အခန်း ၆၂

အခန်း ( ၆၂ ) – သူမသည် သူ လက်မလျှော့ချင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သည်

"ငါ မင်းကို လက်လျှော့ဖို့ပြောရင် မင်း လက်လျှော့လိုက်မှာလား"

ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် သူ လက်မလျှော့ချင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက "ဟုတ်တယ်။ ငြင်းပယ်ခံရမှာ မကြောက်ပါနဲ့။ သူမက မင်းကို ငြင်းပြီးရင်တောင် သူမ ဘယ်လိုအမျိုးသားမျိုးကို ကြိုက်လဲဆိုတာ မင်း မေးနိုင်သေးတယ်" ဟု ပြောသည်။

"မင်းမှာ ဆန္ဒရှိရင် နည်းလမ်းရှိတယ်။ မင်း အဲဒါ တန်တယ်လို့ ထင်သလောက် အရာအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်"

"ဘယ်သူသိမလဲ၊ မင်း ခံစားချက်တွေကို ဝန်ခံရင် သူမက မင်းကို မငြင်းလောက်ဘူး။"

ချင်ယွီချွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ"

စစ်သူကြီး၏အိမ်တော်ရှိ တန်ဆောင်တစ်ခုတွင် ယန်ယန်နှင့် ပိုင်ဝေ တို့သည် ကျောက်ခုံတန်းများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်။

"ယန်ယန်း၊ မင်း တကယ် မိန်းကလေးချင်းယီရဲ့ အိမ်ကို သွားခဲ့တာလား" ပိုင်ဝေက အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးသည်။

ယန်ယန်က ပိုင်ဝေကို မုန့်ပဲသရေစာ တစ်ထုပ် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ မိန်းကလေးချင်းယီက ဒါတွေအားလုံး ကျွန်တော်တို့ကို ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ ဒါ မင်းအတွက်"

"မိန်းကလေးချင်းယီရဲ့ အိမ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ပိုင်ဝေက စပ်စုစွာ မေးသည်။

ယန်ယန်သည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးချင်းယီရဲ့အိမ်က စစ်သူကြီးရဲ့အိမ်တော်လောက် မကြီးပေမယ့် အတွင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

"လူအများကြီးကို မြင်နိုင်တဲ့ တီဗွီလည်း ရှိတယ်။ ထိုင်ခုံတွေက အရမ်းနူးညံ့တယ်"

"ပြီးတော့ တစ်ချက် ထိတွေ့ရုံနဲ့ လင်းလာတဲ့ မီးတွေလည်း ရှိတယ်။ စားပွဲကတော့ ကျောက်ဖြူနဲ့ လုပ်ထားတာ အရမ်းလှတယ်..."

ယန်ယန်၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ပိုင်ဝေသည် အနည်းငယ် အားကျစိတ်ဝင်သွားသည်။

"မင်းပြောနေတဲ့ အရာတွေကို ငါလည်း မြင်ချင်လိုက်တာ။ မင်း ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ"

ယန်ယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ စစ်သူကြီးရဲ့ ပုံးသေးသေးလေးနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်ထင်တယ်"

ပိုင်ဝေက ထပ်မေးသည်၊ "မိန်းကလေးချင်းယီက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"

ယန်ယန်က ပြန်ဖြေသည်၊ "မိန်းကလေးချင်းယီက အရမ်းလှပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်မှုကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ စစ်သူကြီးက မိန်းကလေးချင်းယီနဲ့ အတူရှိနေချိန်မှာ တကယ်ပျော်ရွှင်ပုံရတယ်"

"သူတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်ညီတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ မိန်းကလေးချင်းယီက ကျွန်တော်တို့ကို မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြန်ပေးဖို့ တစ်ခုခု ဝယ်သင့်တယ်လို့ စဉ်းစားနေတာ။ ပိုင်ဝေ၊ ရွေးချယ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား"

ပိုင်ဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ခုခု ရွေးချယ်ချင်ရင် ကျွန်မကို ခေါ်လိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ မင်းကို လာရှာမယ်" သူ၏ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မြောက်သွားသောကြောင့် ယန်ယန်သည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်မှ လူများသည် မကြာသေးမီက မြေပြင်တွင် တောပန်းပင်များစွာ စိုက်ပျိုးထားသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။

ချင်ယွီချွမ်၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ တောပန်းပင် နှစ်ပင်ကိုပင် နန်းတော်မှ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တောပန်းပင်များသည် အသီးများ ဝေဆာနေပြီး အစိမ်းရောင်သန်းကာ အနီရောင် အနည်းငယ် ရောယှက်နေသောကြောင့် မမှည့်သေးပုံရသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မွှေးရနံ့သင်းပျံ့နေသော စံပယ်ပင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့သည် သာမန်ထက်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းနေပုံရသည်။

"စစ်သူကြီးက အိမ်တော်မှာ တောပန်းပင်တွေ အများကြီး ဘာလို့ စိုက်ထားတာလဲ"

"သူ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါ်ပြီး တောပန်းပင်တွေရဲ့ အစိမ်းရောင်ကို နှစ်သက်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒီရာသီမှာ တောပန်းသီးတွေက သိပ်မဆွဲဆောင်နိုင်ပေမယ့် ပွင့်တဲ့အခါ အရမ်းလှတယ်"

"ဒါ့အပြင် ဒီတောပန်းပင်တွေက အသီးသီးသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် အပေါ်ယံပဲရှိပြီး အတွင်းသား မရှိတဲ့ အပင်တွေထက် အများကြီး သာတယ်"

"..."

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ပိုင်ဝေနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်သောအခါ ယခင်က မရှိခဲ့သော တောပန်းပင်အသစ်များကို သတိပြုမိပြီး ၎င်းတို့အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ပိုင်ဝေ၊ ဒီအပင်တွေ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီမှာ ရှိခဲ့တာကို ငါ မမှတ်မိဘူး။"

ပိုင်ဝေက ပြန်ဖြေသည် "စစ်သူကြီးက မနေ့က ဒီအပင်တွေကို ဒီကို ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခိုင်းတာပါ"

"သူက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဘယ်အပင်တွေ စိုက်ပျိုးရမလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားသွားတာလဲ" ရွှမ်းယွမ်ရှီက တွေးတောနေသည်။

ပိုင်ဝေလည်း သေချာမသိပါ။ "ဒီကျွန်မမျိုး မသိပါ။ စစ်သူကြီးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းထဲမှာ တောပန်းပင် နှစ်ပင်တောင် ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခိုင်းတယ်လို့ ဆိုပါတယ်"

"သစ်ပင် အနည်းငယ် ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးရုံပါပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့။"

ကလေးတွေ ကြီးပြင်းလာရင် ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်တွေ ရှိလာကြတာပဲ။ ဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာတော့ မသဲကွဲဘူး။

သူသည် တောပန်းပင်များကို တွေ့ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုကို နှစ်သက်ကာ ၎င်းတို့ကို သူ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်နိုင်ပေ။

စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်ရှိ စာကြည့်ခန်းတွင် ချင်ယွီချွမ်သည် စာရေးစားပွဲနောက်က ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး နာမူချီက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စစ်သူကြီး ပျောက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မေးလို့ရမလား"

ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "မတော်တဆမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အမည်မဲ့လမ်းက ဟန်ပြသက်သက်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာကို ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုသေးတယ်"

"အဲဒီနေ့က အမည်မဲ့လမ်းကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီး ဆင်ခြေဖုံးက တောအုပ်ထဲမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလူတွေက သူတို့ရဲ့ အထက်တန်းစားတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးကို တင်ပြပြီးပြီလား မသိဘူး။"

နာမူချီက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို ဒီအကြောင်း ပြောပြခဲ့ပေမယ့် သူ ဂရုတစိုက် မှတ်ယူပုံမရဘူး"

"ဒီကိစ္စကို ငါသိတယ်။ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဆက်လုပ်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်"

သူ နန်းတော်သို့ သွားရောက်ရမည်။

နာမူချီက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က စစ်သူကြီး ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ စစ်သူကြီးကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်မပြုသင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်"

"တစ်နှစ်အတွင်း တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နဲ့ ထျန်းချီတို့ စစ်ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ တရားရုံးမှာ စစ်သူကြီးကလွဲပြီး စေလွှတ်နိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး။ စစ်သူကြီး၊ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် နာမူချီ၏ အတွေးအမြင်ကို သဘောမတူပါ။ "သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ကျွန်တော်ဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ"

"သူတို့ ပစ်မှတ် မပြောင်းခင် သူတို့ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ရှောင်ရှားတာထက် စိန်ခေါ်မှုတွေကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရတာကို ပိုသဘောကျတယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်နှင့် မည်သူမျှ သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း နာမူချီ သိသည်။

"ဒါဆို ဂရုစိုက်ပါ စစ်သူကြီး။ လိုအပ်တာရှိရင် ပြောရုံပါပဲ။ ဒီလက်အောက်ငယ်သား အသက်ပေးဆပ်ရရင်တောင် ရှောင်ဖယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချင်ယွီချွမ်က "မင်းလည်း သတိထားဦး" ဟု ပြောသည်။

"နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆို ကျွန်တော် အခု ထွက်ခွာပါတော့မယ်"

နာမူချီ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ တောပန်းပင်နှစ်ပင်သည် စိမ်းလန်းစိုပြည်လျက် ရှိသည်။ ဆောင်းဦးကာလ ဖြစ်သော်လည်း အရွက်စိမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နေရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့သည် တောက်ပသော အရောင်အဝါဖြင့် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သူသည် ဂရုစိုက်ရမည့်အရာများ များလွန်းသေးပြီး သူမသည် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆန္ဒရှိမည်လား မသိပါ။

သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ခွင့်ရလျှင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ယခင်က မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် အချိန်ကုန်လွန်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မမြင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

...

ဗီလာတွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ထမင်းစားပွဲ၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ နေ့လယ်စာ စားနေသည်။

ချင်ယွီချွမ် ထွက်သွားပြီးကတည်းက သူမ၏ ဘဝသည် ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရက်များကို ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ခြင်း၊ ဇီသာတီးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ဖြင့် ကုန်ဆုံးစေသည်။

သူမ၏ အချိန်များသည် ပြည့်ဝစွာ အသုံးချခံရပြီး နေ့ရက်တိုင်းသည် အထူးသဖြင့် ကျေနပ်အားရဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခြင်းသည် မလွဲမသွေ အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

အားလပ်ရက် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီ၏ အခြေခံ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းသည် လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကို ဝယ်ယူသင့် မဝယ်ယူသင့်ကို သူမ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကိုယ်ခံပညာအသင်း၏ ကျောင်းတွင်းပြိုင်ပွဲကို တွေးမိသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် အမှတ် ၃၀၀ သုံးစွဲကာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အကျိုးအမြတ် မည်မျှပင် နည်းပါစေ၊ ၎င်းသည် အကျိုးအမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အမြဲ အမြတ်ရမည်၊ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေါ်ပေ။

ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စာသင်ချိန်များ၏ စက်ဝန်းသည် အသစ်တဖန် စတင်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ရှန်ဟန်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ တို့လိုက်သည်။

"ထတော့၊ စာသင်ချိန်ရောက်နေပြီ။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် တွန့်ဆုတ်စွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး "ချင်းယီ၊ ငါ့ကို မနှိုးနဲ့။ မနက် သုံးနာရီမှ ဘူတာရောက်တာ။ နည်းနည်းလောက် အိပ်ပါရစေဦး" ဟု ပြောသည်။

"...အိုကေလေ။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း သိသာအောင် လုပ်မနေနဲ့ဦး။"

ဖုန့်ချင်းယီက "ငါတို့က ရှေ့တန်းမှာ ထိုင်နေတာ၊ နင်က သတ္တိကောင်းကောင်းနဲ့ အိပ်နေတုန်းပဲ။ ပါမောက္ခက မျက်စိကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် သူမ၏ စာအုပ်ကို လှန်ဖွင့်ကာ ထောက်ထားလိုက်သည်။

"..." တော်တော်လေး သိသာနေသေးပေမယ့် အခုတော့ ဒါနဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့၏ ညာဘက်တွင် ထိုင်နေသော လော့ရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမလည်း ထိုနည်းတူ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေပုံရသည်။

***