အခန်း ၇၀

အခန်း ( ၇၀ ) – သူမကို တစ်နေ့လောက် မတွေ့ရတာက သုံးလလောက် ကြာမြင့်တယ်လို့ ခံစားရတယ်

"နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အတော်ကြာပြီ"

"စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ လှည့်စားခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တမ်း လှည့်စားခံရရင် ငါကပဲ သူ့ကို လှည့်စားမိတယ်လို့ဆိုနိုင်တယ်။"

တခါတလေ သူမသည် လိုချင်လျှင် ချင်ယွီချွမ်ကို လှည့်စားပြီး ချမ်းသာလာနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့မိသားစုက ပန်းကန်တွေနဲ့ အမျိုးမျိုးသော အရာဝတ္ထုတွေက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ သူမ ရောင်းလိုက်ရင် တစ်သက်လုံး အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

ချွီကျင်းချိုးက ခန့်မှန်းချက်ထုတ်သည်။ "သူက ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလား။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ငါ ခန့်မှန်းရရင် ယောက်ျားလေးပဲ။ မိန်းကလေးဆိုရင် ဘာပြောစရာ ရှိမှာလဲ။" ဟု ပြောသည်။

"အွန်လိုင်းလုံခြုံရေးကို သတိထားပြီး အင်တာနက်လိမ်လည်မှုတွေကိုလည်း သတိထား" လော့ရှီက သူမ၏ ပုံမှန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက "မင်း ဘာဆိုလိုလဲ ငါသိပါတယ်၊ ငါ သတိထားပါမယ်" ဟု ပြောသည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူသည် တစ်ခုခုကို ဂရုစိုက်စရာရှိသည်ဟု တွေးနေသည်။

သူသည် အရမ်းတော်ပြီး အစောင့်များက သူ့နောက်လိုက်နေကာ သူ၏ အလုပ်သည်ပင် စစ်သူကြီး ဖြစ်သည်။ သူ အဲဒီလောက် အားနည်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမသည် အများကြီး စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ လုပ်စရာရှိတာကို လုပ်ပြီး သူ့မက်ဆေ့ချ်ကို စောင့်နေသင့်သည်။

စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် ရင်ပြင်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စစ်ဆေးနေသော်လည်း ၎င်းသည် အဆင့်မြှင့်တင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့ ဆက်သွယ်နိုင်မလဲ သူ မသိပါ။

ဒီဖုန်းက ဘာများ ကောင်းလို့ အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်တာလဲ။ တကယ်ပဲ ခမ်းနားတဲ့အရာတစ်ခုအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မှာလား။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီးငယ် ယခု ဘာလုပ်နေသည်ကိုလည်း မသိပါ။ ဤအချိန်တွင် သူမ နေ့လယ်စာ စားနေသင့်သည်။

အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော ယန်ယန်သည် ယန်ချီကို တို့လိုက်ပြီး "ယန်ချီ၊ စစ်သူကြီး ဘာဖြစ်နေတယ်လို့ မင်းထင်လဲ။" ဟု မေးသည်။

"တကယ်ဆိုရင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေရဲ့ တည်နေရာကို ငါတို့ တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ စစ်သူကြီး ပျော်ရွှင်နေသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရတာလဲ။"

ယန်ချီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး "မိန်းကလေးချင်းယီနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"စစ်သူကြီးနဲ့ မိန်းကလေးချင်းယီ ရန်ဖြစ်တယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးမလား။" ယန်ယန်က ပြောသည်။

ယန်ချီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "စစ်သူကြီး ဘယ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်တာကို မင်း မြင်ဖူးလို့လဲ။" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ဘယ်သူသိမလဲ။ စစ်သူကြီးက သူ့ရဲ့ သေတ္တာလေးကိုပဲ ကြည့်နေတာလေ။"

"သူ မိန်းကလေးချင်းယီကို စိတ်မချမ်းသာအောင် လုပ်ခဲ့လို့ သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ယန်က မိန်းကလေးချင်းယီသည် ထိုသေတ္တာလေးထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပုံရသောကြောင့် ဤသည် အဖြစ်နိုင်ဆုံး ခန့်မှန်းချက်ဟု ထင်သည်။

ယန်ချီလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ပြီး "ဒါဆို စစ်သူကြီးကို ကူညီဖို့ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲလို့ မင်းထင်လဲ။" ဟု မေးသည်။

ယန်ယန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးအတွက် ပုံပြင်စာအုပ်တချို့ မြို့ထဲကနေ သွားဝယ်ရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးနေတာ"

"ပိုင်ဝေက အဲဒါတွေကို ဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။ သူတို့က စစ်သူကြီးကို မိန်းကလေးချင်းယီကို ချော့မြှူဖို့ ကူညီနိုင်မယ်ထင်တယ်"

"ပုံပြင်စာအုပ်တွေ။ အဲဒီလို လုပ်ကြံဇာတ်လမ်းတွေက ယုံကြည်ရရဲ့လား။" ယန်ချီမှာ သံသယအချို့ ရှိနေသည်။

ယန်ယန်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး "ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားကြည့်ရုံပဲ" ဟု ပြောသည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့ ပေးအပ်သော ပုံပြင်စာအုပ်များနှင့် စာအုပ်ငယ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သူ့စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွီချွမ်က "ဒါတွေ ဘာအတွက်လဲ။" ဟု မေးသည်။

ယန်ယန်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "စစ်သူကြီး၊ ကြည့်ပါဦး။ ဒါတွေက စစ်သူကြီးရဲ့ လက်ရှိပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ သေချာပေါက် ကူညီပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ၏ လက်ရှိပြဿနာသည် သူတို့ ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ဘာလုပ်နေကြသည်ကို သူ မသိပါ။

ချင်ယွီချွမ်သည် စာအုပ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပထမစာမျက်နှာကို အမြန်ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ယန်၏ မျက်နှာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"မင်း အသက်ရှင်ရတာ ပျင်းနေတာလား။"

ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် စာအုပ်ငယ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလားဟု တွေးကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယန်ယန်သည် စာအုပ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ယန်ချီထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဒါမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။

လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်လျှင်ပင် စစ်သူကြီး မိန်းကလေးချင်းယီနှင့် လက်ထပ်ပြီးမှ ပေးသင့်သည်၊ သူ့ဘာသာ လေ့ကျင့်ရန် မဟုတ်ပါ။

"စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ။ သူ ဝယ်တာပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး"

ယန်ချီလည်း စာအုပ်ကိုကြည့်ပြီး အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ။ စာအုပ်ရောင်းတဲ့သူက ဒီစာအုပ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ကို အလကား ပေးလိုက်တာ..."

"ထွက်သွား။" ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ဒီနှစ်ယောက်က တော်တော် အားနေပုံပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို တာဝန်တွေ ပိုပေးဖို့ လိုနေပုံရတယ်။

ယန်ယန်သည် ယန်ချီကို စာကြည့်ခန်းမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။

"ဒါမျိုး ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီထဲ ရောက်သွားတာလဲ။"

ယန်ချီ : "စာအုပ်ရောင်းတဲ့သူက ငါတို့ကို ပေးလိုက်တာလေ။"

"စစ်သူကြီးက ငါတို့ ဒီလိုစာအုပ်မျိုး ပေးလို့ အောက်တန်းကျတယ်လို့ ထင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။" ယန်ယန်က ပြောသည်။

ယန်ချီ : "ငါ မှားမနေဘူးဆိုရင် ဒါ မင်းရဲ့ အကြံပဲ"

"ငါ့အကြံတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်တွေ ဝယ်တာ မင်းလေ။ မင်း အရင် စစ်ဆေးမကြည့်ဘူးလား။"

ဒါကို သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။

ယန်ချီသည် သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသေချာပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ၎င်းကို ယန်ယန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယန်ယန်သည် အာလူးပူကဲ့သို့ စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ ၎င်းကို မီးရှို့ရန် သီးခြားနေရာတစ်ခုကို အထူးရှာဖွေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ဝေသည် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးလုပ်နေသော ယန်ယန်ကို မြင်လိုက်ပြီး နောက်ကနေ သူ့ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ယန်ယန်၊ ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ယန်ယန်က ထရပ်လိုက်ပြီး "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး... ဘာမှ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဝေသည် ယန်ယန်၏ ရင်ခွင်၌ ဝှက်ထားရန် ကြိုးစားနေသော စာအုပ်ကို သတိပြုမိသည်။

"ဒါ ဘာလဲ။ ပုံပြင်စာအုပ်အသစ်လား။ ငါ ကြည့်ချင်တယ်။"

ယန်ယန်တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ဒါ ပုံပြင်စာအုပ် မဟုတ်ဘူး။ မင်း မကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဖတ်ချင်ရင် နောက်ရက်မှ တစ်အုပ် ဝယ်ပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။

ယန်ယန်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ဝေသည် တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ခန့်မှန်းကာ သူ့ရင်ခွင်မှ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ယန်ယန်သည် ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ပိုင်ဝေကို နာကျင်စေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အင်အားများများ မသုံးခဲ့ပါ။

"ပိုင်ဝေ၊ မကြည့်နဲ့၊ အဲ့တာက..."

ယန်ယန် ပြောလို့မပြီးသေးခင်မှာ ပိုင်ဝေက ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိပြီးပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပိုင်ဝေ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး စာအုပ်ကို ယန်ယန်ထံ အမြန် ပြန်ပစ်လိုက်သည်။

"ရှင် လူယုတ်မာ"

ပိုင်ဝေ နောက်ဆုတ်သွားစဉ် ယန်ယန်က အော်ဟစ်ရှင်းပြသည်။ "ပိုင်ဝေ၊ ဒါက ယန်ချီ ဝယ်တာပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး"

"ရှင့်ကို မယုံဘူး၊ ရှင့်ကို မယုံဘူး" ပိုင်ဝေက နားကို ပိတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် သူ့ကို မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်ခဲ့သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အဲဒီလို ပုံတွေကို သူ ဘယ်လို ကြည့်နိုင်မှာလဲ။

ယန်ယန်သည် စာအုပ်လေးကို ကောက်ယူကာ ဒေါသတကြီး မီးရှို့လိုက်ပြီး ယန်ချီကို ပိုင်ဝေက သူ့ကို လူယုတ်မာဟု ထင်စေသောကြောင့် အပြစ်တင်ခဲ့သည်။

သူသည် အခြေအနေကို တကယ် မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း နောက်ရက်တွင် သူမနှင့် သွားရောက် ရှင်းလင်းပြရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိပါ။

ယန်ယန်နှင့် ယန်ချီတို့က သူ့စားပွဲပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော စျေးပေါသော စာအုပ်ငယ်များကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွီချွမ်သည် အနည်းငယ် လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ လျှို့ဝှက်ရေးရာများတွင် ဆင်းရဲသော ပညာရှင်များနှင့် သူဌေးသမီးတို့၏ လျှို့ဝှက်စွာ ပေးကမ်းခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း၊ ကျရှုံးသော ပညာရှင်နှင့် မြေခွေးဝိညာဉ်တို့၏ အချစ်နှင့် အမုန်းတို့ဖြင့် ရစ်ပတ်နေသော ...

ချင်ယွီချွမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူသည် ထိုသို့သော ရိုးရာပုံပြင်စာအုပ်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ရှန်ကျင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော စာအုပ်များ ရေပန်းစားနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် ဤအရာများကို သူ့အား ပေးခြင်းဖြင့် ဘာကို ရည်ရွယ်နေကြသနည်း။ သူတို့သည် သူ့အား ဒီစာအုပ်ထဲကကဲ့သို့ တုပစေလိုကြသလော။

ချင်ယွီချွမ်သည် ထိုစာအုပ်များကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် စာအုပ်စင်၏ အဝေးဆုံးထောင့်တွင် ထားလိုက်သည်။

ထိုရှည်လျားသော အချစ်ဝတ္ထုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ ပေးခဲ့သော စာအုပ်များသည် ပို၍ သင့်လျော်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ထိုစာအုပ်များတွင် သူနားမလည်သော အကြောင်းအရာများစွာ ပါဝင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဤအချစ်ဝတ္ထုများထက် ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။

ဤဖုန်းသည် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် မည်မျှကြာမည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူမကို မမြင်ရသော တစ်ရက်သည် သူ့အတွက် သုံးလတာ ရှည်ကြာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

***