အခန်း ၆၆

အခန်း ( ၆၆ ) – မပြီးဆုံးသေးသော ပန်းချီကား

"ရှီရှီ ဘယ်မှာလဲ။ သူ မရောက်သေးဘူး" ဖုန့်ချင်းယီက ဆန်ဆေးပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က "သူက အမြဲတမ်း အချိန်မှန်ပဲ။ ၅ နာရီ မတိုင်ခင် ၅ မိနစ်တောင် လိုသေးတယ်။" ဟု ပြောသည်။

ချွီကျင်းချိုးက "သူက နောက်ကျ ထိပ်တန်းအကြီးအကဲ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သူ့လိုလူမျိုးတွေက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး ဝင်လာရင်လည်း နောက်မှပဲ" ဟု ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သူမ၏သဘောတူညီချက်ကို ဖော်ပြပြီး "ဟုတ်တယ်။ ဒီလောက် သိတာ ကြာလာပြီ။ သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူက အမြဲတမ်း သခွားသီးလို အေးဆေးနေတာပဲ။ ရည်ရွယ်ချက်ကြီးမားတဲ့သူတွေရဲ့ လက္ခဏာပဲ" ဟု ပြောသည်။

၅ နာရီတိတိတွင် တံခါးခေါင်းလောင်းသံမြည်လာသည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် တံခါးဖွင့်ရန် သွားခဲ့သည်။

လော့ရှီသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ဝိုင်နီတစ်လုံး ကိုင်ထားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမကို ကြိုဆိုပြီး "မြန်မြန်ဝင်လာ။ ဖိနပ်ချွတ်စရာ မလိုဘူး၊ ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထား" ဟု ပြောသည်။

လော့ရှီသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက အနီးရှိ ရေနွေးအိုးကို ညွှန်ပြပြီး "ရေလိုချင်ရင် ယူသောက်နော်။ ငါ မီးဖိုချောင်သွားပြီး ချက်ပြုတ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။

"အိုကေ" လော့ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်နီကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောပြီး လှီးဖြတ်ကာ ဖုန့်ချင်းယီ ချက်ပြုတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"အပင်ပန်းခံပြီး လုပ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက် အခု ဧည့်ခန်းမှာ သွားထိုင်နေလို့ရတယ် ဒါမှမဟုတ် တခြားအခန်းတွေကို ကြည့်လို့ရတယ်၊ ကြိုက်တာလုပ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် နှစ်ယောက်သားကို မီးဖိုချောင်မှ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်တော့သည်။

လော့ရှီ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ရှီရှီ၊ ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ။ အိမ်ကို အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ပြောသည်။

လော့ရှီက ထရပ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ပြီ၊ သွားကြစို့။" ဟု ပြောသည်။

ပထမထပ်တွင် ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ ရေချိုးခန်းနှင့် ထမင်းစားခန်းတို့အပြင် ကျယ်ဝန်းသော လသာဆောင်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။

လသာဆောင်တွင် ထိုင်ခုံတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး အနီးတွင် သစ်သားစားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများ ရှိကာ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အမြဲစိမ်းပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

"ဒါက မိုက်လိုက်တာ။ ဒီမှာ နေ့လယ်လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီး နေရောင်ခြည် ခံလို့ရတယ်" ရှန်ဟန်ယွဲ့က တွဲလောင်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ပြောသည်။

လသာဆောင်တွင် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သုံးယောက်သား အပေါ်ထပ် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။ လသာဆောင်နှင့် စာကြည့်ခန်းမှလွဲ၍ ဒုတိယထပ်သည် အိပ်ခန်းများသာ ဖြစ်သည်။

အခန်းတိုင်းတွင် မတူညီသော အပြင်အဆင်များ ရှိသည်။ သုံးယောက်သားသည် ဧည့်ခန်းများနှင့် စာကြည့်ခန်းများကိုသာ ချောင်းကြည့်ခဲ့ပြီး ဖုန့်ချင်းယီ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ မဝင်ခဲ့ကြပါ။

ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တတိယထပ်သည် ပို၍ ရိုးရှင်းစွာ အလှဆင်ထားပြီး အနုပညာစတူဒီယိုရှိ ပန်းချီကား အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အခန်းအများစုမှာ ဗလာနီးပါး ဖြစ်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် မပြီးဆုံးသေးသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ ချိုးချိုး၊ လာကြည့်ပါဦး။ ချင်းယီ ဒီမှာ ဘယ်သူ့ကို ဆွဲနေတာလဲ။ ဒီလူက တရုတ်ရှေးခေတ်ဝတ်စုံတောင် ဝတ်ထားတယ်"

ချွီကျင်းချိုးက စစ်ဆေးပြီး "မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပုံဖော်ထားပုံရတယ်။ ချင်းယီလည်း နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပရိသတ် ဖြစ်နိုင်မလား။" ဟု မေးသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းပြီး "အဲဒီလို ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ အနုပညာလောကထဲမှာ ရှိနေရင် ငါ သေချာပေါက် သိမှာပဲ။ သူ အဲဒီအသိုင်းအဝိုင်းက မဟုတ်လောက်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

"သူက ဟန်ဖူဝတ်စုံအသိုင်းအဝိုင်းက ဖြစ်နိုင်မလား။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်ရှည်နဲ့ ဟန်ဖူဝတ်စုံနဲ့ဆိုတော့ ရှေးခေတ်မှူးမတ်တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်" ချွီကျင်းချိုးက စဉ်းစားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ချင်းယီက ဟန်ဖူအသိုင်းအဝိုင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ သိပုံမရဘူး..."

"နောက်မှ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်လေ" လော့ရှီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ နောက်မှ ချင်းယီကို မေးကြည့်ရအောင်။ သူ့ကို ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။" ဟု ပြောသည်။

အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သုံးယောက်သား ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ချက်ပြုတ်ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"ချင်းယီ၊ အကူအညီ လိုသေးလား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မလိုဘူး၊ ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေပါ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ငါ ဝယ်လာတဲ့ သရေစာတွေရှိတယ်၊ စားချင်တာ စားကြ" ဟု ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြန်ဖြေသည် "နင့်ရဲ့ အရသာရှိတဲ့ အချက်အပြုတ်လက်ရာတွေကို စားပြီးမှ သရေစာ စားမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဗိုက်ပြည့်သွားလိမ့်မယ်"

"မကြာခင် ရတော့မယ်၊ နည်းနည်းလေးပဲ စောင့်ပါ" ဖုန့်ချင်းယီက အရှိန်မြှင့်ရင်း ပြောသည်။

သူငယ်ချင်းလေးယောက် ဗီလာတွင် စုဝေးကြသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ လော့ရှီက သူမ ယူလာသော ဝိုင်နီပုလင်းကို ဖွင့်ပြီး လူတိုင်းအတွက် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးသည်။

"ဒီဝိုင်က ငါတို့ကို မူးစေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။

လော့ရှီက "အရက်ပါဝင်မှု မများဘူး၊ ဒါကြောင့် မဖြစ်ဘူး" ဟု အာမခံသည်။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့"

လော့ရှီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း သက်သာရာရသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ အရက်ပါဝင်မှု နည်းပါးသော အချိုရည်များမှလွဲ၍ အရက်ကို မသောက်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပွဲ၌ လူတိုင်း စကားပြောကြပြီး ရယ်မောကြသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ချင်းယီ၊ ငါတို့ ခုနတုန်းက နင့်ရဲ့ အနုပညာခန်းကို သွားကြည့်တာ မပြီးသေးတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့တယ်။ နင် ဘယ်သူ့ပုံကို ဆွဲနေတာလဲ။" ဟု မေးသည်။

"...ဘယ်သူ့ကိုမှ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတိုင်း ဆွဲနေတာ" ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့ မပြောခဲ့လျှင် ချင်ယွီချွမ်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ရည်ရွယ်ထားသော သူမ အတော်ကြာ ဆွဲနေသည့် ပန်းချီကားအကြောင်း သူမ မေ့သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အချိန်များစွာ ကျန်သေးသောကြောင့် သူမသည် အပြီးသတ်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အခွင့်အရေးရတိုင်း ဆွဲနေခဲ့သည်။

ချွီကျင်းချိုးက "ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အရမ်းအသက်ဝင်ပုံရတယ်" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။

"အဲဒါက နင် ထင်လို့ပါ။ ငါ အရင်က ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖတ်ဖူးပြီး ဇာတ်ကောင် တစ်ကောင်ရဲ့ ရုပ်ပုံကို စိတ်ကူးနဲ့ မြင်ယောင်ပြီးတော့ ဒီတိုင်း ဆွဲကြည့်တာ" ဖုန့်ချင်းယီက လိမ်ညာပြောလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ သုံးယောက်သား ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။

"နင် ချက်တာ ဒီလောက် အရသာရှိလိမ့်မယ်လို့ ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ နင့်ဆီက နေ့တိုင်း အစားအသောက် ခိုးစားလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ" ရှန်ဟန်ယွဲ့က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ရယ်မောပြီး "နေ့တိုင်းဆိုရင်တော့ နည်းနည်းလွန်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ အားရင် လာလည်လို့ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါက နင်တို့အားလုံးနဲ့အတူ စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ အမြဲ စားဖြစ်နေတာပဲ။ နေ့တိုင်း ချက်နေရင် အချိန်ကုန်လွန်းရာရောက်တယ်"

ချွီကျင်းချိုးက သဘောတူပြီး "ဟုတ်တယ်လေ၊ ချက်ပြုတ်တာက အချိန်ကုန်ရုံတင်မကဘူး၊ အရမ်းလည်း ပင်ပန်းတယ်လေ။ နင်တို့နှစ်ယောက်ရော အိမ်မှာ ချက်ဖြစ်ကြလား။" ဟု မေးသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းပြီး "အိမ်မှာဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တာဝန်က စားဖို့ပဲရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းကန်ဆေးတာကို ငါ တာဝန်ယူတယ်၊ အဲဒါကိုလည်း တကယ် မလုပ်ချင်ပေမဲ့ပေါ့..." ဟု ပြောသည်။

"ချက်တာလည်း မရှိဘူး၊ ပန်းကန်ဆေးတာလည်း မရှိဘူး" လော့ရှီက ပြောသည်။

ချွီကျင်းချိုးက စပ်စုစွာ မေးသည် "ဒါဆို နင်တို့အိမ်မှာ ဘယ်သူ ချက်လဲ ရှီရှီ"

လော့ရှီက "ငါတို့အိမ်မှာ စားဖိုမှူး ရှိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဝိုး၊ နင်တို့အားလုံးက အံ့သြစရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ ချိုးချိုး၊ နင်လည်း ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက လာတာလား။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ခပ်တိုတို မေးလိုက်သည်။

ချွီကျင်းချိုးက ခေါင်းခါယမ်းပြီး "ငါ့မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မိသားစုမှာ တောင်တစ်လုံးတော့ ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဘာ။ တောင်တစ်လုံး။ သတ္တုတွင်းလား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် လော့ရှီတို့သည်လည်း ချွီကျင်းချိုးဘက်သို့ အာရုံစိုက်သွားကြသည်။ ချွီကျင်းချိုးသည် များသောအားဖြင့် အနေအထိုင် သိမ်မွေ့ပြီး သူမအကြောင်း များများ မပြောပြတတ်ပေ။

ချွီကျင်းချိုးက အားနာစွာ ပြုံးပြီး "သတ္တုတွင်း မဟုတ်ဘူး၊ လက်ဖက်စက်ရုံနဲ့ လက်ဖက်တောင်ပဲ" ဟု ပြောသည်။

"အဲဒါ တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ မင်း လက်ဖက်ရည် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု သောက်တာကို ငါတို့ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

ချွီကျင်းချိုးက "ငါ လက်ဖက်ရည် သောက်တာ မကြိုက်ဘူး။ ငါ့လို လက်ဖက်ရည် အရသာ မသိတဲ့သူ သောက်တာကို မိဘတွေက အလဟသ ဖြစ်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်လေ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်က လက်ဖက်ရည်သောက်ရတာကို အတော်လေး နှစ်သက်ပုံရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် သူမအား လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ပို့ပေးရန် ယခင်က စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။

သူမသည် ချွီကျင်းချိုး၏ မိသားစုထံမှ အချို့ မှာယူသင့်ပေမည်။

"ငါ့အဖေက လက်ဖက်ရည် သောက်တာ တော်တော်ကြိုက်တယ်။ နောက်ကျ နင်တို့မိသားစုဆီက ဝယ်ရမယ်ထင်တယ်"

လော့ရှီ: "ငါ့အဖေလည်း ကြိုက်တယ်"

"ငါ့အတွက်လည်း နည်းနည်း ယူလာပေးလို့ မရဘူးလား။ ငါ့အဖေလည်း လက်ဖက်ရည်ကြိုက်ပုံရတယ်" ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဝင်ပြောသည်။

ချွီကျင်းချိုးက "ဝယ်စရာ မလိုဘူး၊ ငါ့အမေကို နည်းနည်း ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ရောက်လာရင် နင်တို့ကို မျှဝေပေးလို့ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ "နင်တို့နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ငါ့မိသားစုက သာမန်ပဲ။ နောက်ကစပြီး နင်တို့ဆီက ရက်ရောတဲ့ ထောက်ပံ့မှုကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

***