အခန်း ၈၂

အခန်း ( ၈၂ ) – အနီရောင် မေပယ်ပင်တွေက သမုဒ္ဒရာနှင့် တူသော်လည်း သူမရှေ့မှ လူသားနှင့် မယှဉ်နိုင်ဘူး

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ ချင်ယွီချွမ်သည် ရေချိုးပြီးနောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန့်ချင်းယီကို ဆက်သွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်သွားသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် ဧည့်ခန်းတွင် သစ်သီးစားနေသည်။

စခရင်ပေါ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးအောက်၌ ကြီးမားသော အမည်းကွင်းနှစ်ခုကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင် ဘယ်နှစ်ရက်လောက် အိပ်မပျော်ခဲ့တာလဲ။ ပန်ဒါနဲ့ တူနေတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ပါးလွှာသော အနက်ရောင် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ "ပန်ဒါလား။"

"ဘာကို ကြောင်နေတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ မျက်ကွင်းညိုတွေကို ပြောနေတာ။"

မကြာသေးမီက သူ ဘာတွေအလုပ်ရှုပ်နေလို့ အိပ်မပျော်တာလဲဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

ချွင်ယွီချွမ် : "မကြာသေးခင်က ငါ အရမ်းအလုပ်များပြီး မင်းကို လျစ်လျူရှုထားမိတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရှင် ကျွန်မကို တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါဆို အခု အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးပြီလား။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးပြီ"

"ရှင် ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။" ဖုန့်ချင်းယီက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ သူလုပ်သမျှသည် အလွန်အန္တရာယ်များရမည်ဟု သူမ အမြဲ ခံစားရသည်။

သူ မပြောလျှင် သူမ မေးမည် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် သူတို့ကြားရှိ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က ညင်ညင်သာသာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆင်ခြေဖုံးက အနီရောင် မေပယ်ပင်တွေက တကယ် လှတယ်။ မနက်ဖြန် မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်"

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ရှင် ဒီနေ့ စောစောအနားယူသင့်တယ်။”

သူ၏ မျက်ကွင်းညိုများသည် အတော်လေး ထင်ရှားသော်လည်း သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လူတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ချောမောနိုင်မှာလဲ။

"အင်း၊ မင်းလည်း စောစော အနားယူသင့်တယ်"

နောက်တစ်နေ့ ညနေနေဝင်ရီတရောအချိန်၌။

ရှန်ကျင်း၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ မေပယ်တောအပြင်ဘက်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ ဖုန့်ချင်းယီအား ခမ်းနားသော ရှုခင်းကို ပြသနေသည်။

"ဒီမေပယ်တောက အရမ်းကျယ်တယ်။ အဝေးကနေ ကြည့်ရတာ တကယ် လှတယ်။ ကျွန်မ လူကိုယ်တိုင် မြင်ချင်လိုက်တာ"

ဖုန်းစခရင်မှ ကြည့်ရှုခြင်းသည် လူကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုရခြင်းနှင့် မတူညီပါ။ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားလိုခဲ့သည်။

"မင်း အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်" ချင်ယွီချွမ်၏ အသံသည် ဝေးကွာပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်၊ "ရှင်တို့ အားလုံး အရင်တစ်ခေါက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာကြလဲဆိုတာ သိပြီလား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "မသိသေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ဆီ လာလည်နိုင်ဖို့ တကယ် မျှော်လင့်တယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် ရှင် ကျွန်မကို ဈေးဝယ်ထွက်ခေါ်သွားရမယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် ရှန်ကျင်း၏ လမ်းများကို သူမအား ပြသပြီးကတည်းက ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုနေရာကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။

ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ၊ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ၊ ပြီးတော့ သူမ မမြင်ဖူးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ ကတိပေးတယ်" ချင်ယွီချွမ်က သဘောတူသည်။

ချင်ယွီချွမ် လျှောက်သွားစဉ် ဖုန့်ချင်းယီသည် အနီရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်များကို မြင်လိုက်သည်။

အနီရောင် မေပယ်ပင်များသည် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဆောင်းဦးငှက်များ တေးဆိုနေသည်။ အနီရောင်နေရောင်သည် တောင်များပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်သော ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းတွင် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင် ဆောင်းဦးကို ကြိုက်လား။" ဖုန့်ချင်းယီက ရုတ်တရက် မေးသည်။

"ဒီလိုပါပဲ။" သဲကန္တာရထဲက ဘယ်ရာသီဥတုမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် ကြိုက်တာ မကြိုက်တာ ပြောလို့ မရဘူး။ အရင်က ရှန်ကျင်းမှာ ရှုခင်းကို ခံစားဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။

ဖုန့်ချင်းယီ : "ရှေးခေတ်ကဗျာတွေမှာ ဆောင်းဦးဟာ အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ အထီးကျန်မှုရဲ့ အချိန်လို့ ဆိုကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဆောင်းဦးဟာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်"

"ဘာလို့လဲ။" ချင်ယွီချွမ်က သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကို မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြသည်၊ "နွေရာသီရဲ့ ပူပြင်းမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ၊ ဆောင်းရာသီရဲ့ ခါးသီးတဲ့ အအေးဓာတ်လည်း မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ နွေဦးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ပိုပြီး ထင်ပေါ်မလာဘူး။ အဲဒါက အတော်ပဲ"

ချင်ယွီချွမ်သည် ပွဲကြည့်စင်တစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် နေဝင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး အနီရောင် မေပယ်ပင်များနှင့် ရောနှောသွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် နေရောင်အောက်တွင် အရိပ်ခိုကာ ပွဲကြည့်စင်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရွှေရောင်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပုံရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူမသည် ရုတ်တရက် အနီရောင် မေပယ်ပင်တွေက သမုဒ္ဒရာနှင့် တူသော်လည်း သူမရှေ့မှ လူသားနှင့် မယှဉ်နိုင်ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် တိတ်သွားတာလဲ။" ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ မျက်နှာ ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "...ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ရှင် ကျွန်မကို အနီရောင် မေပယ်ပင်တွေကို အတူကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ စဉ်းစားမိတာလဲ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ငါတို့ အစီအစဉ်တွေ ချထားပြီးပြီလို့ ထင်တယ်" သူ သူမနဲ့အတူ ကြည့်ချင်တာက ဒီ မေပယ်တောထက် အများကြီး ပိုတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူပြောခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "မင်းက ငါတို့ နှင်းတွေကို အတူတူ ကြည့်ကြမယ်လို့လည်း ကတိပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါ အခုထိ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"သေချာတာပေါ့"

ဖုန့်ချင်းယီ၏ အပြုံးသည် ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ ဝေဆာလာသည်။ "ဒါဆို ဒီနှစ် နှင်းတွေကို အတူတူ ကြည့်ကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ညနေစောင်းနေပြီ၊ ရှင် အိမ်ပြန်သင့်တယ်။ မကြာခင် မှောင်တော့မယ်"

ချင်ယွီချွမ်သည် အနီးနားရှိ အကိုင်းတစ်ခုမှ မေပယ်ရွက် နှစ်ရွက်ကို ခူးယူကာ တစ်ရွက်ကို ဖုန့်ချင်းယီသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ် ပို့ပေးသော အရွက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး မေပယ်အရွက် ပို့ပေးနေတာလဲ။"

"အမှတ်တရအနေနဲ့"

သူတို့ အတူတူ ကြည့်ရှုခဲ့သော ရှုခင်း၏ အမှတ်တရတစ်ခုပင်။

"ဒါဆို ဒီမေပယ်ရွက်ကို စာအုပ်ထဲမှာ ညှပ်ထားမယ်" သူမသည် သူ့ထံ၌ ဤကဲ့သို့သော ဘက်ခြမ်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။

...

နိုဝင်ဘာလနှောင်းပိုင်းတွင် ကိုယ်ခံပညာကလပ်၏ နှစ်စဉ်ကောလိပ်ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲ စတင်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့သည် လော့ချင်ယွီနှင့် ကလပ်အဖွဲ့ဝင်အချို့နောက်မှ ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲ ကျင်းပရာသို့ လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော ထိုင်ခုံများကို တွေ့ရှိပြီးနောက် လော့ချင်ယွီသည် မဲနှိုက်ရန် သွားခဲ့သည်။

"ချင်းယီ၊ နင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်နေပုံရသည်။ "ဘာကို စိတ်လှုပ်ရှားရမှာလဲ။"

"အာ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငါ နည်းနည်း ကြောက်လန့်လာသလို ခံစားရတာလဲ။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမအား ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးသည် "နင် မနိုင်ရင် အရှုံးပေးလိုက်။ မှတ်ထား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာမရစေနဲ့"

"အစ်မတို့နှစ်ယောက် လှလှလေးနေဖို့ပဲ လိုတယ်။ တိုက်ခိုက်တာကို ကျွန်မကို လွှဲပေးလိုက်၊ စိတ်မပူနဲ့။"

ထိုသို့ပြောသူမှာ ကိုယ်ခံပညာကလပ်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာသော ဂျူနီယာ လော့နျူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဆိုအရ သူမသည် ပေါင် ( ၂၀၀ )ရှိသော အမျိုးသားသုံးယောက်ကို သူမ တစ်ယောက်တည်း အလှဲသိပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် သူတို့ မျက်မြင် မတွေ့ရဘဲ ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့သည် သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ ၅ ပေ ၃ လက်မပဲရှိပြီး ပေါင် ၉၀ ပဲ ရှိတယ်။ သူမဟာ လူကောင်သေးပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့သူနဲ့ မတူဘူး။

သူတို့အပြင် အခြားမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် တောက်ပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲအစား အလှမယ်ပြိုင်ပွဲအတွက် ရောက်လာပုံရသည်။

အမျိုးသားကလပ်အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားထုထည်ရှိကာ အားကောင်းမောင်းသန် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။

လော့ချင်ယွီသည် မဲနှိုက်ပြီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ "စုစုပေါင်း ကျောင်းငါးကျောင်းရှိပြီး နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ယှဉ်ပြိုင်ကြရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

"ငါတို့ရဲ့ အိမ်နီးနားချင်း ဟွားတက္ကသိုလ်က ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ချန်ပီယံဖြစ်ခဲ့လို့ ဒီနှစ် ဗိုလ်လုပွဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်ခွင့်ရထားတယ်"

"ငါတို့ရဲ့ ပထမအဆင့်ပြိုင်ဘက်က ဖူတက္ကသိုလ်ပဲ။ ငါတို့နိုင်ရင် နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်ရလိမ့်မယ်"

"ငါတို့ မနိုင်ရင် စတုတ္ထနေရာအတွက် နောက်ထပ် ရှုံးတဲ့အသင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်။ လူတိုင်း ကိုယ်ကြိုက်သလို လုပ်ပါ"

ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ဖုန့်ချင်းယီတို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဤပြိုင်ပွဲသည် အနည်းငယ် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။

လော့ချင်ယွီသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့နောက်မှ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပထမပွဲအတွက် လူသုံးယောက် လိုတယ်။ ဘယ်သူ တက်ချင်လဲ။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ပြိုင်ဘက်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ သိလား။" ဟု မေးသည်။

လော့ချင်ယွီက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး။ ပထမပွဲအတွက် ငါတို့ရဲ့ လူသုံးယောက်ကို အရင်ရွေးရအောင်။ သုံးပွဲမှာ နှစ်ပွဲနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ"

"ငါ သွားမယ်။" ဖုန့်ချင်းယီက စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်သည်။

လော့နျူလည်း ထရပ်ပြီး "ကျွန်မလည်း သွားမယ်" ဟု ပြောသည်။

လော့ချင်ယွီသည် သူ့ဘေးမှ ကျောင်းသား လေးဦးကို ကြည့်ပြီး "မင်းတို့အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း လာလိုက်" ဟု ပြောသည်။

သို့သော် ကျောင်းသား လေးဦးစလုံး မလှုပ်မရှားဘဲ မည်သူမျှ တက်လာရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ လော့ချင်းယွီက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "အဲဒီကျောင်းသားတွေက လေ့ကျင့်တာ တော်တော်ကောင်းတာ ငါ အမြဲမြင်နေရတယ်။ တကယ် အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျတော့ ဘယ်သူမှ တက်လာဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး။"

"အစ်မ၊ သူတို့ လေးယောက်စလုံး ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကို မနိုင်ဘူး။ သူတို့ ကြောက်နေကြတာ ဖြစ်မယ်"

လော့နျူသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ဖုန့်ချင်းယီတို့၏ နောက်တွင် တည့်တည့်ထိုင်နေသည်။ ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် အသံကို နှိမ့်ထားသော်လည်း လော့နျူက ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သည်။

လော့နျူသည် အသံကို နှိမ့်ရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ကျောင်းသား လေးဦးလည်း သူမ၏ စကားများကို ကြားခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

"ငါတို့လေးယောက် မင်းတစ်ယောက်တည်းကို မနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါတို့ မင်းကို အလျှော့ပေးနေတာ။"

***