အခန်း ၈၀

အခန်း ( ၈၀ ) – နတ်ဆေးသမားတော် ဖူကန်း

ချင်းယီ : "ငါက ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူထားလို့ စာရင်းပေးခဲ့တာ"

"နင့်ရဲ့ အဲဒီလက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ဘာမှ သင်ယူထားပုံမပေါ်ဘူး" ရှန်ဟန်ယွဲ့က သံသယဝင်ကြောင်း ပြောသည်။

သူမသည် အလယ်အလတ်တန်းကိုယ်ခံပညာသင်တန်း၏ ၃၀%ကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးလတာကာလအတွင်း အထူးအခြေအနေများမှလွဲ၍ နေ့စဉ် နှစ်နာရီ လေ့လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ယခု လျှော့မတွက်သင့်ဘဲ သာမန်ကောလိပ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကိုကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

"အချိန်ရောက်ရင် နင် မြင်ရလိမ့်မယ်။ မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒီကာလအတွင်း အချိန်ရရင်ကိုယ်ခံပညာကလပ်ကို သွားပြီး တခြားသူတွေနဲ့ လေ့ကျင့်လို့ရတယ်"

ရှန်ဟန်ယွဲ့ : "ချင်းယီ၊ တကယ်တော့ နင် ထင်သလောက် ငါ အားမနည်းဘူး။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါ့စာသင်ခန်းထဲက ယောက်ျားလေးတွေကိုတောင် ဖိထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့၏ စကားများကို အလေးအနက်မထားခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် နေ့စဉ် အဆောင်သို့ ရေယူသွားသောအခါ စတုတ္ထထပ် ရောက်သည်နှင့် အသက်ရှူမဝတော့ပေ။

ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ တကယ်ပါဝင်ရမည်ဆိုလျှင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရစေရန် စောစီးစွာ လက်လျှော့လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျင်း၏ အနောက်ပိုင်းတွင်။

ချင်ယွီချွမ်နှင့် နာမူချီတို့သည် ချင်ရှီမြစ်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကြည်လင်သော စမ်းရေကို ကြည့်ကာ အတွေးများ နစ်မြုပ်နေကြသည်။

"စစ်သူကြီး၊ သမားတော်တွေ အကုန် စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ရေထဲမှာ အဆိပ်မရှိဘူး။ အဆိပ် ဘယ်မှာ စီမံခဲ့လဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ဘာရလဒ်မှ မရသေးဘူး"

"သမားတော်တွေရဲ့ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ အဆိပ်သင့်ပြီး သတိလစ်သွားတဲ့အဆင့်ကနေ သေဆုံးတဲ့အထိ အသက်ထွက်တာ ညင်သာလွန်းတယ်။ ဒီလက္ခဏာမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး"

"လူအများအပြား ထွက်ခွာပြီး ခိုလှုံရာရှာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ အချိန်မီ ဆေးဝါးရှာမတွေ့ရင် ရှန်ကျင်းမြို့ဟာ ရှုပ်ထွေးသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်"

"တချို့လူတွေက အဆိပ်ဟာ ကူးစက်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကိုတောင် ဖြန့်နေကြပြီး မကြာခင် ရှန်ကျင်းဟာ လူခြေတိတ်တဲ့မြို့ ဖြစ်လာတော့မယ်"

ချင်ယွီချွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "သမားတော်တွေကို လက္ခဏာတွေကို ဂရုတစိုက် လေ့လာခိုင်းပါ။ သတိလစ်မသွားခင် အဆိပ်သင့်တဲ့သူတွေ ဘာစားခဲ့လဲ၊ ဘာသုံးခဲ့လဲဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ။ အရင်းအမြစ်ကို အမြန်ဆုံး ရှာရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီတံဆိပ်ကို ဓာတ်ကြီးငါးပါးဆေးခန်းကို ယူသွားပြီး ဖူကန်းကို ရှာဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။ သူ့ကို မြို့အနောက်ဘက်ကို လာခိုင်းပါ"

နာမူချီက တံဆိပ်ကို ယူပြီး "ဖူကန်းလား။ စစ်သူကြီး၊ အဲဒီနတ်ဆေးသမားတော်ကို ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးသည်။

"အခြေအနေက အခု ဆိုးရွားနေပြီ၊ သူ့ကို ထွက်လာဖို့ပဲ တောင်းဆိုနိုင်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အခု ထျန်းချီမှာရှိမရှိတော့ မသိဘူး" ချင်ယွီချွမ်သည် ရှားရှားပါးပါး စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

ရှန်ကျင်းရှိ သမားတော်အားလုံး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မရောက်လာခဲ့လျှင် ရှန်ကျင်းတွင် မရှိဟုသာ ဆိုလိုနိုင်သည်။ ခရီးထွက်မသွားပါစေနှင့်၊ မဟုတ်ပါက အချိန်လုံလောက်မည်မဟုတ်ပါ။

နန်းတော်ရှိ သမားတော်များသည် တတ်သိနားလည်ပြီး ဆေးကျမ်းများတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း စာအုပ်အတိုင်း လိုက်နာရန်သာ သိကြသည်။

ရှန်ကျင်း ဆေးခန်းများမှ သမားတော်များမှာမူ အရည်အချင်း နည်းပါးကြသည်။ ၎င်းတို့အပေါ် အားကိုးရမည်ဆိုလျှင် ဆေးဝါးကို ဘယ်အချိန်တွင် တီထွင်နိုင်မည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

နာမူချီ: "နတ်ဆေးသမားတော် ဖူကန်းရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းဖို့ ဓာတ်ကြီးငါးပါးဆေးခန်းကို အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် အဝေးမှ လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူ ( ၁၂ ) ဦးထက် မနည်း သေဆုံးခဲ့သည်။

သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အနည်းငယ်သာ တည်ငြိမ်နိုင်ကြသည်။ စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများ မရှိလျှင် ဤအရပ်သားများသည် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြပေတော့မည်။

နန်းတွင်းသမားတော်များသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သုံးရက်အတွင်း သေဆုံးမှုကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သော ဆေးကိုသာ တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဆေးဝါးကို အမြန်ဆုံး မတီထွင်နိုင်ပါက သေဆုံးသူဦးရေ အဆမတန် တိုးလာပါလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက် အနီးနားရှိ မြို့များသို့လည်း သမားတော်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ပြီး လူများကို ကူညီမည်ဟု ဆိုသော သမားတော်များသည် ရှန်ကျင်းသို့ သွားရမည်ဟု ကြားသောအခါ ထိုနေရာရှိ ပြဿနာများကြောင့် ညစ်ညမ်းခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် စိတ်ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကြိုးစားရင်း ရေစီးသံကို နားထောင်နေလိုက်သည်။ အကျိုးအမြတ်ကို ရှာဖွေပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန်မှာ လူ့သဘာဝ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို မကျေမချမ်း မဖြစ်သင့်ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဖုန့်ချင်းယီနှင့် စကားပြောမှတ်တမ်းကို ကြည့်ရန် အချိန်အနည်းငယ်သာရှိသည်။ အဆိပ်သင့်ခြင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် စေလွှတ်ခံရပြီးကတည်းက ၎င်းတို့သည် တစ်နေ့လျှင် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

သူမသည် စာသားမှ အခြားသူတစ်ဦး၏ အခြေအနေကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိနိုင်ပုံရပြီး အလွန်နားလည်မှုရှိစွာ အနှောင့်အယှက်လည်း မပေးသလို များများလည်း မမေးမြန်းခဲ့ပါ။

ယခု အချိန်ရသောအခါ သူမအား ရှင်းပြသင့်သည်။

[ယွီချွမ် : မကြာသေးခင်က ဖြေရှင်းရမယ့် ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတချို့ ကြုံခဲ့ရလို့ မင်းကို လျစ်လျူရှုထားမိတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။]

[ယွီချွမ် : အရာအားလုံး ဖြေရှင်းပြီးရင် မင်းကို ဆင်ခြေဖုံးက အနီရောင်မေပယ်ပင်တွေဆီ ခေါ်သွားမယ်။]

[ချင်းယီ : အနီရောင်မေပယ်ပင်တွေလား။ ရှင် အားတဲ့အချိန်ရောက်ရင် အရွက်တွေ ကြွေနေလောက်ပြီ။]

[ယွီချွမ် : ဒါဆို မင်းကို ဆောင်းနှင်းတွေနဲ့ ဇီးပန်းပွင့်တွေကို ခေါ်သွားမယ်]

[ချင်းယီ : ကောင်းပါပြီ။ ရှင် ဘာကို ကိုင်တွယ်နေလဲ မသိပေမယ့် ခက်ခဲတယ်လို့ ပြောထားတော့ ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။]

[ယွီချွမ် : အင်း]

[ယွီချွမ် : ရာသီဥတုက အေးလာပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပြီး မဖျားစေနဲ့။]

[ချင်းယီ : ရှင်လည်း ဂရုစိုက်။ ကျွန်မ အခု စာသင်ချိန်သွားရတော့မယ်။]

[ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ။]

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ယန်ချီသည် သူ့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေပြီဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီး၊ သမားတော်ရဲ့ စစ်ဆေးချက်အရ ချိုးထုန်ဖူ အဆိပ်သင့်ခံခဲ့ရတဲ့ အဆိပ်ဟာ မြို့အနောက်ဘက်က အရပ်သားတွေ အဆိပ်သင့်ခံရတဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့ တူညီတယ်"

"ထောင်ထဲမှာ သံကြိုးတွေနဲ့ နံရံတွေအပြင် သူ ထိတွေ့နိုင်တာက အစားအသောက်ပဲရှိတယ်"

"ထောင်ထဲက အစားအသောက်တွေက အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း အဆိပ်သင့်ခံခဲ့ရတယ်။ သူ့အစားအသောက်ထဲကို တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခု ထည့်ထားတာ သေချာတယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ချီ၏ အစားအသောက်အကြောင်း ပြောဆိုချက်ကို သတိပြုမိပြီး "ဒီက အိမ်တိုင်းရဲ့ အစားအသောက်ကို စစ်ဆေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အစားအသောက်ထဲမှာ အဆိပ်ရှိရင် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံး အဆိပ်သင့်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။

အဆိပ်သင့်ခံရသူ အများစုမှာ လူငယ်နှင့် အားကောင်းသောသူများဖြစ်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ အဆိပ်သင့်ခံရခဲသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

"အခုချက်ချင်း စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ပါ့မယ်" ဟု ယန်ချီက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ကျင်းရှိ ချန်နင်လမ်းတွင်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါးဆေးခန်းတွင် ချင်ယွီချွမ်၏ တံဆိပ်ကိုကိုင်ဆောင်ထားသော နာမူချီသည် ခန်းမရှိ တစ်ဦးတည်းသော ဘဏ္ဍာစိုးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ငါ နတ်ဆေးသမားတော် ဖူကန်းကို လာရှာတာ။ သူ ဘယ်မှာရှိလဲ သိလား။"

ဘဏ္ဍာစိုးသည် နာမူချီ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ကြည့်ပြီး "သခင်လေးက ခရီးသွားနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ ဘယ်မှာရှိလဲ မသိဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးနဲ့ လာခဲ့တာဆိုတော့ လူလွှတ်ပြီး သခင်လေးကို အသိပေးလိုက်မယ်။ ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာလဲ မေးလို့ရမလား။"

နာမူချီ : "မြို့အနောက်ဘက်က ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စစ်သူကြီးချင်က စေလွှတ်လိုက်တာပါ။"

ဘဏ္ဍာစိုး - "ခင်ဗျား ပြန်ပါတော့။ သခင်လေးဆီ သတင်းပို့လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲတော့ မသိဘူး" ဟု ပြောသည်။

နာမူချီသည် ဘဏ္ဍာစိုးကို ဦးညွှတ်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နတ်ဆေးသမားတော် ဖူကန်း ပြန်လာရင် မြို့အနောက်ဘက်ကို လာပေးဖို့ ပြောပေးပါ။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

နာမူချီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဓာတ်ကြီးငါးပါးဆေးခန်း၏ ဘဏ္ဍာစိုးသည် အလျင်အမြန် စာတစ်စောင်ရေးပြီး ဖူကန်းကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရန် လူလွှတ်လိုက်သည်။

ဖူကန်းသည် နတ်ဆေးလွင်ပြင်၏ ဆရာသခင်လက်အောင်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်များသည် ဆရာဖြစ်သူထက် သာလွန်သည်။ သူ့ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တွင် တိုင်းပြည်တစ်ဝန်းတွင် နာမည်ကျော်ကြားနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ ဆေးကုသမှုကို လိုလားသောသူများသည် မြစ်ကိုဖြတ်ကူးသော ငါးများကဲ့သို့ များပြားသော်လည်း သူသည် အလွန်စိတ်ထင်တိုင်းလုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။

ငွေကြေး သို့မဟုတ် လူမှုရေး အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရသူများကိုသာ ကုသပေးလိုသည်။

တစ်ချိန်က လူတစ်ဦးသည် သူ့အား ဆေးကုသမှုအတွက် ရွှေစ တစ်သောင်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူသည် မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ငွေတစ်စပင် မပေးနိုင်သောသူများလည်း ရှိပြီး သူသည် သွားရောက်ကုသပေးခဲ့သည်။

ဖူကန်း၏ အယုံကြည်ရဆုံးသူဟု ဆိုသော ဓာတ်ကြီးငါးပါးဆေးခန်း၏ ဘဏ္ဍာစိုးပင်လျှင် ဤနတ်ဆေးသမားတော်၏ နည်းလမ်းများကို ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆေးပညာအပြင် ဖူကန်းသည် အဆိပ်အသုံးပြုရာတွင်လည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ ၎င်းသည် မည်သူမျှ သူ့ကို မစော်ကားရဲဘဲ သူ အလွန် စိတ်ထင်တိုင်းကြဲနိုင်ပြီး ထင်ပေါ်ကျော်ကြားစွာ နေနိုင်ရသည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သမားတော်တစ်ဦးကို စော်ကားခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာ နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ထူးချွန်သူကို စော်ကားခြင်းသည် သူ့လက်ဖြင့် မတော်တဆ သေဆုံးသွားစေနိုင်သည်။ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ကို မယူလိုကြပေ။

***