အခန်း ၆၇

အခန်း ( ၆၇ ) – အရူးလို ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု

ဖုန့်ချင်းယီက "နင်လည်း သာမန်လောက်တော့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ သိန်းနဲ့ချီတဲ့ ဂိမ်းကီးဘုတ် ဝယ်ထားပြီး နင့်အိုင်ဒေါတွေအတွက် ပရိသတ်ပစ္စည်းတွေမှာ ပိုက်ဆံသုံးပြီး ပွဲတိုင်းလည်း တက်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ နင်က နေ့တိုင်းလိုလို ကမာကောင်နဲ့ ပင်လယ်မျှော့တွေ စားနေတာ။ ငါတို့ထဲမှာ အသုံးအဖြုန်းအများဆုံးက နင်ပဲ" ဟု ချွီကျင်းချိုးက ထပ်ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဝိုင်နီကို တစ်ငုံသောက်ပြီး "ငါ နေ့တိုင်း ကမာကောင်နဲ့ ပင်လယ်မျှော့တွေ မစားပါဘူး။ တခါတလေမှပါ။ ငါ့မိသားစုက ခရိုင်မှာ စားသောက်ဆိုင်သေးသေးလေး ဖွင့်ထားတယ်၊ နောက်ကျ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားမယ်" ဟု ပြောသည်။

"မြန်မြန်စားကြစို့။ ပြီးရင် ရုပ်ရှင် အတူတူ ကြည့်မယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ညနေခင်းအတွက် ရုပ်ရှင်ကို ရွေးချယ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း အစီအစဉ်များသည် အမြဲတမ်း အဆင်မပြေနိုင်ပါ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဝိုင်နီအနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် မူးဝေလာသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လော့ရှီကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လော့ရှီသည် သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ "နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

သို့သော် ဖုန့်ချင်းယီသည် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လော့ရှီသည် ဝိုင်တစ်ဝက်ခွက်အောက် သောက်ပြီး မူးနေသူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်သောကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ချွီကျင်းချိုးက "သူ့ကို အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်သွားပြီး အိပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ကောင်းမလား။" ဟု အကြံပြုသည်။

"သူ မူးနေပြီလား။ ငါတော့ ဘာမှ မခံစားရသေးဘူး။" ရှန်ဟန်ယွဲ့ နားမလည်နိုင်ပါ။

လော့ရှီက "နင်တို့နှစ်ယောက် သူ့ကို သူ့အခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်။ ငါ စားပွဲကို ရှင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် ဖုန့်ချင်းယီကို သူမ၏အခန်းသို့ ခေါ်သွားကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းစေပြီး စောင်ခြုံပေးကာ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

"သူ့ရဲ့ အရက်မသောက်နိုင်ဘူးပဲ။ အစောပိုင်းက ရဲရဲတင်းတင်း သောက်သွားပုံနဲ့ဆို တော်တော်သောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က မှတ်ချက်ချသည်။ "ဒါပေမဲ့ နင်တို့လို ချမ်းသာပြီး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက နေ့တိုင်း အနောက်တိုင်းအစားအစာနဲ့ ဝိုင်နီကို စားသုံးနေကျ ဖြစ်သင့်တယ်။ နှစ်ငုံလောက် သောက်ရုံနဲ့ ဘယ်လို မူးနိုင်မှာလဲ။"

"သူ အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်ကို သွားတာကို နင် ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ။" ချွီကျင်းချိုးက ပြန်ပြောသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က စဉ်းစားပြီး "စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း မမြင်ဖူးဘူး။ လော့ရှီက တစ်ခါက အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင် သွားဖို့ အကြံပြုခဲ့ပေမယ့် ချင်းယီက အဲဒီလို အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာတွေက သူမနဲ့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ပြောလို့ အသားကင်ဆိုင်ကိုပဲ သွားဖြစ်ခဲ့တာ" ဟု ပြောသည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါတို့လေးယောက် အတူတူ အပြင်သွားတိုင်း အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်ကို ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူး"

သူတို့ အောက်ထပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လော့ရှီသည် စားပွဲကို ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က အချိန်ကို ကြည့်သည်။ "ဒီည ဒီမှာပဲ နေကြမလား ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းကို ပြန်ကြမလား။"

"ဒီမှာပဲနေကြစို့။ မနက်မှ သူ့ကို နှိုးကြတာပေါ့" ဖုန့်ချင်းယီသည် မနက်တွင် ထနိုင်မည်မဟုတ်မှာကို ချွီကျင်းချိုးက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

လော့ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "အိုကေ၊ အဲဒီလို လုပ်ကြစို့" ဟု ပြောသည်။

"အခု ရုပ်ရှင်ကြည့်ရအောင်မလား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က နှစ်ယောက်သားကို မေးသည်။

ချွီကျင်းချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ပြီ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လော့ရှီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် နေရာယူပြီးသား ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီ နိုးလာသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဖုန်းကို လှမ်းယူကာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် မျက်နှာကျက်အဖြူကို ငေးကြည့်နေသည်။ "ချင်းယီ၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် "ဒီမှာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း အိပ်နေတာလား။" သူမ၏ အသံသည် နိုးလာကာစနှင့် တူသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မအိပ်ဘူး"

"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ချင်ယွီချွမ်က ဆက်မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "ငါ အိပ်နေတာ"

"...ဒါပေမဲ့ မင်း အခုလေးတင် မအိပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"

ချင်းယီ တစ်ခုခု မှားနေပုံရသည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချင်ယွီချွမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘယ်သူလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်လည်း ဖုန့်ချင်းယီ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည် - သူမ၏ ဆံပင်များသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး ဆံပင်အနည်းငယ်က မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေသည်။

"မင်း အခု ငါ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

ဖုန့်ချင်းယီက တအိအိဖြင့် “ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း သိကြတာလား။" ဟု မေးသည်။

"မင်း အရက်သောက်ခဲ့တာလား။" မူးနေတာအပြင် သူမကို ဘာဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာကို သူ မတွေးတတ်တော့ပေ။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းကို အားပါးတရ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အရက် ဘာမှ မသောက်ဘူး"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ နှာခေါင်းရိုးကို ညှစ်လိုက်သည်။ တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာ။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်နေတာများလား။

"နေမကောင်းဘူးလား။" ဟု သူက မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းကို ဆက်ခါယမ်းနေသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး"

ချင်ယွီချွမ်က "ဒါဆို လှဲအိပ်လိုက်တော့။ မနက်မှ မင်းကို ဖုန်းဆက်မယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်မ မအိပ်ဘူး။ ဒီနေ့ စာသင်ချိန်လည်း မရှိဘူး။ ပန်းချီဆွဲဖို့ သွားရမယ်" ဖုန့်ချင်းယီသည် အိပ်ရာမှ ထရန် ပြင်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ သူမ၏ အခြေအနေဖြင့် သူမသည် ပန်းချီဆွဲချင်သေးသလော။

"လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေးရေ၊ မနက်မှ ဆွဲတော့။ ဒီနေ့ နားလိုက်တော့"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို ပန်းချီဆွဲဖို့ ကူညီရမယ်။ မဟုတ်ရင် မနားဘူး။"

"ကောင်းပါပြီ။ မင်းကို ပန်းချီဆွဲဖို့ ကူညီမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အခု လှဲအိပ်ပြီး စောင်ခြုံရမယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း မိနစ်မပြည့်ခင် သူမ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အရင်ဆုံး ရေချိုးရမယ်"

ချင်ယွီချွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခု သူမနဲ့အတူ ရှိနေရင် ဒီလောက် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။

"မနက်မှ ရေချိုးတော့။ အချိန်တွေ တော်တော်လင့်နေပြီ။ အခု အိပ်သင့်တယ်..."

အတော်ကြာ တိုက်တွန်းပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန့်ချင်းယီကို လှဲအိပ်စေကာ အိပ်စေနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဤအခြေအနေသည် သူ၏ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်ခဲဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ အရက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မသောက်ရန် သတိပေးရမည်။

သူမ မူးနေချိန်တွင် ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်း ချော့မြှူရန် ခက်ခဲသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၆ နာရီတိတိတွင် ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီကို အသံဖြင့် ဖုန်းခေါ်ကာ နှိုးခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီး ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။ "၆ နာရီတောင် ရှိနေပြီ။ ရှင်ကျွန်မကို ၅ နာရီမှာ ခေါ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"

"... မနေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမကိုယ်သူမ ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝတ်မလဲဘဲ အိပ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမသည် အတူနေသူများနှင့် ညစာစားခဲ့သည်ကို မှတ်မိသော်လည်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

"မနေ့ညက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညစာစားပြီးတော့ အိပ်လိုက်တာပဲ။ တခြား တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သေးလို့လား။"

သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီး အရာအားလုံးကို မေ့သွားခဲ့သည်။

"မနေ့ညက အရက်သောက်ခဲ့လား။" ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဝိုင်နီခွက်ကလေးကို သတိရသွားသည်။ သူမသည် နှစ်ငုံ သုံးငုံသာ သောက်ခဲ့သည်။

"နည်းနည်း သောက်ခဲ့တယ်။ ရှင် ဘယ်လိုသိလဲ။"

"နောက်နောင် မသောက်နဲ့တော့" သူက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် မကိုင်တွယ်နိုင်မှာကို ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "အရက်ပါဝင်မှု နည်းတဲ့ ဝိုင်နီနည်းနည်းလေးပဲလေ။ အဲ့တာက အလှအပနဲ့ အာဟာရအတွက်တောင် ကောင်းသေးတယ်။"

"ဒါဆို မနေ့ညက အရက်သောက်ပြီးနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မင်း မမှတ်မိဘူးလား။" ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ မသိသော တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လေသလားဟု တွေးကာ သူမ၏ နားထင်များကို ဖိလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု မှတ်မိသင့်သလား။"

ချင်ယွီချွမ်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မမှတ်မိရင်လည်း ရပါတယ်။ နောက်နောင် အရက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘာကိုမှ မထိနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းက သိပ်မကောင်းဘူး။" ဟု ပြောသည်။

သူမ မူးနေချိန်တွင် သူ့ကို မသင့်လျော်သော စကားများ ပြောခဲ့လေသလား။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မှတ်တမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ မူးနေလျက်နှင့် ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို မည်သို့ ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သနည်း။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို မပြောသင့်တဲ့ စကားတစ်ခုခု ပြောခဲ့မိလား။"

ချွင်ယွီချွမ် : "ဘာ မပြောသင့်တာလဲ။"

"...ကျွန်မ ပုံမှန်အားဖြင့် မသောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက လော့ရှီက ဝိုင်နီတစ်လုံး ယူလာပြီး ကျွန်မတို့အားလုံး စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့ ပြောလို့ နည်းနည်း သောက်လိုက်တာ"

"တကယ် နည်းနည်းလေးပဲ သောက်ခဲ့တာပါ၊ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်"

သူမသည် အရက်ခံနိုင်ရည် အလွန်နည်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ မနေ့ညက သူတို့ ဘာပြောခဲ့ကြလဲဆိုတာကို သူက သူမကို တိုက်ရိုက် မပြောပြနိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဒါမှ သူမ နားလည်နိုင်မှာပေါ့။

***