အခန်း ၆၅

အခန်း ( ၆၅ ) – စုဝေးခြင်း

မုရုံယန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် သူမအပေါ်ရှိ သံသယများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ယန်အာ၊ မင်း သေချာ စဉ်းစားပေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အမိန့်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ထပ်ပြီး မနောက်ပြောင်ပါနဲ့တော့။"

"သူက ထိန်းချုပ်မှုအတိုင်းအတာ မရှိရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရမှာ သေချာတယ်"

မုရုံယန်သည် ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

တောင်ပိုင်းမှ လူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ကျန်ရှိသော အနည်းငယ်သည် အင်အားကြီးမားသော်လည်း ချင်ယွီချွမ်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပါ။ အနည်းစုသည် အများစုကို မယှဉ်နိုင်ပါ။

သူမသည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေရန် လိုအပ်ပုံရသည်။ သူမ၏ အစ်ကို ပေးခဲ့သော ဆေးသည် ထိရောက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ နန်းတွင်းဥယျာဉ်ထဲက ဂန္ဓမာပန်းတွေ ပွင့်နေပါပြီ။ အချိန်ရရင် ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးပါလား။"

မုရုံယန်၏ ချိုမြိန်သော အသံကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ယန်အာ ဆန္ဒရှိရင် ငါကိုယ်တော် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လိုက်ပါပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

"သို့ပေမယ့် ဒီနေ့ ငါကိုယ်တော် အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရေးကြီး စာတမ်းတချို့ ကျန်နေသေးတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ယန်အာနဲ့အတူ လိုက်ပေးမယ်။"

"ကျေးဇူးပါ အရှင်မင်းကြီး။ ဒါဆို ကျွန်မ ဒီအနီးအနားမှာ စောင့်နေပေးပါ့မယ်" မုရုံယန်သည် နံဘေးနားမှ ရှောင်ပေးဖို့ ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွှမ်းယွမ်ရှန့်က ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော်ဘေးမှာပဲ ဆက်နေပါ ယန်အာ"

မုရုံယန်သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ဒါပေမဲ့ အနောက်ဆောင်က နန်းတွင်းသူတွေက နိုင်ငံရေးမှာ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး၊ ကျွန်မ အနီးအနားမှာ စောင့်သင့်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

"မင်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး"

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်က မုရုံယန်ကို သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ လိုက်နာခဲ့သည်။

ထျန်းချီတိုင်းပြည်တွင် ချင်ယွီချွမ်သာ မရှိလျှင် ၎င်းသည် မလွဲမသွေ သူမတို့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

မိန်းမလှ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် လွယ်လွယ်နှင့် လှုပ်ခတ်သွားသော ဘုရင်တစ်ပါးကို ကြောက်နေစရာ မလိုပေ။

လက်ရှိတွင် ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် ချင်ယွီချွမ်၏ လက်ထဲမှ စစ်ရေးအာဏာကို ရုပ်သိမ်းရန် အစီအစဉ် မရှိသောကြောင့် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် သူမ၏ နူးညံ့သော အပြုံး နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသောကြောင့် သိသာထင်ရှားခြင်း မရှိပေ။

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ချင်ယွီချွမ်သည် အလျင်အမြန် လုပ်ငန်းစတင်ခဲ့သည်။

ယခင်က တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ယခင်က စဉ်းစားရန် အရေးကိစ္စ များလွန်းခြင်း၊ စိုးရိမ်စရာ များလွန်းခြင်း၊ ယခုအခါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ရှန်ကျင်းသည် ကျယ်ပြောလှသော်လည်း လူအုပ်စုတစ်စုကို ဝှက်ထားရန် မလွယ်ကူသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ လူစု တစ်စုကို စေလွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်တံခါး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေစစ်ဆေးရန် စတင်ခဲ့သည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း အန္တရာယ်အရှိဆုံးနေရာသည် အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွီချွမ်က ၎င်းတို့သည် ရှန်ကျင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်ဟု ခံစားခဲ့သည်။

သို့သော် သုံးရက်ကြာသွားသော်လည်း ရှန်ကျင်းမြို့တွင် ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရသေးပေ။

စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်တွင် ပိုင်ဝေသည် ယန်ယန်နှင့် စကားပြောနေသည်။

"ဒီနေ့ မင်းသမီးအတွက် ဆေးယူဖို့ ကျီရှီဆေးဆိုင်ကို သွားတော့ သမားတော်က ဟန်ပင်းကျစ်မှိုကို ရှာနေတာကို သတိထားမိတယ်"

"တစ်ယောက်ယောက်က ဈေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးပင်က မြောက်ပိုင်းဒေသထွက်ဖြစ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်တန်ဖိုး သိပ်မမြင့်ဘူး"

"ဟန်ပင်းကျစ်မှိုက သဘာဝအားဖြင့် အတော်လေး အေးတယ်၊ လူအများစုက အဲဒီဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် မရှိကြဘူး။ ဆေးအဖြစ် သုံးဖို့ ရာစုနှစ်သက်တမ်းရှိ လင်ဇီးမှိုကို ဝယ်တာ ပိုသင့်တော်လိမ့်မယ်။"

ယန်ယန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ပိုင်ဝေ၊ ဟန်ပင်းကျစ်မှိုကို ဘယ်သူ ဝယ်နေလဲ သိလား။"

"ကျွန်မက ဒီတိုင်း မေးလိုက်တော့ သမားတော်က ဝါးဦးထုပ် ဆောင်းထားလို့ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရဘူးလို့ ပြောတယ်" ဟု ပိုင်ဝေက ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ယန်သည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားရာ ပိုင်ဝေကို တစ်ယောက်တည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးဟု ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့သနည်း။

ယန်ယန်သည် ချင်ယွီချွမ်ကို တွေ့သောအခါ ပိုင်ဝေထံမှ ယခုလေးတင် ရရှိထားသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားနေသည်။ သူတို့သည် မကြာသေးမီက ဦးတည်ရာမဲ့ ပျံသန်းနေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ အဆုံးအစမဲ့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဤအရာသည် တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခြောက်သွေ့သော်လည်း ဆောင်းရာသီတွင် အလွန်အေးသော ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသူများသည် လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်စွမ်း အားကောင်းကြသည်။

အလွန်အေးမြသော ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်သည့် ဟန်ပင်းကျစ်မှိုသည် အခြားဆေးများနှင့် ရောစပ်လိုက်သောအခါ ထူးခြားသော ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များကို ပြသနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဒဏ်ရာများကိုပင် အလျင်အမြန် ကုသပေးနိုင်သော်လည်း လူအများအပြား ခံနိုင်ရည် မရှိကြပေ၊ ၎င်းတို့နှင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ပါသည်။

"ယန်ယန်း၊ အခုချက်ချင်း ဆေးဆိုင်ကိုသွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ပါ။ ဘာသတင်းရရ ချက်ချင်း ပြန်တင်ပြချေ"

ယန်ယန်က လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပြုကာ "ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်လိုက်ပါမယ်" ဟု ပြောသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် တောင်ပိုင်းမှလူများအပေါ် သူ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေနပ်ဘဲ၊ ကျေနပ်လောက်သော အဖြေကို မပေးနိုင်ပါက အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဆူပူစေနိုင်သည်။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရရှိရန် မျှော်လင့်သည်။ ရှန်ကျင်း တွင် ရှိနေခြင်းကြောင့် သူ၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်တိုင်းသည် အထူးသတိထားရန် လိုအပ်သည်။

တရားရုံးရှိ အရပ်ဘက် အရာရှိများသည် စကားပြောကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ မဟုတ်မမှန်များကိုပင် အမှန်တရားကဲ့သို့ ပြောဆိုနိုင်သည်။

မှားတာ မှန်တာ လှည့်ပတ်ရာတွင် မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူသည် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်သော်လည်း သူ၏ အာဏာကြီးမားမှုကြောင့် အစိုးရသူကို ကြောက်ရွံ့စေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သူ့တွင် တာဝန်များ မရှိပါက ဤအရာများကို အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်နေရန် လိုမည်နည်း။

ရှန်ကျင်း၏ စည်ပင်ဝပြောမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် ကန္တာရ၏ ညနေဆည်းဆာကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ သူသည် သူ၏ သံချပ်ကာကို ချွတ်ပြီး အငြင်းပွားမှုများမှ ဝေးကွာသော လယ်ကွင်းများသို့ ပြန်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၌ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိဦးမည်လား သူ မသိပေ။

...

ဗီလာသို့ ပြန်လာသောလမ်းတွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ဂျင်ဂိုအရွက်များ ဝါလာသည်ကို မြင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေကျနေသော အရွက်များသည် ဤဆောင်းဦးရာသီကို အနည်းငယ် အရောင်အသွေး စုံလင်စေခဲ့သည်။

သူမသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီကိုလည်း ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ဆောင်းဦးနေ့လယ်ပိုင်းသည် အထူးနွေးထွေး၍ ငြိမ်းချမ်းလှသည်။

ဗီလာထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသော ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ ဝယ်လာသော သရေစာများကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် တင်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားခဲ့သည်။

သဘောတူထားသည့်အချိန်အထိ နာရီဝက်သာ ကျန်တော့သောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ ၎င်းတို့၏ ရောက်ရှိမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

တံခါးခေါင်းလောင်းသံမြည်လာသောကြောင့် ပန်းရောင်ဖိနပ် တစ်ရံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဖုန့်ချင်းယီသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"နင်တို့ ရောက်လာပြီလား၊ မြန်မြန် ဝင်လာကြလေ။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် တံခါးဝကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး နှစ်ဦးစလုံး အိမ်ကြီးက အရမ်းကောင်းသောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သူမ၏ လက်ထဲရှိ စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ဖုန့်ချင်းယီအား လှမ်းပေးပြီး "အောင်မလေး၊ ဒါ အရမ်းဇိမ်ကျလွန်းတယ်၊ ဒါ သူဌေးတွေရဲ့ ကမ္ဘာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။

ချွီကျင်းချိုးလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့ထက် အနည်းငယ် ပိုတည်ငြိမ်ခဲ့သည်။

"ချင်းယီ၊ ဒါက စူပါမားကတ်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက နင့်အတွက် ဝယ်လာတဲ့ စပျစ်သီးတွေလေ။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးထံမှ အိတ်များကို ယူလိုက်သည်။

"နင်တို့ကို ငါ ကျွေးပါမယ်လို့ ပြောထားတာကို ဘာလို့ ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာသေးလဲ။"

"ကဲပါ၊ တံခါးဝမှာပဲ မရပ်နေနဲ့တော့၊ မြန်မြန်ဝင်ကြ။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် သတိနှင့် ဝင်လာကြပြီး ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် အားနာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နင်တို့က ဧည့်သည်တွေ၊ သူခိုးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလောက် သတိထားနေစရာ မလိုဘူး"

ဖုန့်ချင်းယီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဧည့်ခန်းရှိ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နိုင်သော ဆိုဖာကို ယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ယောက်ထိုင် တိမ်ဆိုဖာကို အမြဲ လိုချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုက်ဆံနည်းတော့ ဘယ်တော့မှ မဝယ်နိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ ပလ္လင်ပဲ၊ နင်တို့ ကန့်ကွက်စရာရှိလား။"

ချွီကျင်းချိုးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး "မင်း ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ တားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ပြုံးပြီး ချွီကျင်းချိုး ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ "လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေ။ ဘာလုပ်ချင်လဲ လုပ်ကြ၊ အခန်းတွေကိုလည်း လှည့်ပတ်ကြည့်လို့ ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒီည အိပ်လို့လည်း ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိပ်ခန်းက နှစ်ခန်းပဲ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ နှစ်မီတာသာသာ အိပ်ရာပေါ်မှာ အတူအိပ်ရင်လည်း ငါ စိတ်မရှိဘူး"

ရှန်ဟန်ယွဲ့ : "မီတာ သုံးရာ အိပ်ရာ မဖြစ်သင့်ဘူးလား။"

ချွီကျင်းချိုးက "နင်မယ်ရီစူးဝတ္ထုတွေ အရမ်းကို အများကြီး ဖတ်ထားတာပဲ။ မီတာသုံးရာ အကျယ်ရှိတဲ့ အိပ်ရာတဲ့လား။ နင်က ကျောင်းအားကစားကွင်းမှာ အိပ်ဖို့ ပိုသင့်တော်မယ် ထင်တယ်" ဟု ချေပလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါက ဒီတိုင်း ပြောတာပါအေ့။ ရှီရှီ ရောက်လာရင် ငါတို့တွေ နင့်အိမ်ကြီးကို အတူတူ လည်ပတ်ကြည့်လိုက်မယ်"

"အခု အကူအညီ လိုသေးလား။" သူ ဆက်ပြောသည်။ "ကျင်းချိုးနဲ့ ငါက ကူညီဖို့ အဆင်သင့်ပဲ"

ဖုန့်ချင်းယီက မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်သည်၊ "အင်း၊ အဲဒီလိုဆိုရင် နင်တို့နှစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဆေးကြောပေးကြပါလား။"

"အိုကေ၊ သွားကြစို့။" ချွီကျင်းချိုးနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့သည် ဖုန့်ချင်းယီနောက်မှ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး "ဒီမီးဖိုချောင်က အရမ်းမိုက်တယ်၊ ငါ့မှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ" ဟု ပြောသည်။

"ငါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဆေးမယ်၊ ဟန်ယွဲ့၊ နင်က လှီးဖြတ်တာ ကူညီပေးလိုက်။" ချွီကျင်းချိုး က ညွှန်ကြားသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သဘောတူပြီး "ဟုတ်ပြီ၊ ငါက လှီးဖြတ်တာ တော်တော်ကျွမ်းတယ်။ အိမ်မှာဆိုရင် အမေက ဝက်နံရိုးတောင် လှီးခိုင်းသေးတယ်။" ဟု ပြန်ပြောသည်။

နှစ်ယောက်သား ထိထိရောက်ရောက် လုပ်ကိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် ခဏတာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဆန်ဆေးပြီး ညစာအတွက် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။

***