အခန်း ၁၃၂
Vol. 14 Ch. 132
အခန်း (၁၃၂)
လင်းယန်သည် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အကွေ့အကောက်များလှသော တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် ခြေကျင်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ငါးနာရီနီးပါး ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်တော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော လောင်တောင်တန်းကြီး၏ အစွန်အဖျားသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။
အဖွဲ့သားအားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်မြင့်မားသော လေ့ကျင့်ရေးများကို ခံယူထားသူများ ဖြစ်ကြလင့်ကစား ယခုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲလှသည့် ခရီးရှည်ကြီးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖြတ်သန်းလာရသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေကြသည်။
သို့သော် လင်းယန်ကမူ ပင်ပန်းဟန် လုံးဝမပေါ်ဘဲ ချွေးတစ်စက်ပင် ထွက်မနေသည်ကို အံ့ဩဖွယ်မြင်လိုက်ကြရ၏။
ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ရဲမှူးလီမှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သိချင်သွားကာ မနေနိုင်ပဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက ငါတို့အားလုံးကို ဒီလောက်ခရီးပေါက်အောင် ဦးဆောင်လာပေးတာတောင် နည်းနည်းလေးမှ မပင်ပန်းဘူးလား”
“ငါတို့ နာရီဝက်လောက် အရင်အနားယူကြရင် မကောင်းဘူးလား”
အခြေအနေက မည်မျှပင် အရေးကြီးနေပါစေ လူများကိုတော့ အမောဆို့ပြီး လဲကျသွားသည်အထိ ခိုင်းစေ၍မရနိုင်ပေ။
ထိုသို့သာဖြစ်သွားပါက ပျောက်ဆုံးနေသော အဖွဲ့ကို ရှာမတွေ့ခင်မှာပင် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့သားများ တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းနိုင်တော့မည်မဟုတ်ချေ။
ထိုအခါမှသာ လင်းယန်တစ်ယောက် အဖွဲ့သားတစ်ဦးစီတိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး အလွန်အမင်း မောပန်းနေကြသည်ကို သတိထားမိသွားတော့သည်။
လင်းယန်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ၊ အားလုံးပဲ ခဏလောက် အနားယူကြတာပေါ့၊ ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ ရေ၊ စားစရာလေးတွေနဲ့ အားဖြည့်ဖို့အတွက်လည်း အချိန်ကောင်းပဲ”
သူက တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းအတွက် ရေနှင့် အစားအသောက်များကို လိုက်လံဝေမျှပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြင်ဆင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရဲမှူးကျန်းမှာ အလွန်သဘောကျသွားကာ ချီးကျူးလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေက တော်တော်လေးကို ပြည့်စုံတာပဲ”
လင်းယန်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဒီလောက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ တောင်ကြီးပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ၊ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ၊
ဆယ်ရက်ကနေ လဝက်အထိ ရှာရတာမျိုးက ပုံမှန်ဆိုတော့ စားစရာနဲ့ ရေကို အလုံအလောက်ပြင်ဆင်လာရတာပေါ့”
ရဲမှူးကျန်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ရိက္ခာနှင့် ရေအလုံအလောက် ယူဆောင်လာခဲ့ကြသော်လည်း လင်းယန်၏စေတနာကို မည်သူကမျှ ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုခဲ့ကြပေ။
သို့သော် ရေကို သောက်လိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ လင်းယန်ပေးသောရေမှာ ထူးထူးခြားခြား ချိုမြိန်နေသည်ကို အံ့သြဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ရဲအရာရှိတစ်ဦးက မျက်လုံးပြူးသွားကာ မေးလိုက်၏။
“ဒါက ဘယ်လိုရေမျိုးမို့လို့လဲ၊ ဒီလို ချိုမြိန်တဲ့ရေမျိုးကို တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး၊ သကြားများ ထည့်ထားသေးလား”
နောက်တစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဒီအမဲသားခြောက်ကလည်း တော်တော်လေး အရသာရှိတာပဲ၊ ဘယ်ကနေ ဝယ်လာတာလဲ၊ တောင်အောက်ရောက်ရင် ငါလည်း သွားဝယ်ဦးမယ်”
လင်းယန်ကိုယ်တိုင်လည်း အမဲသားခြောက် နှစ်တုံးခန့်ကို ဝါးစားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အမဲသားခြောက်က အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာပါ၊ ရေကလည်း ပုံမှန် ရေတွင်းရေပါပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ ရေတွင်းရေကို မသောက်ဖူးလို့ ထူးခြားနေတယ်လို့ ခံစားရတာနေမှာပါ”
လင်းယန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ အားလုံးက သဘောပေါက်သွားကြသည်။
‘ရေတွင်းရေ ဖြစ်နေတာကြောင့်ကိုး'
လူကြီးသူမများက ရေတွင်းရေသည် သောက်၍ကောင်းကြောင်း အမြဲပြောလေ့ရှိသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
ယခု သောက်ကြည့်လိုက်တော့မှ ရေတွင်းရေသည် အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိကြောင်း သူတို့ လက်ခံလိုက်ကြတော့သည်။
လင်းယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း စကားဆက်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ ခဏလောက်နားနေကြပါ၊ ကျွန်တော် ခွေးကြီးကိုခေါ်ပြီး ဒီအနီးအနားကို လိုက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
လင်းယန်အတွက်မူ ဤခရီးက အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းမှုမရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသောရည်မှန်းချက်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသူများကို အမြန်ဆုံးရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဤပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပစ်ချင်နေခြင်းသာ။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရဲမှူးလီနှင့် ရဲမှူးကျန်းတို့က အမြန်မတ်တတ်ရပ်ကာ လိုက်ပါရန် ပြင်လိုက်ကြသည်
“ငါတို့လည်း မင်းနဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်”
ထို့နောက် ရဲမှူးကျန်းက ကျန်ခဲ့မည့်အဖွဲ့သားများကို လှည့်၍ သတိပေးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ၊ ဘယ်မှ လျှောက်မသွားကြနဲ့၊ ငါတို့ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်”
အဖွဲ့သားအားလုံးက တစ်သံတည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမိန့်တိုင်းပါပဲ”
လင်းယန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ မေးလိုက်၏။
“ရဲမှူးကျန်း၊ ရဲမှူးလီ၊ ခင်ဗျားတို့ နားဖို့ မလိုဘူးလား”
ရဲမှူးကျန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ငါတို့တွေက ကျွမ်းကျင်မှုလေ့ကျင့်ရေးတွေ ခံယူထားပြီးသားပါ၊ ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေး စစ်ဆင်ရေးပေါင်းများစွာမှာလည်း ပါဝင်ခဲ့ဖူးတယ်၊
ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ဟိုလူငယ်လေးတွေထက်စာရင် နည်းနည်းတော့ ပိုကောင်းပါတယ်”
ရဲမှူးလီကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝင်ပြောလာသည်။
“မင်းတောင် ဒီလောက် တက်တက်ကြွကြွဖြစ်နေတာ၊ ငါတို့က ဒီမှာထိုင်ပြီး မင်းကိုပဲ အလုပ်တွေအကုန်လုပ်ခိုင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား”
ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် ခွေးကြီးနှင့်အတူ တောနက်ကြီးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။
လောင်တောင်တန်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးသော မူလတောင်လယ်ပိုင်း စိုစွတ်သည့် အမြဲစိမ်း သစ်တောကြီး တည်ရှိရာ အမျိုးသား သဘာဝဘေးမဲ့တောကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။
ထိုတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်လှသော မျောက်လွှဲကျော်နက်၊ ဥဒေါင်းစိမ်းနှင့် မျောက်မောင်းမ စသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားလေ၏။
ရဲမှူးကျန်း၏အဆိုအရ ဤနိုင်ငံခြားသား စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့သည် လောင်တောင်တန်းအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဤမျှ တင်းကျပ်လှသော လုံခြုံရေးကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူတို့ မည်သို့မည်ပုံဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ စဉ်းစား၍မရနိုင်အောင် ရှိနေတော့၏။
လင်းယန်က ဘေးဘီဝဲယာရှိ သက်တမ်းရင့် သစ်ပင်ကြီးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သစ်ပင်ကြီးများ၏ ထူထပ်လှသောသစ်ရွက်ဖုံးများက နေရောင်ခြည်ကို လုံးဝ ကွယ်ကာထားလေသည်။
နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်လင့်ကစား တောနက်ကြီးထဲတွင် လမ်းမမြင်ရလောက်အောင် မှောင်မိုက်နေသဖြင့် ဓာတ်မီးများကို အသုံးပြုကာ သွားလာနေကြရ၏။
ဤမျှ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေက သူတို့၏ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသောစိုးရိမ်စိတ်များကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
အကယ်၍သာ ယခင်က အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့ခဲ့သော ထိုဗီဒီယိုဖိုင်လေးသာ မရှိခဲ့လျှင် လောင်တောင်တန်းသည် ယခုအချိန်အထိ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
လည်ပတ်စရာ အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးတွင် ရေညှိများက အထပ်ထပ်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အပင်ငယ်လေးများကလည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ ပေါက်ရောက်နေကြသည်။
ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် တိမ်စိုင်များနှင့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဤနေရာသည် အလွန်ကို ရှေးကျပြီး သဘာဝအတိုင်း ရှိနေသေးသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသယောင် ရှိလေ၏။
“သတိထားပါ”
ရဲမှူးကျန်း ခြေချော်ပြီး လဲကျတော့မည့်အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းယန်က အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အောက်သို့ လျှောကျသွားမည့်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်ကင်းသွားခဲ့သည်။
ရဲမှူးကျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်လင်းယန်၊ ဒီက မြေပြင်အနေအထားက တကယ်ကိုရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်”
ရဲမှူးလီကလည်း ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်၏။
“မိုင်ပေါင်းထောင်ချီရှည်လျားတဲ့ မတ်စောက်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတွေ၊ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှာ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေတဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေပါလား”
လင်းယန်က ဤနေရာရှိ လမ်းများမှာ အလွန်ချော်သဖြင့် ခြေချရာတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နိုင်ရန် ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မတော်တဆ ခြေချော်ကျပါက အရိုးကျိုးသည့်အထိ အလွယ်တကူဒဏ်ရာရနိုင်ကြောင်း သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ လောင်တောင်တန်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌။
စူးစမ်းလေ့လာမှုကို ရူးသွပ်စွာ ဝါသနာပါကြသော နိုင်ငံခြားသားအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်စု စုဝေးနေကြလေသည်။
လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက တရုတ်နိုင်ငံရှိ လောင်တောင်တန်းဟုခေါ်သော နေရာတစ်ခုသည် နိုင်ငံခြားဝက်ဘ်ဆိုက်များတွင် အလွန်ရေပန်းစားနေသည်ကို သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဤလောင်တောင်တန်းကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်ကား လောင်တောင်တန်းအတွင်း၌ ဖုန်းလိုင်း လုံးဝမရရှိသည့်အပြင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်များပင် အလုပ်မလုပ်တော့မည်ကို သူတို့ လုံး၀ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။
ထိုမျှသာမက ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေမှန်းကိုပင် မသိကြတော့ဘဲ ပြင်ပကမ္ဘာမှ သူတို့ပျောက်ဆုံးနေကြောင်းကို သိရှိပြီး လာရောက်ကယ်ဆယ်ပေးရန်သာ ဆုတောင်းနေရုံမှအပ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာရှိသော အမျိုးသားက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ကောင်းကင်သို့ မော်ကြည့်ရင်း ဆုတောင်းနေသည်။
“အို ဘုရားသခင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူပါ”
သူတို့အဖွဲ့ရှိ လူတိုင်းမှာ ဒဏ်ရာအနာတရ အနည်းနှင့်အများ ရရှိထားကြသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်အန္တရာယ် ထိခိုက်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မရှိခဲ့ကြပေ။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
“အသံတိုးတိုးလုပ်ကြပါ၊ ဟိုဝံပုလွေတွေ ဒီနားမှာ ရှိမနေလောက်ပါဘူးနော်”
လှိုင်းတွန့်ဆံပင်ရှည်များနှင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ အထင်းသားပေါ်လွင်နေ၏။
သူတို့ ဤလိုဏ်ဂူထဲသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းလာရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ရေသန့်ဘူး ကုန်သွားပြီးနောက် ရေအရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရင်း မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးတစ်အုပ်နှင့် ပက်ပင်းတိုးခဲ့သောကြောင့်ပင်။
ထိုသူစိမ်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝံပုလွေများ၏ မျက်လုံးများမှာ အစိမ်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။
အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် သူတို့မှာ နောက်ဆံမတင်းနိုင်ဘဲ သေချာပေါက် ပြေးရတော့သည်။ ထိုသို့ ထွက်ပြေးရင်း လမ်းခုလတ်တွင် ဤလိုဏ်ဂူကြီးကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
ကံကောင်းစွာဖြင့် လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှ ကပ်သီးလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဤလိုဏ်ဂူကြီးမှာ အတော်လေးပုန်းကွယ်နေပြီး ဂူဝတွင် စိမ်းလန်းသော နွယ်ပင်များပင် ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။
အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက်တစ်ဝက်၊ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ဝက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က ငါတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား၊ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူတွေက ငါတို့ ပျောက်ဆုံးနေတာကို သိတာနဲ့ ချက်ချင်းသတင်းပို့ကြမှာပဲ မဟုတ်လား”
အခြားတစ်ဦးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“သိပ်တော့ မျှော်လင့်ချက် အကြီးကြီးမထားဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်၊ တရုတ်ရဲတွေက တုံ့ပြန်မှု တော်တော်လေးနှေးကွေးတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်”
“တကယ်ကြီးလား၊ ငါက တရုတ်နိုင်ငံကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးတာနော်၊ ငါ့ကို မလိမ်ပါနဲ့”
“အွန်လိုင်းပေါ်မှာ အဲဒီလိုပဲ ပြောကြတာပဲလေ”
လူအနည်းငယ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြသည်။ သူတို့ယူဆောင်လာသော အစားအသောက်များမှာလည်း ကုန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ ချမ်းအေးမှုနှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေကြရပြီး ဤကျိန်စာသင့်နေသော နေရာကြီးမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်နေကြတော့၏။
တစ်ဦးက ငိုသံကြီးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
“အို ဘုရားသခင်၊ ဘယ်တော့များမှ ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်မှာလဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဆက်ပြီးတောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး၊ အရမ်းဆာနေပြီ”
အခြားတစ်ဦးက ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။
“မင်း ဒီလောက် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဆက်အော်နေမယ်ဆိုရင် ခဏနေ အစားခံရမယ့်သူက မင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာရှိသော အမျိုးသားက သူ၏ဓာတ်မီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိုးကြည့်ရင်း သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဒီလိုဏ်ဂူကြီးက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မင်းတို့မထင်ကြဘူးလား”
ဤလိုဏ်ဂူကြီးမှာ အထူးသဖြင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပြီး သူတို့ခြောက်ယောက်လုံး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ၊ အက်ဘီ၊ အရမ်းကြီး စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့၊ ဒီည ကောင်းကောင်းအိပ်လိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အခြေအနေတွေ ကောင်းလာကောင်း ကောင်းလာနိုင်ပါတယ်”
လှိုင်းတွန့်ဆံပင်များနှင့် ရွှေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီး၏အမည်မှာ အက်ဒီလင်း ဖြစ်ပြီး အက်ဘီမှာ သူမ၏မောင်လေးဖြစ်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးသည် နေရာပေါင်းများစွာကို အတူတကွ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။
အက်ဘီက စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် သူ၏ဆံပင်များကို ကုတ်ဖဲ့ရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒီလိုဏ်ဂူထဲမှာ အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ အနံ့အသက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်”
ဤစူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သူ ဒန်နီရယ်က ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လမ်းလျှောက်နေသော အက်ဘီကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ်ဒေါသထွက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ မင်း ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေလို့ မရဘူးလား၊ ဘာလို့ ငါ့ရှေ့မှာ အမြဲတမ်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေရတာလဲ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ငါတို့အားလုံး စိုးရိမ်ပူပန်မနေကြဘူးလို့ မင်းထင်နေလား”
“ဒီအခြေအနေထက် ပိုဆိုးတာ ဘာရှိနိုင်ဦးမှာလဲ”
အက်ဒီလင်းက သူမ၏မောင်လေးကို ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ဝင်ရောက်ဟန့်တားလိုက်သည်။
“ဒန်နီရယ်၊ တော်လောက်ပြီ၊ နင်သာ လုံလောက်တဲ့ လေ့လာစူးစမ်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ အခုလို အကြပ်အတည်းမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါ့မလား၊
ဒါတွေအားလုံးက နင့်ကြောင့်ဖြစ်ရတာ၊ နင်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုံးဝအရည်အချင်းမရှိလို့ပဲ”
အဖွဲ့သားအချင်းချင်း စကားများရန်ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အဖွဲ့၏ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော အန်နီက ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေလိုက်သည်
“အားလုံးပဲ ခဏလောက် စိတ်အေးအေးထားကြပါ၊ ငါတို့ဆီမှာ အစားအသောက် ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး၊ ဒီမှာ ရန်ဖြစ်နေမယ့်အစား ကိုယ့်ခွန်အားကို ချွေတာထားတာက ပိုကောင်းမယ်၊
မဟုတ်ရင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရင် ပြေးနိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး”
ထိုအခါမှသာ ထိုသုံးယောက်လုံးမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့သည်။
အလင်းရောင်လုံးဝမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဤနေရာကြီးတွင် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။
သို့သော် လိုဏ်ဂူထဲမှထွက်ကာ အပြင်ဘက်တွင် သွားလာရမည်ကို သူတို့ ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသေး၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကြီးမားလှသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့်ပင်။
သူတို့အဖွဲ့တွင် လူခြောက်ယောက်သာ ရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဝံပုလွေအရေအတွက်က ခြောက်ကောင်ထက်မက များပြားလှပေသည်။
ထို့အပြင် ဝံပုလွေများဆိုသည်မှာ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်လှသည့် တိရစ္ဆာန်များအဖြစ် နာမည်ကြီးလှရာ သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့မည်ပုံ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်း။
ရုတ်တရက် အက်ဘီက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်ခုခု ကြားလိုက်ကြလား”
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် အက်ဘီထံမှ ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဓာတ်မီးကို လိုဏ်ဂူအပေါက်ဝဆီသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဒီလင်းက သူမ၏ မောင်လေး အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။
“ငါ့မောင်လေးရယ်၊ နင် ဒီည ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို အရမ်းထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်ခု ရှိနေတယ်”
အက်ဘီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။
“ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ၊ သေချာ နားထောင်ကြည့်ကြ”