အခန်း ၇၁

အခန်း ( ၇၁ ) – ကိုယ် မင်းကို လွမ်းတယ်

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်နှင့် သူမ၏ စကားပြောခန်းကို ငေးကြည့်နေပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံး အဆက်အသွယ်မှ တစ်ပတ်ကြာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်လည်ပတ်နေသော်လည်း သူမ၏ နေ့စဉ်အတန်းများကို ကြိုးကြိုးစားစား တက်ရောက်နေသော်လည်း တစ်ခုခု လွဲမှားနေသလိုမျိုး ဝမ်းနည်းကြေကွဲသော ခံစားချက်သည် သူမထံ၌ တည်ရှိနေသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားဗီရိုတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရိုးရာဝတ်စုံနှင့် ဆံထိုးများ ထည့်ထားသော သေတ္တာကို ကြည့်ရင်း ဖုန့်ချင်းယီ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ကျဆင်းသွားသည်။

ဤအရာများ မရှိပါက သူမသည် အရင်က အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပေသည်။

သူသည် တကယ်ပင် တည်ရှိသည်။ သူမသည် ထိုနေ့က သူ့ကို ခိုးရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများကိုပင် သူမ၏ ဓာတ်ပုံအယ်ဘမ်တွင် သိမ်းထားသည်။

အနုပညာခန်းတွင် သူမ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်နေသော မွေးနေ့လက်ဆောင်သည် ပြီးလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်အချိန် ပြန်ဆက်သွယ်နိုင်မည်ကို မသိပါ။

သူမသည် နေ့တိုင်း သူ့ကို နှုတ်ခွန်းဆက်ခြင်းနှင့် သူ့အား အဆုံးမရှိ စကားပြောခြင်းတို့ကို အသားကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ အသေးအဖွဲဇာတ်လမ်းများကို စိတ်ရှည်ရှည် နားထောင်ပြီး သူမ အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့သောအခါ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အကြံဉာဏ်များ ပေးလိမ့်မည်။

သူမ ယုံကြည်မှု လျော့နည်းသောအခါ အားပေးပြီး စိတ်ဆိုးသောအခါ စိတ်ရှည်ရှည် ချော့မြှူပေးလိမ့်မည်။

မသိမသာပင် သူသည် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် အမှတ်စနစ်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားပြီး မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်း နယ်နိမိတ်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုနေ့က ပွေ့ဖက်ခြင်းနှင့် သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထင်းရှူးရနံ့သင်းသင်းကို ပြန်လည်သတိရနေခဲ့မိသည်။

ဤသည်မှာ သူမ အရင်က မခံစားဖူးသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျောင်းသင်ရိုးညွှန်းတမ်းသည် အရင်ကထက် ပို၍ အလုပ်များသော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီသည် နေ့စဉ် အားအင်အပြည့်ရှိပြီး သူမ၏ အချိန်ကို အပြည့်အဝ စီစဉ်နိုင်ခဲ့သည်။

လော့ရှီ၊ ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် သူမထံ၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။

လေးယောက်သား တစ်နှစ်လောက် အတူနေထိုင်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ချင်းယီကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။

သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် အရင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ကြိုးစားအားထုတ်ပုံကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူတို့ အတူတူ အဆောင်သို့ ပြန်သောအခါ လူတိုင်း စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသော်လည်း သူမ မပါဝင်ဘဲ သူမ၏ လေ့လာမှုများကို တိတ်တဆိတ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ချင်းယီ၊ နင်က ငါတို့ အဆောင်မှာ အတော်ဆုံးလို့ ငါ ဒီမှာ ကြေညာလိုက်တယ်။ အခုတလော နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်တောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရတာလဲ။" ဟု ပြောသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ ပျင်းလို့ စာပိုဖတ်နေတာပါ" ဖုန့်ချင်းယီက မော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် လော့ရှီထံ လျှို့ဝှက်မက်ဆေ့ချ်ပို့ကာ ဖုန့်ချင်းယီနှင့် စကားပြောရန် အချိန်ရှာခိုင်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ သီးသန့်စကားပြောဆိုမှုမှာ မကျွမ်းကျင်ဘူးလေ၊ လော့ရှီက အဆောင်မှာ အာဏာအရှိဆုံးဆိုတော့ သူမက စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အဲဒီတာဝန်ကို လွှဲအပ်လိုက်တယ်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမကို လော့ရှီက ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခေါ်သွားသောကြောင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ။"

လော့ရှီက “အခုတလော နင့်ဆီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလာခဲ့သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။

လော့ရှီက "အရင်က နင်ပြောခဲ့တဲ့ အွန်လိုင်းသူငယ်ချင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား။" ဟု မေးသည်။

"...သူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။"

"တကယ်လား။ ငါ မယုံဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက်ကြား ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ပြောပြပါဦး။"

လော့ရှီရှေ့တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် လျှို့ဝှက်နိုင်တာ မရှိဘူးဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏ အပြုအမူနှင့် အမူအရာများမှ အရာအားလုံးကို သူမ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

"ငါတို့ အွန်လိုင်းမှာပဲ တွေ့တာ၊ ခဏလောက် စကားပြောကြတယ်၊ သူက တကယ် ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်လိုပဲ။"

"ပြီးတော့ ငါတို့က နေ့စဉ်ဘဝအကြောင်းတွေ ဆက်ပြောနေကြတာ၊ ငါ အခက်အခဲတွေ ကြုံရတဲ့အခါ သူက ဖြေရှင်းနည်းတွေ ရှာဖွေဖို့ ကူညီပေးတယ်။"

"ဒီတစ်ခါ ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိဘူး၊ ရုတ်တရက် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ်။ သူ့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရတော့လို့ နည်းနည်း စိတ်ပူနေတာ"

လော့ရှီသည် အွန်လိုင်းကိစ္စများအပေါ် အမြဲတမ်း သံသယရှိသည်။

"သူက နင့်ကို တမင် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ နင် သေချာရဲ့လား။"

"သူ အဲလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဖုန့်ချင်းယီက သေချာစွာ ပြောသည်။ သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြလျှင်ပင် သူသည် အနည်းဆုံး အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

လော့ရှီသည် ဖုန့်ချင်းယီကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်။ "နင် သူ့ကို သဘောကျနေပြီလား။"

"ဘာ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီကိုယ်တိုင်လည်း သူ့အပေါ် သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားမလည်နိုင်ပါ။ သူမသည် သူ့ကို သေချာပေါက် သဘောကျသော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။ သူမတို့သည် သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်သည်။

"သူငယ်ချင်းတွေပဲလား။" လော့ရှီက ဖုန့်ချင်းယီ၏ လက်ရှိအပြုအမူသည် ရည်းစားနှင့် လမ်းခွဲလိုက်သူတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ထင်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေပဲ" ဟု ပြောသည်။

လော့ရှီသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ စကားများကို မယုံကြည်ပါ။ ၎င်းတို့သည် သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်လျှင် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ပုံမှန်ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် သူမသည် ဤကာလအတွင်း ထင်ရှားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မပြခဲ့ပါ။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းသည် ဘေးဥပဒ် တစ်ခုခုနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ကြောင်း သူမ သိသင့်သည်။

သူမသည် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရမည့်သူနှင့် မတူသောကြောင့် လိမ်လည်ခံရခြင်းကို ပယ်ချနိုင်သည်။

သူမသည် ဤအွန်လိုင်းသူငယ်ချင်းကို သဘောကျသွားသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

သူမ၏ ဤအွန်လိုင်းသူငယ်ချင်းသည် မည်သို့သောသူဖြစ်မည်ကို သူမ တွေးနေမိသည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ သူသည် အလွန်ယုံကြည်ရသူနှင့် မတူဘဲ အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"သူ့အကြောင်း တခြား ဘာတွေ တွေးမိသေးလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက သက်ပြင်းချပြီး "ငါတို့က သာမန်သူငယ်ချင်းတွေပဲလို့ ပြောပြီးသားလေ။ တခြား ဘာတွေ တွေးနိုင်မှာလဲ။" ဟု ပြောသည်။

လော့ရှီက "သတိထားပြီး စောင့်ကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။

"အိုကေ၊ နားလည်ပါပြီ။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အလိမ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"နောက်လမှာ နှစ်ဝက်စာမေးပွဲ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်မှာ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာချင်ရုံပါပဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက လော့ရှီကို ရှင်းပြသည်မှာ ဤကာလအတွင်း သူမသည် ချင်ယွီချွမ်၏ အကြောင်းကို အလွန်စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း၊ အဆိုပါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် တစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း ယခု သူမကိုယ်တိုင်ကို အာရုံစိုက်ပြီး သတင်းကို စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမှလွဲ၍ သူမ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါ။

ဖုန့်ချင်းယီ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ လော့ရှီသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

အချို့သော အရာများသည် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ အခြားသူများက သတိပေးချက် အနည်းငယ်သာ ပေးနိုင်သည်။

ည၏ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်တွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

စာကြည့်ခန်းရှိ ဖယောင်းတိုင်အောက်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် အဆင့်မြှင့်တင်နေဆဲဖြစ်သော ဖုန်းကို စိတ်မရှည်စွာ ကြည့်နေသည်။

၎င်းတို့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်မှာ ဆယ်ရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ့ဖုန်း၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုသည် မပြီးဆုံးသေးပါ။

ဤအချိန်အတွင်း သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် သူ့စိတ်ထဲ မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ သိကျွမ်းခဲ့ကြသည် အချိန်ကာလအားဖြင့် ( ၃ ) လသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤတိုတောင်းသော ( ၃ ) လသည် သူ၏ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမ၏ တည်ရှိမှုသည် သူ၏ တည်ငြိမ်သော ဘဝကို ပြောင်းလဲစေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးကို သူ့အား ပြသခဲ့သည်။

သူသည် ဤအရာအားလုံးသည် ယာယီမျှသာ ဖြစ်လိုသည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း ရှိနေစေလိုသည်။

သူ့ဘေးတွင် မဟုတ်လျှင်ပင် သူမကို နေ့တိုင်း မြင်ချင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ဖုန်းမှ ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။

အလင်းရောင် မှိန်သွားပြီးနောက် သူ့လက်ထဲရှိ ဖုန်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းတွင် အိုင်ကွန်အသစ်အသေးလေး များစွာ ထပ်တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ယခု သူသည် ထိုအရာများကို ကြည့်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ဝီချက်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ သူမ၏ မက်ဆေ့ချ်များကို မြင်သောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် အလျင်အမြန် ပြန်ကြားလိုက်သည်။

[ယွီချွမ် : ငါ့ဖုန်းက ဒီရက်ပိုင်း အဆင့်မြှင့်တင်နေလို့ သုံးလို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။]

[ချွင်ယွီချွမ် : ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ။]

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီထံမှ မက်ဆေ့ချ်ကို စောင့်နေသော်လည်း သူမထံမှ တုံ့ပြန်မှုသည် အတော်လေး အချိန် ကြာသည့်အထိ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ဤအချိန်သည် များသောအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ် ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုချိန် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူမကို ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ မြည်နေသော်လည်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ပါ။ ချင်ယွီချွမ် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် ဤအချိန်တွင် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ သူမ ဘယ်ကို ရောက်နေတာလဲ။

***