အခန်း ၈၇

အခန်း ( ၈၇ ) – ရှန်ကျင်းရှိ ပထမဆုံးနှင်း

ချင်ယွီချွမ်သည် စောင်နှင့် ခေါင်းအုံးဆီမှ အအေးဒဏ်ကြောင့် အံ့အားသင့်မိသော်လည်း ပြတင်းပေါက်ကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်ကျင်း၏ ပထမဆုံး နှင်းသည် ဒီဇင်ဘာလလယ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အမြဲတမ်းအတိုင်း ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ရန် စောစောထပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မနေ့ညက နှင်းများ အများအပြား ကျခဲ့ပြီး ကြွေကျနေသော အရွက်များကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သူ နှင်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားသောအခါ တိုးတိတ်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှင်းထဲတွင် ဓားကိုင်ထားသော ပုံရိပ်သည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးသီးသော အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပုံရသည်။

နှင်းပွင့်များသည် သူ့ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ခဏအတွင်း ရေအဖြစ် အရည်ပျော်သွားသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီသို့ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

"အိပ်ရာထဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ နှင်းတွေကို မင်းကို ပြမယ်"

နှင်းအကြောင်း ကြားရ၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဖုန့်ချင်းယီက "နှင်းကျပြီလား။" ဟု မေးသည်။

သူမသည် အိပ်ရာမှ အမြန်ထကာ ကုလားကာများကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နှင်းပွင့် တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

"ဒီမှာ နှင်း လုံးဝ မရှိဘူး။"

ချင်ယွီချွမ်၏ အေးစက်သော အသံက ကြားဝင်လာသည် "ရှန်ကျင်းက နှင်းတွေကို မင်းနဲ့အတူ ကြည့်ချင်တယ်"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ သူ့မျက်နှာကို မြင်တိုင်း ဘယ်လိုလူက ဒီလောက် မြင့်မြတ်ပြီး ချောမောခန့်ညားနိုင်တာလဲဟု ရင်သပ်ရှုမော အမြဲဖြစ်မိသည်။

"အဲ့မှာ နှင်းကျနေတယ်လို့ ရှင် မပြောဘူးလား။ ဒီလောက် ပါးပါးလေး ဝတ်ထားတော့ မအေးဘူးလား။"

"ရှင့်အတွက် ကျွန်မ အရင်က ဝယ်ထားတဲ့ အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဝတ်ထားသင့်တယ်"

"အဲ့အင်္ကျီတွေကို အပြင်ထွက်တဲ့အချိန် ဝတ်ရင် နည်းနည်း အာရုံစိုက်ခံရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နွေးပါတယ်။ ရှင်တို့ဆီက သားမွေးကုတ်အင်္ကျီတွေထက် သေချာပေါက် ပိုနွေးတယ်"

မိန်းကလေး၏ စိုးရိမ်မှုအငွေ့အသက်ပါသော စကားများကို ကြားသော ချင်ယွီချွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ပြုံးသွားသည်။

"မအေးဘူး။ မင်းကို ခြံဝင်းလိုက်ပြပေးမယ်"

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကင်မရာကို ပြောင်းလိုက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် ကောင်းကင်မှ နှင်းပွင့်များ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နှင်းများသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထူထူထဲထဲ စုပုံနေပြီးဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်တွင် ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

"ဒီလောက် နှင်းအများကြီး ကျတာကို ကြာပါပြီ မမြင်ဖူးဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းတုန်းက နှင်းရုပ်တောင် လုပ်လို့ မရဘူး"

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နှင်းတွေကို ထပ်မပြခင် အင်္ကျီလက်ရှည် ဝတ်လိုက်ပါဦး။"

ချွင်ယွီချွမ် : "ဒီနေ့ မင်းမှာ စာသင်ချိန်ရှိတာ မေ့သွားပြီလား။"

"...အို၊ လုံးဝ မေ့သွားတော့မလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စာသင်ချိန်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ ရှင့်ဆီက နှင်းတွေ ရပ်သွားလောက်ပြီ မဟုတ်လား။"

သူမသည် ရှေးခေတ်မြို့တော်၏ နှင်းထူထပ်သော အခြေအနေကို တကယ် ခံစားလိုပြီး နန်းတော်ကို မြင်နိုင်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က "ရက်ပေါင်းများစွာ နှင်းကျဦးမှာ။ ဒီည အသေးစိတ် ထပ်ပြောပြပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။

"ရှင် တရားရုံးသွားတဲ့အခါ ဓာတ်ပုံတွေ နည်းနည်း ရိုက်လာပေးနိုင်မလား။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်း၏ ကင်မရာ အသုံးပြုပုံကို သင်ယူထားသော်လည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ထိုက်သော အရာတစ်ခုမှ မရှိဘူးဟု သူထင်သည်။

"မင်း နန်းတော်ကို ကြိုက်လား။"

ဖုန့်ချင်းယီက ရှင်းပြသည် "ကျွန်မ အဲဒီလို တရုတ်ရိုးရာ ဗိသုကာလက်ရာတွေကို ကြိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ နှင်းကျတဲ့အချိန်က လေထုကို အထူးကြိုက်တယ်"

"ကျွန်မ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ရှင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတိုင်း ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ပြီး ကျွန်မကို ပို့ပေးလိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီ" ချင်ယွီချွမ်က သဘောတူလိုက်သည်။ ဒါက အတော်လေး ရိုးရှင်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမ ကြိုက်သောကြောင့် သူ မြင်သောအရာကို သူမနှင့် မျှဝေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအနေဖြင့် နောင်တွင် ဓာတ်ပုံများ ပိုရိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နံနက်ပိုင်း တရားရုံးပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ရွှမ်ကျန်း ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးခဲ့သည်။

နာမူချီနှင့် ခန့်အပ်ခံရသော အမတ်ချုပ်ကြီး ယုဟုန်ရီတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေစဉ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝေးတွင် ရပ်နေသော ချင်ယွီချွမ်သည် ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တပ်မှူးနာ စစ်သူကြီးချင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ယုဟုန်ရီက မေးသည်။

နာမူချီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုကို အဝေးမှ မြင်နိုင်သည်။

"သေချာတော့ မသိဘူး။ သခင်ယု၊ နောက်ရက်မှ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့် "စစ်သူကြီး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာ" ချင်ယွီချွမ်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ဖြေသည်။

နာမူချီသည် ခဏကြာ စဉ်းစားနေပြီး "ဓာတ်ပုံရိုက်တယ်" ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ပေ။

"စစ်သူကြီး၊ 'ဓာတ်ပုံရိုက်တယ်' ဆိုတာ ဘာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ကို ပြန်ဖြေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နန်းတော်များ၏ နောက်ထပ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ရိုက်ယူလိုက်သည်။

အမြင်အာရုံကောင်းမွန်သော နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ် ဘာလုပ်နေသည်ကို နောက်ကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပေသည်။

နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများကိုလည်း မြင်ပြီး အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါက နန်းတွင်းအနုပညာရှင်တွေရဲ့ ပန်းချီကားတွေထက် ပိုပြီး အသက်ဝင်တယ်။ ဒါကို 'ဓာတ်ပုံရိုက်တယ်' လို့ ခေါ်တာလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။" ဟု မေးသည်။

"မရှိပါဘူး..."

နာမူချီ စကားမဆုံးခင် ချင်ယွီချွမ် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

...

တစ်နေ့တာလုံး စာသင်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ကို အားတက်သရော ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ တောင်းဆိုထားသော ဓာတ်ပုံများကို သူ ရိုက်ပေးခဲ့သလား၊ ထိုနေရာတွင် နှင်းများ ရပ်သွားပြီလားဟု သူမ တွေးနေသည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် နှစ်ကြိမ်မြည်ပြီးနောက် ဖြေကြားခဲ့သည်။

သူမ ပို့ပေးသော အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်ယွီချွမ်သည် လေသာဆောင် တစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။

"အဲဒီအင်္ကျီက ရှင်နဲ့ တော်တော်လေး လိုက်တာပဲ။"

"မင်း အမြင်ကောင်းတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် မေးသည် "အဲ့မှာ နှင်းတွေ ရပ်သွားပြီလား။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကျွန်မ တောင်းဆိုထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ရိုက်ခဲ့လား။"

ချွင်ယွီချွမ် : "နှင်းတွေ မရပ်သေးဘူး။ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ပြီးပြီ"

"ရှင် ဘာသောက်နေတာလဲ။ ခွက်က ရှင် အမြဲ သုံးနေတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်နဲ့ မတူဘူး"

ချင်ယွီချွမ်၏ လက်ထဲရှိ အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် ခွက်ကို ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ခွက်သည် သေးငယ်ပြီး လှပကာ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုနှင့် တူသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဝိုင်"

"ကျွန်မကို တစ်ခွက်လောက် ပေးလို့ ရမလား။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

အရင်က ဖုန့်ချင်းယီ အရက်မူးပြီး ရစ်ခဲ့တာကို သတိရမိသော ချင်ယွီချွမ်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မရဘူး"

"... ဝိုင်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီခွက်တွေထဲက တစ်ခုလောက် ပေးလို့ရမလားလို့ မေးတာ"

သူမသည် လှပသော အရာများကို မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ ဤဖန်ခွက်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငွေအနည်းငယ်သာ တန်ဖိုးရှိပြီး အထူးတလည် တန်ဖိုးရှိပုံမပေါ်ပေ။

"ဘာလို့ ခွက်ကို လိုချင်တာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည် "လှတယ်လေ။ ရှင် အဲ့လို မထင်ဘူးလား။"

သူ သိသင့်တယ်။ မိန်းကလေးငယ်တွေက ဒီလို လှပတဲ့ အရာတွေကို အမြဲ ကြိုက်ကြတယ်။

"အိမ်မှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ နောက်မှ တစ်ခု ပေးမယ်"

ချင်းယီ : "တစ်ခုပဲ ပေးရင် ရတယ်။ ကျွန်မ ကြည့်ချင်ရုံပဲ"

"ကောင်းပြီ" ဤသည်မှာ သူမ သူ့ကို တစ်ခုခု တောင်းဆိုတာက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုတိုးတက်လာသည်ဟု ဆိုလိုပါသလား။

"စစ်သူကြီး၊ တောင်းဆိုထားတဲ့ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ" ယန်ယန်က အစားအသောက်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်လာရင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

ချွင်ယွီချွမ် : "ဒီမှာ ထားလိုက်"

"အဲဒါ ယန်ယန်လား။" ဖုန့်ချင်းယီက အသံသည် ရင်းနှီးနေသည်ဟု ထင်သည်။

ယန်ယန်လည်း ဖုန့်ချင်းယီ၏ အသံကို ကြားပြီး "မင်္ဂလာပါ၊ မိန်းကလေးချင်းယီ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီ၊ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။"

သူမသည် ယန်ယန်နှင့် တစ်ရက်သာ အတူနေခဲ့သော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ကို ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိသောကြောင့် နွေးထွေးစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ယန်ယန်အား ဖုန့်ချင်းယီ၏ တက်ကြွသော နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ကြားသော ချင်ယွီချွမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားသည်။ "သူ့မှာ တခြား ကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်"

"...မိန်းကလေးချင်းယီ၊ နောက်မှ ထပ်ပြီး စကားပြောကြမယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး"

စစ်သူကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်သည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ သူသည် မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီနှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

ထိုကဲ့သို့ နှင်းထူထပ်သော နေ့တွင် ဤလေသာဆောင်၌ ရှုခင်းကို ခံစားရင်း သောက်သုံးခြင်းသည် တကယ်ပင် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုဖြစ်သော်လည်း အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်ရပေမည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အစားအသောက်ဘူးထဲမှ အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် ပေါင်မုန့်နှင့် မုန့်များကို ဖုန့်ချင်းယီသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်ညစာကို တာဝန်ယူပြီးကတည်းက ဖုန့်ချင်းယီသည် အရင်ကလောက် မုန့်များကို သိပ်မကြိုက်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

***