အခန်း ၆၁

အခန်း ( ၆၁ ) – မပြန်ခင်လေး ငါ မင်းကို ပွေ့ဖက်ချင်လို့ပါ

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို အခြောက်ခံနေသည်မှာ အနည်းငယ် ကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ဆံပင်လေမှုတ်စက်ကို အသုံးပြုလိုစိတ်မရှိဘဲ မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် အကြမ်းဖျင်းသာ သုတ်ပြီး သုံးမိနစ်အတွင်း အပြီးသတ်လေ့ ရှိသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ဆံပင်ကို မိနစ်ဆယ်နှင့်နီးပါးကြာအောင် အခြောက်ခံနေသော်လည်း ယခုထိ ခြောက်သွေ့ခြင်း မရှိသေးပေ။

"ပြီးပြီ" ချင်ယွီချွမ်က မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ဖုန့်ချင်းယီအား လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ယူလိုက်ပြီး အခြားဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က "တစ်ယောက်တည်းနေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။ ရာသီဥတု အေးလာရင် အဝတ်အစား ပါးပါးလေးတွေနဲ့ အပြင်မထွက်ဘဲ လေအေးတွေ တိုက်ခတ်တာကို ရှောင်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ရှင်လည်း ဂရုစိုက်ပါ"

သူ၏ နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သူမထက် အများကြီး ပိုအန္တရာယ်များသည်။ ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းရုံဖြင့် သူသည် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲရှိ ဖုန်း၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာနေပြီဟု သိလိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် သူမကို သေချာစွာ မြင်တွေ့ပြီး စကားပြောချင်ခဲ့သည်။

"ချင်းယီ၊ ငါ မင်းကို ပွေ့ဖက်လို့ရမလား"

ဖုန့်ချင်းယီ ခဏတာမျှ ကြောင်အသွားပြီး "ဟမ်...။ ဘာလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ မကြာခင် ပြန်ရတော့မယ်ထင်တယ်။ မပြန်ခင် ငါ မင်းကို ပွေ့ဖက်ချင်လို့ပါ။”

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ ဘယ်အချိန်ပြန်မည်ကို မေးမနေဘဲ ထရပ်ကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင့်ကို အစစ်အမှန် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ လက်များကို ဘယ်မှာထားရမှန်းမသိဘဲ အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဖုန့်ချင်းယီ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ဖက်ရည်ဖြူရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ဤသည်ပင် သူ့ဘဝတွင် ရှားပါးသော လှပသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ ခါးမှ သူမ၏ လက်များကို ညင်သာစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး "နောင်မှာ ရှင် ထပ်လာနိုင်ရင် မြို့တော်ရဲ့ အလှအပတွေကို အကုန်ပြမယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ" မင်းက အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းပါပဲ။

လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး လေထဲမှ ထင်းရှူးရနံ့သဲ့သဲ့ကို ပျံ့လွင့်သွားစေကာ ထိုလေနှင့်အတူ ချင်ယွီချွမ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ မလာခဲ့ဖူးသလို၊ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဧည့်ခန်းကို ပြေးကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

ချင်ယွီချွမ် တည်းခိုခဲ့သော အခန်းထဲတွင်သာ သူမ ဝယ်ပေးထားသော အဝတ်အစားများ ရှိနေပြီး

၎င်းအရာအားလုံး တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း သက်သေခံနေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အဘယ်ကြောင့်ဟု မသိသော်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ဘဝများ ရှိကြသည်။

သူမ ဘာကို မျှော်လင့်နေခဲ့တာလဲ။

...

ရှန်ကျင်း၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင် ယန်ချီ၊ ယန်ယန်နှင့် ချင်ယွီချွမ်တို့သည် တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြသည်။

"စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ပါပြီ။" ယန်ယန်က အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် မုန့်ပဲသရေစာ အိတ်တစ်လုံးကို မြင်သောအခါ သူသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မိန်းကလေးချင်းယီ ပေးခဲ့တဲ့ အစားအသောက်တွေ ကျွန်တော့်နောက်ကို ပါလာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ခုတင်ဘေး စားပွဲပေါ် တင်ဖို့ လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာတာ"

ချင်ယွီချွမ်က ညကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး "အိမ်တော်ကို ပြန်ကြစို့" ဟု ပြောသည်။

"ဒီနားမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာတွေ ရှိနိုင်တယ်လို့ ထင်လား" ယန်ချီက အနည်းငယ် သတိဝီရိယရှိသည်။

ယန်ယန်က "ကျွန်တော်တို့ မိန်းကလေးချင်းယီဆီမှာ တစ်ရက်လုံး ရှိနေခဲ့တာ။ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်သူမှ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ချီက ပြောသည်၊ "သတိထားတာ အမြဲတမ်း ပိုကောင်းတယ်"

သူတို့သုံးယောက် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်သွားကြပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာကို သတိမထားမိကြပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အရှိန်မြှင့်ကာ စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်အတွင်း၌ ရွှမ်းယွမ်ရှီမင်းသမီးသည် ရင်ပြင်၌ ဟိုဟိုသည်သည် လျှောက်သွားနေသည်။

ပိုင်ဝေက "မင်းသမီး၊ စစ်သူကြီးက ကံကောင်းတဲ့သူပါ။ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အကြံပေးသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု တစ်ရက်ရှိပြီ၊ ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူး"

"တစ်ခုခုက သူ့ကို နောက်ကျစေခဲ့ရင် သူက ယန်ချီ ဒါမှမဟုတ် ယန်ယန်ကို ပြန်လွှတ်ပြီး သတင်းပို့ခိုင်းမှာ သေချာတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အခု ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ ငါ ဘယ်လို စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် မကြာသေးမီက ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိသောကြောင့် အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ဝေလည်း သူမ ယခု ဘယ်လို အားပေးနှစ်သိမ့်နေပါစေ အသုံးမဝင်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် သူတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"မင်းသမီး၊ စစ်သူကြီး၊ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်ပြန်ရောက်လာပါပြီ" အိမ်တော်မှ အစောင့်တစ်ဦးက လာရောက်သတင်းပို့သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်၊ "သူတို့ တကယ် ပြန်လာတာလား။ သူတို့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားကြသလား"

အစောင့်က "မင်းသမီးကို သတင်းပို့ပါတယ်၊ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ဒဏ်ရာမရဘဲ အနားယူဖို့ သွားကြပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"တော်ပါသေးရဲ့၊ တော်ပါသေးရဲ့။ ပိုင်ဝေ၊ ငါတို့လည်း သွားနားကြစို့" ရွှမ်းယွမ်ရှီ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ပိုင်ဝေက "မင်းသမီး၊ စစ်သူကြီးကို သွားမတွေ့ချင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ သူ ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ့အနားယူတာကို ငါ အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘူး။ နောက်ရက်မှ သွားမယ်။ သူ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။" ဟု ရွှမ်းယွမ်ရှီက ပြောပြီးနောက် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန့်ချင်းယီထံသို့ စာတိုတစ်စောင် ပေးပို့လိုက်သည်။

[ယွီချွမ် : ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။]

သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သူမကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုစိတ် တဖွားဖွား ပေါ်နေသည်။

[ချင်းယီ : ပြန်ရောက်တာ တော်သေးတယ်။ ဒါဆို အနားယူလိုက်တော့။]

[ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ။ ကောင်းသောညပါ။]

[ချင်းယီ : ကောင်းသောညပါ။]

သူမ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုနေ့၏ အဖြစ်အပျက်များကို တွေးတောနေပြီး အနည်းငယ် မမှန်မကန်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူမ ရိုက်ယူထားသော ချင်ယွီချွမ်၏ ဓာတ်ပုံများသည် သူမ၏ ဖုန်းပြခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ အာရုံစူးစိုက်၍ တည်ငြိမ်နေသည်ကို ပြသနေသည်။

သူမသည် သူ့ကိုပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော စာအုပ်သည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသေးပုံရသည်။ သူမသည် နက်ဖြန်တွင် သူ့ထံ ပို့ပေးရန် သတိရရမည်။

သူမသည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ခွင့်ရမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

နေသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ရောင်ခြည်များသည် နူးညံ့၍ နွေးထွေးကာ မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ ထမင်းစားခန်းတွင် ချင်ယွီချွမ်နှင့် ရွှမ်းယွမ်ရှီတို့သည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်နေကြသည်။

"အားချွမ်၊ မနေ့က ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ" ဟု ရွှမ်းယွမ်ရှီက မေးသည်။

မနေ့ကအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ချင်ယွီချွမ်သည် ရုတ်တရက် ဖုန့်ချင်းယီကို သတိရသွားသည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် နိုးနေပြီလားဟု သူတွေးနေမိသည်။

ချွင်ယွီချွမ် : "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ညက ကျွန်တော် မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ဆေးမိပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ နိုးလာတော့ ချင်းယီရဲ့အိမ်မှာ ရောက်နေပြီ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ချင်းယီရဲ့ အိမ်။ ဒါဆို သူမရဲ့ ကမ္ဘာကို မင်း ရောက်သွားတာပေါ့။ သူမကို တွေ့ခဲ့သေးလား။" ဟု မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မနေ့က သူမ အိမ်မှာ အားလပ်ရက်ရနေတော့ ကျွန်တော် သူမဆီမှာ တစ်ရက်နေခဲ့တယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆို မနေ့က မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြလဲ" ရွှမ်းယွမ်ရှီက စပ်စုသည်။

ချင်ယွီချွမ်က စဉ်းစားပြီး "ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း သူမအပေါ် မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြခဲ့သေးလား။"

ဈေးဝယ်ထွက်တာမျိုးက အရေးမကြီးဘူး၊ ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုတာက အရေးကြီးတယ်။

ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး "အခုအချိန်မှာ အဲဒါအတွက် အရမ်းစောသေးတယ်။ သူမက အေးဆေးပြီးတော့ အပြစ်ကင်းသေးတယ်" ဟု ပြောသည်။

"မင်း မပြောရင် သူမက မင်း သူမကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ တစ်ခါတလေ ပိုပြီး တိုက်ရိုက်ပြောဖို့ လိုအပ်တယ်"

သူမကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရပေမယ့် အဓိကအကြောင်းအရာကို မပြောဖြစ်တာကြောင့် သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သေတော့မယ်။

ချင်ယွီချွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည် "အမေ၊ သူတို့ကမ္ဘာမှာ အသက်နှစ်ဆယ် မပြည့်ခင် လက်ထပ်လို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုဘူး"

အလျင်စလိုမလုပ်ဘူးလား။ အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲနေရင် နောက်မှ နောင်တရလိမ့်မယ်။

"အဲဒါက အိမ်ထောင်ရေးကို အလျင်စလို မလုပ်ဖို့ ပြောတာ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အရင်ဖော်ပြပြီး သူမက မင်းကို ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ကြည့်သင့်တယ်"

"မင်း သူမဘေးမှာ နေ့တိုင်း မနေနိုင်ဘူး။ သူမကို လိုက်နေတဲ့သူ ရှိ မရှိ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ"

"သူမဘေးမှာ သူမနဲ့ ကမ္ဘာတူတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ပေါ်လာရင် အကျိုးအပြစ်တွေကို ချိန်ဆပြီး သူမနဲ့ အတူနေနိုင်တဲ့သူကို ဦးစားပေးမှာ သေချာတယ်"

"အချစ်ရေးမှာ ဘယ်သူအရင်လာလဲဆိုတာ ပြောစရာရှိတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ"

သူမသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် အရာဝတ္ထုများအကြောင်းကို သူ့အား ပြောခဲပြီး သူလည်း မမေးခဲ့ပါ သို့မဟုတ် သူ့မိခင် ပြောသည်မှာ မှန်ပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ငြင်းဆန်ခဲ့ရင် သူတို့ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ဆက်ဆံကြမလဲ။ သူတို့ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မေ့သွားပြီး မြစ်ချောင်းအိုင်များထဲ ပျောက်ကွယ်သွားမှာလား။ ဒါတွေဟာ သူ မလိုချင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေပါ။

"သူမ ငြင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရွှမ်းယွမ်ရှီ : "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လိုက်ချင်ရင် ငြင်းပယ်ခံရဖို့လည်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

***