အခန်း ၈၆

အခန်း ( ၈၆ ) – မိန်းကလေးမိသားစုထဲ လက်ထပ်ပြီး ဝင်ချင်နေတာလား

"ကျွန်တော် ဝတ်ထားတဲ့ ဒီဝတ်စုံကို ရှီရှီက ဝယ်ပေးတာ" ဖုန့်ချင်းစီက ပြန်ဖြေသည်။

နန်ယဉ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှီရှီလား။ အဲဒါ မင်း လိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးလား။"

"ဟုတ်တယ်" ဖုန့်ချင်းစီက ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုသည်။

ဖုန့်ကျစ်ရှင်း: "မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ နိမ့်ကျသွားပြီလား၊ အခု တခြားသူတွေကို မင်းအတွက် အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ခိုင်းနေပြီလား။"

"အဖေ နားမလည်ဘူး။ ရှီရှီက ကျွန်တော့်အတွက် ဝယ်ပေးတာ၊ ပြီးတော့ ဒါက စုံတွဲဝတ်စုံလေ" ဖုန့်ချင်းစီ၏ အသံတွင် ဂုဏ်ယူမှု အငွေ့အသက် ပါဝင်နေသည်။

နန်ယဉ်နှင့် ဖုန့်ကျစ်ရှင်းတို့နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက "ဒါဆို နင်တို့ နှစ်ယောက် အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးသည်။

"တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ နင် မနာလိုရင် နင်ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တစ်ယောက်လောက် ရှာလို့ ရတယ်လေ" ဖုန့်ချင်းစီက သူ့ရဲ့ အင်္ကျီလက်ရှည်အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ယူရင်း ပြောသည်။

နန်ယဉ်သည် ဖုန့်ကျစ်ရှင်း၏ နားရွက်နားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်၊ "သူက အဲ့ကောင်မလေးရဲ့ မိသားစုထဲကို ဝင်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ရှင် ထင်လား။"

"...သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ နောက်မှ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်မယ်။ မိန်းကလေးကို နစ်နာတယ်လို့ မခံစားစေသင့်ဘူး။ ဒီမှာ အခွင့်အရေးရှိသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်" ဖုန့်ကျစ်ရှင်းက ပြောသည်။

နန်ယဉ်က သဘောတူသည်၊ "မိန်းကလေးက သူ့အတွက် ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ဆန္ဒရှိရင် သူမ သူ့ကို တော်တော်လေး ကြိုက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ငါတို့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေက အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတာ ကံကောင်းတယ်။ ငါတို့က သူ့ကို ရုပ်ရည်ကောင်းတွေ ပေးခဲ့တာ"

"ဒီနေ့ခေတ် မိန်းကလေးငယ်တွေက ချောမောတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်ကြတယ်။ သူက အတော်အတန် ရုပ်ရည်ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်"

ဖုန့်ချင်းစီသည် နန်ယဉ်နှင့် ဖုန့်ကျစ်ရှင်းတို့ တီးတိုးပြောနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ ဘာအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ။"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ နင်တို့ မကြာသေးခင်က စာမေးပွဲတွေရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။" နန်ယဉ်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းစီ : "အမေ၊ ကျွန်တော် အခု ကောလိပ်ရောက်နေပြီ။ အမြဲတမ်း အမှတ်တွေအကြောင်း မေးနေရမှာလား။"

"အမှတ်တွေအကြောင်း မမေးရင် မင်း နေ့တိုင်း ဘာစားလဲဆိုတာ မေးရမလား။" နန်ယဉ်က ပြန်ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ငမ်းငမ်းတက် ကြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ "အမေ၊ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့။ အစားအသောက်တွေ ရောက်လာပြီ၊ စားကြရအောင်"

နန်ယဉ်သည် ဖုန့်ချင်းယီရှေ့တွင် အချိုရည်တစ်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ချင်းယီ၊ မင်း တကယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်ဘူးလား။"

"ကောလိပ်မှာ အချစ်ဇာတ်လမ်း မရှိတာက တော်တော် နှမြောစရာကောင်းတယ်။ နောက်ပိုင်း ဘဝမှာ တွေ့ရတဲ့ လူတွေက ဒီလောက် ဖြူစင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းအဖေနဲ့ ငါလည်း ကောလိပ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာ။ မင်း ကျောင်းမှာ ရည်းစား ရှာကြည့်လို့ရတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟင်းပွဲကို လှမ်းနှိုက်လိုက်သည်။ "သမီးက အသက် နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူးဆိုတော့ အလျင်မလိုသေးဘူး။"

နန်ယဉ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၊ ဖုန့်ချင်းစီတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန် ဘယ်သောအခါမျှ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

"လက်ထပ်ဖို့ အလျင်စလို မလိုဘူးဆိုတာမှန်ပေမယ့် မင်း ချိန်းတွေ့တာကို မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ထဲ ထည့်လို့ ရတယ်"

"ချိန်းတွေ့တာနဲ့ လက်ထပ်တာ မတူဘူး။ ဘယ်သူက မင်းနဲ့ သင့်တော်လဲဆိုတာ သိဖို့ လူတွေကို သိဖို့ လိုတယ်"

"မင်း အခု ကျောင်းမှာပဲရှိသေးတော့ အားလပ်ချိန် ပိုရလိမ့်မယ်။ အလုပ်စလုပ်တာနဲ့ အားလပ်ချိန် အဲ့လောက် များများ မရတော့ဘူး"

"ဒါကြောင့် ဒီအဆင့်က ဆက်ဆံရေးအတွက် အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။ မင်းအဖေနဲ့ ငါလည်း ကောလိပ်တုန်းက အတူတူဖြစ်ခဲ့တာ"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ မိဘများ၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို များများ စိတ်မဝင်စားတော့ပါ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ၎င်းတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာခဲ့ပုံရသည်။

"အမေ၊ စားကြရအောင်။ အချစ်ရှာဖွေတာလည်း ကံတရားပဲ" ဟု သူမက ပြောသည်။ လမ်းဘေးက လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲယူလို့ရတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ။

နန်ယဉ်သည် ဖုန့်ကျစ်ရှင်းက သူမအတွက် အခွံခွာပေးထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကို စားလိုက်သည်။ "ဒီ 'ကံတရား' ဆိုတာ အများအားဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးရတာ များတယ်။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေတဲ့သူကို တွေ့ရင် တက်ကြွပြီး ရဲရင့်ပါ"

"...ဒီမိသားစုမှာ တစ်ကိုယ်တည်းသမားတွေအတွက် နေရာ မရှိတော့ဘူးလား။"

အရင်က ညစာစားချိန်မှာ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မဆွေးနွေးခဲ့ဘူး။

နန်ယဉ်သည် ညစာစားပွဲတွင် များစွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီသည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူမ တကယ်ပဲ စိတ်ထဲထည့်၍ နားထောင်နေလား မနားထောင်နေတာလား ဆိုတာကို မရှင်းလင်းပေ။

ညစာစားပြီးနောက် နန်ယဉ်နှင့် ဖုန့်ကျစ်ရှင်းတို့သည် အလုပ်အချို့ လုပ်စရာ ရှိသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ဖုန့်ချင်းစီတို့ကို တက္ကစီဖြင့် ကျောင်းသို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

တက္ကစီထဲတွင် ဖုန့်ချင်းယီက "အစ်ကို၊ အစ်ကိုတို့ ဘယ်တော့လောက် တရားဝင်တွဲဖြစ်မလဲ။" ဟု မေးသည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် စာသင်ချိန်ကလွဲရင် ခွဲလို့မရဘူးဆိုတာ ငါ သတိထားမိတယ်။ အခု နှစ်ပတ်ကျော်ပြီ။ တိုးတက်မှု နည်းနည်းလောက်တောင် မရှိဘူးလား။"

"သူ့ဘက်က အရင်စပြောဖို့ နင် စောင့်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပေမယ့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အတူတကွ စားသောက်ခြင်း၊ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းတို့တွင်သာ ကန့်သတ်ထားသည်။

သူမ၏ သဘောထားသည် ဤကာလအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ခံစားနိုင်သော်လည်း နောက်ထပ် ဝန်ခံချက်တစ်ခု အောင်မြင်နိုင်မလား သူ မသေချာပေ။

"သူ ဘယ်လိုအရာမျိုးတွေကို ကြိုက်လဲဆိုတာ ရှာဖွေဖို့ မင်း ကူညီနိုင်မလား။ ငါ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ချင်တယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အခန်းဖော်သည် သူမ၏ ယောင်းမဖြစ်လာတော့မည့် အလားအလာအတွက် အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေသည်။

"ငါ နင့်ကို ကူညီမယ်။ ကံကောင်းပါစေ"

ဒီဇင်ဘာလ ရောက်လာသည်နှင့် မြို့တော်၏ ရာသီဥတုသည် တဖြည်းဖြည်း မှိုင်းလာခဲ့သည်။

နေမရှိ၊ မိုးမရှိသောကြောင့် အလွန်အေးစက်ပြီး မှိုင်းညို့သော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ကုလားအုတ်ရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သစ်ရွက်များ ကြွေကျနေသည့် သစ်ပင်များအောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမ၏ နံဘေးတွင် ဖက်ထုပ်လုံးလေးကဲ့သို့ ပတ်ထားသော ရှန်ဟန်ယွဲ့ရှိသည်။

"ဒီဆောင်းက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကထက် ပိုအေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဘယ်တော့ နှင်းကျမလဲလို့ ငါ တွေးမိတယ်။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့၏ စကားများကို ကြားသော ဖုန့်ချင်းယီက "ရာသီဥတု ခန့်မှန်းချက်ကို ငါ ကြည့်ထားတယ်။ နောက်တစ်ရက်မှာ နှင်းတွေ ထူထပ်လိမ့်မယ်တဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒီ ခန့်မှန်းချက်တွေက အမြဲတမ်း မမှန်ဘူး။ ဒီနေ့ကို ကြည့်ပါဦး - မိုး ရွာမယ်လို့ ပြောထားပေမယ့် မိုးလည်း မရွာဘူး၊ နှင်းလည်း မကျဘူး" ရှန်ဟန်ယွဲ့က တိုင်ကြားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီရယ်လိုက်ပြီး "မင်း အအေးကို မကြောက်ဘူးလား။ မိုးရွာရင် ဒါမှမဟုတ် နှင်းကျရင် ပိုအေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှိုင်းညို့တဲ့ ရာသီဥတုက ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။ အဆောင်ကို အမြန်ပြန်ရအောင်။ ချိုးချိုးက အပူပေးစက် ဖွင့်ထားလောက်ပြီ"

"ဆောင်းရောက်ရင် အိပ်ရာထဲမှာပဲ ခွေခေါက်နေချင်တယ်။ စာသင်ခန်းတွေမှာ လေပေးစက်ရှိပေမယ့် သိပ်မထူးခြားဘူး။ အေးနေတုန်းပဲ"

ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့သည် ၎င်းတို့၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးသော လေသည် ချက်ချင်း ဝန်းရံသွားသည်။

ချွီကျင်းချိုးနှင့် လော့ရှီတို့သည် ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ဦးက စာရိုက်နေကာ နောက်တစ်ဦးက စာအုပ်ဖတ်နေသည်။ အခန်းထဲရှိ စပီကာငယ်တစ်ခုမှ သာယာသော တေးဂီတကို ဖွင့်ထားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီရောက်လာသည်ကို မြင်သော လော့ရှီက "ချင်းယီ၊ မင်းအစ်ကိုက များသောအားဖြင့် ဘယ်လိုအရာမျိုးတွေကို ကြိုက်လဲ။" ဟု မေးသည်။

"...ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့အကြောင်း မေးနေတာလဲ။"

လော့ရှီသည် ဖုန့်ချင်းယီအား ဖုန့်ချင်းစီ အကြောင်း မေးမြန်းခြင်းသည် ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

လော့ရှီ: "နင့်မွေးနေ့က သူ့မွေးနေ့နဲ့ တစ်ရက်တည်းပဲ။ သူ့ကိုလည်း လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတယ်"

နောက်မှ တွေးမိလို့လား။ သူမ ဘာလို့ မယုံတာလဲ။

ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်တော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘာကြိုက်လဲ စုံစမ်းနေတာ။ ဒီတစ်ခေါက် သူမရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ဖို့ သူမရဲ့ အစ်ကိုမှာ တကယ် အခွင့်အရေးရှိနိုင်ပုံရတယ်။

"သူ့မှာ ဂိမ်းကစားတာကို ကြိုက်တာအပြင် တခြား ဝါသနာတွေ သိပ်မရှိဘူး"

လော့ရှီသည် ဂိမ်းအကြောင်း များများစားစား မသိပါ။ "သူ ဘယ်လို ဂိမ်းတွေကစားလဲ။"

"သူ အခု ခေတ်စားနေတဲ့ ဂိမ်းတွေ အကုန်ကစားလောက်တယ်။ သိပ်မသေချာဘူး"

"တစ်ခါတုန်းက ငါ့ ဖုန်းကို သုံးပြီး PUBG ကစားရင်း ရေခွက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသေးတယ်။"

အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူမ ချင်ယွီချွမ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရခဲ့တာပင် ဖြစ်သည်။ ဒါကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် အတော်လေး အံ့သြစရာကောင်းတယ်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းထဲ ပါဝင်လာပြီး "ဂိမ်းအကြောင်း ငါ သိတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ယောက်ျားလေး အများစုက Honor of Kings, PUBG, League of Legends လိုမျိုးတွေ ကစားကြတယ်"

"အရင်တုန်းက ငါလည်း ခဏလောက် ကစားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ပျင်းလာလို့ ထွက်လိုက်တာ" ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။

လော့ရှီသည် ဤဂိမ်းများအကြောင်း ဘာမှ မသိသောကြောင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"သူ့မှာ တခြား ဝါသနာတွေ မရှိဘူးလား။" သူမက မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သေချာစွာ တွေးပြီး "ဂိမ်းကစားတာအပြင် သူ စိတ်ဝင်စားတာ ဘတ်စကတ်ဘောပဲ ရှိတယ်။ တခြား ဘာမှ မတွေးမိတော့ဘူး"

လော့ရှီက "ကျေးဇူးပါ၊ ငါ နားလည်ပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

***