အခန်း ၆၈

အခန်း ( ၆၈ ) – ရွှမ်းယွမ်ဧည့်ခံပွဲ

"မနေ့ညက ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘာတွေပြောခဲ့လဲ ပြောပြပါဦး"

ချင်ယွီချွမ်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပန်းချီဆွဲချင်လို့ အော်ဟစ်ဆူညံနေတာပဲ"

"...အော်ဟစ်ဆူညံနေတာလား။" သူမ မူးနေချိန်မှာ ကလေးဆန်ခဲ့တာလား။

"ဖြစ်ပြီးတာတွေ ဖြစ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အများကြီး မတွေးနဲ့တော့။ အခု မြန်မြန်ထပြီး မနက်စာစားတော့။ ဒီမနက် မင်းလွတ်သွားတဲ့ အတန်းကို ဒီည ပြန်သင်ပေးမယ်။ နောက်နောင် အရက်မသောက်နဲ့တော့" ချင်ယွီချွမ်က ညွှန်ကြားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ" ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းချပြီးနောက် အလျင်အမြန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

မနေ့ညက သူမ ဘာတွေ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ သူမ မသိခဲ့ပါ။ သူမ အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် မျက်နှာသစ်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။ တံခါးဝမှ လျှောက်ထွက်လာသည်နှင့် လော့ရှီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နိုးလာပြီလား။ ဘယ်လိုနေလဲ။"

"အဆင်ပြေပါတယ်" ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။

"တော်သေးတာပေါ့။ နင် ဒီလောက်တောင် မသောက်နိုင်မှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး။" လော့ရှီက တောင်းပန်စကား ဆိုသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည် "နင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အရက်ခံနိုင်ရည်အားက အဲဒီလောက် နည်းမယ်လို့လည်း မသိခဲ့ဘူး။ ကျန်နှစ်ယောက်ရော နိုးပြီလား။"

လော့ရှီ: "ငါ အခုပဲ သူတို့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အောက်ထပ်ဆင်းပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြစို့"

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် လော့ရှီတို့သည် ဧည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားကြပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သရေစာများ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မနေ့ညက ရုပ်ရှင်ကြည့်ချိန်သည် အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းခဲ့မည်ဟု ညွှန်ပြနေသည်။

သူမ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်သောကြောင့် တော်သေးသည်၊ မဟုတ်ပါက တကယ်ပင် အနေရခက်လိမ့်မည်။

လူများကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ကြားပြီး သူမကိုယ်တိုင် မူးသွားခြင်း - ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးသည် သူမ၌သာ ဖြစ်ပျက်နိုင်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်လာပြီး ဖုန့်ချင်းယီကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုကြသည်။ သူမ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။

"ချင်းယီ၊ နင့်ရဲ့ အရက်ခံနိုင်ရည် အဲဒီလောက် နည်းမယ်လို့ ငါတို့ တကယ် မသိခဲ့ဘူး။ ကျင်းချိုးနဲ့ ငါလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ကို နှစ်ခွက်စီ သောက်တာ အဆင်ပြေတယ်"

"မနေ့က နှစ်ငုံလောက် သောက်ပြီးတာနဲ့ နင် မေ့လဲသွားပုံရတယ်။ နောက်နောင် မသောက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးလိုစိတ် မရှိပါ။

"သိတယ်၊ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မသောက်တော့ဘူး။ မြန်မြန်ထပြီး မနက်စာ အတူတူ သွားစားကြစို့"

...

ရှန်ကျင်း၊ ကျီရှီ ဆေးခန်း။

ယန်ယန်သည် ဆေးခန်းမှ သမားတော်ထံမှ ဟန်ပင်းကျစ်မှိုအတွက် ဈေးကြီးပေးဝယ်သူအကြောင်း အချက်အလက်အချို့ ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ သံသယများကို အတည်ပြုရန် ယန်ယန်သည် ကျီရှီဆေးခန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် သုံးရက်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဟန်ပင်းကျစ်မှိုကို ကြားခံတစ်ဦးမှတဆင့် ဆေးခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးဖြစ်သည်။ ယခု ၎င်းတို့သည် ဆေးလာယူမည့်သူကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မရောက်လာသေးတာလဲ။

ယန်ယန်သည် အစပိုင်းတွင် ပြန်လည်သတင်းပို့ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့လူတွေက လက်ရှိမှာ နေရာအနှံ့အပြားမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဒီမှာ သူ့တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူထားရတာကိုး။

သူ ထွက်ခွာရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ၏တာဝန်ကို လွှဲပြောင်းယူမည့်သူ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ယန် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေချိန်တွင် သမားတော်ပြောခဲ့သော အနားကျယ် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့် လူကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ယန်သည် ဤသူကို လျှို့ဝှက်စွာ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရာ မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်သို့ ဦးတည်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် ဖျားနာမှုကြောင့် မျက်စိကွယ်ပြီးနောက် သူ့အိမ်တော်တွင်သာ နေထိုင်ကာ ဧည့်သည်အားလုံးကို ငြင်းပယ်ပြီး ဘယ်တော့မှ အိမ်ပြင်မထွက်တော့ပေ။

ယန်ယန်သည် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အနည်းငယ် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်မှ လူများကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။

သူသည် အိမ်တော်ရှိ အစောင့်များအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပါ။

ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် ယခုအခါ အာဏာမရှိသော မင်းသားတစ်ပါးသာ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူသည် ရှန်ကျင်း တွင် တောက်ပသော အရှိန်အဝါရှိခဲ့သည်။

သူသည် စာပေနှင့် စစ်ရေးနှစ်ရပ်စလုံးတွင် ထူးချွန်ပြီး သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်ကြောင့် ရှန်ကျင်းတွင် မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရန် အိပ်မက်မက်သူ အမျိုးသမီး မရှားပါးခဲ့ပေ။

သို့သော် အချိန်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကံကြမ္မာသည် ရက်စက်ခဲ့သည်။ သို့တိုင် ယန်ယန်သည် ဤသူသည် လျှော့တွက်၍မရသောသူဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်တော်သို့ ပြန်ကာ ချင်ယွီချွမ်ထံ သတင်းပို့ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဟန်ပင်းကျစ်မှိုရှာဖွေနေသူသည် မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားကြောင်း သိရသောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် စဉ်းစားဟန် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ဆေးပညာရှင် မဟုတ်သော်လည်း ရွှမ်းယွမ်ယန်၏ မျက်လုံးများကို ကုသမည်ဆိုလျှင်ပင် ဆေးအာနိသင် ပျော့ပျောင်းသော ဆေးပင်များကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ ဟန်ပင်းကျစ်မှိုသည် သူ့အတွက် သင့်လျော်မည် မဟုတ်ပေ။

သူကိုယ်တိုင် မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရမည့်ပုံရသည်။ တွေ့ဆုံသောအခါ သူ့ကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ မသိပါ။

ရှန်ကွမ်းယီ၊ ချူစစ်ရှင်း၊ ရှုလီယန်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချင်ယွီချွမ်၏ ရွှမ်းယွမ်ယန်နှင့် ဆက်ဆံရေးသည် အမှန်တကယ် ပိုရင်းနှီးခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား စိတ်သဘောထား တူကြပြီး မကြာခဏ အတူတူ ကစားကာ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ကြပြီး နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် မျက်စိကွယ်ပြီးကတည်းက ဧည့်တွေ့လက်မခံဘဲ တံခါးပိတ်ထားခဲ့သည်။ ချင်ယွီချွမ်၏ ခြေလက်များ တုပ်နှောင်ခံထားရသောကြောင့် နှစ်ယောက်သား ငါးနှစ်ကြာ မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် ယခု ဘယ်လိုနေလဲ သူတွေးမိသည်။

"ငါကိုယ်တိုင် မင်းသားရှန်းရဲ့ အိမ်တော်ကို သွားမယ်။ မင်းက မြို့ထဲမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးတာကို ဆက်လုပ်ပါ" ချင်ယွီချွမ်က ပြောသည်။

"နားလည်ပါပြီ" ယန်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူ့ထံတွင် အချိန်များများ မကျန်တော့ဘဲ ဤအရာ၏ အရင်းအမြစ်ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ယိုယွင်းနေသော အခြေအနေတွင် ရှိသည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန် နေထိုင်သော ခြံဝင်းမှလွဲ၍ အခြားသော ခြံဝင်းများတွင် မြက်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေသည်။

ကြွေနေသော ရော်ရွက်ဝါများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ထိုနေရာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးမှ တင်းတင်းပိတ်ထားသော တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အသံကြားသောအခါ အတွင်းမှ လူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ "ဝင်လာခဲ့ပါ"

ချင်ယွီချွမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ယွီချွမ်၊ မင်း ရောက်လာပြီလား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မတုံ့ပြန်ဘဲ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန် : "ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ။"

"မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီ" ချင်ယွီချွမ်က အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောသည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန် : "ဟုတ်တယ်၊ တော်တော်ကြာပြီ"

နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းယွမ်ယန်က စကားစပြောသည်။

"ဒီနေ့ ယွီချွမ်ကို ဘာက ခေါ်လာတာလဲ။"

ချွင်ယွီချွမ် : "ငါ ကိစ္စတချို့ကို စုံစမ်းနေတယ်။ သံသယရှိသူတစ်ယောက် မင်းရဲ့ အိမ်တော်ထဲကို ဝင်သွားလို့ လာကြည့်တာ"

"မင်းက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကလူတွေကို စုံစမ်းနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ယိုယွင်းနေတဲ့ မင်းသားရှန်းရဲ့ အိမ်တော်မှာ မင်းရှာနေတဲ့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"

"သူတို့အကြောင်း သိချင်ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အိမ်တော်ကို သွားလည်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ရွှမ်းယွမ်ယန် ထိုသို့ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွီချွမ်က "မင်း တစ်ခုခု သိထားတာလား" ဟု မေးသည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန် : "ဒီလို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတော့ ငါ ဘာများ သိနိုင်မှာလဲ။ ယွီချွမ်မှာ တခြားကိစ္စ မရှိရင် မြန်မြန် ထွက်သွားသင့်တယ်"

"တခါတလေ မျက်စိမှိတ် နားပိတ်ထားတာက သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဂရုစိုက်ပါ"

ချင်ယွီချွမ် အခန်းထဲက လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် တံခါးသည် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် ဤနှစ်များအတွင်း အတော်လေး အဆင်ပြေနေပုံရသည်။ သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်အချိန်မှ တောက်ပမှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဒါ ကောင်းပါတယ်။

သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။

သူပြောခဲ့သော အမတ်ချုပ်ကြီး၏ အိမ်တော်တွင် ချင်ယွီချွမ် ရှာဖွေနေသော အဖြေများ တကယ် ရှိနေမည်လား။

ချင်ယွီချွမ်သည် မင်းသားရှန်း၏ အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် ကုလားထိုင်မှ ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လွင့်မျောနေသော အရွက်များကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းသားလေး၊ ဘာလို့ စစ်သူကြီးကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အိမ်တော်အကြောင်း အသိပေးခဲ့တာလဲ။ ခြုံပုတ်ကို ရိုက်ပြီး မြွေကို လန့်စေသလို မဖြစ်ဘူးလား" ရွှမ်းယွမ်ယန်၏ အစောင့် မင်ကျို့က ရှုပ်ထွေးစွာ မေးသည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန်က တိုးတိုးလေး ရယ်ပြီး "သူ့ကို ကူညီပေးတာက ငါ့ကိုလည်း မထိခိုက်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။"

မင်ကျို့ : "ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးရဲ့ တည်ရှိမှုက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး"

ရွှမ်းယွမ်ယန် : "သူက ထျန်းချီအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ သူ မရှိရင် အနည်းဆုံး အခုအချိန်မှာတော့ အရာရာ အဆင်မပြေဘူး"

"ဒါ့အပြင် သူ့နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်လူတွေ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး။ သူ့ကို ကူညီခြင်းအားဖြင့် ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ကူညီရာရောက်တယ်။"

***