အခန်း ၁၁၅
Vol. 7 Ch. 115
အခန်း (၁၁၅) အချပ်ပို ၅
ကားလေးသည် ရှမိသားစု အိမ်တော်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဘေး၌ ကားအချို့ ဆိုက်ရောက်နှင့်ပြီး ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ တုဇယ်ချန်းသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်ရှောင်းဖုန်းနဲ့ ချီကောင်းယိတို့ ရောက်နေကြပြီပဲ”
ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း မစောင့်နိုင်တော့သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။
"ဖန်ခယ် ကျန်းမာရေး အဆင်ပြေရဲ့လား မသိဘူး”
တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကိုတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှကျွင်းချီကတော့ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သေချာတယ်။ ခဏနေရင် သူလုပ်သမျှကို ဗီဒီယိုရိုက်ထားပြီး နောင်ကျရင် သူ့ကလေးကို ပြရမယ်”
ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မနောက်ပါနဲ့” ထို့နောက် ခေတ္တမျှ ရပ်နားကာ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။ "တိတ်တိတ်လေးပဲ ရိုက်နော်၊ သူ သိမသွားစေနဲ့”
တုဇယ်ချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။ အမိန့်တော်အတိုင်းပါခင်ဗျာ”
သူတို့ ယနေ့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ဖန်ခယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ရှကျွင်းချီသည် ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်တော့မည်ဟူသော အသိကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ သူသည် တုဇယ်ချန်း ပူးဝင်နေသည့်အလား တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ်ခန့် အဖွဲ့ ထဲတွင် ကြွားဝါလေ့ရှိသည်။ သူ၏ ကြွားဝါပုံမှာ သွယ်ဝိုက်သော်လည်း တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အိမ်တွင် ထမင်းစားလျှင်ပင်ကလေးအတွက် မည်သည့် အာဟာရက ကောင်းသည်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များအတွက် ဘာလိုအပ်သည် စသည်ဖြင့် လူတိုင်းကို ပညာပေးနေတတ်သည်။ ကလေးပစ္စည်းဆိုင်မှ ပစ္စည်းလေးများကိုလည်း အဆက်မပြတ် တင်ပြနေသဖြင့် လူပျိုကြီး အုပ်စုမှာလည်း ကလေးတို့၏ ထူးခြားသောကမ္ဘာအကြောင်းကို မသိခဲ့သော်ငြား သိရှိလာရတော့သည်။ လမ်းတွင် ဆေးလိပ်သောက်နေသူတစ်ဦးကို မြင်လျှင်ပင် နောင်တစ်ချိန် မိမိ၏ မင်းသမီးလေးအား ထိုသူများနှင့် ဝေးဝေးတွင် ထားမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေတတ်သေးသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်မိမိကလေးဟု ထင်မှတ်နေဆဲဖြစ်သော သူငယ်ချင်းများကို လူကြီးမိဘ အဆင့်အတန်းသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲတင်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်းမှာကလေးအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာရန် မဖြစ်မနေ ပြင်ဆင်နေကြရသည်။
ချီကောင်းယိသည် နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လူချင်းတွေ့၍ စကားပြောကြရအောင်ဟု အဆိုပြုခဲ့သဖြင့် ယနေ့တွင် အားလုံး ဤနေရာ၌ ဆုံစည်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှကျွင်းချီ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ မူကလေးအကြောင်းသာ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူငယ်ချင်းများက ကလေးလာကြည့်သည်ဟုသာ အလိုလို မှတ်ယူကာ ဝမ်းသာအားရ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှကျွင်းချီက ပြောလိုက်သည်။
"ခယ်ခယ် ကိုယ်ဝန်ရှိတာ သုံးလတောင် မပြည့်သေးဘူး၊ ဆရာဝန်က သုံးလပြည့်မှ စိတ်ချရမယ် ပြောလို့ အပြင်မထွက်တော့ဘူး။ အိမ်မှာပဲ ဆုံကြတာပေါ့”
ထို့ကြောင့် ဆုံစည်းမည့် နေရာမှာ ရှအိမ်တော် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့ ကားရပ်ပြီးချိန်တွင် တောက်ပလှသော အနီရောင် ပြိုင်ကားတစ်စီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာခဲ့သည်။ မှန်တံခါး ကျလာချိန်တွင် မော့ယွဲ့က ပြုံးလျက် မော့ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ခဏစောင့်ဦး၊ အတူတူ ဝင်ကြရအောင်”
သုံးဦးသား အတူတူ ဝင်လာချိန်တွင် ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ လူသုံးဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် အမေရှနှင့် စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန်ပင် ဖော်လွေဟန် ပြသနေသလို လူငယ်မှာမူ မိမိ၏ အလိုရမ္မက်များကို ကောင်းစွာ မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ဖားယားနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အမျိုးသားထက် များစွာ ငယ်ရွယ်သော ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန် ပျက်ယွင်းနေခဲ့သည်။
အမေရှသည် ၎င်းတို့အား မြင်သည်နှင့် ထရပ်ကြိုဆိုကာ အမေရှက ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ချန်း၊ ယို့ယောင်၊ ယွဲ့ယွဲ့... လာကြလေ”
၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး ထိုအမျိုးသားက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း အမေရှကမူ မိတ်ဆက်ပေးခြင်း မပြုဘဲ တန်းပြောလိုက်သည်။
"ကျွင်းချီနဲ့ ခယ်ခယ်တို့က အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲက ဖန်လုံအိမ်လေးထဲမှာ ရှိနေကြတယ်၊ စောင့်နေတာ ကြာပြီ၊ မြန်မြန် သွားလိုက်ကြဦး”
ထို့ကြောင့် သူတို့ သုံးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အနောက်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။ အနည်းငယ် ဝေးသွားချိန်တွင် မော့ယွဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဆိုးကြတာလဲ”
ထိုလူများမှာ ဖန်ခယ်၏ ဖခင်၊ မိထွေးနှင့် ဖအေတူမအေကွဲ မောင်လေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ရှကျွင်းချီ မင်္ဂလာဆောင်စဉ်က သူတို့ကို တွေ့ဖူးကြသည်။ ဖန်ခယ်ကဲ့သို့သော ရတနာလေးတစ်ပါးကို တန်ဖိုးမထားဘဲ အမည်းစက် ထင်ကျန်စေခဲ့သည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဖန်ခယ်၏ ဖခင်မှာလည်း ထက်မြက်သူ မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။ ထိုမိထွေးမှာလည်း ငယ်ရွယ်လှပမှုကို သုံး၍ ဖခင်ဖြစ်သူအား သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ လူတိုင်း သိမြင်နိုင်သော သူမ၏ နိမ့်ပါးလှသော လှည့်ကွက်များကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အရည်အချင်းရှိသူ မဟုတ်မှန်း သိရှိနိုင်သည်။
အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင် ဖန်မိသားစုမှာ ချမ်းသာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ရှမိသားစုနှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်။ ဖန်ခယ်သည် ရှကျွင်းချီနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင် ဖန်ခယ်၏ ဖခင်သည် သဘောထား ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားကာ သမီးဖြစ်သူကို အသည်းအသန် ဂရုစိုက်ဟန် ပြလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဖန်ခယ်မှာမူ ရင်ထဲ၌ အနာတရများစွာ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်မှုများကို စက်ဆုပ်ကာ လူချင်းပင် မတွေ့ချင်တော့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ရှမိသားစု၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကောင်းမွန်လှသလို အမေရှသည်လည်း ဖန်ခယ်၏ အခက်အခဲကို သိမြင်သဖြင့် အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ရှင်းလင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှအိမ်တော်၏ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်တွင်လည်း ဖန်လုံအိမ်လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ အရင်က ဖန်ခယ်သည် တုအိမ်တော်ဟောင်းမှ ဖန်လုံအိမ်ကို သဘောကျသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှကျွင်းချီက သူမ၏ မွေးနေ့တွင် ဤဖန်လုံအိမ်လေးကို ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ရှကျွင်းချီသည် ဖန်ခယ် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နိုင်ရန် ခါးနောက်တွင် ခေါင်းအုံး ခုပေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ချီကောင်းယိသည် ဖန်ရှောင်းဖုန်းအား အော်ဟစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဘာလို့ ဒီဆုံစည်းပွဲကို အဆိုပြုခဲ့မိပါလိမ့်။ တွေ့ဆုံပွဲတိုင်းက ငါ့ကို အသည်းကွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ”
တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
"နေ့တိုင်း အသည်းကွဲနေတယ်လို့ ပြောမနေနဲ့၊ အမြန်ဆုံး ရှာပြီးတော့ ငါတို့ကို ပြန်ပြီး အသည်းခွဲစမ်းပါ”
ထို့နောက် သူသည် ရှကျွင်းချီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်အထိ အကဲပိုနေဖို့ လိုလို့လား။ နှစ်လပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား”
ရှကျွင်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာကာ ကျေနပ်အားရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း နားမလည်ပါဘူး”
တုဇယ်ချန်း ...
ဖန်ရှောင်းဖုန်းနဲ့ ချီကောင်းယိတို့ ဘာလို့ သူ့ကို ထိုးကြိတ်ချင်နေကြလဲဆိုတာ ငါ အခုမှ သိတော့တယ်။
ဖန်ရှောင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှကတော့ တကယ် မြန်တာပဲ။ ဇယ်ချန်း ထက် တစ်လနောက်ကျပြီးမှ လက်ထပ်တာကို”
ရှကျွင်းချီက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပျားရည်ဆမ်းခရီးက ရတဲ့ကလေးလေ”
ဖန်ခယ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် အမျိုးသမီးများမှာ သီးသန့် စကားပြောဆိုရန် ရှိနေကြရာ အမျိုးသားများမှာ ခေတ္တ ထိုင်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြတော့သည်။ ရှန်ယို့ယောင်နှင့် မော့ယွဲ့တို့သည် ဖန်ခယ်ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန် နှစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်ကကဲ့သို့ ပွင့်လင်းလွန်းသော ပုံစံများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
မော့ယွဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
ဖန်ခယ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာလှသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို တာဝန်သိစိတ်တွေ ဝင်လာသလိုပဲ။ ကိုယ့်ဘဝက ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ ဘာလုပ်လုပ် ဝမ်းထဲကကလေးလေးအတွက်ပါ ထည့်တွက်နေရပြီလေ”
ဖန်ခယ်က ရှန်ယို့ယောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"နင်တို့ကော။ ဘယ်တော့ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”
ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။
"အခုထိတော့ မစဉ်းစားရသေးဘူး။ နှစ်ယောက်လုံးက အခုတလော အလုပ်များနေကြတော့ ကလေးကို ကောင်းကောင်း မပြုစုနိုင်မှာ စိုးလို့လေ”
ဤကိစ္စကို တုဇယ်ချန်းနှင့် သူမ အမှန်တကယ် ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။ ကလေးကို မျှော်လင့်သော်လည်း အရာရာကို အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ပြီးမှသာ လိုချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်ခယ် ပြောသကဲ့သို့ပင် ထိုကလေးလေးသည် သူတို့အပေါ် အကြွင်းမဲ့ အားကိုးမည့် သက်ရှိလေးဖြစ်ရာ သူတို့သည် တာဝန်ကျေရမည်ဖြစ်သလို ပျော်ရွှင်စွာ ကြီးပြင်းလာစေရန်လည်း ဖန်တီးပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။
ဖန်ခယ်သည် သူမ၏ အတွေးများကို နားလည်ပေးသည်။ ဖန်ခယ်က ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း အဆင်သင့် မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ မိခင်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားလို့ အမြဲ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးလေး ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အလိုလို သိသွားသလိုပဲ။ ရှကျွင်းချီနဲ့ တူတဲ့ကလေးလေး တစ်ယောက်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်းနဲ့... ငါ့ကိုယ်ငါကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံးသူလို့ ခံစားရတယ်”
ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း တုဇယ်ချန်းနှင့် တူသော ချစ်စရာကလေးငယ်လေးတစ်ဦး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ မှီတွယ်နေမည့် ပုံစံကို မသိစိတ်ဖြင့် စိတ်ကူးကြည့်မိကာ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ ပြန်ရောက်လျှင် တုဇယ်ချန်းနှင့် တိုင်ပင်ကြည့်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
သုံးယောက်သားက ကလေးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြရင်းမှ စကားဝိုင်းမှာ မွေးနေ့အကြောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ မော့ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
"တုဇယ်ချန်းကတော့ အချစ်တွေ ကြွားရတာကို စွဲလမ်းနေတာပဲ။ ရှန်ယို့ယောင်ရဲ့ မွေးနေ့တုန်းကဆိုရင် လူတိုင်းက အားကျလွန်းလို့ သေတော့မတတ်ပဲ”
ရှန်ယို့ယောင်မှာ အနည်းငယ် အားနာသွားရသည်။ သူမ၏ မွေးနေ့မှာ ပျားရည်ဆမ်းခရီးအပြီး မကြာမီမှာပင် ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမ၏ မွေးနေ့တွင် တုဇယ်ချန်း မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် တစ်အိမ်လုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေကာ မည်သူမျှ မွေးနေ့လုပ်ရန် စိတ်မကူးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အတူတူ မရှိကြသေးပေ။ ယခုနှစ်မှာမူ သူတို့ အတူရှိပြီးနောက် ပထမဆုံးသော မွေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် တုဇယ်ချန်းက သူမအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို အထူးတလည် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ မပါဝင်ခဲ့ရသော မွေးနေ့များအတွက် လက်ဆောင်များအပြင် ရှန်ယို့ယောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့ဆုံးအရာမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော မွေးနေ့ ဗီဒီယိုပင် ဖြစ်သည်။
သူမကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းသည့် နေ့မှစ၍ သူမအတွက် ဆုတောင်းစကားများကို တစ်နေ့လျှင် တစ်ဦးနှုန်းဖြင့် သူ စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပျားရည်ဆမ်းခရီး ထွက်နေစဉ်မှာပင် သူ မပျက်ကွက်ခဲ့ပေ။ ဗီဒီယိုထဲတွင်ကလေးများ လူကြီးများအပြင် နိုင်ငံပေါင်းစုံမှ သူငယ်ချင်းများ ပါဝင်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် Happy Birthday၊ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ စသည့် ရိုးရှင်းသော စကားများမှသည် နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ သရုပ်ဆောင်ထားသော ဇာတ်ကောင်များကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ပြောဆိုလာကြကာ လေသံများမှာ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ထိုအရာများက လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း သူမ၏ တိုးတက်မှုများကို အထင်အရှား ပြသနေခဲ့သည်။
မွေးနေ့ပွဲတွင် ထိုဗီဒီယိုကို ပြသချိန်၌ လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြရသလို ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် တုဇယ်ချန်းကို ဖက်ကာ မျက်ရည်ပင် ကျခဲ့သည်။
ဖန်ခယ်က မေးလိုက်သည်။
"တုဇယ်ချန်းရဲ့ မွေးနေ့လည်း နီးနေပြီ မဟုတ်လား။ နင်ကော သူ့အတွက် ဘာလက်ဆောင် ပြင်ထားလဲ”
တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့၏ မွေးနေ့မှာ နှစ်လခန့်သာ ကွာခြားခြင်း ဖြစ်သည်။
မော့ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တုဇယ်ချန်းကိုတော့ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ကျေနပ်အောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်၊ ရှန်ယို့ယောင် ကိုယ်တိုင် သူ့ဆီ လက်ဆောင်အဖြစ် သွားလိုက်ရင် ပြီးတာပဲလေ”
ဖန်ခယ်က သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါကတော့ ပြောနေစရာတောင် လိုလို့လား၊ မရှိမဖြစ် လက်ဆောင်ပေါ့” ထို့နောက် သူမက ရှန်ယို့ယောင်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်မလား။ နင့်မွေးနေ့တုန်းက တုဇယ်ချန်းကော သူ့ကိုယ်သူ နင့်ဆီ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့လား”
ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်များကို တွေးမိကာ မျက်နှာ တစ်ပြင်လုံး နီမြန်းသွားရတော့သည်။
မော့ယွဲ့က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... အပျိုကြီးတွေကတော့ ခေတ်နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်ဆောင်ပေးတာက အခုဆိုရင် ထုံးစံတစ်ခု ဖြစ်နေပြီလား”
ရှအိမ်တော်မှ အိမ်အကူတစ်ဦးက တံခါးခေါက်၍ ဝင်လာကာ ဖန်ခယ်ကို ပြောလိုက်သည်။
"သခင်လေးက သခင်မလေး ဗိုက်ဆာမှာ စိုးလို့၊ စားစရာတွေ ပို့ခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
ဖန်ခယ်သည် ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ နည်းနည်း ဆာနေတာ၊ အခုတလော ဗိုက်က ခဏခဏ ဆာတတ်လို့”
အိမ်အကူက ဖန်ခယ် တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ပို့ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များနှင့် သင့်တော်သော မုန့်များအပြင် သစ်သီးပန်းကန် အချို့ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အစားအသောက် အနည်းငယ် ပျက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အမှတ်မထင် ဆီးသီးတစ်လုံးကို ယူ၍ ကိုက်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲဟင်၊ တကယ် စားကောင်းတာပဲ”
ဖန်ခယ်သည် ထိုဆီးသီးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားစဉ် မော့ယွဲ့က လက်မြန်စွာဖြင့် တစ်လုံးယူ၍ ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပါးကို ဖိကာ အော်ဟစ်လျက် ပြောမိသွားတော့သည်။
"အမလေး... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ချဉ်နေရတာလဲ"
ရှန်ယို့ယောင်က သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မချဉ်ပါဘူး”
ဖန်ခယ်သည် ရှန်ယို့ယောင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ့အတွက် သီးသန့် ပို့ပေးတာလေ။ နင်တို့တွေ အမြဲတမ်း သားဆက်ခြားဆေး သုံးကြလား”
ရှန်ယို့ယောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မွေးနေ့တွင် သူတို့ အကာအကွယ် မယူခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုဇယ်ချန်းက သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အဝ ပေးအပ်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမ မှတ်မိနေပါသေးသည်။ တုဇယ်ချန်းက နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နားအနား၌ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောခဲ့သည်။
"အရာအားလုံးကို မင်းဆီ ပေးအပ်လိုက်ပြီ..." ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ပူနွေးသော ခံစားချက်က သူမကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေခဲ့သည်။
ထိုနေ့သည် သူမအတွက် စိတ်ချရသောရက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အတားအဆီးမဲ့ ထိတွေ့မှုက ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟု ယူဆကာ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ထိုသို့ပင် လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ကူးခဲ့မိသည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်မိလိုက်သည်။
မော့ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ "ဓမ္မတာ လာသေးလား”
ရှန်ယို့ယောင်က မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့လက အလုပ်များနေလို့လား မသိဘူး၊ နည်းနည်းလေးပဲ လာခဲ့တာ” ထို့ကြောင့် သူမ အလေးမထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ခယ်က လက်ခုပ်တီးကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ရှန်ယို့ယောင်၏ လက်ကို ဆွဲလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အခန်းကို သွားရအောင်၊ ငါ့ဆီမှာ ကိုယ်ဝန်စစ်တံ ကျန်သေးတယ်”
မော့ယွဲ့သည်လည်း သူမအတွက် ဝမ်းသာနေသော်လည်း အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့ပါက ဝမ်းနည်းရမည် စိုးသဖြင့် ခေတ္တ ငြိမ်နေကာ ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန် သွားကြစို့၊ မြန်မြန် သွားကြစို့”
ဥယျာဉ်ထဲရှိ အမျိုးသားများသည် အမျိုးသမီး သုံးဦး အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှကျွင်းချီက လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"ခယ်ခယ်... ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါဦး၊ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ”
ဖန်ခယ်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
"နင်တို့ဘာသာ ဆော့နေကြစမ်းပါ၊ တို့ကိစ္စ တို့ဘာသာ လုပ်မှာ" သူ လိုက်လာရန် ပြင်စဉ် သူမက အလောတကြီး တားလိုက်သည်။ "မလိုက်နဲ့နော်၊ ဒါ တို့မိန်းမချင်း ကိစ္စ"
ရှကျွင်းချီသည် ရပ်တန့်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း ဖြည်းဖြည်း သွားနော်၊ လှေကားထစ်ကို သတိထားဦး"
ဖန်ခယ်က သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် လက်ယမ်းပြကာ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။
တုဇယ်ချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စိုးရိမ်နေပုံကြီးကတော့... လွန်လွန်းနေပြီ။ ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေတာ၊ ပြင်မှ ဖြစ်မယ်”
ရှကျွင်းချီက သူ့ကို စောင်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စကားကို အပိုင် မပြောနဲ့ဦး၊ မင်း အလှည့်ကျရင် သိရမှာပေါ့”
တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ မင်းထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်မှာ သေချာတယ်”
အခန်းအတွင်း၌ ရှန်ယို့ယောင်သည် ကိုယ်ဝန်စစ်တံပေါ်ရှိ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ စိထားမိသည်။
မော့ယွဲ့မှာမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခုန်ပေါက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟား... တုဇယ်ချန်းအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ရပြီဟေ့”
ရှန်ယို့ယောင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ချက်ချင်းပင် ဤကလေးအတွက် အမည်လေးတစ်ခု စဉ်းစားလိုက်မိသည် ။ "လီ၀ု" (လက်ဆောင်ကို ပြောတာပါ)
သူပေးခဲ့တဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကနေ အခုတော့ သူ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပေါ့။
တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် တုဇယ်ချန်း၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် ရှန်ယို့ယောင်၏ အနောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေပြီး သူမကို လှေကားပေါ်မှ ကိုယ်တိုင် ပွေ့ချီ၍ ခေါ်ချင်နေသော တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ကာ ရှကျွင်းချီက မေးလိုက်သည်။ "တုသခင်လေး... မင်းရဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ”
…