အခန်း ၇၉

အခန်း ( ၇၉ ) – ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ပြန်ပေါ်လာတယ်

"စစ်သူကြီးရဲ့ ချင်မိသားစု မရှိရင် ဒီတိုင်းပြည် ပြိုလဲသွားလောက်ပြီ"

နာမူချီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အလုပ်အားလုံးကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

ချွင်ယွီချွမ် : "နာမူချီ၊ တချို့အရာတွေ မပြောသင့်ဘူး"

"ကျွန်တော်က အခု အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လေ။ ကျွန်တော် ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။ သူ လုပ်ရဲတာကို လူတွေ ပြောမှာကို သူ ကြောက်နေတာလား။"

အဖေရော သားပါ လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ သိခဲ့ရင် ချင်ရှုကို ပုန်ကန်ဖို့ အားပေးသင့်တယ်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအဘိုးကြီးဟာ အခုထိ ကျန်းမာချမ်းသာနေလောက်ပြီ။

"နာမူချီ၊ နောက်ဆို အဲလိုစကားတွေ မပြောနဲ့တော့။ သူက အုပ်စိုးသူ၊ ငါက သူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ။ တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တယ်"

နာမူချီက သက်ပြင်းချပြီး "စစ်သူကြီးအဖေက စစ်သူကြီးစိတ်ကို အဆိပ်ခတ်ထားပုံရတယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှန်ကျင်း၏ သာမန်လူများနေထိုင်သော မြို့အနောက်ပိုင်းတွင် ယခုအခါ လူတိုင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး အလွန်သတိထားနေကြသည်။

နာမူချီနှင့် ချင်ယွီချွမ်တို့ လှည့်ပတ်သွားလာနေစဉ် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

နာမူချီက ဦးဆောင်၍ အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးများနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးက တံခါးဖွင့်ပေးသည်။

"အဘွား၊ ဘာများ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ဟု နာမူချီက မေးသည်။

အဘွားအို ငိုကြွေးရင်း "ငါတို့မိသားစု ဘာအပြစ်လုပ်မိမှန်း မသိဘူး။ ငါ့သားက ဒီမနက်အထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခေါက် အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်လာတော့ သတိလစ်နေပြီ" ဟု ပြောသည်။

"သမားတော်က ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား၊ ပြီးတော့ သူ လက်ထပ်ပြီး ကလေးရဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရသေးဘူး။ ငါ နောက်ထပ် မနေချင်တော့ဘူး။"

နာမူချီက "အဘွား၊ ဒီနေ့ သား ဘယ်ကို သွားခဲ့လဲ သိလား" ဟု မေးသည်။

အဘွားအိုက ခေါင်းခါယမ်းပြီး "တခြား ကိစ္စ မရှိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ။ ဒီနေ့ ငါတို့မိသားစုက ဧည့်သည်တွေ လက်ခံဖို့ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။" ဟု ပြောသည်။

နာမူချီနှင့် ချင်ယွီချွမ်တို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီး၊ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာပြီးနောက် အဆိပ်သင့်ဖို့ အဖြစ်နိုင်ဆုံးနေရာက ချင်ရှီမြစ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်" ဟု နာမူချီက အစီရင်ခံသည်။

"ကျွန်တော် မြင်ခဲ့သလောက်တော့ အဆိပ်သင့်ခံရသူအများစုဟာ ချင်ရှီမြစ်အနီးမှာ နေထိုင်ကြတယ်။ အဆိပ်မသင့်တဲ့ အိမ်ထောင်စု အနည်းငယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ရေတွင်းတွေရှိတယ်။ သူတို့က ရေထဲမှာ အဆိပ်ခတ်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ရုတ်တရက် ချိုးထုန်ဖူကို သတိရသွားသည်။ "ချိုးထုန်ဖူလည်း အဆိပ်သင့်ပြီး သေဆုံးခဲ့တယ်။ သူ့အဆိပ်နဲ့ ဒီလူတွေရဲ့ အဆိပ်နဲ့ ဘာတူညီတာတွေရှိလဲ။"

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သမားတော်ကို သွားခေါ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု နာမူချီက ပြောသည်။

ချွင်ယွီချွမ် : "သမားတော်ကို ရှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲက ဆေးခန်းအားလုံးက သမားတော်တွေကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ပါ။ ရေထဲမှာ အဆိပ်ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီး အမြန်ဆုံး ဆေးဝါး ရှာဖွေခိုင်းပါ"

"နန်းတော်က နန်းတွင်းသမားတော်တွေကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ပါ။ မြို့တော်မှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်အတွက် သူတို့ရဲ့ အားထုတ်မှုလည်း လိုအပ်တယ်။ အရင်ဆုံး ဧကရာဇ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းဖို့ မမေ့နဲ့"

နာမူချီ ခေါင်းညိတ်ပြီး "နားလည်ပါတယ်။ ချက်ချင်း လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ချင်ရှီမြစ်ကို ဝန်းရံရန် စစ်သားများအား အမိန့်ပေးပြီး ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်အထိ ထိုနေရာမှ ရေမယူရန် လူများအား သတိပေးသည့် ကြော်ငြာများ ကပ်ထားခဲ့သည်။

နာမူချီသည် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ကာ ရှန်ကျင်းမြို့တော်ရှိ သမားတော်အားလုံးကို အဆိပ်သင့်ခံရသူများကို ကုသရန်နှင့် ဆေးဝါးရှာဖွေရန် အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူများသည် အသက်နှင့် သေခြင်းကိစ္စ ဖြစ်သောကြောင့် အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ စစ်သားများ စောင့်ကြပ်နေသောကြောင့် ရုတ်တရက် မလုပ်ရဲကြပေ။

ထျန်းချီ နန်းတော်အတွင်းရှိ နန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း၌။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ။" မုရုံယန်က မေးသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ: "မင်းသမီး၊ အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ နှစ်လအတွင်း ရှန်ကျင်းမြို့ဟာ သေချာပေါက် ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်"

မုရုံယန်သည် ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေနပ်ပုံရသည်။

"ချင်ယွီချွမ်က တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတယ်။ သူက ငါတို့လူတွေရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှန်ကျင်းမှာ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ ချိုးထုန်ဖူကိုတောင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တယ်"

"ကျန်တဲ့လူတွေကို ပုန်းနေဖို့ ပြောဖို့ မမေ့နဲ့။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး လှုပ်ရှားအဖွဲ့ပဲ။ အခုအချိန်မှာ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ စေလွှတ်စရာ မရှိဘူး"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် ဦးညွှတ်ပြီး "နားလည်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

မုရုံယန်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး "တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။" ဟု မေးသည်။

"အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ" ဟု အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူက ပြန်ဖြေသည်။

"သိပြီ။ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်က ချင်ယွီချွမ်ကို အဆိပ်သင့်တဲ့ကိစ္စကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ဟာ အခွင့်ကောင်းပဲ"

"ရွယ်မြို့ဟာ ရှန်ကျင်း ပြီးရင် ထျန်းချီရဲ့ အကြီးဆုံးမြို့ပဲ။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်ပန်းတိုင် ဖြစ်လိမ့်မယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ: "နားလည်ပါတယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ ထွက်သွားပြီးနောက် မုရုံယန်သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤကလေးနှင့်အတူ ထျန်းချီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

လျစ်လျူရှုခံရသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး၊ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွင် နစ်မြုပ်နေသော အုပ်စိုးသူနှင့် ကျန်သူများသည် ဂရုစိုက်ရန် မထိုက်တန်သော သေးငယ်သော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

...

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်သည် မကြာသေးမီက အလွန်အလုပ်များနေပုံရသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် နေ့စဉ် ဆက်သွယ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများသည် တိုတောင်းပြီး အလျင်စလိုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မေးရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

သူ၌ အရေးကြီးသော ကိစ္စများရှိနိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူမသည် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုခဲ့ပါ။

ကိုယ်ခံပညာကလပ်၏ နှစ်ပတ်လည်ပွဲတော် စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့သည် ကလပ်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အထူးခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ စာရင်းပေးသွင်းပြီးကတည်းက ကိုယ်ခံပညာကလပ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ကိုယ်ခံပညာဆရာကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ကိုယ်ခံပညာကလပ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို သံသယဝင်လာသည်။

ဆရာသည် လူများကို လက်ဝှေ့အိတ်များကို ထိုးရန်သာ သင်ကြားပေးနေပြီး အင်အားမလုံလောက်သည့်အပြင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသော နည်းစနစ်များဖြင့် သင်ကြားပေးနေသည်။

"ငါ ကိုယ်ခံပညာဆရာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်" ရှန်ဟန်ယွဲ့က အော်ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးသည် - တကယ်တော့ ငါလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

"ဟန်ယွဲ့၊ သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးကြည့်ရအောင်" ဟု သူမက အသံထွက်၍ ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် လော့ချင်ယွီသည် နှစ်ယောက်သား ပုန်းအောင်းနေသော ထောင့်သို့ လျှောက်လာသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် စာရင်းပေးသွင်းချင်လား။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ဒါက ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲအတွက်လား။" ဟု မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ယောက်ျား ငါးယောက်နဲ့ မိန်းမ ငါးယောက် လိုတယ်။ ယောက်ျားတွေ လောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတွေ ဘယ်သူမှ စာရင်းမပေးသေးဘူး" လော့ချင်ယွီသည် အလွန်အရေးတကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး "ငါတို့ စာရင်းပေးရင် အရမ်း အဆိုးကြီး ခံရမှာလား။" ဟု မေးသည်။

လော့ချင်ယွီ : "အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ တရားဝင်ပြိုင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ"

"အဆိုးဆုံးဆို စင်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ လက်လျှော့လိုက်လို့ရတယ်။ အဲ့လိုဖြစ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒါ အရမ်းရှက်စရာကောင်းတယ်။ ငါတို့ အနည်းဆုံးတော့ တိုက်ခိုက်ကြည့်သင့်တယ်။ ချင်းယီ၊ မင်း စာရင်းပေးမှာလား" ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ဖုန့်ချင်းယီဘက်သို့ လှည့်မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လော့ချင်ယွီထံမှ စာရင်းပေးသွင်းပုံစံတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ "ငါ စာရင်းပေးမယ်။ ငါတို့ဟာ အမှတ်တွေအတွက် လာခဲ့တာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ကြိုးစားသင့်တယ်"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သဘောတူသည် "ဒါဆို ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း စာရင်းပေးမယ်"

"ဟန်ယွဲ့၊ နင် မလုပ်ချင်ရင် မလုပ်နဲ့။ ငါ တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေတယ်။ ငါ လေ့ကျင့်ထားတာ နည်းနည်းရှိတယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့ ထိခိုက်သွားမည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိတွေ့မှုဖြစ်မည်ဟု ၎င်းတို့ပြောသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် စာရင်းပေးသွင်းပုံစံကို စတင်ဖြည့်စွက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ပြိုင်ဘက်က ဘယ်လောက်ကြမ်းလဲဆိုတာ ကြည့်ဦးမယ်။ အရမ်းသန်မာရင် ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်မယ်"

လော့ချင်ယွီက ၎င်းတို့အား ထပ်ခါတလဲလဲ အာမခံသည်: "စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲလို့ ခေါ်ပေမယ့် အဓိကအားဖြင့် အချင်းချင်း သိကျွမ်းဖို့ ကျောင်းအချင်းချင်း ဖလှယ်ပွဲတစ်ခုလိုပါပဲ။"

"ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာမျိုး မရှိတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ ငါတို့လည်း ကျောင်းသမားတော်ကို စီစဉ်ထားပါတယ်။ အချိန်ရောက်ရင် အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

"အိုကေ၊ ဒါဆို ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ငါ သွားတော့မယ်။ နောက်မှ တွေ့မယ်" ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြောကာ ဖုန့်ချင်းယီကို ဆွဲခေါ်၍ ထွက်သွားသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ နင် တကယ် ပါဝင်ချင်တာ သေချာရဲ့လား။" ဖုန့်ချင်းယီက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် စိုးရိမ်နေသည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"လာပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ စာရင်းပေးသွင်းပုံစံကို ဖြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် သွားမှာပါ။ ငါ အရင်ကကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ဖူးဘူးဆိုတော့ ဒါဟာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ"

"ဒါ့အပြင် မင်းလည်း စာရင်းပေးထားတယ်လေ။ လော့ချင်ယွီ ခုနက ပြောသလိုပဲ၊ အဆိုးဆုံးဆို လက်လျှော့လိုက်လို့ရတယ်"

"နည်းနည်း ရှက်စရာကောင်းပေမယ့် အရင်က ငါ မလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရှက်စရာကိစ္စ ဘာများရှိလို့လဲ။ မင်း တကယ် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

***