အခန်း ၁၀၈

အခန်း (၁၀၈)

ရှန်ယို့ယောင်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ခြောက်ထပ်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။

ခြောက်ထပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ငါးထပ်နှင့် မတူပေ။ ငါးထပ်တွင် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဆုံတွေ့ရန် သီးသန့်ခန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း ခြောက်ထပ်တွင်မူ သာမန် မိတ်ဆွေများ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုနိုင်ရန် ဟင်းလင်းပြင် နေရာအချို့ ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်းကို အလွယ်တကူပင် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင် အာရှမျက်နှာပေါက်မှာ နဂိုကပင် နည်းပါးလှသလို တုဇယ်ချန်းမှာလည်း ရုပ်ရည်ချောမောသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဘေးတွင် လှပသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၊ သုံးဦးခန့် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအရ အထက်တန်းလွှာ လူကုံထံ သခင်မလေးများ ဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို နှစ်ဦးနှင့် ချောမောသော လူငယ်အချို့ ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ တုဇယ်ချန်းကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောဆိုနေပြီး ရှန်ယို့ယောင်သည် သူတို့ ဘာပြောနေသည်ကို မကြားရသော်လည်း တုဇယ်ချန်း၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာအောက်မှ သည်းခံနေရမှုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် အသံတိတ်သွားလိုက်ကာ သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားသော ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်း၏ ညာဘက်ရှိ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် အမျိုးသမီးက မစ္စမစ်စီက ပြောလိုက်သည်။

"တု... ရှင်တို့ရဲ့ ရှန်ကျိုးဂိမ်းက အလားအလာ တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ကျွန်မတို့တွေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လို့ ရတာပေါ့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မရဲ့ အတွင်းရေးမှူးကို ရှင့်ဆီ လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်” သူမသည် စကားမပြောမီ ပြုံးလိုက်ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

တုဇယ်ချန်း ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် ရှန်ယွီခွင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ့်ကို အခွင့်အရေးကောင်းပဲနော်။ မစ္စမစ်စီက ငယ်ပေမဲ့ သူမက AM ကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာပဲလေ။ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”

AM ကုမ္ပဏီ ဆိုသည်မှာ ရှန်ယို့ယောင်ပင် ကြားဖူးထားသော ကမ္ဘာ့အဆင့် (၃) နေရာရှိ ဂိမ်းကုမ္ပဏီကြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှန်ကျိုးအနေဖြင့် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းနိုင်ပါက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောင်မြင်သွားမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

ရှန်ယို့ယောင်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ငါ အထင်လွဲနေတာလား။ သူတို့က တကယ်ပဲ သူ့ကို ကူညီချင်နေကြတာလား။

ထိုစဉ် တုဇယ်ချန်း၏ ငြင်းပယ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စမစ်စီရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ကိစ္စကိုတော့ နောက်မှပဲ ဆွေးနွေးကြရအောင်” သူသည် ရှန်ယွီခွင်းကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အမေရိကန်ကို လာရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်တော့် ဇနီးနဲ့ မင်္ဂလာရက် သတ်မှတ်ဖို့ပါ။ ဒါက ကျွန်တော့် ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်လို့ ကျန်တဲ့ ကိစ္စမှန်သမျှကို ဒါပြီးမှပဲ ပြောပါ့မယ်”

ရှန်ယွီခွင်းသည် သူ ထောင်ချောက်ထဲ မဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးကောင်းကို ဒီအတိုင်း လက်လွှတ်လိုက်တာက ထက်မြက်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းက ဒီလောက်အထိ အချစ်ဦးနှောက် ဖြစ်နေရင် ငါ့ညီမလေး မင်းနဲ့ လိုက်သွားပြီး ဒုက္ခရောက်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်”

ငါသာ သဘောတူလိုက်ရင်လည်း မင်းက ငါ့ကို အကျိုးအမြတ်နောက်ပဲ လိုက်တဲ့သူ၊ အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင် ဘာမဆို မေ့ပစ်နိုင်တဲ့သူလို့ ပြောဦးမှာပဲ မဟုတ်လား။ တုဇယ်ချန်းက ရင်ထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှလည်း သက်ပြင်းချမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ များစွာ လေ့လာသင်ယူခဲ့ရသည်။ ရာစုနှစ်နှင့်ချီသော မျိုးရိုးစဉ်ဆက် မိသားစုကြီးများ၏ အပြုအမူမှာ အလွန်ပင် ပရိယာယ် ကြွယ်ဝလှသည်။ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ အမှားကို ထောက်ပြကာ အရှက်ရစေတတ်သည်။ အကယ်၍သာ အညံ့မခံဘဲ ဆက်နေပါကလည်း အရှက်မရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြန်သည်။ ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် အကောင်း အပြောမခံရသည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်များကို သာမန် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော တုဟုန်ရိနှင့် မျိုးဆက် လေးဆက်သာ ရှိသေးသော ထန်မိသားစုတို့မှာ ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုဖြင့် ဖြိုခွဲနိုင်သည်။ ကုန်ကုန်ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ အကျိုးအမြတ်ဖြင့် မြှူဆွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ရှေ့တွင် ချပြကာ ရယူမလား၊ ငြင်းပယ်မလားဟု စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲတွင် ချက်လက်မှတ် တစ်စောင် ကမ်းပေးကာ ထွက်သွားခိုင်းသည့် အခန်းများမှာ ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူအများစုအတွက်မူ အမှန်တကယ် ထိရောက်လှသည်။ မထွက်သွားခြင်းမှာ လျော်ကြေး မလုံလောက်၍သာ ဖြစ်သည်။ တစ်သန်းပေးလို့ မရရင် ဆယ်သန်း၊ ဆယ်သန်းနဲ့ မရရင် သန်းတစ်ရာ၊ လုံလောက်သော ပမာဏ ဖြစ်လာပါက သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု ယူဆကြသည်လေ။

ရှန်မိသားစု၏ အခု နည်းလမ်းမှာလည်း ထိုသဘောပင် ဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော အကျိုးအမြတ် ပေးမည်၊ မိမိဘာသာ ရွေးချယ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့ မသိရှိသော အချက်တစ်ခုမှာ ရှန်ယို့ယောင်ဆိုသည်မှာ တုဇယ်ချန်း၏ ဘဝတွင် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်နှင့်မျှ လဲလှယ်၍ မရသောသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယွီခွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဦးနှောက်လို့ ပြောတာ ပထမဆုံး ကြားဖူးတာပဲ။ ဒီလောကမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဦးစားပေးခွဲခြားဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ အခု လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စက ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးဆုံး ကိစ္စပါ။ မစ္စမစ်စီ အနေနဲ့သာ တကယ် ပူးပေါင်းချင်တယ်ဆိုရင် ဒီရက်ပိုင်းလောက် စောင့်ရတာက ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဒီရက်ပိုင်းလောက်ကိုတောင် မစောင့်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာလည်း အောင်မြင်တဲ့ ပူးပေါင်းမှု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မစ္စမစ်စီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"စီးပွားရေးဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေတာလေ။ တစ်ခါတလေကျရင် လက်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရဖို့ မသေချာတော့ဘူး”

တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။ "မသေချာဘူးဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ စီးပွားရေးဆိုတာ တစ်ခု လက်လွှတ်ရင် နောက်တစ်ခု ထပ်လာဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဇနီးဆိုတာကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ သူမကို လက်လွှတ်လိုက်ရရင်တော့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေရမှာပါ”

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော်... ငါ ရှန်ယို့ယောင်ကိုပဲ လက်ထပ်မယ်၊ ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့ သခင်မလေး၊ ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တဲ့ စီးပွားရေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ မလိုချင်ဘူး ဆိုသည့် သဘောပင်။

ရှန်ယွီခွင်းသည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အပြင်ပန်းတွင်မူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တုသခင်လေးကတော့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ရှိပြီးမှ ယို့ယောင်ကို ဇနီးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ။ ယို့ယောင်ကတော့ လောကကြီးကို ကောင်းကောင်း မသိသေးခင်မှာပဲ မင်းနောက်ကို လိုက်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ဒါက မမျှတဘူးလို့ မထင်ဘူးလား။ မင်းသာ သူ့ကို တကယ် ချစ်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို တခြား ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အရေးလေးတွေ ပေးသင့်တာပေါ့”

တုဇယ်ချန်းသည် ဤလူများမှာ ရှန်ယို့ယောင်အတွက် စေတနာ အမှန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ သူမသည် အရင်က အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးခဲ့သဖြင့် ပေါင်းသင်းခဲ့ရသူများမှာလည်း သာမန်လူများသာ ဖြစ်ပြီး မိမိကဲ့သို့သောသူနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် အကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က ယူဆနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပိုမို ထူးချွန်သော လူများနှင့် တွေ့ဆုံကာ ပြန်လည် ရွေးချယ်ခွင့် ပေးသင့်သည်ဟု သူတို့က ဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ရလျှင် ရှန်ယို့ယောင်သည် အသက်ငယ်သေးသဖြင့် အလိမ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ယူဆကာ ထပ်မံ ရွေးချယ်ခိုင်းနေခြင်းပင်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤလူများ၏ စေတနာကို မသိပါက သူ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်မိမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်... နောင်တစ်ချိန်ကျလျှင် ယောက်ဖ တော်ရမည့်သူ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အောင့်သက်သက်ဖြင့် သည်းခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူတို့ စကားကို ထောက်ခံရန်မှာမူ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ မျှတတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ရှန်မိသားစုက ကြီးကျယ်တဲ့ မိသားစု ဖြစ်နေလို့၊ ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက အတိုင်းအတာတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အရင်ကတည်းက စည်းကမ်းမရှိခဲ့သူမို့လို့ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို ချစ်တာက သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့် မဟုတ်သလို သူမ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တာကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေက ဝိညာဉ်ချင်း ဆုံစည်းမိလို့၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မရှိရင် မဖြစ်တော့လို့ပဲလေ”

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမွှမ်းတင်တာတော့ တကယ်တော်တာပဲ။ ရှန်ယွီခွင်းက ရင်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း စမ်းသပ်မှုများကြောင့် ဤလူငယ်လေးအပေါ် အမြင် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ဤကောင်လေးမှာ အရည်အချင်း အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း ရှန်ယို့ယောင်ကဲ့သို့ပင် ရိုးသားသော နှလုံးသား ရှိသလို ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာလည်း စစ်မှန်လှသည်။ အဆင့်အတန်းနှင့် အကျိုးအမြတ်များပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ထောင်ရေးများထက် ပိုမို ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် သူသည် တုဇယ်ချန်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန်မူ မရည်ရွယ်သေးပေ။ ရှန်ယွီခွင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေရင်တော့... ယို့ယောင်က တခြား လူကုံထံ လူငယ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးတာကိုလည်း ကြောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

တုဇယ်ချန်း ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် အနောက်ဘက်မှ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။

"မြစ်ရေက သုံးထောင်လောက် ရှိနေရင်တောင်မှ တို့ကတော့ တို့သောက်ဖို့ တစ်ခွက်စာပဲ လိုတာလေ။ အခွင့်အရေး ရှိတိုင်း အကုန်လုံးကို လိုက်စမ်းကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ တို့က တို့နှစ်သက်တဲ့သူ၊ တို့နဲ့ သင့်တော်တဲ့သူကို တွေ့ထားပြီးသားပဲ၊ ဘာလို့ အချိန်တွေ၊ လူအင်အားတွေကို ထပ်ပြီး အလဟဿ ဖြုန်းနေရဦးမှာလဲ။ အစ်ကိုကြီး... တို့နိုင်ငံက လူဝံ ပြောင်းဖူးချိုးသလို ဆိုတဲ့ ပုံပြင်ကို သိလား။ အော်... အစ်ကိုကြီးက ပြည်ပမှာပဲ ကြီးပြင်းတာဆိုတော့ မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ဝန်ခံရမယ်နော်... ရတနာဆိုတာ ရွေးချယ်လို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကံတရားကြောင့် ဆုံတွေ့ရတာလေ။ အဲဒါကို တန်ဖိုးထားရင် အဖိုးတန် ရတနာ ဖြစ်လာမှာပဲ၊ တန်ဖိုး မထားရင်တော့ သံတိုသံစပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”

ရှန်ယို့ယောင်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးက တို့ကို ဖောက်ပြန်ဖို့အတွက် အားပေးနေတာလား” ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် မှင်တက်နေသော တုဇယ်ချန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "သွားစို့"

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင် သူမသည် ရှန်ယွီခွင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဗီတိုအာဏာ ဆိုတာ ကြားဖူးလား။ ရှင်တို့ အားလုံးက သဘောမတူရင်တောင်မှ၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သဘောတူရင် ရပြီလေ"

ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် တုဇယ်ချန်းကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် သူမအား လိုက်ရှာနေသော ရှန်ယို့ဖောနှင့် တိုးတော့သည်။ ရှန်ယို့ဖောသည် သူတို့ နှစ်ဦး အတူရှိနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ကြောင်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ယို့ယောင်... နင့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက"

ရှန်ယို့ယောင်သည် ဒေါသ မပြေသေးသဖြင့် မကျေမနပ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အရင် ပြန်တော့မယ်”

ရှန်ယို့ဖောမှာ ကြောင်အမ်းကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အပေါ်ထပ်ရှိ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ အမြန် ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရှန်ယွီခွင်းသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အနောက်မှ လိုက်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်ယို့ဖောက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... အစ်ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ သူက တကယ်ကြီး စိတ်ဆိုးသွားတာလား"

သူမ အံ့ဩသွားသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ ရှန်ယို့ယောင်၏ စရိုက်မှာ သူတို့ တွေ့ဖူးသမျှ လူများထဲတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူမအား ချစ်ကြသည်မှာ အကျိုးစီးပွားချင်း မဆုံ၍ ဖြစ်သလို၊ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော စိတ်ထားကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ အရင်က ရှန်ချီဖန်ကို ပြန်ခေါ်လာစဉ်ကမူ စတုတ္ထအိမ်တော်ခွဲမှလွဲ၍ မည်သူမျှ အနားသို့ မကပ်ချင်ခဲ့ကြပေ။

ရှန်ယွီခွင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ သူက ဒီလောက်အထိ စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်လို့”

ရှန်ယို့ဖောသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ခုနက ပုံစံလေးကို ပြန်တွေးမိကာ ချစ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှန်ယို့ဖောက ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဆိုးတာတောင် တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာနေတာပဲ။ အမှန်တော့ အဘိုးက သူ့ကို ယဉ်ကျေးမှု သင်တန်းတွေ ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ သူမက မွေးရာပါ ရှန်မိသားစုဝင် အစစ်ပဲ”

မစ္စမစ်စီက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ရှန်မိသားစုဝင် အစစ်ဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။ အရင်က ဟန်ဆောင်နေတဲ့ လူပြက်လေးနဲ့တော့ လုံးဝ မတူဘူး”

လူပြက်လေး ဆိုသည်မှာ ရှန်ချီဖန်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရှန်ချီဖန်ကို မနှစ်သက်ကြသော်လည်း သည်းခံပေးခဲ့ကြသည်။ သာမန်ဘဝမှနေ၍ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာချိန်တွင် စိတ်ဓာတ် ပျက်ပြားသွားခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်ယို့ယောင်နှင့် တွေ့ဆုံချိန်မှသာ စိတ်ဓာတ်၏ မြင့်မြတ်မှုဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်းနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြရသည်။

"ယဉ်ကျေးပျူငှာတယ် ဟုတ်လား” ရှန်ယွီခွင်း၏ ဘေးမှ အမျိုးသားက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကို လန်းတာပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သဘောကျသွားပြီ”

ခုနက သူမ၏ သဘောထားမှာ ရိုင်းစိုင်းခြင်း မရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ပြတ်သား ထက်မြက်လှသဖြင့် သူတို့အားလုံး မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် အကျိုးအမြတ်များကြားတွင် ကျင်လည်နေကြသော သူတို့ကဲ့သို့ လူများအဖို့ အပြင်ပန်းတွင် ခံ့ညားထည်ဝါနေသော်လည်း အတွေးများလွန်းသဖြင့် စစ်မှန်မှုကို ဆုံးရှုံးနေရသည် မဟုတ်ပါလား။

မစ္စမစ်စီက ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့တွေ ထပ်ပြီး အကွက်ဆင်မနေနဲ့တော့လို့ ကျွန်မ အကြံပေးချင်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တယ်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ရှေ့မှာတောင် မတုန်လှုပ်ဘဲ ငြင်းပယ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ... ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူ လုပ်နိုင်မလဲ”

လူတိုင်းက နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ စဉ်းစားရဦးမည် ဖြစ်သလို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အချိန်ရွှေ့ဆိုင်းရန် နားချကြပေလိမ့်မည်။

မစ္စမစ်စီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ မစ္စမစ်စီက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မရဲ့ အဖေကလည်း အခွင့်အရေးတွေ နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်မနေဘဲ ကျွန်မတို့ကို အချိန်ပေးရင် ကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရောက်သွားရင် အခွင့်အရေးတွေက အများကြီး ရှိပေမဲ့ မိသားစုနဲ့ အတူရှိတဲ့ အချိန်တွေကတော့ တဖြည်းဖြည်း နည်းသွားတာပဲလေ”

၎င်းတို့ ကားရပ်နားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရှန်ယို့ဖော၏ ကားမှာ မရှိတော့ဘဲ သက်တော်စောင့် တစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ သက်တော်စောင့်သည် သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"မမလေး... မမလေးယို့ယောင်က သူနဲ့ တုဇယ်ချန်းတို့ အိမ်ကို အရင် ပြန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ စိတ်မပူဖို့ မှာသွားပါတယ်”

ရှန်ယို့ဖောနှင့် ရှန်ယွီခွင်းတို့မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားကြရသည်။ စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာတောင် အလိုက်သိတတ်လွန်းသော ညီမလေးကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မုန်းနိုင်ပါ့မည်နည်း။

ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့က သူမကို ကူညီရန် စတင် ကြံစည်နေကြပြီမှန်း မသိရှိဘဲ တုဇယ်ချန်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ ခုနက သူမ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ရင်း ရင်ထဲ၌ ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။ တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုလို လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့က လူရိုင်းတွေမှ မဟုတ်တာ။ ကိုယ်သာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာနေရင် သူတို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ရှန်ယို့ယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး သူတို့က ဘာလို့ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်ရမှာလဲ”

တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့ဆီက ကိုယ် အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က မင်းအတွက် တကယ် စေတနာထားကြတာပါ”

ရှန်ယို့ယောင်သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ပျက်မှုများအပြင် မိမိ မမြင်ကွယ်ရာတွင် တုဇယ်ချန်းအား သူမ၏ ဆွေမျိုးများက ဝိုင်းဝန်း ဖိနှိပ်နေကြသည်ကို တွေးမိကာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ” သူမက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးမဲ့ အလှည့်ပဲ”

တုဇယ်ချန်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကံတရားက ကိုယ့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ”

ရှန်ယို့ယောင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ့အား တွန်းထုတ်လိုက်ရာ တုဇယ်ချန်းက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

ရှန်ယို့ယောင်က မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို လာမဖက်နဲ့၊ ဒေါသတွေ ပြေကုန်တော့မယ်”

တုဇယ်ချန်းမှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးမှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပေါ်ထွက်လာတတ်သော အတွေးမှာ ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ချစ်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ။

မိမိ၏ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်မသွားစေရန် ရှန်ယို့ယောင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တုဇယ်ချန်းနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် မနေဘဲ မျက်နှာတည်ကာ ရှန်မိသားစု အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် တုဇယ်ချန်းကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ညနေစောင်း အချိန် ဖြစ်သဖြင့် ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ အစေခံအချို့သာ ရှိနေကြသည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူတို့၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များကြားမှပင် တုဇယ်ချန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ မိမိ၏ အခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ အတူအိပ်မယ် ဘယ်ကိုမှ သွားစရာ မလိုဘူး”

…