အခန်း ၇၇

အခန်း ( ၇၇ ) – သူမကို ဘယ်အချိန်က ချစ်မိသွားမှန်း သူ မသိဘူး

ဖုန့်ချင်းယီ နိုးလာသောအခါ နေ့လယ်ဖြစ်နေပြီ။ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ကြည်လင်လာသော်လည်း ခေါင်းကိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

နောက်နေ့တွင် နှစ်ဝက်စာမေးပွဲရှိသည်ကို သူမ သတိရပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာကာ နောက်နံနက်တွင် ပြန်ကောင်းလာမည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ နှစ်ဝက်စာမေးပွဲများသည် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲများကဲ့သို့ပင် အရေးကြီးသည်။ ကျောင်းသည် အမှတ်အသားများကို အလွန်အလေးထားပြီး ပညာသင်ဆုအမျိုးမျိုးသည် ပညာရေးစွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

သူမသည် ပြင်ပအချက်များက သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထိခိုက်စေလိုခြင်း မရှိပေ။

"မင်း နိုးလာပြီ။ သက်သာသွားပြီလား။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် အသံကို ကြားပြီး သူမ၏ ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မပိတ်လိုက်တာလဲ။"

"မင်းကို စိတ်ပူနေလို့ပါ။ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။" ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ : "အခု ပိုကောင်းလာပြီ"

"ကောင်းတယ်။ မင်းအတွက် ဆန်ပြုတ်ချက်ထားတယ်။ ပူပူနွေးနွေးလေး စားလိုက်ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ပို့ပေးသော ပူနွေးသော ဆန်ပြုတ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီထကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဇွန်းဖြင့် ဆန်ပြုတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မွှေလိုက်သည်။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင်ကိုယ်တိုင် ချက်တာလား။"

"ဟုတ်တယ်"

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ကျေးဇူးပါ။"

ချင်ယွီချွမ်ကို တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းသည် အမှန်ပင် ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ဟု ဖုန့်ချင်းယီ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် သူမအပေါ် အလွန်တတ်သိနားလည်ပြီး စိတ်ရှည်သည်၊ ဖခင်အိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ ဘဝကို ဂရုစိုက်သည်။

အရာရာသည် ဤကဲ့သို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပါက အတော်လေး ကောင်းမည်ထင်သည်။

"နောက်မှ မင်းအတွက် မုန့်တချို့လည်း ပြင်ဆင်ထားတယ်။ သမားတော်နဲ့ ပြဖို့ မလိုဘူးလို့ မင်း သေချာရဲ့လား။" ချင်ယွီချွမ်က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောသည်: "တကယ်ပါ၊ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ အခု လုံးဝ နီးပါး သက်သာသွားပါပြီ။ မနက်ဖြန်ဆို ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်နိုင်တယ်"

ထို့နောက် ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်: "မနက်ဖြန် စာမေးပွဲအတွက် မင်းရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုလဲ။"

"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်" သူမ ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပါ။

ချွင်ယွီချွမ် : "ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ဆန်ပြုတ်ကို အကုန်စားပြီး နည်းနည်း ထပ်နားလိုက်ပါ။ ဒီည ညစာအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ ချက်ပေးမယ်"

"တကယ်တော့ ကျွန်မ အပြင်ကမှာစားလို့ရတယ်။ ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးစရာ မလိုပါဘူး"

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်သည် ကျွမ်းကျင်သော စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

"မင်း နေမကောင်းဘူး၊ အစာပျော့တွေ စားဖို့လိုတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောသည်: "ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ရှင်ကပဲ ကျွန်မရဲ့ ပြဿနာအမျိုးမျိုးကို ဖြေရှင်းပေးနေတာနဲ့ တူတယ်"

"ရှင့်ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ ရှင် ဘာလိုချင်လဲလည်း မသိဘူး"

"ကျွန်မကို လုပ်ခိုင်းတာ တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးမယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိပါ။ သူမသည် စတင်၍ သဘောပေါက်လာပြီဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူအလွန်အကျွံ တွေးမိပုံရသည်။

သူမသည် ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အချစ်ရေးသဘောဖြင့် လုံးဝ မမြင်ပါ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မရှိပါ။ သူတို့သည် ဖုန်းများမှတစ်ဆင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့၌ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ထိုနေ့က သူမ၏ မျက်ရည်များသည် သူ့အတွက် ကျခဲ့သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် အနည်းငယ် စနည်းနာသင့်သည်။

"ချင်းယီ၊ မင်း ဘယ်လိုလူမျိုးကို ကြိုက်လဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီမေးခွန်းကို မေးတာလဲ။

သူမ ဘယ်လိုလူမျိုးကို ကြိုက်လဲ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မသေချာဘူး။

"အချစ်ရေးသဘောနဲ့ ဆိုလိုတာလား။"

"ဟုတ်တယ်" ချင်ယွီချွမ်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ သတ်မှတ်ချက်များနှင့်ကိုက်ညီမှုရှိ မရှိ မသေချာပါ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဂရုတစိုက် တွေးတောကြည့်သည်။ "ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလူမျိုးကို ကြိုက်လဲဆိုတာ သေချာမသိဘူး၊ အရင်က ဘယ်သူနဲ့မှ မတွဲဖူးဘူး"

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကျွန်မကို ဒီလို မေးတာလဲ။ ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်နေလို့ မိန်းကလေးတွေ ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးကို ကြိုက်လဲဆိုတာ ကျွန်မဆီက သိချင်လို့လား။"

ချွင်ယွီချွမ် : "ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျတယ်"

ချင်ယွီချွမ်၏ အတည်ပြုသော အဖြေကို ကြားသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ သူမသည် မဖော်ပြနိုင်သော ဒေါသအနည်းငယ်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူကြိုက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိသော်လည်း နေ့တိုင်း သူမနှင့် နွေးထွေးစွာ စကားပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမတို့သည် သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော်လည်း ယခု သူကြိုက်သောသူရှိသောကြောင့် အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် ဝေးဝေးနေသင့်သည်။

"...ဒါဆို ရှင် သူမကို လိုက်နေပြီလား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့အပေါ် ခံစားချက်တွေရှိတယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူး"

"အိုး၊ ဒါဆို ရှင် လိုက်တာကို ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ ကျွန်မ နည်းနည်း ပိုအနားယူချင်တယ်။ နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ကို နောက်ထပ် စကားပြောလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ အလျင်အမြန် ဖုန်းချလိုက်သည်။

အရင်က သူ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး ကြိုက်တဲ့မိန်းကလေး မရှိတုန်းက သူမသည် သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝကို လွတ်လပ်စွာ မျှဝေနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူ့မှာ ကြိုက်နေတဲ့သူရှိသောကြောင့် သူမသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရတော့ပေ။

သူမ၌ ကိုယ်ပိုင်မူများနှင့် နယ်နိမိတ်များရှိသည်။ သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများသည် ယခုမှစ၍ ပို၍ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ကြိုက်သော မိန်းကလေးနှင့် ရောက်သွားပြီးနောက် သူသည် သူမကို နောက်ထပ် ဆက်သွယ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအရာကို တွေးရင်း ဖုန့်ချင်းယီသည် ပို၍ပင် ခေါင်းမူးလာသည်။ ဆန်ပြုတ်ကို စားပြီးနောက် သူမသည် အိပ်ရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ယွီချွမ် ပြောခဲ့သော စကားကြောင့် သူမ၏ စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ခေါင်းမူးနေသော်လည်း သူမ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အတွေးများဖြင့် နစ်မြောနေခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ချိတ်ထားသော ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမ၏ အသံသည် အစောပိုင်းက သိပ်မကောင်းခဲ့ပါ၊ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

သို့သော် သူ စကားပြောမှားယွင်းခဲ့သည်ဟု မထင်ပါ။ သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသလား။

ချင်ယွီချွမ်သည် ထပ်မံခေါ်ဆို၍ မေးမြန်းလိုသော်လည်း သူမအား ကောင်းစွာ အနားယူစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ညစာစားချိန်၌ သူမအား ထပ်မံ ဆက်သွယ်ရမည်။

သို့သော် ထိုညနေ ချင်ယွီချွမ်က ညစာပို့သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီထံမှ သူရရှိခဲ့သည်မှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟူသော အလှမ်းဝေးသည့် စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိပြီး ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

"ချင်းယီ၊ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။ တစ်ခုခု မသက်မသာဖြစ်နေလား။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် စခရင်ပေါ်ရှိ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ယောက်ျားကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ တုံ့ပြန်သည်။

"နေ့လယ်က အိပ်လိုက်တော့ လန်းဆန်းသွားပြီ။ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်"

"ထမင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆို ဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ဘူး"

ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားသည်။ "အိုး... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ မင်း ငါနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

"ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်မနဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဤကာလအတွင်း သူမတို့ အတော်လေး ရင်းနှီးလာသည်ဟု ခံစားသောကြောင့် သူမသည် ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်ပြောနေရန် မလိုပေ။

ဖုန့်ချင်းယီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏတာ ဘယ်လိုရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ပါ။ သူ ကြိုက်သောသူသည် သူမဖြစ်သည်။

သူမ ကြောက်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအရာသည် လူကိုယ်တိုင်တွေ့ပြီး ပြောသင့်သောအရာဟု သူခံစားခဲ့ရသည်။

"ချင်းယီ၊ အရမ်းမတွေးနဲ့။ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်ခဲ့ရင်တောင်..."

"ငါတို့ အရင်လိုပဲ ဆက်ဆံလို့ရတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဤအချိန်၌ ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ၏ သူ့အပေါ် ထားရှိသော အမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လူလိမ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ရည်းစားသည် သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိပြီးနောက်၌ပင် နေ့တိုင်း အမျိုးသမီးသူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေခြင်းကို သူမ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မတို့ မလုပ်သင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ အခုကစပြီး မလိုအပ်တဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကိုကန့်သတ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

"ရှင်နဲ့ သူ လက်တွဲပြီးရင် ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်တာ ရပ်လိုက်ကြရအောင်။ ရှင်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်မ မဖျက်ဆီးချင်ဘူး"

"ရှင် သူ့ကို ကြိုက်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို စိတ်လုံခြုံမှု အပြည့်အဝ ပေးသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်ကို မတားဆီးဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။

ယနေ့ သူမနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပါက ဤအရာပြီးနောက် သူမသည်သူ့ကို ခဏလောက် လျစ်လျူရှုထားပေလိမ့်မည်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ အချည်းနှီးပါပဲ။

***