အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁) အချပ်ပို ၁

"ရှောင်ကျန်း... မြန်မြန် လုပ်စမ်း" အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခရီးဆောင်သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို ဆွဲလာရသော အမျိုးသမီးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"သေတ္တာ နှစ်လုံးကို ကျောချင်းကပ်ပြီး တွန်းရမှာကို မသိဘူးလား။ အဲဒီလို ဆွဲနေတော့ ပင်ပန်းတာပေါ့”

စွန်းထင်းထင်းသည် မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် တစ်လုံး ကူဆွဲပေးလိုက်ရင် ပြီးနေတာပဲလေ။ ယောကျ်ားကြီးတန်မဲ့ အထုပ်အပိုးတွေ အကုန်လုံးကို မိန်းမတစ်ယောက်တည်း ဆွဲခိုင်းထားရတာ မရှက်ဘူးလား” ပါးစပ်ကပဲ အမိန့်ပေးနေတာလေ။

အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့မိန်းမလေ၊ ငါ့မိန်းမက လိမ္မာပြီး အလုပ်ကြိုးစားတာကို မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းကတော့..."

သူက စွန်းထင်းထင်းကို အထက်အောက် ကြည့်ကာ ဘေးမှ ကျန့်ရှင်းရုံကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလျက် သူ၏ စိတ်ဓာတ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"မိန်းမတွေကို အလိုမလိုက်သင့်ဘူး။ လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ဘဝကို အတူဖြတ်သန်းဖို့လေ၊ မဟုတ်ရင် အပြင်မှာ ပင်ပန်းခံပြီး ပိုက်ဆံရှာလာတဲ့ ယောကျ်ားက အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို ပြန်ပြီး လုပ်ကျွေးနေရမှာလား။ ယောကျ်ားက ကျွန်မှ မဟုတ်တာ”

စွန်းထင်းထင်းက ဒါဆို မိန်းမက ကျွန်လား ဟု ပြန်မေးရန် ပြင်သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကျန့်ရှင်းရုံက သူမကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုအမျိုးသားနှင့် ဝေးရာသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကျန့်ရှင်းရုံက ပြောလိုက်သည်။

"သူနဲ့ သွားပြီး စကားများမနေနဲ့။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ဘယ်သူမှ ပြောနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တို့က ပျားရည်ဆမ်းခရီး လာတာလေ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ချင်စမ်းပါနဲ့”

၎င်းမှာ ပျားရည်ဆမ်းခရီး ခရီးသွားအဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း အသစ်စက်စက် ဇနီးမောင်နှံ ရှစ်စုံသည် မီချင်းကျွန်းသို့ ပျားရည်ဆမ်းခရီး သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လေဆိပ်တွင် ဆုံတွေ့ချိန်မှစ၍ အခြားသော အမျိုးသားများမှာ ဇနီးသည်များ သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေရန် အထုပ်အပိုးများကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်ပေးကြသည်။ အထုပ်များလွန်းလျှင်ပင် အမျိုးသားက အကြီးကို သယ်ကာ အမျိုးသမီးက အသေးလေးများကိုသာ သယ်ဆောင်ကြသည်။ သို့သော် လူပုံအလယ်တွင် လူကုံထံဟန် ဆောင်ထားသော ဤအမျိုးသားမှာမူ ဇနီးသည်ကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမိန့်ပေးခိုင်းစေကာ လူအများ၏ အကြည့်များကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။ "ငါ့မိန်းမကတော့ တကယ်ကို နားထောင်ပြီး လိမ္မာတယ်”

သူက ထိုသို့ ပြောဆိုချိန်တွင် အခြားသော အမျိုးသားများကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ မိမိကိုယ်မိမိ အဆင့်မြင့်သူတစ်ဦးပမာ ယူဆနေပုံရသည်။

စွန်းထင်းထင်းက တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ရူးနေတာပဲ”

အဖွဲ့ထဲမှ အရပ်ပုပုနှင့် မိန်းကလေး တစ်ဦးကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစကတော့ သူ တော်တော် ချောတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ သူ့မိန်းမက ကံကောင်းတယ်ပေါ့။ အခု ပါးစပ်ဟလိုက်တော့မှပဲ... ကျပ်မပြည့်မှန်း သိတော့တယ်”

သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူများအကြောင်း မကောင်း မပြောနဲ့”

မိန်းကလေးက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ "ဒါက မကောင်းပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာလေ”

စွန်းထင်းထင်းသည် ထိုမိန်းကလေးကြောင့် ရယ်မောမိသွားကာသည်။ "ငါ့နာမည်က စွန်းထင်းထင်း ပါ၊ ငါ့အမျိုးသားက ကျန့်ရှင်းရုံ”

မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့ယို့မေပါ” သူမက ဘေးမှ အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ - "ဒါက ငါ့ယောကျ်ား လုရုန်ထင်း”

ရင်ဖွင့်ဖော် ရသွားသဖြင့် စွန်းထင်းထင်း၏ စိတ်မှာ များစွာ ပြေလျော့သွားရသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ဇနီးသည်ကို ဆက်လက်၍ နှိပ်စက်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းထင်းထင်းက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ကြည့်ပြီး တို့တွေပဲ စိတ်တိုနေရတော့မယ်”

အမြင်မကြည်လင်စရာ စိတ်ဓာတ်ရှိသူတစ်ဦးက ဘေးနားတွင် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေခြင်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အဖွဲ့ထဲရှိ အခြားသူများကလည်း ထိုသို့ပင် ဆုတောင်းနေကြပုံရသဖြင့် သူမ၏ ဆန္ဒမှာ များမကြာမီမှာပင် ပြည့်ဝသွားခဲ့သည်။

လမ်းပြအပါအဝင် စုစုပေါင်း လူ ၁၈ ဦးသည် လေယာဉ်တက်မည့် တံခါးအနီးရှိ ထိုင်ခုံများဆီသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လူအချို့ ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ချစ်သူလား၊ ဇနီးမောင်နှံလား ခွဲခြားရခက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တူညီသော နှာခေါင်းစည်းများ၊ တူညီသော လျှာထိုးဦးထုပ်များကို ဆောင်းထားကြပြီး အဖြူရောင် တီရှပ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီအဖျော့တို့ကို ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြရာ စုံတွဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားမှန်း သိသာလှသည်။ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးမှာ အရပ် ၅ ပေ ၇ လက်မခန့် ရှိပြီး အမျိုးသားမှာ ၆ ပေကျော်ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်နှင့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းနေခြင်းပင်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဂိမ်းကစားနေကြပုံရသည်။ အမျိုးသမီးမှာ ထိုင်ခုံအနောက်မှီကို မှီထားသော်လည်း ကျောကို မတ်မတ် ထိုင်ထားပြီး အမျိုးသားမှာမူ အရိုးမရှိသည့်အလား အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီတွယ်ကာ တစ်ခါတရံ သူမ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်၍ တစ်ခုခု ပြောဆိုနေသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ ရှည်လျားလှသော ခြေတံတစ်စုံမှာမူ လမ်းကြား၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ဆန့်ထုတ်ထားလေသည်။

လူများ ရောက်လာသည်ကို သိရှိချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ခြေထောက်များကို အလိုက်သိစွာ ပြန်ရုပ်ကာ ထိုင်ခုံဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့် ခဏ၌ စွန်းထင်းထင်းသည် ဦးထုပ်အောက်မှ ဖြတ်ပြေးသွားသော သူ၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ၌ ဒိုင်းခနဲ ခုန်သွားကာ ကျန့်ရှင်းရုံ၏ လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ကျန့်ရှင်းရုံမှာ သူမ ဆွဲလိုက်သဖြင့် နာသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

စွန်းထင်းထင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တုသခင်လေး။ တုသခင်လေး"

ကျန့်ရှင်းရုံမှာမူ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ သူသည် အဆောက်အဦ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ဦးဖြစ်ရာ အလုပ်လုပ်ချိန်တွင် ခွေးကဲ့သို့ ပင်ပန်းနေရသလို အချိန်အတော်များများကိုလည်း လုပ်ငန်းခွင်ထဲ၌သာ ဖြတ်သန်းရသူ ဖြစ်သဖြင့် ခေတ်ပေါ် နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်များကို များစွာ မသိရှိပေ။

ယဲ့ယို့မေကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါကြည့်ရတာလည်း တူသလိုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူနဲ့ ရှန်ယို့ယောင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ နိုင်ငံခြားမှာ မင်္ဂလာဆောင်ထားတာလေ၊ အခုချိန်မှာ ပြည်တွင်းမှာ ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ပြည်တွင်းမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ လူပုံအလယ်မှာ ဒီအတိုင်း လေယာဉ် ဘယ်စီးမလဲ”

စွန်းထင်းထင်းသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "မှန်သားပဲ။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ် ဒါမှမဟုတ် သီးသန့်လမ်းကြောင်းကနေပဲ သွားကြတာလေ၊ တို့တွေလို လေယာဉ်စောင့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဤသို့ဖြင့် တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့သည် လူတိုင်း၏ မျက်စိအောက်မှာပင် လှည့်စားကာ၊ နှစ်ဦးတည်း ခရီးထွက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပျားရည်ဆမ်းခရီးသွားမည့် နေရာကို ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ မီချင်းကျွန်းသည် ထင်ရှားသော ပျားရည်ဆမ်း နားနေစခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရှန်ယို့ယောင်က အရင်ကလိုပဲ နှစ်ယောက်တည်း သာမန်လူတွေလို ခရီးထွက်ရင် ကောင်းမှာပဲဟု ရိုးရိုးသားသား ပြောမိခဲ့သည်။ ခရီးသွားခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှုခင်းကြည့်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ လမ်းခရီးတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် လူများနှင့် အဖြစ်အပျက်များကသာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ဖြင့် သွားလာကာ လူသူဝေးရာရှိ သီးသန့်ဗီလာတွင် နေထိုင်ခြင်းမှာ ရှုခင်းကြည့်ရုံမှလွဲ၍ အခြား အတွေ့အကြုံသစ်များ ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် တုဇယ်ချန်းသည် ဤကဲ့သို့သော သာမန် ခရီးစဉ်မျိုးကို စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အသစ်စက်စက် ဇနီးမောင်နှံများပမာ ခရီးဆောင်သေတ္တာ နှစ်လုံးကိုသာ ပြင်ဆင်၍ အေးအေးလူလူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လက်ထောက်နှင့် သက်တော်စောင့်များကို အားမကိုးဘဲ အသေးအဖွဲ ကိစ္စများကိုပါ နှစ်ဦးသား တိုင်ပင်၍ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ကြခြင်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမို ရင်းနှီးစေခဲ့သည်။

ဂိမ်းတစ်ပွဲကစားပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းက ရှန်ယို့ယောင်ကို မေးလိုက်သည်။ "ထပ်ကစားဦးမလား”

ယခုအခါ ရှန့်ကျိုးဂိမ်းမှာ ဖုန်းဖြင့်ကစားနိုင်သည့် ဗားရှင်းထွက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန်ယို့ယောင်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲ၍ကစားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူမမှာ ဂိမ်းကစားခြင်း၌ ညံ့ဖျင်းလွန်းသဖြင့် တုဇယ်ချန်း၏ အကူအညီကိုသာ အပြည့်အဝ ယူနေရသည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း စိတ်မပျက်ပေ။ မိမိအမျိုးသားအား ဒုက္ခပေးနေရခြင်းအပေါ် သူမတွင် မည်သည့် အပြစ်ရှိစိတ်မျှ မရှိ။ သူမသည် နာရီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန် မလောက်တော့ဘူး ထင်တယ်၊ ဒီတစ်ပွဲပဲကစားတော့မယ်လေ”

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဖုန်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး ဘေးနားရှိ ပျားရည်ဆမ်းခရီးသွားအဖွဲ့၏ စကားသံများကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ အသစ်စက်စက် ဇနီးမောင်နှံများ၏ စကားဝိုင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

"ငါ့မိန်းမက နည်းနည်း ပေါ့ဆတတ်တော့၊ သေသေချာချာ ကြည့်ထားမှ ဖြစ်မယ်”

"တို့အိမ်က အမျိုးသားကတော့ လမ်းမမှတ်မိဘဲနဲ့ လမ်းညွှန်ရတာကို သဘောကျနေတာ။ ဘယ်သွားသွား သူ့စကားကိုတော့ လုံးဝ နားမထောင်နဲ့နော်”

"မနေ့ညက မတော်တဆ ဇနီးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလို့၊ ကျုပ်ရဲ့ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ကို သိမ်းသွားတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ ကျုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်နေတာ”

"ခင်ဗျားရဲ့ မိန်းမက ဘာလုပ်တာလဲ၊ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ကျက်သရေ ရှိတာပဲ”

"အနုပညာ ဆရာမလေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုး သွားပြောလို့ ခင်ဗျားမိန်းမ ကြားသွားရင် သဝန်တိုနေဦးမယ်နော်”

"ဟဲဟဲ... အဲဒါကြောင့်လည်း တိုးတိုးလေး ပြောတာပေါ့”

၎င်းတို့ နှစ်ဦးသားမှာ ထိုစကားများကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြစဉ် တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ နားအနားသို့ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝါသနာတူတွေ ဆုံဆည်းပွဲ ကျင်းပနေတာနဲ့တောင် တူနေပြီ”

ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း အဲဒီမိန်းကလေးကို ကျက်သရေ ရှိတယ်လို့ ထင်လို့လား”

တုဇယ်ချန်းသည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ နှာခေါင်းစည်း အပေါ်မှနေ၍ ရှန်ယို့ယောင်၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ တိုးဝှေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့က မိန်းကလေးကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အကျက်သရေအရှိဆုံးပဲလို့ ငါ ထင်တာပဲ”

ရှန်ယို့ယောင်က ချွဲနွဲ့သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ကလည်း တော်တော် ချိုတာပဲ” ထိုသို့ ပြောဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အပြုံးများဖြင့် ဝေဆာနေခဲ့သည်။ ချစ်ရသူ၏ ချိုသာသော စကားများမှာ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စေသည် မဟုတ်ပါလား။

မှန်ပေသည်။ မကြည်လင်သော အသံများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအမျိုးသားသည် မည်သူမျှ သူ့အား အဖက်မလုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အသံနှင့် အမိန့်ပေးမှုများမှာ ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ရေသွားခပ်လိုက်ဦး၊ ရေစက်က ဟိုဘက်မှာ ရှိတာ မြင်လား။ ခွက်ထဲကို တစ်ဝက်လောက်ပဲ ခပ်ခဲ့ရင် ရပြီ” သူ၏ လေသံမှာ အမိန့်ပေးနေသည့်အပြင် ကြွားဝါလိုသော အရိပ်အယောင်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

အမျိုးသား၏ ခိုင်းစေမှုကြောင့် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ လည်ပင်းစွပ် ခေါင်းအုံးကို ထုတ်ပေးပြီး ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပြီးကာစ ဖြစ်သော အမျိုးသမီးလေးမှာ အမောပင် မဖြေရသေးမီမှာပင် ရေသွားခပ်ရန် ထပ်မံ ခိုင်းစေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူမမှာမူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာ သွားရောက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အကျင့်ကို သိရှိသွားကြသော်လည်း လူအများအပြားမှာမူ မကြည့်ရက်သဖြင့် လှမ်းကြည့်မိကြသည်။ တုဇယ်ချန်းသည်လည်း ခေါင်းမော့၍ ကြည့်လိုက်မိရာ ဇနီးသည်အား နှိပ်စက်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်လိုသော ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသဖြင့် များစွာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် မောက်မာလာခဲ့ပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးပမာ ဝေဖန်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ရုပ်ရည်ကတော့ သိပ်မလှပေမဲ့ အလုပ်တော့ တော်တော် လုပ်နိုင်သလို နားလည်း ထောင်တယ်”

လူတိုင်း “...” သူ့မိန်းမ မလှဘူးလို့ ဘယ်သူကမှ မပြောပါဘူး၊ သူကပဲ အဲဒီကိစ္စကို ဒီလောက်အထိ အလေးထားနေရတာလား။

အမှန်စင်စစ် ထိုအမျိုးသမီးလေး၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန် ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးသူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ သူမ၏ အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသော ပုံစံကြောင့် မဟုတ်ပါက မိတ်ကပ် အနည်းငယ် လိမ်းလိုက်လျှင်ပင် ချောမောသော အမျိုးသမီးလေး တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသား၏ အပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် မိတ်ကပ်မပါသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေရသနည်း ဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရ မခက်လှပေ။

ဤသည်မှာ ပျားရည်ဆမ်းခရီး ဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့ထဲရှိ အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ လှပအောင် ပြင်ဆင်ထားကြသော်လည်း သူမ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မည်သည့် ပြင်ဆင်မှုမျှ မရှိဘဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

တုဇယ်ချန်း၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် သိသာနေသဖြင့် ထိုအမျိုးသားက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ရှန်ယို့ယောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ အကဲခတ်သည့် လေသံဖြင့် ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ဘဝကို အတူဖြတ်သန်းဖို့လေ၊ အဘိုး အဘွားတွေလို ကိုးကွယ်ထားဖို့မှ မဟုတ်တာ... ယောကျ်ားတွေရဲ့ ဗီဇကိုက ဒီလိုပဲ..."

သူ၏ အမြင်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးများမှာ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း မဟုတ်ကြသလို ဇနီးချောချော ရထားသော အမျိုးသားများမှာလည်း ကာမဂုဏ် လိုက်စားသူများသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်ထိဆိုရလျှင် မိမိကိုယ်တိုင်ကသာ ဇနီးချောချော မရနိုင်သဖြင့် မနာလို ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တုဇယ်ချန်းမှာ ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင် ရယ်မိသွားတော့သည်။ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသော စိတ်ဓာတ် ပျက်ပြားနေသူနည်း။

တုဇယ်ချန်းက မင်းလို ရုပ်ရည်ရှိနေတာတောင် မိန်းမချောချော မရနိုင်တာဟာ မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးက ယုတ်မာလွန်းလို့ပဲဟု ပြန်ပြောချင်သော်လည်း ထိုသို့ ပြောလိုက်ပါက ရေခပ်နေသော အမျိုးသမီးလေးကို ထိခိုက်နိုင်သဖြင့် သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုအရ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်း မရှိသည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို သူ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။

သူမကို မည်သို့ သင်ခန်းစာ ပေးရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှန်ယို့ယောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "အချစ်... ခြေထောက်တွေ ညောင်းနေသေးလားဟင်။ ကျွန်မ နှိပ်ပေးမယ်လေ”

တုဇယ်ချန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားကာ ပျင်းရိဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မညောင်းတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုလည်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတာနဲ့... နှိပ်ပေးပါဦး”

ရှန်ယို့ယောင်သည် ကုန်း၍ သူ၏ ခြေထောက်ကို မတင်လိုက်ပြီး အလွန် ကျွမ်းကျင်သော နည်းစနစ်များဖြင့် နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။ တုဇယ်ချန်းသည် သခင်ကြီးတစ်ဦးပမာ ထိုင်ခုံအနောက်ကို မှီထားလိုက်ရာ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ ဇိမ်ရှိနေမှုကို ခံစားနိုင်သည်။

"အင်း... နည်းစနစ်က မဆိုးဘူးပဲ။ မင်း တော်တော်လေး ကြိုးစားထားတာပဲ၊ ဆရာဝန်ဆီမှာ အချိန်လုပြီး သွားသင်ထားတာလား”

ရှန်ယို့ယောင်က လိမ္မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... အချစ် နေ့တိုင်း အလုပ်မှာ ပင်ပန်းနေတာကို တွေးမိလို့၊ ညတိုင်း နှစ်နာရီလောက် သေသေချာချာ သင်ထားတာပါ”

တုဇယ်ချန်းက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ငါကတော့ မွေးကတည်းက သခင်လေး ဖြစ်မဲ့ ကံပါလာတာပဲ။ မိန်းမကလည်း လိမ္မာသလို ချောလည်းချောတယ်၊ အလိုက်လည်း သိသေးတယ်။ တချို့လူတွေလို အစေခံအဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာကို သခင်လေးယောင်ဆောင်ပြီး ပါးစပ်ကပဲ အမိန့်ပေးနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကိုတော့ ပါးစပ်ကနေ ထုတ်ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး”

သူ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ရှန်ယို့ယောင်သည် လွယ်အိတ်ကို သူ၏ ခါးနောက်တွင် ခုပေးလိုက်ပြီး သူ ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေရန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ပြုစုမှုကို တစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ခံယူနေသော တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ရင်း စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကမူ တစ်ခုခု ပြောမှ တစ်ခု လုပ်တတ်သဖြင့် တုဇယ်ချန်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ရေခွက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် သူမအား ဆူပူရန် ပြင်လိုက်စဉ် တုဇယ်ချန်းက ပျင်းရိစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကာ သူ့အား ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်အလား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ထိုအမျိုးသားသည် တုဇယ်ချန်း၏ ပုံစံမှာ တကယ့် သခင်လေး တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေမှန်း သိရှိသွားပြီး အရှက်ကွဲမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ရတော့သည်။

စွန်းထင်းထင်းတို့မှာ ထိုအမျိုးသား အရှက်ရသွားသည်ကို မြင်သဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူ့အား နှိမ်နင်းမည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားကြပုံရသည်။

အမျိုးသားသည် ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားက တုဇယ်ချန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဩဇာအာဏာမှာ ထိုးကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာကို မမြင်ရလျှင်ပင် တုဇယ်ချန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လူကုံထံ အရှိန်အဝါများမှာ လုံးဝ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ၏ ဇနီးသည်ပင်လျှင် တုဇယ်ချန်းကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် အခွင့်အရေးကို ယူကာ သွယ်ဝိုက်၍ ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။ ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။ ရုပ်ကလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ကပ်စားနေတဲ့သူကို၊ မင်းက ကျွေးနိုင်လို့လား။ ယောကျ်ားဆိုတာ ပိုက်ဆံရှာနိုင်မှ ယောကျ်ားအစစ်၊ ဘယ်သူက မင်းကို ထိုင်ကျွေးနေမှာလဲ..."

မည်သည့် တောကြိုအုံကြားမှ ရောက်လာသူနည်း။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက ပျားရည်ဆမ်းခရီး လာနေရသည့်အကြောင်းမှာ တကယ့်ကိုကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လေယာဉ်ပေါ် တက်ရန် အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် တုဇယ်ချန်းက ထရပ်ရန် ပြင်စဉ် ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ကို ဖိထားလိုက်သည်။ သူမသည် အလုပ်အပေါ် တာဝန်ကျေသည့်အလား ထရပ်လိုက်ပြီး ခရီးဆောင်သေတ္တာ နှစ်လုံးနှင့် လွယ်အိတ်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုဇယ်ချန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချစ်... အိမ်ထောင်ကို ဦးဆောင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလေ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျောပိုးပေးမယ်”

တုဇယ်ချန်းမှာ အကျယ်ကြီး ရယ်မောမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ရှန်ယို့ယောင် စနောက်လာလျှင်လည်း တော်တော်လေး ရက်စက်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသား၏ ပြူးထွက်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ ကျောပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်က သူ့အား လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပိုးလိုက်သလို ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့်လည်း ခရီးဆောင်သေတ္တာ နှစ်လုံးကို ဆွဲ၍ ထိုအမျိုးသားအား အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ကတော့ ရုပ်ကို သုံးပြီး လူကပ်စားချင်ပေမဲ့ ရှင့်မှာက အဲဒီလို ရုပ်မှ မရှိတာ။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မ အမျိုးသားကို ကျွန်မဘာသာ ကျွေးထားချင်လို့လေ၊ ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် လူတိုင်း၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြားမှပင် VIP လမ်းကြောင်းမှနေ၍ လေယာဉ်တက်မည့် တံခါးအတွင်းသို့ ကျက်သရေရှိရှိ ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

လေယာဉ်ပေါ် တက်သည့် တံတားပေါ် ရောက်ရှိချိန်မှသာ ရှန်ယို့ယောင်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ တုဇယ်ချန်း၏ ရှည်လျားလှသော ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ချထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ တသိမ့်သိမ့် တုန်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံစားမိကာ သူသည်လည်း အကျယ်ကြီး ရယ်မောမိတော့သည်။

"မင်းက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ"

ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း မိမိ ယနေ့ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်ကလေးဆန်နေမှန်း သိရှိသော်လည်း များစွာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ တစ်ခါမျှ မစမ်းသပ်ဖူးသော အတွေ့အကြုံသစ် ဖြစ်သည်လေ။ ရှန်ယို့ယောင်က မေးလိုက်သည်။

"သူ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားမလားဟင်”

တုဇယ်ချန်းက စဉ်းစားကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို ခရီးသွားတာက တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပြီ”

ပျားရည်ဆမ်းခရီးသွားအဖွဲ့ လေယာဉ်ပေါ် ရောက်ရှိချိန်တွင် တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့မှာ နေရာယူပြီး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လေယာဉ် မထွက်ခွာသေးသဖြင့် ခရီးစဉ် ပေါက်ကြားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ၎င်းတို့မှာ နှာခေါင်းစည်းနှင့် ဦးထုပ်များကို မချွတ်သေးပေ။

တုဇယ်ချန်းသည် ထိုကြွားဝါတတ်သော အမျိုးသားမှာ ပထမတန်းကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးကို လိုက်ရှာနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လူကြည့်မခံနိုင်တဲ့ သူတွေဟု ဆိုကာ ရိုးရိုးတန်းအတွင်းသို့ မောက်မာစွာ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ထိုအမျိုးသား၏ ဟိန်းဟောက်သံကို အနောက်ဘက်မှ ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"တချို့လူတွေကတော့ ကိုယ်ဟန်ကောင်းသလိုလိုနဲ့၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ ဖုံးထားကြတာ”

တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"ဒီလို ခရီးမျိုးကို ခဏခဏ စီစဉ်ရမယ်။ မင်း သရုပ်ဆောင်တဲ့အခါကျရင် အချက်အလက်တွေ အများကြီး ရတာပေါ့”

လေယာဉ် ပျံတက်ပြီးနောက်တွင်မှ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ အကာအကွယ်များကို ချွတ်လိုက်ကြပြီး သက်ပြင်းချကာ အေးအေးလူလူ နေလိုက်ကြတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် အရှေ့အာရှ လေကြောင်းလိုင်းကို စီးနင်းလာခြင်းဖြစ်ရာ လေယာဉ်မယ်များမှာ တရုတ်လူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို မမှတ်မိကြပေ။

လေယာဉ်မယ်က သူတို့၏ ထိုင်ခုံများကို နှစ်ယောက်အိပ် ပုံစံဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ရာ ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတားအဆီး မရှိ တိုးဝင်ကာ လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

တုဇယ်ချန်းက သူမကို ပြုံးလျက် ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ ဤသို့ ဖက်ထားရုံမျှဖြင့် သူသည် အတိုင်းမသိ ကျေနပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေရသည်လေ။

ရှန်ယို့ယောင်က သူ၏ မေးစေ့ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆွဲယူကာ ဆယ်လက်ချောင်းလုံး ယှက်သွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သူကြွယ်ရှိ လက်စွပ်များကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမကို မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် ယှက်သွယ်ထားသော လက်များကို မြှောက်၍ နမ်းရှိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလောက်အထိ သဘောကျနေတာလား”

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းမော့၍ သူ၏ မေးစေ့ကို နမ်းလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သဘောကျတာပေါ့”

ဤလက်စွပ် တစ်စုံမှာ တုဇယ်ချန်း ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ကာ ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်သည့် နေ့တွင်မှ သူမ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မောက်မာသော စရိုက်အတိုင်းပင်။ လက်စွပ်မှာ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လျှင် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်လျှင်မူ စေတနာများ ပါဝင်နေမှန်း သိသာလှသည်။ လက်စွပ်၏ ကွင်းကို "My love" ဆိုသော လှပသော စာသားလေးများဖြင့် ဝိုင်းပတ်ထားပြီး နောက်ဆုံး စာလုံးလေးများမှာမူ D နှင့် S တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အစိတ်ဝင်စားဆုံး အချက်မှာ လက်စွပ် နှစ်ကွင်းပေါ်ရှိ စာသားများ၏ လက်ရေးမှာ မတူညီခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ကွင်းမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ပြီး အခြား တစ်ကွင်းမှာမူ သူမ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ဤစာသားများကို လက်စွပ်အတွက် အသုံးပြုမည်မှန်း သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။ အဘိုးက သူတို့ နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာရက်ကို သဘောတူပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းသည် မိမိ၏ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လည် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်ယို့ယောင်က အခန်းကို သိမ်းဆည်းချိန်တွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော "My love You yao Shen" ဟူသည့် စာရွက်လေးကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ရှက်ရွံ့မှုကို အောင့်အည်းကာ ချိုမြိန်လှသော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် သူ့ထံသို့ စာတစ်စောင် ပြန်လည် ရေးသားပေးခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိကာ ရှန်ယို့ယောင်က မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ကျွန်မက စာပြန်မရေးပေးဘူး ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် တခြားဟာတွေ ရေးပေးလိုက်ရင် ရှင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

တုဇယ်ချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ သေချာပေါက် စာပြန်မည်ကို သူ သိရှိထားသည်။ သူမကိုယ်တိုင် မသိရှိသော်လည်း သူမသည် မည်မျှပင် ရှက်တတ်စေကာမူ၊ သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖော်ပြမှုတိုင်းကို အမြဲတမ်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်တတ်သူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုအချက်ကို သူမအား ပြောပြရန် သူ စိတ်မကူးထားပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်လေး ဖြစ်သည်လေ။ "မင်း ရေးပေးတာကိုပဲ ကိုယ်က ထွင်းလိုက်မှာပေါ့။ တကယ်လို့ မင်းက ဘာမှ မရေးပေးဘူး ဆိုရင်လည်း မင်း ကိုယ့်ကို မချစ်ဘူးဆိုတာကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေမဲ့ ရိုးရိုးလက်စွပ် တစ်ကွင်းပဲ လုပ်လိုက်မှာပေါ့”

ရှန်ယို့ယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီအစား ကလေးဆန်တဲ့သူလို့ပဲ ရေးပေးလိုက်ရမှာ”

တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းပေးတာမှန်သမျှ ကိုယ်ကတော့ အကုန် သိမ်းဆည်းထားမှာပဲ”

အချိန်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ရှန်ယို့ယောင်မှာ သူ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်သော အချစ်စကားများအပေါ်တွင်မူ ယခုထက်တိုင် မခံနိုင်သေးဘဲ ရှိနေသည်။ သူမသည် စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့အား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။ တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ကပ်ကာ ညည်းတွားလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမရေ... လျှော့ပါဦး၊ ကိုယ် မခံနိုင်တော့ဘူး..."

ရှန်ယို့ယောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။ ဤစကားလုံးများကို အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းလိုက်လျှင် သူမ မနေ့ညက အပြောရဆုံး စကားလုံးများ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"တုဇယ်ချန်း" ရှန်ယို့ယောင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူဆိုးကြီး"

တုဇယ်ချန်း တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်စဉ် လေယာဉ်မယ် ရောက်ရှိလာကာ သောက်စရာ လိုအပ်သလားဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေမည်ကို သိရှိသဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းမြှုပ်ကာ အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ ရှက်နေမှန်း သိရှိသဖြင့် စောင်ကို သေသေချာချာ ခြုံပေးကာ လေယာဉ်မယ်အား အသံတိတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

လေယာဉ်မယ်က ခေါင်းညိတ်၍ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူ၏ နားအနားမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ရှင်က အစတည်းက ကျွန်မပိုင်တာပဲ”

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း တုဇယ်ချန်း၏ နှလုံးသားမှာ ထပ်မံ၍ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရပြန်သည်။ သူက သူမ၏ နဖူးကို နမ်းရှိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်တော့နော်..."

မနေ့ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် ရင်းနှီးလှသော အရှိန်အဝါများကြားတွင် များမကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ တုဇယ်ချန်းသည်လည်း သူမ၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အိပ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

…