အခန်း ၇၆

အခန်း ( ၇၆ ) – သူမ နေမကောင်းဘူး

"ဖုန့်ချင်းစီ၊ ငါ့အတွက် ထီးဝယ်ပေး။"

ထိုအခါမှ ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီကို ကြည့်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသော အိတ်ကို သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "အထဲမှာ ထီးရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ သုံးယောက် မျှသုံးလို့ရတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီတစ်ယောက် ရင်ထဲမထိခင်မှာ ဖုန့်ချင်းစီက ရုတ်တရက် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ထီးတစ်လက်ကို ယွမ် ( ၃၀ )။ အထဲမှာ သုံးလက်ရှိတော့ ယွမ် ( ၉၀ ) ပေါ့။ အပြည့်အဝဆို ယွမ် ( ၁၀၀ ) လွှဲပေးလိုက်"

"ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ Alipay အကောင့်ထဲကို လွှဲပေးပါ။ မကြာသေးခင်က Alipayမှာ ပရိုမိုးရှင်းတွေရှိတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဒေါသထွက်ရမည်လား၊ ရယ်ရမည်လား မသိတော့ပါ။

သူသည် နေ့စဉ် Alipay အနည်းငယ်သော ဆင့်များကိုပင် ဂရုစိုက်သည့်အဆင့်သို့ တကယ်ရောက်သွားပြီလား။

"အိုကေ၊ ရပြီ"

ဖုန့်ချင်းယီသည် အိတ်ထဲမှ ထီးများကို ယူကာ ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့အား ဝေငှပေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သား ထီးများဆောင်းပြီး စားသောက်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ချွီကျင်းချိုး : "ချင်းယီ၊ နင့်အစ်ကိုက တော်တော် ဒုက္ခရောက်နေပုံပဲ။ နောက်မှ ပိုက်ဆံ လွှဲပေးလိုက်မယ်"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သဘောတူသည်။ "သူ လော့ရှီကို လိုက်နေလို့ စားစရာငွေ မလုံလောက်မှာ စိုးရိမ်တယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" သူသည် နေ့တိုင်း လော့ရှီ၏ ပိုက်ဆံကို သုံးစွဲနေသည်ကို ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ကြွားဝါနေသည်ကို သူမ အံ့သြမိသည်။

ပေကျင်းတက္ကသိုလ် အမှတ် ( ၃ ) စားသောက်ဆိုင်တွင်။

ဖုန့်ချင်းစီနှင့် လော့ရှီတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြသည်။

"လော့ရှီ၊ မနက်ဖြန် အားလား။ ရုပ်ရှင်အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်"

မကြာသေးမီက ၎င်းတို့သည် အတူတူ စားသောက်ခြင်းနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုခြင်းများရှိခဲ့သော်လည်း သူ သဘောကျနှစ်သက်သော မိန်းကလေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း ဖုန့်ချင်းစီသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသေးသည်။

သို့သော် သူမထံ၌ သူ့အပေါ် ခံစားချက်များစွာရှိသည်ဟု သူ မခံစားရဘဲ ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာရန် သူ အသည်းအသန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်း ကျွန်မ အားတယ်။ လက်မှတ်တွေ ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မကို အသိပေးလိုက်ပါ"

မူလက လော့ရှီတွင် ချိန်းတွေ့ခြင်းကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါ။

သို့သော် သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ မိဘများက သူမအား အပြင်လူနှင့်ချိန်းတွေ့ရန် သွယ်ဝိုက်၍ ကြိုးစားသောအခါ သူမ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သူမ၏ အနီးတွင် အဆင်သင့် ချစ်မြတ်နိုးနေသူတစ်ဦးရှိနေပြီး သူမ၏ ဘဝကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်လိုသောကြောင့် သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမတို့ အတူတူ အချိန် အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီး သူမထံ၌ သူ့အပေါ် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ဘဝ၏ အဓိကပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။

မဖြစ်ပေါ်လျှင်တော့ သူမသည် သူ့ကို ဆက်လက်ဆွဲထားနိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်အထိ သူမသည် သူ့ကို အတော်လေး ကျေနပ်သည်။ သူက တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးဆန်နိုင်သော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် သူမ၏ လက်တွဲဖော်အတွက် စံသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည်။

လော့ရှီသည် ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ရန် သဘောတူသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းစီသည် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

သူမ ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားပြီး ငြင်းပယ်ခံရရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ရလဒ်မှာ အံ့သြစရာကောင်းသည်။

"အိုကေ၊ မနက်ဖြန် မင်းကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်"

...

တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် နံနက် ( ၅ ) နာရီတိတိတွင် သူမ၏ ဖုန်းမြည်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သောအခါ ချင်ယွီချွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချင်းယီ၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ အိပ်ရာထဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

"ကျွန်မ အိပ်ရာမထချင်ဘူး။ နည်းနည်း ပိုအိပ်ချင်တယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် မလှုပ်ချင်ပေ။

ထို့နောက် ဒီနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်၍ အတန်းမရှိကြောင်း သတိရသောကြောင့် အိပ်ရာထဲတွင် အနည်းငယ်ကြာကြာ လှဲနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသံခြောက်ကပ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ချင်ယွီချွမ်က "ချင်းယီ၊ နေမကောင်းဘူးလား။" ဟု မေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ နည်းနည်း ခေါင်းမူးရုံပဲ။ ခဏလောက် လှဲနေလိုက်ဦးမယ်"

သူမ၏ စကားသံကို ကြားသောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် ပို၍ စိုးရိမ်လာသည်။

"ချင်းယီ၊ မင်းအသံက နည်းနည်း ခြောက်ကပ်နေတယ်။ ခဏလောက် ထပြီး ရေအရင် သောက်လိုက်ပါဦး။"

"နေမကောင်းဘူးဆိုရင် သမားတော်နဲ့ သွားပြရမယ်"

ဖုန့်ချင်းယီ ထထိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့"

"မင်းအသံက အဲလိုဖြစ်နေတာ၊ ငါ ဘယ်လို စိတ်မပူနိုင်မလဲ။ မင်း အအေးမိနေပုံရတယ်။ အိမ်မှာ ဆေးရှိလား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ သူမနေမကောင်းဖြစ်နေသည့်တိုင် သူမဘေးတွင် မရှိနိုင်သည်ကို မုန်းတီးနေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ဖျားနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

"ကျွန်မ နည်းနည်းအအေးမိနေတယ်ထင်တယ်။ အောက်ထပ်မှာ အအေးမိပျောက်ဆေး တချို့ရှိတယ်။ ကျွန်မ အဲဒါတွေသောက်ပြီး ခဏလောက် လှဲနေရင် သက်သာသွားမှာပါ"

ချွင်ယွီချွမ် : "ဒါဆို အခုချက်ချင်း ဆေးသွားသောက်လိုက်ပါ။ အဆင်မပြေရင် သမားတော်နဲ့ သွားပြ။ မင်း ငါပြောတာကို ကြားရဲ့လား။"

"ကြားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ မေးခွန်းကို မဖြေခဲ့ပါ။

"မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်နိုင်တယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား။ အခု မင်း ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ။"

"အခု စကားမပြောနဲ့တော့။ ဆေးကို ချက်ချင်းသွားသောက်ချေ။"

ဖုန့်ချင်းယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် "ဘာလို့ သူ ရုတ်တရက် ဒီလောက် ပြင်းထန်သွားတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရေနွေးတစ်အိုး ကျိုကာ အာနိသင်ရှိသော အအေးမိပျောက်ဆေးအချို့ သောက်ပြီးနောက် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်ကာ လှဲနေခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းမချဘဲ ဖုန်းမှ လာသော အသက်ရှူသံသဲ့သဲ့ကို နားထောင်နေပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟုခေါ်သော ဤခံစားချက်ကို သူ မခံစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို လွှင့်ပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုခဏအတွင်း၌ သူသည် မကြုံစဖူး ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ နေထိုင်ရာတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စံချိန်စံနှုန်းများ မြင့်မားကြောင်း သူသိသော်လည်း သူမသည် သူ့ဘဝမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံခဲ့မိသည်။

သာမန်အအေးမိခြင်းသည် အသက်ကို မသေစေနိုင်သော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသည့် ဤအချိန်၌ သူမဘေးတွင် မနေနိုင်သည့်အတွက် သူသည် သူ့ကိုယ်သူပင် စတင်၍ မကျေနပ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဘယ်အချိန်က သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သနည်း၊ နေ့ရောညပါ သူမကို တမ်းတစေခဲ့သနည်း။

သူမကို ဖုန်းထဲတွင် ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ၏ အကြည့်တို့ကို ခိုင်မြဲစွာ ဖမ်းဆုပ်ခဲ့ပုံရသည်။

ထိုအချိန်၌သာ သူသည် ၎င်းကို သတိမထားမိဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်သက်သက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်သော ထမင်းဟင်းများ၊ ၎င်းတို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုမှုများကြောင့်လား။

၎င်းတို့ အတူတူ ကြည့်ရှုခဲ့သော နေဝင်ချိန်များ၊ သူမ၏ အရိပ်ပင် သူ၏ အမြတ်နိုးဆုံး အမှတ်တရများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ဖုန်းမှတစ်ဆင့်ဖြစ်စေ၊ နေ့စဉ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စာတိုပေးပို့ခြင်းသက်သက်ဖြစ်စေ သူ ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

သူသည် လက်ရှိအခြေအနေကို မကျေနပ်တော့ဘဲ သူမ၏ အကြောင်းကို ပိုမိုသိလိုခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်များကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် လက်လွှတ်လိုစိတ် မရှိခဲ့ပါ။

သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သလို ကံကြမ္မာ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓကိုလည်း မယုံကြည်ပါ။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူသာ ယုံကြည်ပြီး သူမအပါအဝင် သူလိုချင်သောအရာကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် ရယူမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ဘေးတွင် သူမ မဟုတ်ပါက တစ်သက်တာလုံး အထီးကျန်မှုကို သူ ဂရုမစိုက်ပါ။

သို့သော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ရှိ ကျန်ရှိသော အမှတ်လက်ကျန်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

သူသည် သူမ၏ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်အထိ သူမကို တွေ့နိုင်မည်လား သူ မသိပါ။

အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွီချွမ်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် နံနက်စာ မစားရသေးဘဲ နိုးလာသောအခါ ဗိုက်ဆာနေမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် နေမကောင်းသောကြောင့် အစာပျော့များကိုသာ စားနိုင်သည်။

သူသည် သူမအတွက် ဆန်ပြုတ် ချက်ပြုတ်ပေးမည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် မုန့်လုပ်နည်းကို သင်ယူခဲ့သည့် အရင်ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ဝင်တိုင်း လူတိုင်းက အေးဆေးစွာ လက်ခံကြသည်။

စားဖိုမှူးများသည် သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးပြီး သူ လိုအပ်သမျှကို ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီကြသည်။

ဆန်ပြုတ်ချက်ပြုတ်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အသစ်အဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ၎င်းကို လွယ်ကူစွာနှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီး၊ ဒီဆန်ပြုတ် ချက်ပြုတ်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာပါလိမ့်မယ်။ ပြန်ပြီး အနားယူလို့ရပါတယ်။ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ယူလာပေးပါ့မယ်" ဟု စားဖိုမှူးက ပြောသည်။

"မလိုဘူး" သူမ ဘယ်အချိန် နိုးလာမယ်မှန်း သူ မသိသောကြောင့် ဤနေရာ၌ စောင့်ကြည့်နေရန် သူ ပိုနှစ်သက်သည်။

စားဖိုမှူးသည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရသည်။ သူ့၏ရောက်ရှိမှုသည် မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများ၏ လုပ်ငန်းကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေသည်။

ယခင်က သူမသည် သူထွက်ခွာရန် ယဉ်ကျေးစွာ အကြံပြုခဲ့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ သွယ်ဝိုက်သော အရိပ်အမြွက်များသည် အာနိသင်မရှိပုံရသည်။

"စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်မှာ စောင့်လို့ရမလား။"

***