အခန်း ၇၄

အခန်း ( ၇၄ ) – အနားကနေ ကြီးပြင်းလာမှုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသလိုပဲ

"တစ်ခါက သူ့အိမ်ကို သွားပြီး သူ့ဆီကို လည်ချင်ပေမယ့် သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

"သူ့ဘေးက မင်ကျို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ချင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ နှစ်တွေကြာတော့ အားလပ်ရက်တွေမှာ သူ့ကို လက်ဆောင်တွေ ပို့ပေးလေ့ ရှိတယ်၊ သူ မငြင်းဘူး"

"ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ သူ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို မျက်နှာသာ သိပ်မပေးဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့တာဆိုတော့ အချိန်ရရင် သူ့ဆီကို သွားလည်လိုက်ပါဦး။"

"ရွှမ်းယွမ်ယန်က ငယ်ငယ်ကတည်းက မာနကြီးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စ ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ ကောင်းကင်ပေါ်က ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ဒါကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လက်ခံဖို့ သူ့အတွက် မလွယ်ကူလောက်ဘူး"

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ရွှမ်းယွမ်ယန်အကြောင်း ပြောသောအခါ အတော်လေး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဟန် ရှိသည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် တတိယမင်းသားဖြစ်ပြီး ထီးနန်းကို ဆက်ခံရန် အလားအလာ အကောင်းဆုံးသူသည် ယခင်ဘုရင်က အိမ်ရှေ့မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖေးလွမ်ခန်းမဆောင် မီးလောင်မှုကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ကို အသည်းအသန် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော မိခင်သည်လည်း ထိုမီးလောင်ပြင်တွင် အသက်မရှင်ခဲ့ပေ။

တစ်ညတည်းနှင့် သူသည် မျက်စိကွယ်သွားပြီး သူ့ကို အလွန်ချစ်ခင်သော မိခင်သည် မီးလျှံများကြားထဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည်။ ယခင်ဘုရင်သည် မကြာမီ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ဖျားနာပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးမင်းသား ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထိုရာထူးသို့ တက်ရောက်ပြီး ထျန်းချီတိုင်းပြည်၏ ဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် ဘုရင်ဖြစ်လာပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ယန်၏ အာဏာနှင့် ဩဇာသက်ရောက်မှုအားလုံးကို စနစ်တကျ ချေမှုန်းခဲ့သည်။

သူသည် ရွှမ်းယွမ်ယန်ကို ရှန်ကျင်းအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားပြီး မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က သူနှင့် စေ့စပ်ထားခဲ့သော စာပေရေးရာအမတ်ကြီး၏ သမီးသည်လည်း ဤသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းကာ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းယွမ်ယန်သည် ရှန်ကျင်း၏ လူရယ်စရာဖြစ်လာပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ အိမ်တော်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ကာ အပြင်သို့ လုံးဝ မထွက်တော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ထိုအဖြစ်အပျက် မဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခု အရာအားလုံး ကွဲပြားသွားမည်ဟု တွေးမိသည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင် "အကယ်၍" ဆိုသော အရာများ မရှိသဖြင့် သူမသည် ထိုလူငယ် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် ဆုတောင်းနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များကို မမျှဝေခဲ့ပါ၊ သူသည် အရင်က စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ဖူးလျှင်ပင်။

သို့သော် ယခု သူသည် သူ၏ အတိတ်ကာလနှင့် မတူတော့ပေ။

သူ ဆန္ဒရှိလျှင် ရှန်ကျင်းသည် သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်းယွမ်ယန်၏ အတွေးများ ယခု မည်သို့ ရှိသည်ကို သူ မသိသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူနှင့် စကားပြောကြည့်သင့်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီထံမှ သတင်းအချက်အလက်များစွာကို သူ ရယူနိုင်မည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုသူသည် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်လိုလျှင် သေချာပေါက် လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်နိုင်လိမ့်မည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီ : "ယွီချွမ်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့အကြောင်း မေးတာလဲ။"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့ မင်းသားရှန်းရဲ့ အိမ်တော်ကို ဖြတ်သွားတုန်း သူ့ဆီကို သွားလည်လိုက်သေးတယ်" ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ငယ်စဉ်က နှစ်ယောက်သား အတူတူ စာသင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်သတိရသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ သူ တွေ့ချင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူဟာ မင်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် ၎င်းကို ဘဝ၏ အပြောင်းအလဲများကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာ၏ ရက်စက်မှုကြောင့်လား မသိခဲ့ပါ။

ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် သူသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးလိုစိတ် မရှိကြောင်း သိသောကြောင့် အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်သည်။

"မကြာသေးခင်က အိမ်တော်မှာ စက္ကူပန်းပင်တွေ အများကြီး စိုက်ထားတယ်။ မင်း အရင်က ပန်းတွေ၊ အပင်တွေ၊ သစ်ပင်တွေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူးမလား။"

စက္ကူပန်းပင်အကြောင်း ပြောသောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီကို သတိရသွားမိသည်။ သူမ၏ မွေးနေ့က ( ၂ ) လလောက် လိုသေးတာကြောင့် သူ သူမအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရွေးချယ်ဖို့ အချိန်ရပါသေးသည်။

"ချင်းယီက ကြိုက်တယ်"

ချင်းယီ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "မင်းနဲ့ သူ့အခြေအနေ အခု ဘယ်လိုလဲ။"

"တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်" ယခုအချိန်တွင် သူမကို မမြင်နိုင်သေးသော်လည်း မကြာမီ မြင်တွေ့နိုင်တော့မည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ဆက်လက်မေးသည်။ "မင်း သူမကို မင်းရဲ့ခံစားချက်တွေကို ပြောပြပြီးပြီလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ကြိမ် သူမကို တွေ့တဲ့အခါ ကိုယ်တိုင်ပြောဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

"အခု မင်း သူမကို ဘယ်လို တွေ့နိုင်မလဲ သိလား။"

သူမသည် ဤချင်းယီမိန်းကလေးကို ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့ တွေ့နိုင်မည်ကို မသိပါ။

ချင်ယွီချွမ်က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်ဖြေသည်။ "သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ကြာဦးမယ်။"

"တကယ်လား။ ဒါဆို သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာနိုင်မလား။" ရွှမ်းယွမ်ရှီက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို သွားရှာလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခု ဒီကို လာနိုင်မလားဆိုတာကိုတော့ မသေချာဘူး"

သူသည် ယခု အချိန်နေရာကူးပြောင်းစက်ဝန်းအကြောင်းကိုသာ ဖတ်ရှုနိုင်သေးသည်။ ၎င်း၏ တိကျသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို သိရှိရန် သူသည် ၎င်းကို အရင် ဝယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် သူ့အား ထိုသို့ လုပ်ခွင့်ပြုလိမ့်မည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက သက်ပြင်းချပြီး "အိုး၊ မင်း အမြဲတမ်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေနဲ့ အလုပ်များနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်းက စစ်သူကြီး - တချို့အရာတွေက မင်းကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖို့ မလိုဘူး" ဟု ပြောသည်။

"မိန်းကလေးနဲ့ မင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့၊ သူ့နဲ့ စကားပိုပြောဖို့၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသဖို့ မမေ့နဲ့၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ အခု သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် ရွှမ်းယွမ်ရှီ၏ ခြံဝင်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"သူ့ကို ကြည့်ရတာ မယုံရလောက်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ သူ အရင်က တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ လုံးဝ ပြောဆိုမဆက်ဆံဖူးဘူးလေ"

"စစ်တပ်စခန်းမှာ ယောက်ျားတွေချည်းပဲလေ။ သူ့ရဲ့ ခက်ထန်တဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေနဲ့ အဲဒီ နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေးကို ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ပိုင်ဝေသည် ရွှမ်းယွမ်ရှီ၏ စကားများကို ကြားပြီး "မင်းသမီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ စစ်သူကြီးက ဘက်စုံတော်ပြီး စာပေနဲ့ စစ်ရေးနှစ်ရပ်စလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။ သူ သေချာပေါက် ချင်းယီရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပါ" ဟု ပြောသည်။

"မင်း အဲဒါကို သေချာရဲ့လား။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူကို လျှော့တွက်တာ မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ပုံမှန် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တကယ် ဆွဲဆောင်နိုင်ပါ့မလား။

ပိုင်ဝေက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ "မင်းသမီး၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ဖုန်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးကတည်းက သူသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ဝီချက် အပ်ဒိတ်များကို မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ ဝီချက်အပ်ဒိတ်များသည် အစားအသောက်ပုံများ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် စုဝေးပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ အတိတ်ကပုံရိပ် အနည်းငယ်ကို မြင်ခွင့်ရစေသည်။

ဓာတ်ပုံများထဲတွင် သူမသည် နေကြာပန်းလေးကဲ့သို့ တောက်ပနွေးထွေးစွာ ပြုံးနေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချင်ယွီချွမ်သည် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့် ပုံများသိမ်းဆည်းခြင်းကဲ့သို့သော ဖုန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်အချို့ကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။

သူသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ တစ်ယောက်တည်းပုံများအားလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ သူ့ဖုန်းထဲသို့ သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် နုနယ်သော အဖူးအပွင့်လေးမှ လှပသော ပန်းပွင့်လေးအဖြစ်သို့ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ၏ ကြီးပြင်းလာမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ယွီချွမ်သည် သူမအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ဘာပေးရမည်ကို စိတ်ကူးရသွားသည်။ သူမ၏ မွေးနေ့အထိ နှစ်လကျော် ကျန်သေးသောကြောင့် သူ၌ အချိန်များစွာ ရှိသည်။

...

တက္ကသိုလ်၏ နှစ်ဝက်စာမေးပွဲများသည် နိုဝင်ဘာလအစောပိုင်းတွင်ဖြစ်သောကြောင့် အောက်တိုဘာလနှောင်းပိုင်းတွင် စာကြည့်တိုက်သည် ကျောင်းသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ စာကြည့်တိုက်နှင့် လေ့လာခန်းများသည် ဘယ်တော့မှ လွတ်လပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း စာမေးပွဲကာလများတွင် လူဦးရေသည် များစွာ တိုးပွားလာပြီး ထိုင်ခုံရှာရန် အလွန်ခက်ခဲစေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စာအုပ်များကို ပွေ့ဖက်ကာ စာကြည့်တိုက်ကို အချိန်အတော်ကြာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလွတ်နေသောထိုင်ခုံသည် နံရံဘေးတွင် ရှိပြီး ၎င်းဘေးတွင် ထိုင်နေသူမှာ စုန့်ကျင်းယွမ် ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ အခြားသူများသည် သူ့လေ့လာမှုကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် ထိုအတွင်းပိုင်းနေရာကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် နှစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း သွားကြည့်ခဲ့သည်။

"စီနီယာ ဒီထိုင်ခုံက နေရာယူထားတာ ရှိလား။"

သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျင်းယွမ်က မော့ကြည့်ပြီး "မရှိဘူး၊ မင်း ယူလို့ ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကျေးဇူးပါ" ဖုန့်ချင်းယီက ကျေးဇူးတင်ပြီး ဂရုတစိုက် ထိုင်လိုက်သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် အလျင်အမြန် စာလေ့လာဖို့ စတင်ခဲ့သည်။

ဆရာက စာမေးပွဲနယ်ပယ်နှင့် အကြမ်းဖျင်းကို ပေးထားသော်လည်း သင်္ချာကျောင်းသားများအတွက် ဘာမှ မထူးခြားပါ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စာအုပ်ကို ခဏကြည့်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းစီနှင့် လော့ရှီတို့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ အတူတူ စာကျက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုသည် သူ လိုက်လံပိုးပမ်းနေသောသူကို နောက်ဆုံးတွင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီလား။

၎င်းတို့ထိုင်နေသောနေရာသည် ဖုန့်ချင်းယီ ရှိသော နေရာမှ အတော်လေး ဝေးကွာသော်လည်း သူမ၏ အထင်ကြီးလောက်အောင် စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

***