အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) အချပ်ပို ၆

နွေရာသီ၏ အရုဏ်ဦးမှာ အလွန် တိုတောင်းလှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေရောင်ခြည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလုံးအရင်းနှင့် ကျရောက်လာကာ တစ်ညလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်ခဲ့ကြသော လူများကို နိုးကြားစေခဲ့သည်။

ဗီလာတစ်ခု၏ တံခါးမှာ ပွင့်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်သည့် အဝတ်အစားမျှ မပါသော ကလေးငယ်လေး တစ်ဦးသည် ခြေတံတိုတိုလေးများဖြင့် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှလည်း ကလေးသံလေးဖြင့် အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ လီလီက ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... မေမေ ပြန်လာပြီ"

သူ၏ အနောက်မှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယွဲ့ယာနင်က ပြောလိုက်သည်။ "လီလီ အဝတ်အစား ဝတ်ပြီးမှ မေမေ့ကို သွားရှာစမ်း"

ကလေးငယ်မှာမူ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဖောင်းအိနေသော ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ပြေးတော့သည်။ သူ၏ အနောက်မှ ရွှေဝါရောင် အမွေးပွ ခွေးကြီးတစ်ကောင်ကလည်း အမှီလိုက်ပါလာကာ ခြံစည်းရိုးဆီသို့ ကလေးငယ်နှင့်အတူ ပြေးသွားကြတော့သည်။

"ရှန်တာ့ဟန် လီလီကို အမြန် သွားဖမ်းစမ်းပါဦး”

မကြာမီမှာပင် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး အနောက်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကလေးငယ်မှာမူ ခြံစည်းရိုးရှိ တံခါးလေး၏ အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုအမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆန်စေ့ပမာ သေးငယ်သော သွားလေးများ ပေါ်အောင် ရယ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ချလိုက်ကာ ခွေးတိုးပေါက်လေးအတွင်းမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှန်ယုံနင်သည် လက်လှမ်းဖမ်းရန် ပြင်သော်လည်း ခွေးကြီးမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လှသဖြင့် ကလေးငယ်၏ အနောက်မှ တိုက်ရိုက် လိုက်ပါသွားကာ ရှန်ယုံနင်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ကလေးငယ်မှာ မြေပြင်မှ ပြန်လည် ထလာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်များ ပေကျံနေသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဘိုးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ လက်ခုပ်တီး၍ ရယ်မောနေတော့သည်။

ရှန်ယုံနင်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူဆိုးလေး... ဒီကို လာစမ်း"

လီလီက ဟဲဟဲရယ်လျက် တင်ပါးလေးကို လှုပ်ယမ်းကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဗီလာရှိရာဘက်သို့ ပြေးသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ့ကို သွားရှာမလို့”

ရှန်ယုံနင်သည် ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် ထိုဗီလာရှိရာသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ရှန်ယုံနင်က ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းခမက်ရေ... လီလီ တစ်ယောက် အဲဒီဘက်ကို ပြေးသွားပြီနော်"

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လီလီ မွေးဖွားကာစ အချိန်တွင် တုအိမ်တော် ဟောင်း၏ ဘေးရှိ လီမိသားစုမှာ ပြည်ပသို့ အပြီးအပိုင် ပြောင်းရွှေ့သွားကြသဖြင့် ရှန်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံက ထိုဗီလာကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မိသားစု နှစ်ခုမှာ အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ အဝင်အထွက် လွယ်ကူစေရန် ခြံစည်းရိုးပေါ်တွင် တံခါးလေး တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သလို နောက်ပိုင်းတွင် ယွဲ့ယာနင်က ခွေးကြီးတစ်ကောင် မွေးမြူခဲ့သဖြင့် ခွေးတိုးပေါက်လေး တစ်ခုကိုပါ ထပ်မံ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခွေးတိုးပေါက်လေးမှာ ခွေးကြီးအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ယခုအခါတွင်မူ လီလီ တစ်ယောက် လူကြီးများ၏ ဖမ်းဆီးမှုမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အသုံးချနေသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထန်ရွှမ်သည် အသံကြားသဖြင့် ထွက်လာချိန်တွင် အဝတ်အစား မပါသည့် ရွှံ့ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ် မိမိထံသို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီလီက ပြောလိုက်သည်။

"ဖွားဖွား... ဖွားဖွားကယ်ပါဦး ဖိုးဖိုးကြီးက သားကို ဖမ်းနေလို့"

ထန်ရွှမ်သည် ထိုကလေးငယ်ကို ချက်ချင်းပင် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်နေသည်ကိုလည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထန်ရွှမ်သည် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကယ်ပါဦးလို့ အော်ရမှာက ငါတို့လေ။ မင်းက ဘာလို့ အဝတ်အစား မဝတ်ပြန်တာလဲ”

လီလီက ပြောလိုက်သည်။ "ပူတယ်လေ။ ချွေးတွေ ထွက်လို့”

ထန်ရွှမ်က ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောမိတော့သည်။ လီလီမှာ ဘာဖြစ်သည် မသိ၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက အဝတ်အစား ဝတ်ရသည်ကို မနှစ်သက်ဘဲ အမြဲတမ်း ဗလာကျင်းနေရသည်ကိုသာ သဘောကျသူ ဖြစ်သည်။ အသက် နှစ်နှစ်ကျော်ချိန်တွင် ကိုယ်တိုင် အဝတ်ချွတ်တတ်သွားသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီး၍ မရတော့ပေ။

လီလီက ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ ပြန်လာပြီလားဟင်” သူသည် ကိုယ်ကို ယိမ်းကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်နေခဲ့သည်။

ထန်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ မေမေ့ဆီ မသွားခင် အရင်ဆုံး ရေချိုးပြီး မွှေးနေအောင် လုပ်ရမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

လီလီမှာမူ လိမ္မာစွာဖြင့် လက်လေးများကို ဆန့်တန်းကာ ဖွားဖွားကို ရေချိုးပေးရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထန်ရွှမ်သည် ရယ်မောမိပြန်သည်။ ဤလူဆိုးလေးကို ရှန်ယို့ယောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ထိန်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထူးဆန်းသည်မှာ လီလီ မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူမနှင့် ရှန်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံကသာ အချိန်အများစု ပြုစုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တုဇယ်ချန်းပင်လျှင် တစ်ခါတရံ သူ့ကို အလုပ်သို့ ခေါ်သွားတတ်သေးသည်။ ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ ရိုက်ကူးရေးများကြောင့် ကလေးအနားတွင် အချိန်အနည်းဆုံး ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း လီလီ အချစ်ဆုံးသူမှာ မေမေသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှန်ယို့ယောင် အိမ်မှာ မရှိချိန်တွင် သူသည် အိမ်နှစ်လုံး၌ တစ်လှည့်စီ အိပ်တတ်သော်လည်း၊ ရှန်ယို့ယောင် ပြန်လာပြီဆိုလျှင်မူ မေမေနှင့်အတူ မအိပ်ရဘဲ မနေပေ။ ရှန်ယို့ယောင်သည် မနေ့ည သန်းခေါင်ယံမှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ကလေးငယ်မှာ မနက်စောစော အဘွားဖြစ်သူထံမှ သတင်းကြားသည်နှင့် အသည်းအသန် ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ရွှမ်က သူ့ကို ရေချိုးပေးပြီးနောက် အဝတ်အစား ယူရန် လှည့်လိုက်သည့် ခဏ၌ လီလီသည် ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ပမာ ထပ်မံ၍ လွတ်ထွက်သွားပြန်သည်။ ထန်ရွှမ်မှာမူ သက်ပြင်းချလျက် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

မှောင်မိုက်နေသော အိပ်ခန်းအတွင်း၌ ခုတင်ပေါ်မှ လူမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိပ်ခန်းတံခါးမှာ အသံတိတ် ပွင့်အာသွားကာ ဖောင်းအိနေသောကလေးငယ်လေး တစ်ဦး တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခြေဖျားလေး ထောက်ကာ ခုတင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံး ကစားလျက် မျောက်ကလေးတစ်ကောင်ပမာ ခုတင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းခရီးရှိ အတားအဆီးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကျော်ဖြတ်ကာ မေမေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

သန်မာလှသော လက်မောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ခါးမှနေ၍ ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော အက်ရှရှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လူဆိုးလေး... ထပ်ပြီး ခိုးတိုက်ခိုက်ပြန်ပြီလား။ မင်းသာ ဒီအတိုင်း ခုန်ချလိုက်ရင် ငါ့မိန်းမတော့ နာကုန်တော့မှာပဲ”

လီလီသည် မိမိ၏ အကြံအစည် ပေါက်ကြားသွားမှန်း သိသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်ထံသို့ လက်ကမ်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ လီလီက ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... မေမေ..."

ရှန်ယို့ယောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးလာခဲ့ရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မိမိ၏ကလေးငယ်လေးကို မြင်သဖြင့် ပြုံးလျက် ရင်ခွင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်က ခေါ်လိုက်သည်။ "လီလီ”

ကလေးငယ်မှာမူ နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်လျက် ရှည်လျားလှသော မျက်တောင်လေးများ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေပုံမှာ ရှန်ယို့ယောင်နှင့် အလွန်ပင် တူလှသည်။ သူသည် လက်ကလေးများကို ဆန့်တန်းကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... မေမေ”

တုဇယ်ချန်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ လီလီသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုသို့ ဖက်ထားရင်းမှ တုဇယ်ချန်းကိုလည်း လှည့်ကြည့်ရန် မမေ့ပေ။ ဖေဖေက မေမေ့ကို ထပ်ပြီး လုသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေသည်လေ။

တုဇယ်ချန်းသည် သူ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ စနောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် သူ့အား ပွေ့ချီမည့်အလား လက်ကမ်းလိုက်သည်။ လီလီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မေမေ...ကယ်ပါဦး"

ထို့နောက် သူသည် ခြေထောက်လေးများဖြင့်ကန်ကာ ရှန်ယို့ယောင်၏ ကျောနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှိမ့်ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ရန်သူ့အခြေအနေကို အကဲခတ်နေတော့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် ရယ်မောလျက် ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော ကျောပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"နင်က ဘာလို့ အဝတ်အစား မဝတ်ပြန်တာလဲ”

ကလေးငယ်သည် မေမေ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ သူမ၏ ပွတ်သပ်မှုကို ခံယူရင်း ဇိမ်ကျနေပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပူလို့... ချွေးထွက်လို့”

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ ဖောင်းအိနေသော တင်ပါးလေးကို မနာအောင် ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကြောင်းပြချက် ပေးတာတော့ တော်သားပဲ”

လီလီက သွားလေးများ ပေါ်အောင် ရယ်ပြလိုက်ရာ ရှန်ယို့ယောင်မှာ သူ့ကို ကြည့်ရင်း အချစ်တွေ ပိုနေမိတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ အနောက်မှ ဖက်ထားလိုက်ကာ လီလီ၏ ပါးလေးကို လိမ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမျောက်လေးကိုတော့... ဘိုးဘိုးကြီးဆီ ပို့ပြီး အကျင့်ပြင်ခိုင်းမှ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”

လီလီသည် ချက်ချင်းပင် ထထိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီရွှီမမ၊ မုမုကိုကို”

"အော်... မှတ်မိသေးတာပဲလား” တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘိုးဘိုးကြီးကိုရော မှတ်မိလား”

လီလီသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီရွှီ... စာသင်မယ်"

သူ လိုက်တုပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံစံတူလှပေသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလျက် သူ့ကို ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်ရာ လီလီသည် ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားကာ သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လှိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ လီလီက ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... မေမေ..."

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျော်တက်ကာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သဖြင့် လီလီမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေတော့သည်။

မိသားစု သုံးဦးသားမှာ ခေတ္တမျှ ဆော့ကစားပြီးမှ ထလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လီလီအား အဝတ်အစား ဝတ်ပေးချိန်တွင်မူ ထပ်မံ၍ အခက်တွေ့ရပြန်သည်။ ကလေးငယ်မှာ အဝတ်အစား ဝတ်ရသည်ကို မနှစ်သက်သလို ရာသီဥတုကလည်း ပူပြင်းသဖြင့် ဗလာကျင်း၍ ပြေးလွှားနေရသည်ကိုသာ ပို၍ သဘောကျနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တုဇယ်ချန်းသည် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ရတော့သည်။

"ခဏနေရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေက ရုပ်ရှင်ရိုက်တော့မှာ၊ မင်းရော ပါမလား”

ကလေးငယ်သည် လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ရှန်မိသားစုအိမ်တွင် ခေတ္တ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ မမျှော်လင့်ဘဲ အနုပညာချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်ရိုက်ရမည်ဟု ကြားသည်နှင့် လီလီသည် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်ယို့ယောင် ကိုင်ထားသော အဝတ်အစားကို ကြည့်ကာ ဝေဖန်လိုက်သည်။ "ဒါက မလန်းဘူး”

ရှန်ယို့ယောင်သည် ရယ်မောမိသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း နင့်ဘာသာနင် လန်းတာ သွားရွေးချေ”

ထိုအခါမှသာကလေးငယ်သည် သူ၏ အဝတ်ခန်းရှိရာဘက်သို့ တင်ပါးလေး လှုပ်ယမ်းကာ ပြေးသွားတော့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါရင်း အဆက်မပြတ် ရယ်မောနေမိသည်။

"ဒီလောက် အလှပြင်ရတာကို နှစ်သက်တာက ဘယ်သူ့ဆီက ပါလာတဲ့ ဗီဇပါလိမ့်”

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဆီက မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ဆီက ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဆီကတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ကိုယ် ထင်မိတယ်”

ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဆီကလည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ”

နောက်ဆုံးတွင် ကလေးငယ်သည် ခေတ်ဆန်သော ချည်တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီတို၊ နေကာမျက်မှန်နှင့် ဦးထုပ်လေးကို ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ ရွှံ့ရုပ်လေးပမာ မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလှိမ့်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လူရည်မွန်လေး တစ်ဦးအသွင် ဆောင်နေတော့သည်။ ထမင်းစားချိန်တွင်ပင် သွားရည်ခံကို စနစ်တကျ စည်းခိုင်းကာ လူဆိုးလေးတစ်ဦး၏ ပုံစံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။

ယွဲ့ယာနင်နှင့် ရှန်ယုံနင်တို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူက လက်ယမ်းပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဖွားဖွား... ဖိုးဖိုး”

ယွဲ့ယာနင်သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရှန်မိသားစု ပုံစံထဲ ရောက်သွားတာလဲ”

သူမ ထိုသို့ ပြောသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ ဤကလေးမှာ ငယ်သော်လည်း အရာရာကို ကောင်းစွာ နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ရှန်မိသားစုအိမ်တွင် ခေတ္တ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် မည်သို့ သင်ယူခဲ့သည် မသိသော်လည်း စည်းကမ်းများစွာကို တတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်အဘိုးကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ တကယ့်ကို အခြေခံကောင်းသော လူရည်မွန်လေး တစ်ဦးပမာ ပြုမူတတ်သော်လည်း တုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်၍ လူစိမ်းမရှိသည့် အချိန်မျိုးတွင်မူ သူ၏ မူလ လူဆိုးလေး စရိုက်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာစမြဲ ဖြစ်သည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် ဤကလေးမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဒရမ်မာကင်းလေး ဖြစ်လာတော့သည်။

ထန်ရွှမ်သည်လည်း များစွာ ရယ်မောမိကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ ပြင်နေလို့လေ”

လီလီသည် ငယ်သေးသဖြင့် သူ၏ အမြင်တွင် ရုပ်ရှင်ရိုက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဖုန်း သို့မဟုတ် ကင်မရာ တစ်ခုခုဖြင့် ရိုက်ကူးခြင်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွဲ့ယာနင်သည်လည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဤကလေးငယ်သည် အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ ရှန်မိသားစု လူရည်မွန် ပုံစံနှင့် တုမိသားစု လူဆိုးလေး ပုံစံ ကို လိုသလို ပြောင်းလဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က လီလီကို ပြောပြထားသော ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးခြင်း ဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကလေးမွေးဖွားရန်အတွက် အနုပညာအလုပ်များကို တစ်နှစ်ခန့် ရပ်နားထားခဲ့သော်လည်း ပြန်လည် စတင်ချိန်တွင်မူ သူမ၏ လက်ရာများနှင့် အရည်အသွေးများမှာ ပရိသတ်များ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံး ရုပ်ရှင်ကားမှာမူ နိုင်ငံတကာ ဈေးကွက်သို့ပင် စတင် ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဇာတ်ကားများကို ဆက်တိုက် ရိုက်ကူးနေခြင်းနှင့် မတူသည်မှာ ရှန်ယို့ယောင်သည် ကြော်ငြာများနှင့် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များကိုမူ လုံးဝ လက်မခံဘဲ နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ Weibo တွင်လည်း တစ်ပတ်လျှင် တစ်စောင်ခန့်သာ တင်လေ့ရှိပြီး အများစုမှာ သူမ၏ လက်ထောက်က တင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တုသခင်လေး အနုပညာလောကမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် ပရိသတ်များအနေဖြင့် သူမကို မြင်တွေ့ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ယခုနှစ် မွေးနေ့တွင် ပရိသတ်များက သူမ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသမျှသော ဇာတ်လမ်းများကို ဗီဒီယိုတိုလေးများအဖြစ် စုစည်းပေးခဲ့ကြသလို အချို့က သူမအတွက် သီချင်းရေးပေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤမျှ စေတနာပါလှသော လက်ဆောင်များကြောင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရကာ ပရိသတ်များကို ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် တစ်နာရီကြာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်က ရှန်ယို့ယောင် တစ်ဦးတည်း တိုက်ရိုက်လွှင့်စဉ်က သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းမှ ၁၀ မိနစ်ခန့် ဖယ်ထုတ်မိခဲ့သလို နောက်ပိုင်းတွင် ပရိသတ် လေးသိန်းခန့်ကိုပါ ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းမှ ဖယ်ထုတ်မိခဲ့သည့် ကြီးမားသော အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် မန်နေဂျာ အစ်ကိုကျူးက သူမကို တစ်ဦးတည်း တိုက်ရိုက်လွှင့်ရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ တုဇယ်ချန်းက သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါ ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နံနက် ၁၁ နာရီတွင် မိသားစု သုံးဦးသားမှာ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မဏ္ဍပ်လေး တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသလို ဘေးတွင် လီလီအတွက် ဒန်းနှင့် ကုလားထိုင်လေး တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ရှန်ယို့ယောင်က လီလီအတွက် နို့မှုန့် ဖျော်ပေးနေစဉ် တုဇယ်ချန်းက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို တိတ်တဆိတ် စတင်လိုက်တော့သည်။ ပရိသတ်များမှာ တုဇယ်ချန်း၏ ချောမောလှသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အော်ဟစ် အားပေးလိုက်ကြသည်။

【 တုသခင်လေး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် 】

လူတိုင်းက မစောင့်နိုင်တော့သည့်အလား မေးမြန်းကြသည်။ 【 တို့ရဲ့ မမယောင်ကော။ မမယောင်ကို အမြန် ထုတ်ပေးပါတော့။ 】

တုဇယ်ချန်းက ရှူးဟု အသံတိတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကင်မရာကို သစ်ပင်ရိပ်အောက်ရှိ လူနှစ်ဦးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နို့ဘူးကို ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... နို့သောက်ရအောင်”

ခေတ်ဆန်လှသော လီလီလေးသည် မိမိ၏ အပန်းဖြေခုံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အနောက်သို့ မှီချလိုက်ရာ ခုံလေးမှာ အသာအယာ လှုပ်ခါသွားတော့သည်။ သူသည် ဖောင်းအိနေသော လက်ကလေးဖြင့် နေကာမျက်မှန်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ပြီးမှ ရှန်ယို့ယောင်ထံသို့ လက်ကမ်းကာ နို့ဘူးကို တောင်းလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် ရယ်မောမိသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်ကတော့ တကယ့်ကို ဇိမ်ခံတတ်တာပဲ”

လီလီသည် နို့ဘူးကို စို့ရင်း သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ခုံလေး ရပ်တန့်တော့မည်ကို သိရှိချိန်တွင် ခြေထောက်လေးများကို လေထဲ၌ကန်လိုက်ရာ ခုံလေးမှာ ထပ်မံ၍ လှုပ်ခါသွားပြန်သည်။

【 အား... ဒါ လက်ဆောင်လေး(လီ၀ု) မဟုတ်လား 】

【 ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် တွေ့တုန်းက တစ်နှစ်ပြည့် ပုံလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အခုတော့ ဒီလောက်တောင် ကြီးသွားပြီ။ 】

【 ဒီနေ့တော့ တကယ်ကို တန်သွားပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တုသခင်လေး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမယောင် 】

လီလီသည် နို့သောက်နေရင်းမှ ဖေဖေ ကိုင်ထားသော ဖုန်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် နို့ဘူးကို လွှတ်လိုက်ကာ စူးစမ်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ"

တုဇယ်ချန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လီလီ... ရုပ်ရှင်ရိုက်တာ စလိုက်ပြီနော်"

လီလီသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အပန်းဖြေခုံပေါ်မှ အသည်းအသန် ထထိုင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် ထိုခုံမှာ လှုပ်ခါနေသော ခုံဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုံမှာ ပိုမို လှုပ်ခါသွားကာ ထထိုင်ကာစ ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ခုံနောက်မှီနှင့် ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။ နေကာမျက်မှန်မှာလည်း ပြုတ်ကျသွားသလို ခုံလေးမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါနေတော့သည်။

လီလီမှာ ထ၍ မရတော့ဘဲ လက်ကလေး နှစ်ဖက်ကို ယမ်းခါကာ လက်တစ်ဖက်တွင်လည်း နို့ဘူးကို ကိုင်ထားလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မေမေ...ကယ်ပါဦး"

တုဇယ်ချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လီလီ... မေမေ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေ အကုန်လုံး မင်းကို မြင်နေရပြီနော်"

လီလီသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ယဉ်ကျေးလှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... သားကို ပွေ့ပြီး ထူပေးလို့ ရမလားဟင်”

အကယ်၍သာ တရစပ် လှုပ်ခါနေသော ခုံလေးနှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော သူ၏ မျက်နှာလေးသာ မရှိပါက သူသည် အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

【 ဟားဟားဟား... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။ 】

【 လက်ဆောင်လေးက ဒီလောက်အထိ ဣ‌န္ဒြေကြီးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ 】

【 ငယ်ငယ်လေးနဲ့တင် အခြေအနေကို ထိန်းနိုင်တာ ကြည့်ရင်တော့ နောင်ကျရင် သေချာပေါက် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ။ 】

【 တို့မမယောင်ရဲ့ သားဆိုတော့လည်း ချစ်စရာကောင်းမှာ သေချာတာပေါ့ 】

ပရိသတ်များ မှတ်ချက်ပေးနေစဉ်အတွင်း ရှန်ယို့ယောင်သည် လီလီကို ခုံပေါ်မှကယ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင်းဆိုချက်အရ သူမ၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ကိုယ်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ကာ လူကြီးတစ်ဦးပမာ ပြုံးလျက်ကင်မရာကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါဗျာ၊ သားက လီလီ ပါ”

တုဇယ်ချန်းက ပရိသတ်များ၏ မှတ်ချက်ကို ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သည်။

"လူတိုင်းက မင်းကို အရမ်းချစ်ကြသလို ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့လည်း ပြောနေကြတယ်လေ”

လီလီက ပြောလိုက်သည်။

"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လူကြီးမင်းတို့လည်း ချစ်စရာကောင်းပါတယ်ဗျာ"

တုဇယ်ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလောက်တော့ ချစ်စရာ မကောင်းပါဘူး၊ မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ချစ်စရာအကောင်းဆုံးပဲ”

လီလီသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်းမှ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လီလီက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ သူ၏ ချစ်စဖွယ် အပြုအမူလေးကြောင့် ရင်ခုန်သွားကြရတော့သည်။

"ဒါက မေမေ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုလေ၊ လီလီက မေမေ့ကို စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပေးလိုက်ပါဦး”

တုဇယ်ချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

လီလီသည် ရှန်ယို့ယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လီလီက ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... လူတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ၊ မရှက်နဲ့နော်”

【 ဟားဟားဟား... မေမေက ရှက်တတ်မှန်း လီလီတောင် သိနေတာပဲ။ 】

ရှန်ယို့ယောင်မှာ ရယ်မောမိသွားကာကင်မရာကို ကြည့်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါရှင်။ လက်ဆောင်တွေ ပေးကြတဲ့အတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်သလို တကယ်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ အမြဲတမ်း အားပေးနေကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

သူမသည် ထိုစကား ပြောပြီးနောက်တွင်မူ ဆက်ပြောစရာ မရှိတော့ဘဲ တုဇယ်ချန်းကိုသာ ကြည့်ကာ အကူအညီ တောင်းနေတော့သည်။ ပရိသတ်များမှာလည်း အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးပေ။

【 မမယောင်... နင်က အခုဆိုရင် ထိပ်တန်းမင်းသမီး ဖြစ်နေပြီလေ၊ တုသခင်လေးကိုပဲ အမြဲတမ်း အကူအညီ တောင်းနေလို့ မရဘူးလေ။ ဒါက နင့်ရဲ့ ထုတ်လွှင့်မှုလေ။ 】

【 တိုက်ရိုက်လွှင့်တိုင်း မမယောင်က အဖြေခိုးကြည့်ချင်နေတာပဲ။ 】

ရှန်ယို့ယောင်သည် ပရိသတ်များ၏ မှတ်ချက်ကို မြင်သောအခါကင်မရာကို ကြည့်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် ချစ်စရာလေး လုပ်ပြပြီး အကုန်ကျော်ဖြတ်ခြင်း ဆိုသည့် နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

【 ကဲပါ... ကဲပါ... လွှတ်ပေးလိုက်ပါပြီ၊ လီလီကိုပဲ စကားပြောခိုင်းလိုက်တော့ 】

ရှန်ယို့ယောင်သည် မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်ပြီး မိမိ၏ သားဖြစ်သူကို ချက်ချင်းပင် အသုံးချလိုက်တော့သည်။ "လီလီ... ကိုကို၊ မမတွေကို မေမေ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါဦး”

လီလီသည် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့မေမေ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လူကြီးတစ်ဦးပမာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”

【 အား... ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ။ တို့တွေ လူစုပြီး ဒီကလေးကို သွားခိုးကြမလား။ 】

တုဇယ်ချန်းသည် ထိုမှတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လီလီ... မင်းက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့၊ ကိုကို၊ မမတွေက မင်းကို လာခိုးမယ်တဲ့”

လီလီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ဣ‌န္ဒြေပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လူရည်မွန် ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် အခိုးခံရခြင်းတို့အကြားတွင် ဒုတိယအချက်ကို ပိုမို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလီက ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... ပွေ့ထား”

ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး တုဇယ်ချန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးကို သွားမခြောက်ပါနဲ့”

တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... သူတို့က လီလီကို မခိုးတော့ဘူး၊ မေမေ့ကိုပဲ ဖမ်းသွားတော့မယ်တဲ့”

လီလီသည် ချက်ချင်းပင် မေမေ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး တုဇယ်ချန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ရဲတိုင်လိုက် ရဲဦးလေးတွေကို လူဆိုးဖမ်းခိုင်းလိုက်"

【 ဟားဟား... တို့တွေလည်း ရဲတိုင်ရမယ်၊ ဒီမှာ လူတစ်ယောက်က ချစ်စရာကောင်းတာကို သုံးပြီး လူသတ်နေတယ် 】

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ဖေဖေ စနောက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လီလီအား နားချလိုက်မှသာ လီလီသည် တုဇယ်ချန်းအား မကျေမနပ် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ "လိမ်ပြောရင် နှာခေါင်းကြီး ရှည်လာလိမ့်မယ်..."

လီလီ ပါဝင်နေသဖြင့် ယခုတစ်ခေါက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ အချိန်ကုန်မှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ တစ်နာရီမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပရိသတ်များမှာလည်း မခွဲချင် မခွဲနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် ပရိသတ်များကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်လိုပြီး သူတို့ လီလီကို ချစ်မြတ်နိုးမှန်း သိသဖြင့် လီလီအား ပြောလိုက်သည်။ "အခု ပြီးတော့မှာဆိုတော့... လီလီက ကိုကို၊ မမတွေကို အနမ်း ပေးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး”

လီလီသည် မျက်လုံးကြီးများကိုကစားလျက် ဖောင်းအိနေသော လက်ကလေးကို နှုတ်ခမ်းတွင် တင်ကာ အနမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကို၊ မမတို့... တာ့တာ" သူသည် မျက်တောင်တစ်ဖက်ကိုလည်း အစွမ်းကုန် ခတ်ပြလိုက်သေးသည်။

【 အားးး ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ သေပါပြီ 】

【 တာ့တာနော်၊ လက်ဆောင်လေး 】

【 Screenshot ရိုက်ပြီးပြီ၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ Sticker အသစ်တွေ ရတော့မှာပဲ... 】

ထိုဘက်တွင်မူ လီလီသည် မေမေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရိုက်လို့ ပြီးပြီလားဟင်”

"ပြီးပြီလေ” ရှန်ယို့ယောင်က ဖြေကြားလိုက်သည်။

သို့သော် တုဇယ်ချန်းသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ချက်ချင်း ပိတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် နောက်ကွယ်မှ ပြကွက်အချို့ကို ထပ်မံ ရိုက်ကူးရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကလေးငယ်သည် ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ကြားသည်နှင့် သူ့မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ဖိနပ်နှင့် ဘောင်းဘီကို အသည်းအသန် ချွတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ရှန်ယို့ယောင် တားဆီးရန် မမီလိုက်မီမှာပင် သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော ပုံစံမှာ ပရိသတ်များ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဟာ... သားလေး ဗလာကျင်းပြီး ပြေးတာက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူးလေ"

တုဇယ်ချန်း၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ ပိတ်သွားခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

【 ဟားဟား... ငါ ဘာတွေ မြင်လိုက်ရတာလဲ? 】

【 မလွယ်ဘူးနော်၊ လီလီရဲ့ အရှက်ရစရာ သမိုင်းကြောင်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးက သိသွားကြပြီ 】

【 လီလီက ဣ‌န္ဒြေ တော်တော် ကြီးတာလေ၊ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာလို့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ချောပါစေ၊ လူတိုင်းက အခု ဗလာကျင်းပြေးတဲ့ ပုံစံကိုပဲ ပြန်မြင်ယောင်နေကြမှာ သေချာတယ်။ 】

【 သနားစရာ ကောင်းတဲ့ကလေးလေးအတွက် အရင်ဆုံး ဝမ်းနည်းပေးလိုက်ပါတယ်ဗျာ။ 】

တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့သည် #လက်ဆောင်လေး၏_ဗလာကျင်းမှု# ဟူသော ခေါင်းစဉ်မှာ ရေပန်းစားစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် မိမိ၏ ခြေရင်းတွင် ဗလာကျင်းနေသောကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ဆိုးသွမ်းမှုမျိုးမဆို အကျိုးဆက် ရှိတာပဲလေ။ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ တာဝန်ယူရမှာပေါ့"

လီလီသည် ဖေဖေကို မော့ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဟင်"

…

ပြီးသွားပါပြီရှင်။