အခန်း ၇၅

အခန်း ( ၇၅ ) – ကျောင်းရှိ နေ့စဉ်ဘဝ

ဖုန့်ချင်းယီ၏ အာရုံသည် ဖုန့်ချင်းစီနှင့် လော့ရှီတို့အပေါ် ရောက်သွားပြီး သူမ၏ ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံခိုးရိုက်လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုန့်ကျင်းယွမ်သည် သူမကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"......"

သူမ ရှင်းပြသင့်သလား။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း စကားမပြောခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းတို့သည် စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ရှိနေကြသည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို သိမ်းကာ စာပြန်ဖတ်သည်။

သူမသည် စာကြည့်တိုက်တွင် တစ်နာရီကျော် အချိန်ကုန်ပြီးနောက် အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အတန်းသွားရန် လိုအပ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူမဘေးမှ လူသည် ထရပ်မည့်ပုံမပေါ်ပေ - သူ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အတန်းမရှိဘူးလား။

"စီနီယာ"

စုန့်ကျင်းယွမ်သည် သူ့စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စာကြည့်တိုက်အထွက်သို့ ရောက်သောအခါ စုန့်ကျင်းယွမ်သည် သူမဘေးတွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

"စီနီယာ တစ်ခုခု လိုအပ်တာ ရှိလို့လား။"

စုန့်ကျင်းယွမ် : "ကျွန်တော် အတန်းတက်သွားမလို့ပါ။"

"အိုး..." အနေခက်လိုက်တာ။ သူမ ဘာလို့ တစ်ခုခု ပြောလိုက်မိရတာလဲ။ ဒါက နည်းနည်း ရဲတင်းမသွားဘူးလား။

စုန့်ကျင်းယွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို သက်သာစေရန် စကားပြောသည် "ကျွန်တော် အဆောက်အဦး ( ၅ ) ကို သွားနေတာ၊ မင်းကရော...။"

ဖုန့်ချင်းယီ : "ကျွန်မရောပဲ။"

စုန့်ကျင်းယွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီကို ကြည့်ပြီး "အတူတူ သွားကြရအောင်" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် စုန့်ကျင်းယွမ်တို့သည် အေးဆေးစွာ အဆောက်အဦး ( ၅ ) သို့ လျှောက်သွားပြီးမှ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

စာသင်ခန်းထဲသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် စာသင်ချိန် မစခင် မိနစ်အနည်းငယ်အလိုတွင် လူအုပ်စု တစ်စု ဝိုင်းရံခြင်းခံခဲ့ရသည်။

"ချင်းယီ၊ နင်နဲ့ စုန့်ကျင်းယွမ် အတူတူ ရှိနေတာလား။" အတန်းဖော်တစ်ဦးက ရဲရဲတင်းတင်း မေးလာခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါယမ်းပြီး "မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ငါတို့ အခု ကောလိပ်ရောက်နေပြီ၊ ချိန်းတွေ့နေရင် ဖုံးကွယ်စရာ မလိုဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက် စာကြည့်တိုက်မှာ ချစ်ကြည်နူးနေတာ ငါတို့အားလုံး မြင်တယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး "ငါတို့ ချစ်ကြည်နူးတယ်လို့ နင်တို့ ဘယ်မှာ မြင်မိတာလဲ၊ ငါ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ခဲ့ရုံပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဖုံးကွယ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ကြိမ်က တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒီနေ့ စာကြည့်တိုက်မှာ ငါတို့ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ ကိုယ် မြင်ခဲ့ရတာနော်။”

"ဒါက ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူး၊ ရဲရဲတင်းတင်း ဝန်ခံလိုက်ပါ၊ နင် ရှက်နေတာလား။"

ဒါက ရှက်တာ မရှက်တာကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ သူ့ကို သိပ်မသိဘူး။

သို့သော် သူတို့ကို ရှင်းပြဖို့ နည်းလမ်းမရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားပြီး ဒီလူတွေက ဘယ်လို ပြဿနာရှာရမယ်ဆိုတာ သိကြတယ်။

"ငါ သူ့ကို တကယ် မသိဘူး၊ နှစ်ခါ သုံးခါပဲ တွေ့ဖူးတယ်။ မဟုတ်မမှန်တာတွေ မပြောပါနဲ့"

ဖုန့်ချင်းယီသည် အစပိုင်းတွင် ရှင်းပြလိုစိတ် မရှိသော်လည်း ဤသူများသည် ကောလာဟလများ ဖြန့်နိုင်သော သူမ၏ အတန်းဖော်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဒီအကြောင်းကို ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စာသင်ခန်းကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ လော့ရှီကို မတွေ့ခဲ့ပါ။

သူမသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့ကို တံတောင်ဖြင့် တို့ပြီး "လော့ရှီ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "အတန်းစဖို့ နှစ်မိနစ် လိုသေးတယ်၊ စိတ်မပူနဲ့။ နေ့လယ်က နင့်အစ်ကိုနဲ့ နေ့လယ်စာစားနေတာကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ ဘာလို့ ငါတို့နဲ့ မပါလာတာလဲလို့ တွေးနေမိသေးတယ်။"

"ဒါဆို သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် သူငယ်ချင်းတွေကို ပစ်ထားတာပေါ့ ဟုတ်လား။ သူတို့ကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက လော့ရှီက နောက်ကျ နင့်မရီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"သူ တကယ် သူမကို လိုက်နိုင်ခဲ့ရင် အခုလောက်ဆို ပျော်ရွှင်ပြီး သတင်းတွေ ဖြန့်နေလောက်ပြီ။ သူက လိုက်နေတဲ့အဆင့်မှာပဲ ရှိနေဦးမယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အစ်ကိုအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။

သူသည် လော့ရှီကို ပထမဆုံးမြင်တွေ့ချိန်မှစ၍ သူမကို အဆက်မပြတ် အနှောင့်အယှက်ပေးကာ သူမထံမှ သတင်းများရရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူသည် သူမကို အောင်မြင်စွာ လိုက်ခဲ့ပါက အခုလောက်ဆို တစ်ကျောင်းလုံး သိနေလောက်ပြီ။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "လော့ရှီက နင့်အစ်ကိုကို သေချာပေါက် သဘောကျနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် သူနဲ့ ညစာစားဖို့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

"နင်တို့အားလုံး အချစ်ရေးတွေနဲ့ အလုပ်များနေကြပြီး ငါကတော့ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိသေးဘူး။"

ဖုန့်ချင်းယီက ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါက တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ပြီးတော့ ပျော်ပါတယ်။"

"မရှင်းပြနဲ့၊ ရှင်းပြချက်က ဖုံးကွယ်ဖို့ပဲ"

လော့ရှီသည် အတန်းချိန် အတိအကျမှ စာသင်ခန်းသို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များတွင် ထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိပါ။

မကြာမီ ဆရာ ရောက်လာပြီး စာသင်ခန်းသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့သည် လော့ရှီ၏ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် သိလိုစိတ် ပြင်းပြသော်လည်း သူမ၏ ပုံမှန်အမူအရာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ မေးရုံနဲ့ ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ဘာမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။

လော့ရှီထံမှ ဘာမှ မသိရသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန့်ချင်းစီကို သူ့၏ စိတ်ခံစားချက် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် မေးမြန်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အတန်းပြီးသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန့်ချင်းစီထံ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။

[ချင်းယီ : နင်နဲ့ လော့ရှီ ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ။ နင်တို့ နေ့လယ်စာ အတူစားပြီး စာကြည့်တိုက်ကို အတူသွားခဲ့ကြတာလား။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့ကို ခဏလောက် အချိန်ပေးပြီး အဆင်ပြေမလား ကြည့်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဆင်ပြေရင် ငါ့ရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်ဖို့ သဘောတူပေးမယ်တဲ့ !!!]

အာမေဋိတ်သုံးခုကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမအစ်ကို၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနိုင်သည်။

[ချင်းယီ : ဆက်ကြိုးစားထား။ ငါ နင့်ကို အားပေးနေတယ်။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : ငါ့ကို မဆွဲထားနဲ့ဦး]

[ချင်းယီ : ငါက အဲဒီလောက် ယုံကြည်ရသူ မဟုတ်ဘူးလား။ နင့်မှာ ပိုက်ဆံ ကျန်သေးလား။ ငါတို့မိသားစုဆီက အချစ်ရန်ပုံငွေ လျှောက်ဖို့ လိုသေးလား။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : မလိုဘူး။]

[ချင်းယီ : ဒါဆို နင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိလား။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : မရှိဘူး။]

[ချင်းယီ : ဒါဆို နင် သူ့နှလုံးသားကို ဘာနဲ့ သိမ်းပိုက်မှာလဲ။ ညစာတွေနဲ့ လက်ဆောင်တွေက ပိုက်ဆံကုန်တယ်လေ။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : နင်က အရမ်းလက်တွေ့ဆန်တယ်၊ လော့ရှီက နင့်လို မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပိုက်ဆံသုံးစရာ မလိုဘူး။]

သူမ အရမ်းလက်တွေ့ကျနေတာလား။ သူ အလကားရဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။

[ချင်းယီ : နင်တို့ အတူတူ စားတုန်းက ဘယ်သူက နေ့လယ်စာဖိုး ပေးခဲ့တာလဲ။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : လော့ရှီ ပေးတာ။ သူက သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။]

သူမသည် အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ တစ်ဝက်စီ ရှင်းရတာ ဖြစ်သည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ အစားအသောက်အတွက် ပေးချေခဲ့ရတာ ဖြစ်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းစီက ဒီလိုအချိုးမျိုးနဲ့ လော့ရှီကို တကယ် သိမ်းပိုက်နိုင်မှာလား။ ဖုန့်ချင်းယီမှာ သံသယအချို့ ရှိနေမိသည်။

[ချင်းယီ : နင် သူ့ပိုက်ဆံသုံးရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ နင် တကယ် ပိုက်ဆံပြတ်နေရင် ငါ နည်းနည်း ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။]

[ဖုန့်ချင်းစီ : ဒါကို နင် နားမလည်ဘူး၊ အဲဒါက ဘယ်သူမှ နင့်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။]

[ချင်းယီ : ......]

[ချင်းယီ : နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်စမ်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကို ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေတာပဲ။ သတိထားဦး။]

ဖုန့်ချင်းယီက သက်ပြင်းချပြီး စမ်းသပ်ကာလ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လော့ရှီသည် သူ့ကို ပစ်သွားမည်လားဟု တွေးနေမိသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လော့ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လော့ရှီက သူမ၏ သနားကရုဏာအကြည့်ကို တွေ့သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါယမ်းပြီး "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေတာ" ဟု ပြောသည်။

လော့ရှီ: "......"

သူမဆီမှာ ဘာများ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ ရှိနေလို့လဲ။

...

နိုဝင်ဘာလအစောပိုင်းတွင် မြို့တော်ရှိ သစ်ပင်များသည် ရာသီ၏ အလှဆုံး မြင်ကွင်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသော်လည်း ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ကြွေကျနေသော အရွက်များသည် လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားပုံမပေါ်ပေ။

နေအလင်းရောင် မရှိသောကြောင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နံနက်ခင်း စာသင်ခန်းရှိ မီးများ လင်းနေပြီဖြစ်ပြီး မှိုင်းပျနေသော ရာသီဥတုသည် မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်လာတော့မည်ဟု ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ တဟုန်းဟုန်း တိုက်ခတ်နေသော လေသည် ဆရာ၏ ပို့ချချက်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဤအုံ့မှိုင်းသောရာသီဥတုမျိုးကို အမြဲမကြိုက်ဘဲ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပေ။

အတန်းပြီးသည်အထိ အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး လူတိုင်း၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"နင်တို့ထဲက ဘယ်သူ ထီးယူလာခဲ့လဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းပြီး "ဘယ်သူမှ မယူလာခဲ့ပုံရတယ်။ မိုးနည်းနည်း စဲတဲ့အထိ စောင့်နိုင်တာ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို ထီးယူလာပေးမယ့်သူ ရှာလို့ ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

ပထမထပ် လှေကားထိပ်တွင် ကျောင်းသား အများအပြား စုပြုံနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ချင်းစီသည် အလွန်ကြီးမားသော ထီးကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာသည်။

"လော့ရှီ၊ သွားစားရအောင်။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန့်ချင်းစီက လော့ရှီဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

***