ့ကိုကျမှ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး ပေးလိုက်ရတာလဲ။ မင်းတို့ ဆက်ဆံရေးက အဲဒီလောက်အထိ ကောင်းလို့လား၊ ဒါတင် မကသေးဘူး... သူကရော ဒါကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား”
ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "သူက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် တောင်းတာလေ။ မပေးရင် ဆိုးရွားတဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာ”
တုဇယ်ချန်းက လှောင်ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"သတ္တိတော့ မနည်းဘူးပဲ။ ကဲ... ပြောပါဦး၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ကျွန်မကို မသင်္ကာ မဖြစ်ဘူးလား”
တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းကို မသင်္ကာ ဖြစ်ရမှာလဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို ကိုယ် သတိထားမိတာ ကြာပြီ။ စုန့်ယီရှန်းက တခြားလူတွေအပေါ်မှာတော့ ယဉ်ကျေးနေပေမဲ့ မင်းနဲ့ကျမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အမိန့်ပေးချင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာလေ”
ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ ဤမျှအထိ သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ရှင် တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူးနော်”
တုဇယ်ချန်းက ပြုံးလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။
"မေးလိုက်ရင် မင်း အနေရခက်မှာ စိုးလို့။ မင်းရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေး ကိစ္စလေးကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေမှာတော့ မင်းက ကိုယ့်ထက်တောင် တော်သေးတာပဲ။ အချိန်တန်ရင်တော့ မင်း ကိုယ့်ကို ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် ယုံကြည်ထားတာပေါ့”
ရှန်ယို့ယောင်သည် ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဇယ်ချန်း... ကျွန်မ တကယ့်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်”
တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ကံကောင်းတာပါ။ ကဲ... ပြောပါဦး၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဖေဖေနဲ့ မေမေရဲ့ သမီးအရင်း မဟုတ်လောက်ဘူး”
တုဇယ်ချန်းမှာ မှင်တက်သွားရသည်။
သူက ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ။ သူတို့က မင်းရဲ့ အကြိုက်တွေကို အကုန်သိနေသလို မင်းကလည်း သူတို့ရဲ့ အကျင့်တွေကို တော်တော် သိနေတာပဲလေ”
ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ သမီးအရင်းက အသက် ၈ နှစ်မှာတင် ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီး အသတ်ခံလိုက်ရပြီလို့ သတင်းထွက်ခဲ့တာလေ”
တုဇယ်ချန်းသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းရဲ့ အလယ်တန်း၊ အထက်တန်း ကျောင်းတက်တုန်းက အကြောင်းတွေကို ခဏခဏ ပြောနေကြတာပဲလေ”
အသက် ၈ နှစ်မှာ သမီး ပျောက်သွားတဲ့ မိဘတွေက အရွယ်ရောက်ပြီးသား သမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အခုလိုမျိုး နေသားကျနေမှာလဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အထူး သတိထားပြီးမှ ပြန် အသားကျအောင် ကြိုးစားရမှာ မဟုတ်လား။
ရှန်ယို့ယောင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်တော့... ကျွန်မတို့ အားလုံးဟာ ဒီကမ္ဘာက လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး..."
ဒါသည် ဝတ္ထုထဲက ကမ္ဘာဖြစ်ကြောင်းမှလွဲ၍ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူမ နိုးလာချိန်တွင် ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် အကြောင်းနှင့် သူမ၏ မိဘများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ကြောင်း အကုန် ဖွင့်ပြောလိုက်တော့သည်။ တုဇယ်ချန်းမှာ ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း မှင်တက်အံ့ဩနေတော့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
ရှန်ယို့ယောင်သည် အရာရာကို ပြောပြပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောစဉ်က သတ္တိရှိခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် တုဇယ်ချန်းအား ဖွင့်ပြောရသည့် အချိန်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စိုးရိမ်လာရသည်။ သူမသည် သူနှင့် မခွဲခွာလိုပေ။ မိမိ အလောတကြီး လုပ်ဆောင်မိလေသလား၊ တုဇယ်ချန်းကို အလွန်အမင်း အားကိုးမိလေသလားဟုပင် သူမ နောင်တရမိလာသည်။ တကယ်တမ်းဆိုလျှင် သူမကိုယ်တိုင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေရှင်းသွားလျှင်လည်း ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် တုဇယ်ချန်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
တုဇယ်ချန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ အမြန် ဆွဲသွင်းကာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာလား”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားရသည်။ သူ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည့်အရာမှာ ဤအချက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက ခေါင်းခါပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
"မသိဘူး”
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး” တုဇယ်ချန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အသည်းအသန် နှစ်သိမ့်နေတော့သည်။ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မိဘတွေကတောင် ဟိုဘက်မှာ မင်းကို ရှာမတွေ့တော့ဘူးလို့ ပြောထားတာပဲလေ။ မင်း ပြန်သွားစရာ နေရာမှ မရှိတော့တာ”
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ကျွန်မ ပြန်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ ရှင် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်မ ဘယ်မှ မသွားဘူး”
တုဇယ်ချန်းက ငုံ့၍ သူမကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ ထိတ်လန့်နေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ခံစားသိရှိလိုက်သဖြင့် ကြင်နာစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သေချာပေါက် သိရှိထားသည်။ သူမ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားမည် မဟုတ်ဘဲ သူနှင့်အတူ အိုအောင်မင်းအောင် ပေါင်းသင်းသွားရမည်ဟူသည်ပဲ ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာမှသာ အဓိက ကိစ္စကို ပြန်လည် စကားစလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို စုန့်ယီရှန်းက အရင်က ရှန်ယို့ယောင်နဲ့ သိခဲ့တာပေါ့၊ သူ့ အတိတ်တွေကို သိနေလို့ အဲဒါနဲ့ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကတော့ ခြိမ်းခြောက်တာကို မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ရှင့်အပေါ် ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိအောင် တစ်ခုခု လုပ်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်တာပါ”
"ဒါဆို... ဒီကို မရောက်ခင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို မင်း ဘာမှ မသိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
"စုန့်ယီရှန်းရဲ့ စကားအရဆိုရင် ကျွန်မတို့က အရင်က သိခဲ့ကြတဲ့ ပုံပဲ။ အဲဒီတော့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းကြည့်ချင်တာ”
"စုံစမ်းရမှာပေါ့၊ အမြန်ဆုံး စုံစမ်းရမယ်” တုဇယ်ချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းမှာ သဲလွန်စရှိလား”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သူမက ကျွန်မကို ရှင်းရှင်း မိဘမဲ့ဂေဟာကလို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ဟဲရှန်းရှန်းဆိုတဲ့ နာမည်ကိုလည်း ထုတ်ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒါ သူ့ နာမည်အရင်း ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”
ရှင်းရှင်း မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ အချက်အလက်များကို ရှာဖွေရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို တစ်ခါမှ ဖုံးကွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိသလို သူမ၏ ဇာတိမြေတွင်လည်း ထိုအမည်နှင့် ဂေဟာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသဖြင့် အခြားလူများကို ခိုင်းစေပါက ပြဿနာများ ပိုမို ကြီးထွားလာမည် စိုးသဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးမှာ လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် လေယာဉ်ဖြင့် ဟဲပြည်နယ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး မိဘမဲ့ဂေဟာကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဂေဟာ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အသက် ၆၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို မြင်သည်နှင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ယို့ယောင်လေး ပြန်လာပြီပဲ”
ရှန်ယို့ယောင်သည် ကြင်နာတတ်သော ထိုအဘွားအိုကို ကြည့်ရင်း ဦးနှောက်အတွင်း၌ ပုံရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "မေမေဟဲ”
"အေးကွယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူတို့အား ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း ရှန်ယို့ယောင်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပုံရပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။
"မိဘတွေကို ပြန်ရှာတွေ့တာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲကွယ်”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ စုန့်ယီရှန်းက သူမသည် မိဘမဲ့ဂေဟာမှ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်မိသားစု၏ သမီး မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အခိုင်အမာ ယူဆနေသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးကမူ အနည်းငယ်မျှပင် သံသယ မရှိဘဲ ရှိနေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည့်အလား ရှန်ယို့ယောင်၏ ငယ်စဉ်က အချက်အလက်များကို ထုတ်ယူပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"သမီး မိဘတွေကို ပြန်တွေ့ပြီဆိုမှတော့ တစ်နေ့ကျရင် အတိတ်က အကြောင်းတွေကို လာပြီး စုံစမ်းလိမ့်မယ်လို့ အဘွား ကြိုတွက်ထားတာလေ။ အဲဒါကြောင့် ဒါတွေကို အဆင်သင့် သိမ်းထားတာပါ”
သူမသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အရင်ကထက်စာရင် အများကြီး တက်ကြွလန်းဆန်းလာပြီပဲ။ မိဘတွေကို ပြန်တွေ့ရတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ကွယ်”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ တက်ကြွသည်ဟု အပြောခံရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် ကြောင်အမ်းနေစဉ် တုဇယ်ချန်းက ပြုံးလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။
"မေမေဟဲ... သူက အရင်က ဘယ်လောက်တောင် အနေအေးခဲ့လို့လဲဟင်”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက သနားစရာ ကောင်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အနေအေးတယ်လို့တော့ ပြောလို့ မရပါဘူး။ သူကို ရဲစခန်းကနေ ပို့ပေးလိုက်တာလေ။ လမ်းဘေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကယ်တင်ပြီး ဆေးရုံ ပို့ပေးခဲ့တာလို့ ကြားတယ်။ သတိပြန်ရလာတော့လည်း ဦးနှောက်က နည်းနည်း ဝေဝါးနေပြီး သူ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူးလေ။ အစကတော့ တက်ကြွတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဟဲရှန်းရှန်းနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီးတော့... အဲဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စကားနည်းပြီး တစ်ယောက်တည်း နေတတ်သွားတာပေါ့..."
ရှန်ယို့ယောင်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားကာ သူမက မေးလိုက်သည်။
"ဟဲရှန်းရှန်းက အခုရော နေကောင်းရဲ့လားဟင်”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူက သမီးရဲ့ ကိုယ်စား မွေးစားခံရပြီး ထွက်သွားတည်းက ဘာသတင်းမှ ထပ်မကြားရတော့ဘူးကွယ်”
သူ့ကိုယ်စား မွေးစားခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဤအချက်မှာ အဓိက ဖြစ်ရပေမည်။ ရှန်ယို့ယောင်က တုဇယ်ချန်းကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ခဏလောက် အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်”
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီ ဟဲရှန်းရှန်း ဆိုတာက ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲဟင်”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟဲရှန်းရှန်းက သူ့အမေက ပစ်ထားခဲ့တဲ့ ကလေးလေ။ အဲဒီတုန်းက သူက အရာရာကို မှတ်မိနေတဲ့ အရွယ်ပေါ့။ အသက် ၁၀ နှစ်မှာ ဒီကို ရောက်လာတာ၊ ယို့ယောင်ထက် နှစ်နှစ် နောက်ကျပေမဲ့ အသက်ချင်းကတော့ အတူတူပဲ။ အစွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ကလေးဆိုတော့ အမြဲတမ်း လိမ်လိမ်မာမာ နေတတ်သလို ယို့ယောင်နဲ့လည်း တော်တော် ရင်းနှီးကြတာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..." တုဇယ်ချန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။
မိဘမဲ့ဂေဟာမှ ကလေးများကို မွေးစားခွင့် ရှိသော်လည်း အများအားဖြင့် အသက်ငယ်သော ကလေးများကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ ရှိကြသည်။ ရှန်ယို့ယောင်နှင့် ဟဲရှန်းရှန်းတို့ကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်နေသူများကိုမူ မည်သူမှ မလိုချင်ကြသဖြင့် အရွယ်ရောက်သည်အထိ ဂေဟာမှာပင် နေထိုင်ရမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်ယို့ယောင်နှင့် ဟဲရှန်းရှန်း တို့ အသက် ၁၃ နှစ် အရွယ်တွင် အခြေအနေ ကောင်းမွန်သော ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသား မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မွေးစားရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ သားသမီး မရှိသလို အသက်လည်း ကြီးနေပြီဖြစ်ရာ ကလေးငယ်ကို ပြုစုရန် အားမရှိသဖြင့် လိမ္မာသော ကလေးကြီးတစ်ဦးကိုသာ လိုချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်သည် ဟဲရှန်းရှန်းနှင့် အတူရှိနေသဖြင့် စရိုက်မှာ များစွာ တက်ကြွလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဂေဟာတွင် အလှဆုံးသော မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြရာ ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ နှစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရန် စိတ်ကူးခဲ့ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ပို၍ လှပသော ရှန်ယို့ယောင်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယအကြိမ် ကလေးကို လာကြည့်ချိန်တွင် ရှန်ယို့ယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုဇနီးမောင်နှံကမူ ရှန်ယို့ယောင်က မလိုက်ချင်သဖြင့် ပုန်းနေသည်ဟု ယူဆကာ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ဘဲ ဟဲရှန်းရှန်းကိုသာ မွေးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဂိုဒေါင်ဟောင်းအတွင်း၌ ကြိုးတုပ်ခံထားရသော ရှန်ယို့ယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ညလုံး အအေးမိကာ ဖျားနာနေခဲ့ရရှာသည်။ မည်သူက လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာမူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ထိုအချိန်က စုန့်ယီရှန်းသည် အသက်ငယ်သေးသဖြင့် လှည့်ကွက်များကို ကောင်းစွာ မဖုံးကွယ်တတ်သေးဘဲ မိမိ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ရန်အတွက် ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းကိုသာ သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဲဒီကလေးက အမြဲတမ်း လိမ္မာသလိုလိုနဲ့..." ကျောင်းအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။
"သူက မိသားစုတစ်ခုကို တော်တော် တမ်းတနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူ ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်းပဲ လွှတ်ထားပေးလိုက်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင်လည်း မကျေမနပ်နဲ့ ပြဿနာတွေ ထပ်ရှာနေဦးမှာလေ။ ယို့ယောင်ကတော့ တကယ်တမ်းကျတော့ အမွေးစားခံရဖို့ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စ ပြီးကတည်းက သူက ပိုပြီး စကားနည်းသွားတာပေါ့”
တုဇယ်ချန်းက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ ဇနီးမောင်နှံရဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိသေးလားဟင်။ ယို့ယောင်က ဒီကိစ္စကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာ ရနေပုံပဲ၊ အဲဒါကြောင့် ဟဲရှန်းရှန်းနဲ့ တွေ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြည့်ရင် ပြေလည်သွားနိုင်မလားလို့ပါ”
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည်လည်း သံသယ မရှိဘဲ ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ အချက်အလက်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ သူတို့၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ စုန့်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တုဇယ်ချန်းသည် မိဘမဲ့ဂေဟာအတွက် အလှူငွေများ ပေးအပ်ပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးကို နှုတ်ဆက်ကာ စုန့်မိသားစုရှိရာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
…